What do you think?
Rate this book
Τα σύμπαντα του κόσμου
«Ποιο είναι το λογικό και ποιο το παράλογο, ποιο το αληθινό και ποιο το ψεύτικο, ποιο το υπαρκτό και ποιο το ανύπαρκτο;»
Εξαρτάται πώς βλέπει τα πράγματα κανείς και ο Διογένης, ένας μεσήλικας άντρας που φτάνει για διακοπές σ’ ένα κυκλαδίτικο νησί, ανακαλύπτει πως η πραγματικότητα με τη φαντασία συχνά μπερδεύονται, όπως οι θαμώνες μιας παραλίας γυμνιστών που συγχρωτίζονται και συναναστρέφονται, πίνουν και χορεύουν, κολυμπούν και εξερευνούν, ερωτεύονται και απογοητεύονται. Ο Διογένης, παρέα με το Αυτ@, το μαύρο γατί με το απροσδιόριστο φύλο, πιστό του ακόλουθο από τη μέρα που πατάει στο νησί, γίνεται δεινός παρατηρητής ανθρώπων και συμπεριφορών, επιθυμιών και απωθημένων, μοιραίων ή όχι επιλογών. Αν αναρωτιέστε όπως εκείνος, τι είναι αυτό που δίνει νόημα στη ζωή και την ύπαρξη, αν αξίζει να διαλέξεις το βάρος της γνώσης ή την ξεγνοιασιά της άγνοιας, τον πόνο του έρωτα ή τη λήθη του παραδείσου, μπείτε στον κόσμο του βιβλίου, ξεφυλλίστε τις σελίδες του, ταξιδέψτε στα σύμπαντά του.
Αξίζει να επιχειρήσετε το ταξίδι στο άγνωστο· τι λέτε;
Εξαρτάται πώς βλέπει τα πράγματα κανείς και ο Διογένης, ένας μεσήλικας άντρας που φτάνει για διακοπές σ’ ένα κυκλαδίτικο νησί, ανακαλύπτει πως η πραγματικότητα με τη φαντασία συχνά μπερδεύονται, όπως οι θαμώνες μιας παραλίας γυμνιστών που συγχρωτίζονται και συναναστρέφονται, πίνουν και χορεύουν, κολυμπούν και εξερευνούν, ερωτεύονται και απογοητεύονται. Ο Διογένης, παρέα με το Αυτ@, το μαύρο γατί με το απροσδιόριστο φύλο, πιστό του ακόλουθο από τη μέρα που πατάει στο νησί, γίνεται δεινός παρατηρητής ανθρώπων και συμπεριφορών, επιθυμιών και απωθημένων, μοιραίων ή όχι επιλογών. Αν αναρωτιέστε όπως εκείνος, τι είναι αυτό που δίνει νόημα στη ζωή και την ύπαρξη, αν αξίζει να διαλέξεις το βάρος της γνώσης ή την ξεγνοιασιά της άγνοιας, τον πόνο του έρωτα ή τη λήθη του παραδείσου, μπείτε στον κόσμο του βιβλίου, ξεφυλλίστε τις σελίδες του, ταξιδέψτε στα σύμπαντά του.
Αξίζει να επιχειρήσετε το ταξίδι στο άγνωστο· τι λέτε;
205 pages, Paperback
Published July 1, 2024
About the author
Ξενοφών Φύτρος
6 books41 followersΟ Ξενοφών Φύτρος γεννήθηκε στη Σαντορίνη τον Νοέμβριο του 1979. Σπούδασε αθλητική δημοσιογραφία στην Αθήνα και ζει και εργάζεται στη Σαντορίνη. Το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο “Ο Θεός του Πολέμου” εκδόθηκε τον Μάρτιο του 2018 από τις Εκδόσεις BELL. Διηγήματά του έχουν βραβευτεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και δημοσιευτεί σε συλλογικούς τόμους.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
Read
October 17, 2024Αγαπητέ φίλε Ξενοφών!
Τελειώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου σου στον τόπο του «εγκλήματος», στον τόπο που αποτέλεσε την έμπνευση και τον καμβά του νέου σου έργου, με την ξεχωριστή του ενέργεια να με τυλίγει και την ψιλή του ξανθιά άμμο να λερώνει τις σελίδες μου, μου γεννήθηκε η επιθυμία να σου γράψω αυτό που μου άφησε. Ιδού λοιπόν, ακολουθεί η ετυμηγορία μου.
Δίνοντας μια γενική περιγραφή θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα βιβλίο σάτιρας και προβληματισμού για τα κακώς κείμενα της εποχής και κάθε εποχής. Περισσότερο όμως από ένα αλληγορικό μυθιστόρημα, όπως το χαρακτηρίζεις ο ίδιος, θα το ονόμαζα ένα αυτοψυχογράφημα.
Όπως μας είχες προϊδεάσει, με εξέπληξες με τρόπο ευχάριστο! Μου άρεσε! Μου άρεσε το ότι, σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενα βιβλία, σε αυτό απαρνήθηκες την πλοκή και τις συγγραφικές νόρμες, αναζητώντας τη δική σου. Εξάλλου για να μπορέσεις να αλλάξεις τους κανόνες πρέπει πρώτα να τους μάθεις και να τους εφαρμόσεις. Το βιβλίο αυτό είναι πιο κοντά από κάθε προηγούμενο στον εαυτό σου, στο κέντρο σου, απαλλαγμένο από πολλές εξωτερικές μέριμνες και ασθένειες της εποχής και του ανθρώπου. Το βιβλίο που γράφτηκε με κατεύθυνση από μέσα προς τα έξω κι όχι το αντίθετο.
Συνάντησα τον πόνο του συγγραφέα, όπως αυτός προκαλείται από τις στρεβλές (μη) απαντήσεις που δίνει η κοινωνία με τη στάση ζωής που προτείνει απέναντι στα αιώνια ερωτήματα της ζωής, τον ένιωσα να περνά μέσα από τους δαιδαλώδεις διαδρόμους του υποσυνείδητου και, με τρόπο εσκεμμένα αλογόκριτο, γι’ αυτό και συχνά άναρχο και χαώδη, να οργανώνεται σε λέξεις πάνω στο χαρτί αλλά και σε αλλεπάλληλα σύμπαντα πέρα από τον χώρο και τον χρόνο.
Περπατώντας ανάμεσα στις σελίδες σου και διαβάζοντας για τους γυμνιστές του σκηνικού που μας ξετυλίγεις, σε είδα να ξεγυμνώνεις την ψυχή σου μπροστά μας με τρόπο γενναίο, χωρίς ενδοιασμούς, φραγμούς και στερεότυπα.
Είναι τιμή μου να θεωρώ τον εαυτό μου φίλο σου. Και ως τέτοιος, όπως κάθε φορά, σε κάθε συζήτησή μας, έτσι κι εδώ θέλω να σου εκθέσω ολόκληρη την αλήθεια μου, όπως κι εσύ ο ίδιος μας ζητάς επίμονα άλλωστε. Ως προς το περιεχόμενο του βιβλίου λοιπόν θα συμφωνήσω με την άποψη κάποιου άλλου αναγνώστη που μοιράστηκες και μαζί μου και θα σου πω ότι στο σύνολό του το βρήκα μη ισορροπημένο, μάλλον οπισθοβαρές, και, στον βωμό του χιουμοριστικού χαρακτήρα που στόχευες να δώσεις, περισσότερο επιφανειακό απ’ ό,τι θα ήθελα: ίσως, όσο περνούσαν οι σελίδες σεργιανίζοντάς μας μέσα από την ελαφρότητα των χαρακτήρων, και όσο σε αυτές έμπαιναν κάποιες πινελιές στοχασμού, ίσως και γιατί οι προσωπικές μου προσδοκίες ήταν διαφορετικές, περίμενα, όσο πλησιάζαμε προς το τέλος της ιστορίας, να βουτήξουμε σε μεγαλύτερο βάθος, αυτό που γνωρίζω ότι διαθέτεις. Συνέβη σε ένα βαθμό, αλλά στο τέλος έμεινα μάλλον διψασμένος. Ωστόσο αυτό είναι μια προσωπική άποψη προς αξιολόγηση, οικοδομημένη πάνω στις δικές μου αξίες, επιθυμίες, ιδιαιτερότητες και επ' ουδενί αντιπροσωπευτική του "μέσου αναγνώστη", έννοιας έτσι κι αλλιώς φανταστικής και ανύπαρκτης όπως και ο ιπτάμενος γάιδαρος.
Εδώ θα ήθελα να κάνω μια επισήμανση - προτροπή: κατά την ταπεινή μου γνώμη η συγγραφική ταυτότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η προέκταση της αληθινής ταυτότητας του δημιουργού, οπότε ο δρόμος για το κάθε αυθεντικό δημιούργημα δεν είναι άλλος από τον αυθεντικό δημιουργό: σε προτρέπω λοιπόν να συνεχίσεις να εξελίσσεις τον εαυτό σου, να βάζεις αγάπη και δημιουργία σε κάθε σου καθημερινή στιγμή, σε κάθε ανάσα, κι έτσι θα εξελίσσεται και το κάθε σου δημιούργημα. Όπως μας είπε και ένας γίγαντας της συγγραφής, ο Φρειδερίκος Νίτσε, τον οποίο συναντάμε μάλιστα στο βιβλίο μέσα από κάποιες ρήσεις του: γίνε αυτός που είσαι!
Συμπερασματικά πάντως θα εκφράσω τη γνώμη ότι πρόκειται για το πιο επιτυχημένο από τα τρία βιβλία σου: επιτυχία που δε βασίζεται στην πώληση περισσότερων αντιτύπων ή στις περισσότερες εγκωμιαστικές κριτικές, αλλά στο ότι βρίσκεται πιο κοντά στον εαυτό σου... επειδή έρχεται από τον εαυτό σου. Συνέχισε να εξελίσσεσαι και μέσα από εσένα το ίδιο θα συμβαίνει και στις δημιουργίες σου.
Κλείνοντας, θεωρώ ότι δεν πρόκειται για το βιβλίο που θα διαβάζεται για τα επόμενα 50 χρόνια όπως ο ίδιος έχεις θέσει ως ευγενή σκοπό της τέχνης σου, πρόκειται όμως για τα απαραίτητα θεμέλια πάνω στα οποία χτίζεται η συγγραφική σου ταυτότητα που θα παράγει αυτό το βιβλίο που περιμένει να γραφτεί!
Αν τα πρώτα δύο βιβλία ήταν τα παιδικά σου σκιρτήματα, με τα σύμπαντα του κόσμου έρχεται η επανάσταση, μπήκαμε μαζί σου στην εφηβεία. Θα ήθελα να με υπολογίζεις δίπλα σου θερμό υποστηρικτή στον δρόμο προς την ενηλικίωση, στον δρόμο που φωτίζεις για εμάς!
Καλό (μας) δρόμο φίλε!
Τελειώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου σου στον τόπο του «εγκλήματος», στον τόπο που αποτέλεσε την έμπνευση και τον καμβά του νέου σου έργου, με την ξεχωριστή του ενέργεια να με τυλίγει και την ψιλή του ξανθιά άμμο να λερώνει τις σελίδες μου, μου γεννήθηκε η επιθυμία να σου γράψω αυτό που μου άφησε. Ιδού λοιπόν, ακολουθεί η ετυμηγορία μου.
Δίνοντας μια γενική περιγραφή θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα βιβλίο σάτιρας και προβληματισμού για τα κακώς κείμενα της εποχής και κάθε εποχής. Περισσότερο όμως από ένα αλληγορικό μυθιστόρημα, όπως το χαρακτηρίζεις ο ίδιος, θα το ονόμαζα ένα αυτοψυχογράφημα.
Όπως μας είχες προϊδεάσει, με εξέπληξες με τρόπο ευχάριστο! Μου άρεσε! Μου άρεσε το ότι, σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενα βιβλία, σε αυτό απαρνήθηκες την πλοκή και τις συγγραφικές νόρμες, αναζητώντας τη δική σου. Εξάλλου για να μπορέσεις να αλλάξεις τους κανόνες πρέπει πρώτα να τους μάθεις και να τους εφαρμόσεις. Το βιβλίο αυτό είναι πιο κοντά από κάθε προηγούμενο στον εαυτό σου, στο κέντρο σου, απαλλαγμένο από πολλές εξωτερικές μέριμνες και ασθένειες της εποχής και του ανθρώπου. Το βιβλίο που γράφτηκε με κατεύθυνση από μέσα προς τα έξω κι όχι το αντίθετο.
Συνάντησα τον πόνο του συγγραφέα, όπως αυτός προκαλείται από τις στρεβλές (μη) απαντήσεις που δίνει η κοινωνία με τη στάση ζωής που προτείνει απέναντι στα αιώνια ερωτήματα της ζωής, τον ένιωσα να περνά μέσα από τους δαιδαλώδεις διαδρόμους του υποσυνείδητου και, με τρόπο εσκεμμένα αλογόκριτο, γι’ αυτό και συχνά άναρχο και χαώδη, να οργανώνεται σε λέξεις πάνω στο χαρτί αλλά και σε αλλεπάλληλα σύμπαντα πέρα από τον χώρο και τον χρόνο.
Περπατώντας ανάμεσα στις σελίδες σου και διαβάζοντας για τους γυμνιστές του σκηνικού που μας ξετυλίγεις, σε είδα να ξεγυμνώνεις την ψυχή σου μπροστά μας με τρόπο γενναίο, χωρίς ενδοιασμούς, φραγμούς και στερεότυπα.
Είναι τιμή μου να θεωρώ τον εαυτό μου φίλο σου. Και ως τέτοιος, όπως κάθε φορά, σε κάθε συζήτησή μας, έτσι κι εδώ θέλω να σου εκθέσω ολόκληρη την αλήθεια μου, όπως κι εσύ ο ίδιος μας ζητάς επίμονα άλλωστε. Ως προς το περιεχόμενο του βιβλίου λοιπόν θα συμφωνήσω με την άποψη κάποιου άλλου αναγνώστη που μοιράστηκες και μαζί μου και θα σου πω ότι στο σύνολό του το βρήκα μη ισορροπημένο, μάλλον οπισθοβαρές, και, στον βωμό του χιουμοριστικού χαρακτήρα που στόχευες να δώσεις, περισσότερο επιφανειακό απ’ ό,τι θα ήθελα: ίσως, όσο περνούσαν οι σελίδες σεργιανίζοντάς μας μέσα από την ελαφρότητα των χαρακτήρων, και όσο σε αυτές έμπαιναν κάποιες πινελιές στοχασμού, ίσως και γιατί οι προσωπικές μου προσδοκίες ήταν διαφορετικές, περίμενα, όσο πλησιάζαμε προς το τέλος της ιστορίας, να βουτήξουμε σε μεγαλύτερο βάθος, αυτό που γνωρίζω ότι διαθέτεις. Συνέβη σε ένα βαθμό, αλλά στο τέλος έμεινα μάλλον διψασμένος. Ωστόσο αυτό είναι μια προσωπική άποψη προς αξιολόγηση, οικοδομημένη πάνω στις δικές μου αξίες, επιθυμίες, ιδιαιτερότητες και επ' ουδενί αντιπροσωπευτική του "μέσου αναγνώστη", έννοιας έτσι κι αλλιώς φανταστικής και ανύπαρκτης όπως και ο ιπτάμενος γάιδαρος.
Εδώ θα ήθελα να κάνω μια επισήμανση - προτροπή: κατά την ταπεινή μου γνώμη η συγγραφική ταυτότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η προέκταση της αληθινής ταυτότητας του δημιουργού, οπότε ο δρόμος για το κάθε αυθεντικό δημιούργημα δεν είναι άλλος από τον αυθεντικό δημιουργό: σε προτρέπω λοιπόν να συνεχίσεις να εξελίσσεις τον εαυτό σου, να βάζεις αγάπη και δημιουργία σε κάθε σου καθημερινή στιγμή, σε κάθε ανάσα, κι έτσι θα εξελίσσεται και το κάθε σου δημιούργημα. Όπως μας είπε και ένας γίγαντας της συγγραφής, ο Φρειδερίκος Νίτσε, τον οποίο συναντάμε μάλιστα στο βιβλίο μέσα από κάποιες ρήσεις του: γίνε αυτός που είσαι!
Συμπερασματικά πάντως θα εκφράσω τη γνώμη ότι πρόκειται για το πιο επιτυχημένο από τα τρία βιβλία σου: επιτυχία που δε βασίζεται στην πώληση περισσότερων αντιτύπων ή στις περισσότερες εγκωμιαστικές κριτικές, αλλά στο ότι βρίσκεται πιο κοντά στον εαυτό σου... επειδή έρχεται από τον εαυτό σου. Συνέχισε να εξελίσσεσαι και μέσα από εσένα το ίδιο θα συμβαίνει και στις δημιουργίες σου.
Κλείνοντας, θεωρώ ότι δεν πρόκειται για το βιβλίο που θα διαβάζεται για τα επόμενα 50 χρόνια όπως ο ίδιος έχεις θέσει ως ευγενή σκοπό της τέχνης σου, πρόκειται όμως για τα απαραίτητα θεμέλια πάνω στα οποία χτίζεται η συγγραφική σου ταυτότητα που θα παράγει αυτό το βιβλίο που περιμένει να γραφτεί!
Αν τα πρώτα δύο βιβλία ήταν τα παιδικά σου σκιρτήματα, με τα σύμπαντα του κόσμου έρχεται η επανάσταση, μπήκαμε μαζί σου στην εφηβεία. Θα ήθελα να με υπολογίζεις δίπλα σου θερμό υποστηρικτή στον δρόμο προς την ενηλικίωση, στον δρόμο που φωτίζεις για εμάς!
Καλό (μας) δρόμο φίλε!
August 12, 2024
Υπέροχο αναγνωστικό ταξίδι!
Μια αλληγορική ιστορία, διαφορετική και πρωτότυπη! Συγχαρητήρια!
Μια αλληγορική ιστορία, διαφορετική και πρωτότυπη! Συγχαρητήρια!
Displaying 1 - 2 of 2 reviews