θα θάψω όλα τα ονόματα που θέλω να σου αποδώσω κάτω από το μαξιλάρι απότιστα από δάκρυα ή όνειρα κανένα τους δεν θα φυτρώσει
θα περιμένω εδώ αφίλητη αυτή η γη θα είναι επιτέλους μόνο δική μου
τίποτα άγονο δεν θα εισέλθει
____________________________________
ΤΑ ΦΥΤΑ Υποδόρια Άγονη γη Το ωραίο φύλο Οργής κινδύνου και ανάγκης Αδυναμία Δασική πυρκαγιά Λαγοί Υποταγή Τα καταπράσινα δάση της ανταρκτικής Μέλισσα
ΤΑ ΨΑΡΙΑ Πεσκανδρίτσα Εξωμήτρια Ιππόκαμπος Άνυδρα Θαλάσσια χελώνα Κήτος Άγνοια κινδύνου Τελετές ονοματοδοσίας των ψαριών Γοργόνα Εκεί που πάνε τα ψάρια για να πεθάνουν
ΤΑ ΑΛΛΑ ΚΤΗΝΗ Αβάπτιστο Ασπασμός (ή το κίτρινο είναι το ωραιότερο χρώμα) Χαμαιλέων Σφαχτάρι Πεφταστέρι Κρυφτό Δευτέρα παρουσία
Ίσως το πιο αγαπημένο μου ποιητικό βιβλίο για το 2024
Οι «Ψυχές των ψαριών είναι η δεύτερη ποιητική συλλογή της Σάντις Βασιλείου. Αν στο εξαιρετικό πρώτο της βιβλίο, «28 ημέρες κάτω από τη γη» (Θράκα 2017), υπήρχε μια τάση για διαφυγή από τον κλειστοφοβικό χώρο του σπιτιού, ένας σωματικός έλεγχος που επιβάλλεται από το οικογενειακό περιβάλλον και μια αντίσταση της γυμνότητας που οδηγεί επαναστατικά στην ενηλικίωση, στην δεύτερη συλλογή το ποιητικό υποκείμενο είναι ένα ανεξάρτητο πλάσμα που έχει καλά πια γνωρίσει το γυναικείο του κορμί. "Τη γύμνια τη συνοδεύει/ πάντα η οργή ο κίνδυνος η ανάγκη", μας λέει, και μιλά για την ένωση με τον άντρα. Σε όλη την πρώτη ενότητα που λέγεται «Φυτά», καταγράφει όλα όσα καλλιεργούνται μέσα της και στον εραστή της. Αυτό που αφήνει μέσα στον άλλο είναι φυτικό, φυτρώνει μέσα του, εκείνη το διεκδικεί και περιγράφει όλη τη διαδικασία του έρωτα σαν εφίδρωση και κρύο, ένα ολόδικό της κρύο που συχνά συγκρούεται με την αντίθετη συνθήκη του εραστή. Η ποιητική δεινότητα της Σάντις Βασιλείου μας δίνει ένα βιβλίο δουλεμένο στην λεπτομέρεια, που γνωρίζει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης συνθήκης και την αποδίδει με τρομερή ευαλωτότητα, δίχως να περισσεύει λέξη, καθώς η επιμέλεια και η αφαίρεση του δίνουν ένα κομψοτέχνημα ποιητικής. Η ευρυχωρία των ποιητικών της εικόνων δίνει μεγάλο περιθώριο στο άρρητο, αναγνωρίζει τις αντιφάσεις, ενώ γνωρίζει καλά να θέτει τα μεγάλα ερωτήματα, τα οποία απαντώνται μόνο με τη σιωπή, αποδίδοντας απολύτως όμορφα την ανθρώπινη κατάσταση που αγνοεί τους όρους και την τραγικότητα της. Στις «Ψυχές των ψαριών» το ποιητικό υποκείμενο είναι τόσο πονεμένο και έχει μια έντονη ανάγκη να απομονωθεί, να προστατευθεί από το πληγωτικό άλλο, ωστόσο ο βαθύς ερωτισμός, η μοναδικότητα του άλλου ατόμου δίνεται με τόσο συναρπαστικό τρόπο λέγοντας "είσαι ο τελευταίος άντρας πάνω στη γη κι από στιγμή σε στιγμή θα γονιμοποιήσεις ο,τι ποτέ γεννήθηκε άγονο και θα αρχίσεις με το πέος σου μια ολοκαίνουργια ανθρωπότητα που αν και παιδί σου θα γνωρίζει πολύ καλά τη χρήση της λέξης συγγνώμη". Αν το ποιητικό υποκείμενο νιώθει άγονο, μέσα στην πατριαρχική συνθήκη όπου «Κορίτσι χαρίζεται στην Αθήνα/ άσχημα μεταχειρισμένο/ (μόνο για ανταλλακτικά)» κι όπου λέει στο αρσενικό «Δείξε μου με την ακρίβεια του οργάνου σου/ το δρόμο για το σπίτι», ωστόσο ακολουθεί μια υπόσχεση πράσινου που "μεγάλωνε με χύσια και φιλιά", κρατά έναν ανυποχώρητο δυναμισμό μέσα, αν και λαβωμένο, και έρχεται να βρει τον κόσμο λέγοντας "Να μην είμαι μόνη/ μέρος του κοπαδιού χιλιάδων ομοίων μου". Το βιβλίο της Σάντις Βασιλείου είναι μια ονειρική, σπουδαία λυρική στιγμή της σύγχρονης ποίησης της Ελλάδας, πασχίζει να μιλήσει για την σωτηρία της ψυχής μέσα στο ξόδεμα και το λάβωμα από τον άλλον και το κάνει συνδέοντας την γυναικεία κατάσταση με την μητέρα φύση και ιδίως τους ωκεανούς, τα δάση και τα ψάρια, όπου τοποθετεί και τον ίδιο της τον εαυτό. Πρόκειται για ένα τρομερά ώριμο και τρυφερό έργο που πονάει και είναι δοτικό και ειλικρινές, ώστε είναι αδύνατο να μην αγαπήσεις το μεγαλείο του.
Πολλά υποσχόμενη με τη συμμετοχή της στο 'Ξύπνησα σε μια χώρα: Ελληνική ποίηση σε ενεστώτα χρόνο" κάπου το 2019. Η εν λόγω συλλογή απέχει αρκετά από το δείγμα εκείνο.