What do you think?
Rate this book
Μαρία Πολυδούρη, Τα ποιήματα
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΛΕΙΣΤΕ ΕΡΜΗΤΙΚΑ τις θύρες. Τελειώσαν
όλα. Να φύγουν κι οι στερνοί, να μείνω μοναχή μου.
Όλα δικά μου ήταν εδώ μέσα κι όλα μου λείψαν
κι έμεινε τόσο απίστευτα μοναχική η ψυχή μου.
Να φύγουν όλοι! Ακάλεστοι κι ας ήρθανε με δώρα.
Τίποτε δεν εταίριασε στην εξαίσια γυμνότη
που με τριγύριζε λαμπρή. Μεγαλειώδεις πλάνες,
που εμπρός τους με ταπείνωσαν, ικέτη και δεσμώτη.
Τώρα προφητικά σημαίνει η μυστική καμπάνα
του "Δείπνου". Ο Μέγας Φίλος μου μηνά τη θέλησή του
να 'ρθεί. Κι αν πάντοτε έλειπεν, όμως μες στην καρδιά μου,
άξια της πίστης μου, έφεγγε τρισάξια η θύμησή του.
Για τη μεγάλη αναμονήν ετοιμασία θ' αρχίσω.
Ζωντάνεψε στις φλέβες μου η ευγενική γενιά μου.
Τα χέρια μου της προσευχής, έτοιμα να συντρίψουν.
Φραγγέλιο η ασυμβίβαστη, περήφανη απονιά μου.
Κι έτσι θα νιώσω, με σεμνά χαμηλωμένα μάτια,
να πέφτει από το βάθρο του κι ένας θεός ωραίος,
που εύκολα με ψαλμούς λατρείας βασίλεψε, και μένει
ακόμα λαμπροστέφανος κι ανύποπτα μοιραίος.
Έρχεται! Ακούω που χτυπά πιο βιαστικά η καμπάνα.
Είμαι έτοιμη. Μονάχη της το τέλος αντικρίζει
πιο γρήγορα στον πόθο της η τραγική ψυχή μου,
αμφίβολη αν την πίστεψεν Αυτός που την γνωρίζει.
Από την Ηχώ στο χάος (1929)
Περιεχόμενα:
Μικρό χρονολόγιο
Οι Τρίλιες που Σβήνουν.
Hxώ στο Χάος.
Aνέκδοτα Ποιήματα.
Mεταφράσεις.
όλα. Να φύγουν κι οι στερνοί, να μείνω μοναχή μου.
Όλα δικά μου ήταν εδώ μέσα κι όλα μου λείψαν
κι έμεινε τόσο απίστευτα μοναχική η ψυχή μου.
Να φύγουν όλοι! Ακάλεστοι κι ας ήρθανε με δώρα.
Τίποτε δεν εταίριασε στην εξαίσια γυμνότη
που με τριγύριζε λαμπρή. Μεγαλειώδεις πλάνες,
που εμπρός τους με ταπείνωσαν, ικέτη και δεσμώτη.
Τώρα προφητικά σημαίνει η μυστική καμπάνα
του "Δείπνου". Ο Μέγας Φίλος μου μηνά τη θέλησή του
να 'ρθεί. Κι αν πάντοτε έλειπεν, όμως μες στην καρδιά μου,
άξια της πίστης μου, έφεγγε τρισάξια η θύμησή του.
Για τη μεγάλη αναμονήν ετοιμασία θ' αρχίσω.
Ζωντάνεψε στις φλέβες μου η ευγενική γενιά μου.
Τα χέρια μου της προσευχής, έτοιμα να συντρίψουν.
Φραγγέλιο η ασυμβίβαστη, περήφανη απονιά μου.
Κι έτσι θα νιώσω, με σεμνά χαμηλωμένα μάτια,
να πέφτει από το βάθρο του κι ένας θεός ωραίος,
που εύκολα με ψαλμούς λατρείας βασίλεψε, και μένει
ακόμα λαμπροστέφανος κι ανύποπτα μοιραίος.
Έρχεται! Ακούω που χτυπά πιο βιαστικά η καμπάνα.
Είμαι έτοιμη. Μονάχη της το τέλος αντικρίζει
πιο γρήγορα στον πόθο της η τραγική ψυχή μου,
αμφίβολη αν την πίστεψεν Αυτός που την γνωρίζει.
Από την Ηχώ στο χάος (1929)
Περιεχόμενα:
Μικρό χρονολόγιο
Οι Τρίλιες που Σβήνουν.
Hxώ στο Χάος.
Aνέκδοτα Ποιήματα.
Mεταφράσεις.
189 pages, Paperback
Published January 1, 2001
6 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
September 7, 2025
Δύσκολο να κρίνει ή να αξιολογήσει κάνεις άπαντα.
Υπάρχουν διαμάντια μέσα σε αυτό το βιβλίο, αλλά μάλλον είναι λογικό να θολώνουν μέσα στο σύνολο.
Ο λυρισμός και η εμμονή στη φόρμα είναι υποθέτω στοιχεία της εποχής - η μελαγχολία στοιχείο της Πολυδούρη. Πολύ σαφής και εμφανής η διαφορά ανάμεσα στις «Τρίλιες που σβήνουν» και την «Ηχώ στο χάος» - στη δεύτερη συλλογή, ακόμη και η μετρημένη ευδαιμονία της πρώτης φαίνεται να έχει οριστικά χαθεί.
«...
Μ' απάντησες στο δρόμο σου, Ποιητή.
Ήμουν το πρωτολούλουδο του Απρίλη.
Η δίψα της αγάπης που ζητεί
σου φλόγιζε τη σκέψη και τα χείλη.
Ήμουν το πρωτολούλουδο. Κλειστή
τότε η πηγή των στοχασμών μου εμίλει
μόνο η καρδιά μου, αθώα και λατρευτή,
όταν το πρώτο βλέμμα μού είχες στείλει.
Με τον καιρό, τον πόθο σου σ' εμέ
να φανερώσεις σίμωσες. Ωιμέ,
ήμασταν μιας γενιάς παιδιά. Η καρδιά μας
αγάπαε με το πάθος που ζητά
να πάρει, το αισθανθήκαμε φριχτά,
και πήραμεν αλλούθε τη ματιά μας.
...»
Υπάρχουν διαμάντια μέσα σε αυτό το βιβλίο, αλλά μάλλον είναι λογικό να θολώνουν μέσα στο σύνολο.
Ο λυρισμός και η εμμονή στη φόρμα είναι υποθέτω στοιχεία της εποχής - η μελαγχολία στοιχείο της Πολυδούρη. Πολύ σαφής και εμφανής η διαφορά ανάμεσα στις «Τρίλιες που σβήνουν» και την «Ηχώ στο χάος» - στη δεύτερη συλλογή, ακόμη και η μετρημένη ευδαιμονία της πρώτης φαίνεται να έχει οριστικά χαθεί.
«...
Μ' απάντησες στο δρόμο σου, Ποιητή.
Ήμουν το πρωτολούλουδο του Απρίλη.
Η δίψα της αγάπης που ζητεί
σου φλόγιζε τη σκέψη και τα χείλη.
Ήμουν το πρωτολούλουδο. Κλειστή
τότε η πηγή των στοχασμών μου εμίλει
μόνο η καρδιά μου, αθώα και λατρευτή,
όταν το πρώτο βλέμμα μού είχες στείλει.
Με τον καιρό, τον πόθο σου σ' εμέ
να φανερώσεις σίμωσες. Ωιμέ,
ήμασταν μιας γενιάς παιδιά. Η καρδιά μας
αγάπαε με το πάθος που ζητά
να πάρει, το αισθανθήκαμε φριχτά,
και πήραμεν αλλούθε τη ματιά μας.
...»
Displaying 1 of 1 review