What do you think?
Rate this book
De Vloed Voorbij
Als de familie Jongejan ’s nachts wordt opgeschrikt door water dat door de brievenbus gutst, begint hun strijd tegen het tij. Frida en haar broer en zussen moeten zien te overleven op het dak van hun huis, wachtend op hulp, maar wanneer dageraad eindelijk aanbreekt, gebeurt het ondenkbare. Kan Frida de Watersnoodramp overleven?
In de nacht van 1 februari 1953 werd Nederland geteisterd door hoog water en een noordelijke storm. Die nacht breken op meerdere plekken in het zuiden van Nederland de dijken door. Meer dan 1800 mensen verliezen hun strijd tegen het water. Elk jaar wordt de ramp in de getroffen dorpen herdacht. De ramp wordt niet vergeten, niet als we erover blijven praten.
Een novelle over familie, wilskracht en overleven in ieder opzicht. Geïnspireerd door het verhaal van Jo Sala-Pollemans, wiens biografie te lezen is in ‘Jo: Hier heb je ’n schrepel en daar kan je beginnen’.
In de nacht van 1 februari 1953 werd Nederland geteisterd door hoog water en een noordelijke storm. Die nacht breken op meerdere plekken in het zuiden van Nederland de dijken door. Meer dan 1800 mensen verliezen hun strijd tegen het water. Elk jaar wordt de ramp in de getroffen dorpen herdacht. De ramp wordt niet vergeten, niet als we erover blijven praten.
Een novelle over familie, wilskracht en overleven in ieder opzicht. Geïnspireerd door het verhaal van Jo Sala-Pollemans, wiens biografie te lezen is in ‘Jo: Hier heb je ’n schrepel en daar kan je beginnen’.
70 pages, ebook
Published November 1, 2024
49 people want to read
About the author
Femke Meijboom
3 books40 followersFemke Meijboom (1997, Zuid-Holland) debuteerde in 2020 met de prijswinnende biografie ‘Jo’. Van jongs af aan schreef ze in het fantasy-genre, bracht toen twee non-fictie boeken uit in eigen beheer, en slaat nu haar slag in avontuurlijke boeken.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 36 reviews
October 23, 2024
Ontzettend mooi en knap geschreven en erg persoonlijk - Femke maakt met deze YA-novelle over de Watersnoodramp alles waar. Ik was al fan maar nu nog wat meer.
November 15, 2024
"Where disaster strikes, hope arises"
Van Bookinfluencers mocht ik weer een nieuw boek lezen, deze keer het boek 'De vloed voorbij'. De vloed voorbij is een korte Novelle over de watersnoodramp in 1953. Het is een boek dat je in principe in en uurtje uit kan lezen en aangezien het bedoelt is voor Young Adults, is het boek ook makkelijk om doorheen te komen.
Normaal ben ik van de langere verhalen, omdat er dan meer diepgang is in de karakters en het verhaal. Je krijgt meer een band met de personages. Echter gaat het hier niet perse om de personages, maar om de ramp die er gebeurde. En het gevoel van hopeloosheid, maar ook van overleven, samenkomen, en door blijven gaan, komen heel duidelijk naar voren in het verhaal. Het verhaal is om van te huilen, maar het geeft ook op sommige momenten weer wat hoop.
Het verhaal is geschreven vanuit meerdere perspectieven. Zowel vanuit Frida, een 16-jarig meisje dat een deel van haar familie verliest, zelf van alles meemaakt tijdens de watersnoodramp, maar ook vanuit de reddingswerkers en andere personen die in het dorp wonen tijdens de gebeurtenis. Ik vond het zelf heel mooi om vanuit meerdere perspectieven te lezen en het verhaal op die manier mooi samen te zien komen.
Kijk, het is voor mij niet gelijk een 5-sterrenboek, omdat ik zelf gewoon graag meer verhaal wil, meer diepgang. Maar het belangrijkste, en dat is het herinneren van de watersnoodramp, heeft Femke 100% bereikt. Hier wordt er nauwelijks gepraat over de ramp die heeft plaatsgevonden. Wij doen geen herdenkingen, wij weten niet hoe het was, we hebben geen idee van de totale chaos, paniek en wanhoop van die periode. En op deze manier krijg ik daar toch een stukje van mee en kan ook ik deze periode in mijn herinnering houden. De impact van de watersnoodramp was hoog, het heeft zoveel mensen in ons land zoveel schade toegebracht en toch lijkt het voor zoveel mensen zo onbelangrijk.
Ik wil Femke bedanken voor het schrijven van dit boek. Ze maakt mensen bewust van wat er gebeurt is op een mooi, heftige en toegankelijke manier.
Het boek is goed geschreven, mooi, heftig en geloofwaardig en heeft een einde waar je toch wel een traantje bij weg mag pinken.
"Where disaster strikes, hope arises"
Ik heef 'De vloed voorbij' 4 sterren!
~ Live Your Life Reading
Van Bookinfluencers mocht ik weer een nieuw boek lezen, deze keer het boek 'De vloed voorbij'. De vloed voorbij is een korte Novelle over de watersnoodramp in 1953. Het is een boek dat je in principe in en uurtje uit kan lezen en aangezien het bedoelt is voor Young Adults, is het boek ook makkelijk om doorheen te komen.
Normaal ben ik van de langere verhalen, omdat er dan meer diepgang is in de karakters en het verhaal. Je krijgt meer een band met de personages. Echter gaat het hier niet perse om de personages, maar om de ramp die er gebeurde. En het gevoel van hopeloosheid, maar ook van overleven, samenkomen, en door blijven gaan, komen heel duidelijk naar voren in het verhaal. Het verhaal is om van te huilen, maar het geeft ook op sommige momenten weer wat hoop.
Het verhaal is geschreven vanuit meerdere perspectieven. Zowel vanuit Frida, een 16-jarig meisje dat een deel van haar familie verliest, zelf van alles meemaakt tijdens de watersnoodramp, maar ook vanuit de reddingswerkers en andere personen die in het dorp wonen tijdens de gebeurtenis. Ik vond het zelf heel mooi om vanuit meerdere perspectieven te lezen en het verhaal op die manier mooi samen te zien komen.
Kijk, het is voor mij niet gelijk een 5-sterrenboek, omdat ik zelf gewoon graag meer verhaal wil, meer diepgang. Maar het belangrijkste, en dat is het herinneren van de watersnoodramp, heeft Femke 100% bereikt. Hier wordt er nauwelijks gepraat over de ramp die heeft plaatsgevonden. Wij doen geen herdenkingen, wij weten niet hoe het was, we hebben geen idee van de totale chaos, paniek en wanhoop van die periode. En op deze manier krijg ik daar toch een stukje van mee en kan ook ik deze periode in mijn herinnering houden. De impact van de watersnoodramp was hoog, het heeft zoveel mensen in ons land zoveel schade toegebracht en toch lijkt het voor zoveel mensen zo onbelangrijk.
Ik wil Femke bedanken voor het schrijven van dit boek. Ze maakt mensen bewust van wat er gebeurt is op een mooi, heftige en toegankelijke manier.
Het boek is goed geschreven, mooi, heftig en geloofwaardig en heeft een einde waar je toch wel een traantje bij weg mag pinken.
"Where disaster strikes, hope arises"
Ik heef 'De vloed voorbij' 4 sterren!
~ Live Your Life Reading
January 12, 2025
Prachtig! In één ruk uitgelezen, ik moest even wennen aan de schrijfstijl en het ouderwetse taalgebruik (logisch, want het is een verhaal uit het verleden 😉). Maar zodra het verhaal opgang kwam werd ik volledig in dit verhaal gezogen, prachtig omschreven zo rauw en eerlijk!
Je leeft van moment tot moment mee met de hoofdpersonen! Wat een angst en verdriet!
Dat het gebaseerd is op de verhalen van haar oma, maakt het alleen maar nog indrukwekkender!
Je leeft van moment tot moment mee met de hoofdpersonen! Wat een angst en verdriet!
Dat het gebaseerd is op de verhalen van haar oma, maakt het alleen maar nog indrukwekkender!
December 24, 2024
Een ontzettend spannend, aangrijpend, en vlot YA verhaal over de watersnoodramp van 1953. De schrijfstijl van de auteur maakt het erg persoonlijk en prettig om te lezen, ondanks de gruwelijkheid van het verhaal. Het enige minpuntje is dat het een vrij kort boek is. Ik denk dat er zeker meer bijgeschreven had kunnen worden om het een completer verhaal te kunnen maken.
November 9, 2024
Na het lezen van Slashwerk van Femke, wat een non-fictie boek is, ben ik ook erg benieuwd naar haar schrijfkunsten in een roman. Aangezien dit verhaal gebaseerd is op haar familiegeschiedenis en verhalen, is mijn nieuwsgierigheid in deze novelle extra groot. Ik verwacht een vlot en levendig geschreven boek dat aangrijpend is.
De familie Jongejan wordt 's nachts opgeschrikt door het water dat door de brievenbus gutst. Hierbij begint hun strijd tegen het tij. Frida, haar broer en zussen vluchten naar het dak waar ze moeten zien te overleven, wachtend op hulp. Wanneer de ochtend aanbreekt, gebeurt het ondenkbare. Zal Frida de Watersnoodramp overleven?
Wat een prachtig maar ook aangrijpend verhaal. Femke Meijboom heeft een levendige, vlotte en vrij krachtige schrijfstijl en weet in deze vrij korte novelle een pakkend, heftig maar ook mooi verhaal te vertellen.
Het verhaal volgt de familie Jongejan en met name het perspectief van Frida. Deze familie, wonend in een dorp in het zuiden van Nederland, wordt getroffen door de watersnoodramp. Femke Meijboom weet deze situatie, de impact en de heftigheid levendig te beschrijven, waardoor het verhaal je raakt en bij je binnenkomt.
De novelle kent prachtig uitgewerkte thema's over familie, wilskracht en de wil om te overleven. Daarbij schetst Femke Meijboom een realistisch beeld van de gebeurtenissen, waarbij niet alles even goed afloopt voor dit gezin. Wat dit verhaal voor mij sterk maakt, is dat Femke Meijboom niet enkel in haar verhaal de heftigheid en de impact van de watersnoodramp meeneemt, maar ook de wederopbouw van een nieuw en gelukkig leven.
De vloed voorbij is een pakkende, heftige maar ook mooie novelle over familie, de watersnoodramp van 1953, wilskracht en de wil om te overleven. Femke Meijboom heeft een levendige en vlotte schrijfstijl en weet een mooi verhaal neer te zetten dat binnenkomt en je raakt. Erg mooi!
De familie Jongejan wordt 's nachts opgeschrikt door het water dat door de brievenbus gutst. Hierbij begint hun strijd tegen het tij. Frida, haar broer en zussen vluchten naar het dak waar ze moeten zien te overleven, wachtend op hulp. Wanneer de ochtend aanbreekt, gebeurt het ondenkbare. Zal Frida de Watersnoodramp overleven?
Wat een prachtig maar ook aangrijpend verhaal. Femke Meijboom heeft een levendige, vlotte en vrij krachtige schrijfstijl en weet in deze vrij korte novelle een pakkend, heftig maar ook mooi verhaal te vertellen.
Het verhaal volgt de familie Jongejan en met name het perspectief van Frida. Deze familie, wonend in een dorp in het zuiden van Nederland, wordt getroffen door de watersnoodramp. Femke Meijboom weet deze situatie, de impact en de heftigheid levendig te beschrijven, waardoor het verhaal je raakt en bij je binnenkomt.
De novelle kent prachtig uitgewerkte thema's over familie, wilskracht en de wil om te overleven. Daarbij schetst Femke Meijboom een realistisch beeld van de gebeurtenissen, waarbij niet alles even goed afloopt voor dit gezin. Wat dit verhaal voor mij sterk maakt, is dat Femke Meijboom niet enkel in haar verhaal de heftigheid en de impact van de watersnoodramp meeneemt, maar ook de wederopbouw van een nieuw en gelukkig leven.
De vloed voorbij is een pakkende, heftige maar ook mooie novelle over familie, de watersnoodramp van 1953, wilskracht en de wil om te overleven. Femke Meijboom heeft een levendige en vlotte schrijfstijl en weet een mooi verhaal neer te zetten dat binnenkomt en je raakt. Erg mooi!
October 9, 2024
Ik heb dit boek mogen lezen voor de boektour en wow. Ik heb zo ontzettend veel gevoeld bij dit boek. Het was erg gedetailleerd beschreven, waardoor ik werd meegezogen in het verhaal. Door de manier waarop het geschreven is, voelde het alsof ik het verhaal zelf meemaakte. Het verhaal over Frida was meeslepend en op sommige momenten hield ik echt mijn adem in. Zo’n heftig verhaal. Ik vond het tof om dit te lezen omdat het gebaseerd is op waargebeurde verhalen. Dat maakte het extra angstaanjagend. Ook al kom je niet van de plaatsen die het meest getroffen zijn door de ramp, zou ik dit boek alsnog aanraden!
September 24, 2024
Wat een boek… Femke heeft het voor elkaar gekregen om in een kort verhaal voor veel emoties te zorgen. Blijdschap, angst, verdriet, vastberadenheid. Als Zeeuw heb ik veel geleerd en gehoord over de Watersnoodramp. Ik was daardoor gelijk geïnvesteerd in het boek. Tegelijkertijd was het erg lastig om te lezen door de emotionele lading die goed in het boek naar voren kwam. Het boek is zeker een aanrader, maar wees wel bewust van de gebeurtenissen die tijdens de ramp zijn gebeurd en in dit boek terug te lezen zijn.
February 1, 2025
Wat is een betere dag om dit boek te lezen dan vandaag? 1 februari, de dag van de watersnoodramp. Femke heeft een heel mooi en aangrijpend verhaal geschreven die je aan het begin vastpakt en aan het einde pas weer loslaat. En veel liefde voor de koe die haar eigen bordje heeft gekregen aan het huis dat haar heeft gered. ❤️
February 1, 2026
Recensie van:
De vloed voorbij
Verdrinken was nooit een optie
Auteur :
Femke Meijboom
Femke Meijboom (1997, Zuid-Holland) debuteerde in 2020 met de prijswinnende biografie ‘Jo’. Van jongs af aan schreef ze in het fantasy-genre, bracht toen twee non-fictie boeken uit in eigen beheer, en slaat nu haar slag in avontuurlijke boeken. Op 1 november verscheen haar historische novelle ‘De Vloed Voorbij’. Momenteel werkt ze aan haar vierdelige avontuurlijke YA-debuut.
Als spreker inspireert Femke jong publiek door het hele land om je eigen dromen te volgen, je creativiteit te ontwikkelen en activeert ze jong publiek om weer een boek op te pakken.
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar E-book ontvangen van de auteur zelf in ruil voor mijn recensie en deelname aan de blogtour die plaatsvindt op de data dat in 1953 (31 januari op 1 februari ’s nachts) de stormvloed in Zuid-Nederland vele levens nam. Zodat dit verhaal altijd de aandacht krijgt die deze verdient en nooit vergeten wordt.
Uitgeverij:
In eigen beheer uitgegeven.
Genre:
Young Adult
Historische novelle
Cover en flaptekst:
Ik zie een kerk die aan het water grenst. Het water dat een intense kleur blauw heeft. Water dat leven geeft maar ook neemt. Water dat rustig kabbelend kan zijn maar ook meedogenloos kolkend en opzwepend kan zijn. De cover vind ik prachtig omdat je elke keer als je ernaar kijkt weer wat nieuws ziet.
Quote:
Dan begint het langzame geschuifel over de dijk. Langs de huizen die nog staan. Langs de huizen die zijn weggevaagd. Langs de dijk waar ik gered werd. Naar de Kaai, waar de grootste redding ons opwacht.
We stoppen niet bij de lijkentent. Het mag niet van ome Frans. Hij omhelst vader, dan Pieter, dan Janneke, dan mij en dan tilt hij zelfs Lientje van de grond om haar de grootste knuffel te geven. Daarna begeleidt hij ons naar de boten.
Er zijn diverse rijen. Grote, lange rijen, met grote gezinnen, kleine gezinnen, verscheurde incomplete gezinnen… wij zijn ook niet compleet, maar wanneer het aan ons gevraagd wordt, antwoord Pieter voordat vader dat kan doen.
‘Zijn jullie er allemaal?’ vraagt een militair. Hij vist een paar reddingsvesten van de grond en duwt die één voor één over ons hoofd. ‘Dan mogen jullie aan boord. Deze boot gaat naar Dinteloord, waar jullie onderdak krijgen. Stap maar aan boord, maar til die kleine dame even op.’
Ik gniffel en kijk hoe Pieter Lientje bij haar oksels optilt. Haar kleine voetjes bungelen boven de grond.
Op de boot stinkt het naar rottende groente. Hier en daar ligt zelfs nog een aardappel, aangevreten door ratten. Maar hier zitten we dan. Op naar een nieuw leven.
Zouden we hier ooit nog terugkomen? Of was het een leugentje om bestwil om vader zo ver te krijgen?
Ik weet het niet. Ik kan het me niet voorstellen. Ik weet niet eens of ik het wel wil.
Dan worden de touwen losgeknoopt en aan boord gegooid. Het bootje deint in het water als een man met zijn voet de boot van wal trapt. De motor komt sputterend in beweging.
Ik word er misselijk van.
Dus grijp ik Pieters hand, die naast me zit en adem ik diep in.
Ik staar net zo lang naar de Kaai totdat de lijkentent verdwijnt achter de rijen met mensen die wachten tot andere boten zijn aangemeerd om hen in veiligheid te brengen.
Er zijn veel gezinnen, veel vrouwen met kinderen, maar vooraan staat een meisje. Moederziel alleen. Haar blonde haren wapperen in de februariwind.
Ze glimlacht. Ze zwaait ons uit. Maar dan daalt haar hand en bungelt het verdwaald langs haar lichaam.
Dan zakt mijn mond open. Mijn adem stokt in mijn keel.
‘Is dat Margriet?’
Pieter zucht. ‘Ze moet verdronken zijn, het kan haast niet anders. Ik denk dat je spoken ziet, Frida.’
Maar ik weet het bijna zeker. Het is Margriet. In levenden lijve… maar het kan niet. Pieter heeft gelijk. Dus leg ik mijn hoofd op zijn schouder en staar ik naar het blonde meisje, totdat ze niets minder is dan een schim aan wal en slechts een herinnering aan mijn zus.
Mooie emotionerende tekst:
Wind. Water. Storm.
Noordzee. Hoog water.
Zand. Dijken. Breken.
‘Je krijgt me niet te pakken! Je krijgt me toch niet!’
De zestienjarige Frida Jongejan speelde geen spelletje die vroege morgen op 1 februari 1953. Nee, ze vocht tegen het eind van de wereld zoals zij die kende en weigerde het te laten winnen.
Het verhaal:
Als de familie Jongejan 's nachts wordt opgeschrikt door water dat door de brievenbus gutst, begint hun strijd tegen het tij. Frida en haar broer en zussen moeten zien te overleven op het dak van hun huis, wachtend op hulp, maar wanneer dageraad eindelijk aanbreekt, gebeurt het ondenkbare. Kan Frida de Watersnoodramp overleven?
In de nacht van 1 februari 1953 werd Nederland geteisterd door hoog water en een noordelijke storm. Die nacht breken op meerdere plekken in het zuiden van Nederland de dijken door. Meer dan 1800 mensen verliezen hun strijd tegen het water. Elk jaar wordt de ramp in de getroffen dorpen herdacht. De ramp wordt niet vergeten, niet als we erover blijven praten. Een novelle over familie, wilskracht en overleven in ieder opzicht. Geïnspireerd door het verhaal van Jo Sala-Pollemans, wiens biografie te lezen is in Jo: Hier heb je ’n schrepel en daar kan je beginnen.
Mijn leesbeleving:
73 jaar geleden vond in de nacht van 31 januari op 1 februari 1953 de Watersnoodramp plaats. Meer dan 1800 mensen verloren hun leven.
Dit verhaal wordt in de ik vorm verteld door Frida, een van de vijf kinderen van de familie Jongejan die getroffen worden door de Watersnoodramp. Ik kon me gelijk volledig inleven in het verhaal. Ik zag, voelde, proefde en hoorde alles hoe Frida dat ook ervoer. Ook de ramp verteld vanuit de ogen van het echtpaar die met een koe op zolder zich in veiligheid probeert te houden voor het alles verzwelgende water is indrukwekkend. Vervolgens wordt het verhaal gecomplementeerd doordat reddingswerkers vertellen over hun ervaringen.
Het verhaal is continu hartverscheurend, aangrijpend, indrukwekkend, adembenemend maar geeft ook een onuitwisbare indruk van een ramp die alles verwoestend en meedogenloos was. Families die vanuit het niets in de rouw gestort werden omdat geliefde dierbaren door de stormvloed meegenomen werden en naar gene zijde gingen.
Tijd om terug plekke te rouwen was er niet omdat het niet veilig was in het rampgebied. Overlevenden werden geëvacueerd naar veiliger gebieden. Pas veel later keerden zij terug om hun huizen opnieuw op te bouwen.
Het nawoord van het boek van de auteur zelf is net zo indrukwekkend als get verhaal dat zij over de ramp schreef. Tijdens het lezen probeerde ik telkens een voorstelling te maken van hoe deze ramp zich voltrok. Een melancholisch en beklemmend gevoel overheerste.
Het alles verwoestende water dat geen pauze nam en die mensen geen tijd gaf om te anticiperen en te vluchten. Het woord samenwerken werd opnieuw uitgevonden en bleek een sterke respons op de ramp. Kun je stellen dat de dapperen, de slimmeriken en de sterksten overleefden? Nee er werdgeen onderscheid gemaakt in leeftijd, levensstandaard, overtuiging, karakter en gedrag.
Dit verhaal raakte mij diep en deze leeservaring neem ik de rest van mijn leven mee. De beeldende en filmische schrijfstijl benam me vaak de adem omdat het zo’n impact had.
In de toekomst lees en recenseer ik graag meer van Femke Meijburg.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Een indringend, beeldend, filmisch en hartverscheurend verslag vertelt vanuit diverse perspectieven. Een ramp die allesverslindend en meedogenloos was. En relatief kort na De Tweede Wereldoorlog plaats vond. Die wederopbouw was al loodzwaar en bij de Watersnoodramp verloren deze mensen opnieuw alles: hun veilige huis en have en hun geliefden. In een inktzwarte, ijskoude winternacht. Toen het ochtendlicht verscheen bracht dit geen hoop en troost maar drong het nog meer door hoe allesomvattend rampzalig alles eruitzag. De zee had getriomfeerd. Hopelijk gebeurd een ramp van deze omvang nooit meer door de later voltooide Deltawerken. Maar ik houdt mijn hart vast voor de steeds verder denderende klimaatveranderingen.
De vloed voorbij
Verdrinken was nooit een optie
Auteur :
Femke Meijboom
Femke Meijboom (1997, Zuid-Holland) debuteerde in 2020 met de prijswinnende biografie ‘Jo’. Van jongs af aan schreef ze in het fantasy-genre, bracht toen twee non-fictie boeken uit in eigen beheer, en slaat nu haar slag in avontuurlijke boeken. Op 1 november verscheen haar historische novelle ‘De Vloed Voorbij’. Momenteel werkt ze aan haar vierdelige avontuurlijke YA-debuut.
Als spreker inspireert Femke jong publiek door het hele land om je eigen dromen te volgen, je creativiteit te ontwikkelen en activeert ze jong publiek om weer een boek op te pakken.
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar E-book ontvangen van de auteur zelf in ruil voor mijn recensie en deelname aan de blogtour die plaatsvindt op de data dat in 1953 (31 januari op 1 februari ’s nachts) de stormvloed in Zuid-Nederland vele levens nam. Zodat dit verhaal altijd de aandacht krijgt die deze verdient en nooit vergeten wordt.
Uitgeverij:
In eigen beheer uitgegeven.
Genre:
Young Adult
Historische novelle
Cover en flaptekst:
Ik zie een kerk die aan het water grenst. Het water dat een intense kleur blauw heeft. Water dat leven geeft maar ook neemt. Water dat rustig kabbelend kan zijn maar ook meedogenloos kolkend en opzwepend kan zijn. De cover vind ik prachtig omdat je elke keer als je ernaar kijkt weer wat nieuws ziet.
Quote:
Dan begint het langzame geschuifel over de dijk. Langs de huizen die nog staan. Langs de huizen die zijn weggevaagd. Langs de dijk waar ik gered werd. Naar de Kaai, waar de grootste redding ons opwacht.
We stoppen niet bij de lijkentent. Het mag niet van ome Frans. Hij omhelst vader, dan Pieter, dan Janneke, dan mij en dan tilt hij zelfs Lientje van de grond om haar de grootste knuffel te geven. Daarna begeleidt hij ons naar de boten.
Er zijn diverse rijen. Grote, lange rijen, met grote gezinnen, kleine gezinnen, verscheurde incomplete gezinnen… wij zijn ook niet compleet, maar wanneer het aan ons gevraagd wordt, antwoord Pieter voordat vader dat kan doen.
‘Zijn jullie er allemaal?’ vraagt een militair. Hij vist een paar reddingsvesten van de grond en duwt die één voor één over ons hoofd. ‘Dan mogen jullie aan boord. Deze boot gaat naar Dinteloord, waar jullie onderdak krijgen. Stap maar aan boord, maar til die kleine dame even op.’
Ik gniffel en kijk hoe Pieter Lientje bij haar oksels optilt. Haar kleine voetjes bungelen boven de grond.
Op de boot stinkt het naar rottende groente. Hier en daar ligt zelfs nog een aardappel, aangevreten door ratten. Maar hier zitten we dan. Op naar een nieuw leven.
Zouden we hier ooit nog terugkomen? Of was het een leugentje om bestwil om vader zo ver te krijgen?
Ik weet het niet. Ik kan het me niet voorstellen. Ik weet niet eens of ik het wel wil.
Dan worden de touwen losgeknoopt en aan boord gegooid. Het bootje deint in het water als een man met zijn voet de boot van wal trapt. De motor komt sputterend in beweging.
Ik word er misselijk van.
Dus grijp ik Pieters hand, die naast me zit en adem ik diep in.
Ik staar net zo lang naar de Kaai totdat de lijkentent verdwijnt achter de rijen met mensen die wachten tot andere boten zijn aangemeerd om hen in veiligheid te brengen.
Er zijn veel gezinnen, veel vrouwen met kinderen, maar vooraan staat een meisje. Moederziel alleen. Haar blonde haren wapperen in de februariwind.
Ze glimlacht. Ze zwaait ons uit. Maar dan daalt haar hand en bungelt het verdwaald langs haar lichaam.
Dan zakt mijn mond open. Mijn adem stokt in mijn keel.
‘Is dat Margriet?’
Pieter zucht. ‘Ze moet verdronken zijn, het kan haast niet anders. Ik denk dat je spoken ziet, Frida.’
Maar ik weet het bijna zeker. Het is Margriet. In levenden lijve… maar het kan niet. Pieter heeft gelijk. Dus leg ik mijn hoofd op zijn schouder en staar ik naar het blonde meisje, totdat ze niets minder is dan een schim aan wal en slechts een herinnering aan mijn zus.
Mooie emotionerende tekst:
Wind. Water. Storm.
Noordzee. Hoog water.
Zand. Dijken. Breken.
‘Je krijgt me niet te pakken! Je krijgt me toch niet!’
De zestienjarige Frida Jongejan speelde geen spelletje die vroege morgen op 1 februari 1953. Nee, ze vocht tegen het eind van de wereld zoals zij die kende en weigerde het te laten winnen.
Het verhaal:
Als de familie Jongejan 's nachts wordt opgeschrikt door water dat door de brievenbus gutst, begint hun strijd tegen het tij. Frida en haar broer en zussen moeten zien te overleven op het dak van hun huis, wachtend op hulp, maar wanneer dageraad eindelijk aanbreekt, gebeurt het ondenkbare. Kan Frida de Watersnoodramp overleven?
In de nacht van 1 februari 1953 werd Nederland geteisterd door hoog water en een noordelijke storm. Die nacht breken op meerdere plekken in het zuiden van Nederland de dijken door. Meer dan 1800 mensen verliezen hun strijd tegen het water. Elk jaar wordt de ramp in de getroffen dorpen herdacht. De ramp wordt niet vergeten, niet als we erover blijven praten. Een novelle over familie, wilskracht en overleven in ieder opzicht. Geïnspireerd door het verhaal van Jo Sala-Pollemans, wiens biografie te lezen is in Jo: Hier heb je ’n schrepel en daar kan je beginnen.
Mijn leesbeleving:
73 jaar geleden vond in de nacht van 31 januari op 1 februari 1953 de Watersnoodramp plaats. Meer dan 1800 mensen verloren hun leven.
Dit verhaal wordt in de ik vorm verteld door Frida, een van de vijf kinderen van de familie Jongejan die getroffen worden door de Watersnoodramp. Ik kon me gelijk volledig inleven in het verhaal. Ik zag, voelde, proefde en hoorde alles hoe Frida dat ook ervoer. Ook de ramp verteld vanuit de ogen van het echtpaar die met een koe op zolder zich in veiligheid probeert te houden voor het alles verzwelgende water is indrukwekkend. Vervolgens wordt het verhaal gecomplementeerd doordat reddingswerkers vertellen over hun ervaringen.
Het verhaal is continu hartverscheurend, aangrijpend, indrukwekkend, adembenemend maar geeft ook een onuitwisbare indruk van een ramp die alles verwoestend en meedogenloos was. Families die vanuit het niets in de rouw gestort werden omdat geliefde dierbaren door de stormvloed meegenomen werden en naar gene zijde gingen.
Tijd om terug plekke te rouwen was er niet omdat het niet veilig was in het rampgebied. Overlevenden werden geëvacueerd naar veiliger gebieden. Pas veel later keerden zij terug om hun huizen opnieuw op te bouwen.
Het nawoord van het boek van de auteur zelf is net zo indrukwekkend als get verhaal dat zij over de ramp schreef. Tijdens het lezen probeerde ik telkens een voorstelling te maken van hoe deze ramp zich voltrok. Een melancholisch en beklemmend gevoel overheerste.
Het alles verwoestende water dat geen pauze nam en die mensen geen tijd gaf om te anticiperen en te vluchten. Het woord samenwerken werd opnieuw uitgevonden en bleek een sterke respons op de ramp. Kun je stellen dat de dapperen, de slimmeriken en de sterksten overleefden? Nee er werdgeen onderscheid gemaakt in leeftijd, levensstandaard, overtuiging, karakter en gedrag.
Dit verhaal raakte mij diep en deze leeservaring neem ik de rest van mijn leven mee. De beeldende en filmische schrijfstijl benam me vaak de adem omdat het zo’n impact had.
In de toekomst lees en recenseer ik graag meer van Femke Meijburg.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Een indringend, beeldend, filmisch en hartverscheurend verslag vertelt vanuit diverse perspectieven. Een ramp die allesverslindend en meedogenloos was. En relatief kort na De Tweede Wereldoorlog plaats vond. Die wederopbouw was al loodzwaar en bij de Watersnoodramp verloren deze mensen opnieuw alles: hun veilige huis en have en hun geliefden. In een inktzwarte, ijskoude winternacht. Toen het ochtendlicht verscheen bracht dit geen hoop en troost maar drong het nog meer door hoe allesomvattend rampzalig alles eruitzag. De zee had getriomfeerd. Hopelijk gebeurd een ramp van deze omvang nooit meer door de later voltooide Deltawerken. Maar ik houdt mijn hart vast voor de steeds verder denderende klimaatveranderingen.
January 31, 2026
31 januari. Vanavond gaan we naar bed zoals elke andere avond. Warm, veilig, zonder erbij stil te staan dat het morgen 73 jaar geleden is dat duizenden mensen wakker werden in een nachtmerrie. De vloed voorbij maakt die geschiedenis pijnlijk tastbaar.
Stel je voor: je gaat slapen en wordt niet wakker door een wekker of zonlicht, maar doordat het water via de brievenbus je huis binnenstroomt. Dat is wat de zestienjarige Frida overkomt in de nacht van 1 februari 1953. “Het is 1 februari 1953 en terwijl de wereld onder mijn voeten vergaat en het kolkende water alles opslokt, sneeuwt het voor de eerste keer in zeven jaar.”
In dit indrukwekkende verhaal volgen we Frida, haar broer, zussen en ouders tijdens de watersnoodramp: vanaf het moment dat het water hun huis binnendringt, de angstige uren op zolder en op het dak, tot de redding en uiteindelijk de terugkeer naar huis een half jaar later. Het is haast niet voor te stellen hoeveel angst, wanhoop en machteloosheid mensen toen hebben moeten doorstaan — en toch komt dat gevoel tijdens het lezen keihard binnen.
Femke Meijboom weet de sfeer, spanning en emoties zó sterk neer te zetten dat het verhaal regelmatig letterlijk benauwend voelt. Ik moest meerdere keren pauzeren om te laten bezinken wat ik net had gelezen, zo heftig en intens is het. En toch: juist daarom zou iedereen dit boek moeten lezen. Omdat het herinnert. Omdat het raakt. Omdat het niet vergeten mag worden.
De schrijfstijl van Femke is kort, krachtig en enorm beeldend. De hoofdstukken hebben een fijne lengte en bovenaan staat steeds duidelijk vanuit welk perspectief je leest. Door haar manier van schrijven zie je het water bijna zelf door de brievenbus stromen, voel je de kou op het dak, en zit je als lezer samen met de personages gevangen tussen hoop en angst. Die wanhoop, dat wachten, die onzekerheid — het komt keihard binnen.
De vloed voorbij is een aangrijpend, indrukwekkend en noodzakelijk boek. Een verhaal dat blijft hangen, zeker vandaag, op de drempel van een herdenkingsdag. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Stel je voor: je gaat slapen en wordt niet wakker door een wekker of zonlicht, maar doordat het water via de brievenbus je huis binnenstroomt. Dat is wat de zestienjarige Frida overkomt in de nacht van 1 februari 1953. “Het is 1 februari 1953 en terwijl de wereld onder mijn voeten vergaat en het kolkende water alles opslokt, sneeuwt het voor de eerste keer in zeven jaar.”
In dit indrukwekkende verhaal volgen we Frida, haar broer, zussen en ouders tijdens de watersnoodramp: vanaf het moment dat het water hun huis binnendringt, de angstige uren op zolder en op het dak, tot de redding en uiteindelijk de terugkeer naar huis een half jaar later. Het is haast niet voor te stellen hoeveel angst, wanhoop en machteloosheid mensen toen hebben moeten doorstaan — en toch komt dat gevoel tijdens het lezen keihard binnen.
Femke Meijboom weet de sfeer, spanning en emoties zó sterk neer te zetten dat het verhaal regelmatig letterlijk benauwend voelt. Ik moest meerdere keren pauzeren om te laten bezinken wat ik net had gelezen, zo heftig en intens is het. En toch: juist daarom zou iedereen dit boek moeten lezen. Omdat het herinnert. Omdat het raakt. Omdat het niet vergeten mag worden.
De schrijfstijl van Femke is kort, krachtig en enorm beeldend. De hoofdstukken hebben een fijne lengte en bovenaan staat steeds duidelijk vanuit welk perspectief je leest. Door haar manier van schrijven zie je het water bijna zelf door de brievenbus stromen, voel je de kou op het dak, en zit je als lezer samen met de personages gevangen tussen hoop en angst. Die wanhoop, dat wachten, die onzekerheid — het komt keihard binnen.
De vloed voorbij is een aangrijpend, indrukwekkend en noodzakelijk boek. Een verhaal dat blijft hangen, zeker vandaag, op de drempel van een herdenkingsdag. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
November 3, 2024
Als de dijken breken
Het is al nacht als de leden van de familie Jongejan worden gewekt en ze ontdekken dat er water door de brievenbus naar binnen stroomt. Vanaf dat moment start er voor Frida, haar ouders en haar broers en zussen een strijd op leven en dood.
Ze kunnen het water niet stoppen, ze kunnen enkel proberen om eraan te ontsnappen. Ze moeten zien te overleven op het dak van hun huis en kunnen alleen maar hopen dat ze worden gered. Als de dag op aanbreken staat slaat het noodlot nogmaals toe.
Zal het gezin de ramp overleven?
“Het is 1 februari 1953 en terwijl de wereld onder mijn voeten vergaat en het kolkende water alles opslokt, sneeuwt het voor de eerste keer in zeven jaar.” Femke Meiboom
De vloed voorbij van Femke Meijboom is een indrukwekkende novelle over de watersnoodramp die een deel van Nederland op 1 februari 1953 trof.
Dit verhaal van Femke Meijboom gaat je niet in de koude kleren zitten. De vloed voorbij start gemoedelijk en zet een beeld neer dat ik heel goed bij de tijd waarin het zich afspeelt vind passen. Je voelt de warmte van de familie Jongejan door de koude van het winterweer heen. Een familie die je zo goed als de novelle dat toelaat leert kennen en die je door de fijne sfeer van het begin in je hart sluit. Al snel slaat die zachte start om in de hardheid van de catastrofale ramp waar het gezin van Frida in belandt.
Femke Meijboom zet de beklemmende omstandigheden die dan volgen neer op een manier die je haast letterlijk de adem benemen. Ze maakt de wanhoop, de kou en de angst voor het opkomende water bijna tastbaar. Het gevecht dat de getroffen personages moeten voeren en de verliezen die daardoor ontstaan, worden door de auteur ingetogen en zonder sensatiezucht neergezet. Die keuze is uiterst doeltreffend te noemen, omdat die bedrieglijk eenvoudige beschrijving het verhaal des te beklemmender en de ijzige ramp des te beangstigender maakt.
Femke Meijboom heeft deze novelle op respectvolle wijze gebaseerd op de verhalen van haar oma Jo, en dat maakt het een extra beklijvende en bewustmakende leeservaring.
⭐️⭐️⭐️⭐️
Instagram: sheila_hjv_inbooks
Het is al nacht als de leden van de familie Jongejan worden gewekt en ze ontdekken dat er water door de brievenbus naar binnen stroomt. Vanaf dat moment start er voor Frida, haar ouders en haar broers en zussen een strijd op leven en dood.
Ze kunnen het water niet stoppen, ze kunnen enkel proberen om eraan te ontsnappen. Ze moeten zien te overleven op het dak van hun huis en kunnen alleen maar hopen dat ze worden gered. Als de dag op aanbreken staat slaat het noodlot nogmaals toe.
Zal het gezin de ramp overleven?
“Het is 1 februari 1953 en terwijl de wereld onder mijn voeten vergaat en het kolkende water alles opslokt, sneeuwt het voor de eerste keer in zeven jaar.” Femke Meiboom
De vloed voorbij van Femke Meijboom is een indrukwekkende novelle over de watersnoodramp die een deel van Nederland op 1 februari 1953 trof.
Dit verhaal van Femke Meijboom gaat je niet in de koude kleren zitten. De vloed voorbij start gemoedelijk en zet een beeld neer dat ik heel goed bij de tijd waarin het zich afspeelt vind passen. Je voelt de warmte van de familie Jongejan door de koude van het winterweer heen. Een familie die je zo goed als de novelle dat toelaat leert kennen en die je door de fijne sfeer van het begin in je hart sluit. Al snel slaat die zachte start om in de hardheid van de catastrofale ramp waar het gezin van Frida in belandt.
Femke Meijboom zet de beklemmende omstandigheden die dan volgen neer op een manier die je haast letterlijk de adem benemen. Ze maakt de wanhoop, de kou en de angst voor het opkomende water bijna tastbaar. Het gevecht dat de getroffen personages moeten voeren en de verliezen die daardoor ontstaan, worden door de auteur ingetogen en zonder sensatiezucht neergezet. Die keuze is uiterst doeltreffend te noemen, omdat die bedrieglijk eenvoudige beschrijving het verhaal des te beklemmender en de ijzige ramp des te beangstigender maakt.
Femke Meijboom heeft deze novelle op respectvolle wijze gebaseerd op de verhalen van haar oma Jo, en dat maakt het een extra beklijvende en bewustmakende leeservaring.
⭐️⭐️⭐️⭐️
Instagram: sheila_hjv_inbooks
November 15, 2024
'De vloed voorbij' is een indrukwekkende en emotionele novelle over de Watersnoodramp die Nederland trof in 1953.
Centraal in het verhaal staat de familie Jongejan; midden in de nacht worden ze opgeschrikt door het ijskoude water dat al door hun brievenbus stroomt. De paniek slaat volledig toe en ook al proberen Frida, haar ouders, broers en zussen te ontsnappen aan het genadeloze water, zitten ze onherroepelijk in de val. De enige vluchtweg is naar boven, naar zolder en vandaar op het dak om de uren die volgen trachten te overleven tot wanneer de hulpdiensten hen kunnen bevrijden. Als de dageraad aanbreekt, slaat het noodlot voor een tweede keer toe en wordt hun strijd op leven en dood plotsklaps nog een pak grimmiger.
Ook al ben ik zelf geen top fan wat novelles betreft (wegens te kort en soms wat te geforceerd), heeft dit verhaal me volledig kunnen overtuigen! De schrijfstijl van Meijboom is enorm meeslepend, als lezer word je vollledig en even abrupt als de familie Jongejan in het verhaal getrokken. Je ervaart als het ware zelf de nijpende dringendheid om jezelf in veiligheid te brengen, het is alsof je als lezer zelf een strijd op leven en dood moet voeren! Meijbooms schrijfstijl is vlot en roept een kolkende onderstroom aan emoties op. De hoofdstukken zijn op zich betrekkelijk kort en vooral geschreven vanuit het perspectief van Frida. De tijdsgeest is vooral in het begin van het verhaal mooi en realistisch neergezet en het stukje geschiedenis van de enorme ramp is op een integere manier beschreven, met aandacht voor de vele slachtoffers zonder dit sensatiegericht te maken. De personages zijn mooi uitgewerkt, maar de uitwerking valt natuurlijk binnen de grenzen van het novelle-concept. Achteraan wordt het verhaal aangevuld met een brief van de auteur, waaruit blijkt dat het verhaal onder andere gebaseerd is op de herinneringen van de oma van de schrijfster, wat een extra aanvulling is bij het verhaal.
Kortom, mooi en meeslepend, maar een iets uitgebreider verhaal, met wat meer diepgang in de uiteenzetting van alle personages zou voor mij de kers op de taart geweest zijn!
4⭐️
Centraal in het verhaal staat de familie Jongejan; midden in de nacht worden ze opgeschrikt door het ijskoude water dat al door hun brievenbus stroomt. De paniek slaat volledig toe en ook al proberen Frida, haar ouders, broers en zussen te ontsnappen aan het genadeloze water, zitten ze onherroepelijk in de val. De enige vluchtweg is naar boven, naar zolder en vandaar op het dak om de uren die volgen trachten te overleven tot wanneer de hulpdiensten hen kunnen bevrijden. Als de dageraad aanbreekt, slaat het noodlot voor een tweede keer toe en wordt hun strijd op leven en dood plotsklaps nog een pak grimmiger.
Ook al ben ik zelf geen top fan wat novelles betreft (wegens te kort en soms wat te geforceerd), heeft dit verhaal me volledig kunnen overtuigen! De schrijfstijl van Meijboom is enorm meeslepend, als lezer word je vollledig en even abrupt als de familie Jongejan in het verhaal getrokken. Je ervaart als het ware zelf de nijpende dringendheid om jezelf in veiligheid te brengen, het is alsof je als lezer zelf een strijd op leven en dood moet voeren! Meijbooms schrijfstijl is vlot en roept een kolkende onderstroom aan emoties op. De hoofdstukken zijn op zich betrekkelijk kort en vooral geschreven vanuit het perspectief van Frida. De tijdsgeest is vooral in het begin van het verhaal mooi en realistisch neergezet en het stukje geschiedenis van de enorme ramp is op een integere manier beschreven, met aandacht voor de vele slachtoffers zonder dit sensatiegericht te maken. De personages zijn mooi uitgewerkt, maar de uitwerking valt natuurlijk binnen de grenzen van het novelle-concept. Achteraan wordt het verhaal aangevuld met een brief van de auteur, waaruit blijkt dat het verhaal onder andere gebaseerd is op de herinneringen van de oma van de schrijfster, wat een extra aanvulling is bij het verhaal.
Kortom, mooi en meeslepend, maar een iets uitgebreider verhaal, met wat meer diepgang in de uiteenzetting van alle personages zou voor mij de kers op de taart geweest zijn!
4⭐️
February 1, 2026
ℍ𝕖𝕥 𝕨𝕒𝕥𝕖𝕣 𝕜𝕨𝕒𝕞 𝕕𝕠𝕠𝕣 𝕕𝕖 𝕓𝕣𝕚𝕖𝕧𝕖𝕟𝕓𝕦𝕤 𝕟𝕒𝕒𝕣 𝕓𝕚𝕟𝕟𝕖𝕟..🌊
Afgelopen nacht is het 73 jaar geleden dat er iets verschrikkelijkste is gebeurt in Nederland. Wel geteld 1836 mensen lieten het leven tijdens de hoogwater die toen plotseling opspeelde. Later is deze gebeurtenis de geschiedenisboeken in gegaan onder de naam de watersnoodramp.
Deze gebeurtenis staat centraal in de novelle die schrijfster Femke Meijboom heeft geschreven.
ɪɴʜᴏᴜᴅ ᴠᴀɴ ʜᴇᴛ ʙᴏᴇᴋ
Als de familie Jongejan diep in de nacht wordt opgeschrikt door water dat door hun woning gutst. Beleven ze een kat en muis spel tegen het water. Frida en haar familie proberen te overleven die nacht op het dak van hun woning. Hoelang gaat het duren voordat hulp is gearriveerd? En worden ze wel gered?
Het is mijn eerste kennismaking met Meijboom en het is voor mij zeker een verrassend verhaal. Het onderwerp is er zeker niet eentje waar ik vaak in boeken over lees. Maar eigenlijk wel wel erg bepalend is voor de Nederlandse geschiedenis.
Pefect inlevingsvermogen zou ik heb gezegd als ik Meijboom als leerlinge in mijn geschiedenis klas zou hebben. Natuurlijk is dit gebaseerd op verhalen van Meijboom haar oma. Maar het neemt niet weg dat je het schrijfster dan toch eventjes op papier moet zetten. Dan heeft Meijboom om prachtige wijze gedaan. Waarbij er zelfs aandacht is voor de dieren die zich staande moesten houden tijdens deze ramp.
Ik vind deze novelle dan ook bruikbaar als "bron" voor het voorgezet onderwijs. Juist omdat het novelle is, is het uitstekend verhaal om de leerlingen te laten lezen. En hier een lessenserie rondom te ontwikkelen. Het brengt mij in elk geval op ideeën.
Maar de kracht van dit verhaal zit hem ook in de pure rauwe emotie van de personages uit deze novelle. Je voelt met hen mee en hoopt tot het einde van het verhaal dat het voor iedereen uit dit verhaal goed afloopt.
Kortom deze novelle verdient het om gelezen te worden. Juist omdat dit verhaal zo kort is kan het prima eventjes tussendoor. Dit verhaal krijgt een welverdiende ⭐️⭐️⭐️⭐️ sterren. Must-read voor zeker elke Nederlander.
Afgelopen nacht is het 73 jaar geleden dat er iets verschrikkelijkste is gebeurt in Nederland. Wel geteld 1836 mensen lieten het leven tijdens de hoogwater die toen plotseling opspeelde. Later is deze gebeurtenis de geschiedenisboeken in gegaan onder de naam de watersnoodramp.
Deze gebeurtenis staat centraal in de novelle die schrijfster Femke Meijboom heeft geschreven.
ɪɴʜᴏᴜᴅ ᴠᴀɴ ʜᴇᴛ ʙᴏᴇᴋ
Als de familie Jongejan diep in de nacht wordt opgeschrikt door water dat door hun woning gutst. Beleven ze een kat en muis spel tegen het water. Frida en haar familie proberen te overleven die nacht op het dak van hun woning. Hoelang gaat het duren voordat hulp is gearriveerd? En worden ze wel gered?
Het is mijn eerste kennismaking met Meijboom en het is voor mij zeker een verrassend verhaal. Het onderwerp is er zeker niet eentje waar ik vaak in boeken over lees. Maar eigenlijk wel wel erg bepalend is voor de Nederlandse geschiedenis.
Pefect inlevingsvermogen zou ik heb gezegd als ik Meijboom als leerlinge in mijn geschiedenis klas zou hebben. Natuurlijk is dit gebaseerd op verhalen van Meijboom haar oma. Maar het neemt niet weg dat je het schrijfster dan toch eventjes op papier moet zetten. Dan heeft Meijboom om prachtige wijze gedaan. Waarbij er zelfs aandacht is voor de dieren die zich staande moesten houden tijdens deze ramp.
Ik vind deze novelle dan ook bruikbaar als "bron" voor het voorgezet onderwijs. Juist omdat het novelle is, is het uitstekend verhaal om de leerlingen te laten lezen. En hier een lessenserie rondom te ontwikkelen. Het brengt mij in elk geval op ideeën.
Maar de kracht van dit verhaal zit hem ook in de pure rauwe emotie van de personages uit deze novelle. Je voelt met hen mee en hoopt tot het einde van het verhaal dat het voor iedereen uit dit verhaal goed afloopt.
Kortom deze novelle verdient het om gelezen te worden. Juist omdat dit verhaal zo kort is kan het prima eventjes tussendoor. Dit verhaal krijgt een welverdiende ⭐️⭐️⭐️⭐️ sterren. Must-read voor zeker elke Nederlander.
February 1, 2026
De novelle is geschreven in de ik-vorm, grotendeels vanuit het perspectief van Frida. Er zijn ook drie hoofdstukken vanuit o.a. een dorpsbewoner en een reddingswerker. Dit geeft een breed en afgerond beeld van de gebeurtenissen. Meijboom beschrijft de gebeurtenissen op en manier dat je het voor je ziet. Je voelt de angst, maar ook de wil en het doorzettingsvermogen om te overleven.
Citaat:
Waar heeft hij dat geleerd? Maar misschien is dat het juist. Je weet pas waar je toe in staat bent als je echt moet vechten voor wat belangrijk is.
Het moment waarop de tweede vloedgolf plaats vindt, maakte op mij enorm veel indruk juist door de wijze waarop dit wordt beschreven en misschien ook wel omdat ik me nooit heb gerealiseerd dat er later nog een tweede vloedgolf kwam.
Het verhaalt speelt zich af in Oude-Tonge op Goeree-Overflakkee, mmaar ook andere delen van Zuid-Holland, Zeeland en Noord-Brabant staan onder water. Een ongekend stuk van Nederland werd verwoest.
Citaat:
Zoveel huizen zijn verwoest. Verdwenen. Weggespoeld met het water, de meeste met hun bewoners, families compleet weggevaagd.
In de brief van de auteur aan het eind van het boek wordt duidelijk uiteengezet welke ramp er zich heeft afgespeeld. Ook geeft Meijboom een inkijkje in de oorsprong van het boek en het feit dat dit gebaseerd is op de verhalen van haar oma Jo die de ramp op 20-jarige leeftijd zelf meemaakte.
De Vloed Voorbij is een indrukwekkende en meeslepende novelle die een belangrijk stuk van onze recente geschiedenis behandelt. Door de hedendaagste schrijfstijl en de beperkte lengte is het voor velen een toegankelijke manier om een goed beeld te vormen van het drama wat zich in 1953 afspeelde . Ik adviseer iedereen om deze novelle te lezen zodat we deze ramp en de impact nooit zullen vergeten. En hoe toepasselijk om dat vandaag (1 februari) te doen. Op de dag dat we herdenken dat de watersnoodramp 73 jaar geleden plaats vond.
Ik ontving het digitale recensie-exemplaar van de auteur.
Citaat:
Waar heeft hij dat geleerd? Maar misschien is dat het juist. Je weet pas waar je toe in staat bent als je echt moet vechten voor wat belangrijk is.
Het moment waarop de tweede vloedgolf plaats vindt, maakte op mij enorm veel indruk juist door de wijze waarop dit wordt beschreven en misschien ook wel omdat ik me nooit heb gerealiseerd dat er later nog een tweede vloedgolf kwam.
Het verhaalt speelt zich af in Oude-Tonge op Goeree-Overflakkee, mmaar ook andere delen van Zuid-Holland, Zeeland en Noord-Brabant staan onder water. Een ongekend stuk van Nederland werd verwoest.
Citaat:
Zoveel huizen zijn verwoest. Verdwenen. Weggespoeld met het water, de meeste met hun bewoners, families compleet weggevaagd.
In de brief van de auteur aan het eind van het boek wordt duidelijk uiteengezet welke ramp er zich heeft afgespeeld. Ook geeft Meijboom een inkijkje in de oorsprong van het boek en het feit dat dit gebaseerd is op de verhalen van haar oma Jo die de ramp op 20-jarige leeftijd zelf meemaakte.
De Vloed Voorbij is een indrukwekkende en meeslepende novelle die een belangrijk stuk van onze recente geschiedenis behandelt. Door de hedendaagste schrijfstijl en de beperkte lengte is het voor velen een toegankelijke manier om een goed beeld te vormen van het drama wat zich in 1953 afspeelde . Ik adviseer iedereen om deze novelle te lezen zodat we deze ramp en de impact nooit zullen vergeten. En hoe toepasselijk om dat vandaag (1 februari) te doen. Op de dag dat we herdenken dat de watersnoodramp 73 jaar geleden plaats vond.
Ik ontving het digitale recensie-exemplaar van de auteur.
October 23, 2024
Wij mochten De vloed voorbij lezen van Femke voor de book tour en ik wil daar graag iets over vertellen! Dit is geen genre wat ik normaal lees, maar wauw wat goed is dit!
De vloed voorbij gaat over de Watersnoodramp in 1953 en dan specifiek over Frida en haar gezin. ‘S nachts schrikt zij wakker, omdat haar vader schreeuwend de kamer in komt: ‘het water komt door de brievenbus’.
Samen met haar ouders, broer en zussen vlucht Frida naar zolder. Uiteindelijk belanden ze op het dak van hun huis, wachtend op hulp. Kan Frida de watersnoodramp overleven?
Iedereen kent denk ik wel de Watersnoodramp uit 1953. Ik heb er zelf in elk geval wel eens ‘iets’ over gehoord tijdens de geschiedenis les op de middelbare school. Maar ik heb niet eerder stil gestaan bij wat voor hel het moet zijn geweest..
Femke weet met haar boek een bijzonder beklemmend verhaal neer te zetten. Ze neemt je mee in de emoties van Frida: de wanhoop en de angst.
Het verhaal is geïnspireerd door het verhaal van haar oma en dat merk je. Het voelt als ‘dit is niet verzonnen, dit is echt’.
Je ziet hem al wel aankomen: ik ben oprecht positief verrast door dit boek.
Dankjewel dat wij je boek mochten lezen en reviewen lieve Femke. En dankjewel voor het delen van dit verhaal. De Watersnoodramp mag niet vergeten worden en juist dit soort boeken zijn dan extra belangrijk.
De vloed voorbij gaat over de Watersnoodramp in 1953 en dan specifiek over Frida en haar gezin. ‘S nachts schrikt zij wakker, omdat haar vader schreeuwend de kamer in komt: ‘het water komt door de brievenbus’.
Samen met haar ouders, broer en zussen vlucht Frida naar zolder. Uiteindelijk belanden ze op het dak van hun huis, wachtend op hulp. Kan Frida de watersnoodramp overleven?
Iedereen kent denk ik wel de Watersnoodramp uit 1953. Ik heb er zelf in elk geval wel eens ‘iets’ over gehoord tijdens de geschiedenis les op de middelbare school. Maar ik heb niet eerder stil gestaan bij wat voor hel het moet zijn geweest..
Femke weet met haar boek een bijzonder beklemmend verhaal neer te zetten. Ze neemt je mee in de emoties van Frida: de wanhoop en de angst.
Het verhaal is geïnspireerd door het verhaal van haar oma en dat merk je. Het voelt als ‘dit is niet verzonnen, dit is echt’.
Je ziet hem al wel aankomen: ik ben oprecht positief verrast door dit boek.
Dankjewel dat wij je boek mochten lezen en reviewen lieve Femke. En dankjewel voor het delen van dit verhaal. De Watersnoodramp mag niet vergeten worden en juist dit soort boeken zijn dan extra belangrijk.
November 5, 2024
Enorm verrast met hoe betrokken ik tijdens het lezen werd bij de personages. De watersnoodramp is voor mij een gebeurtenis uit de geschiedenis. Niets meer en niet minder. De novelle van Femke geeft deze gebeurtenis kleur voor mij.
Ik besef me nu des te meer hoe verschrikkelijk eng deze ramp moet zijn geweest en hoeveel verdriet daarbij kijken kwam. Femke heeft zich ontzettend goed verdiept in de watersnoodramp. Met dank aan haar oma weet ze er een zeer realistisch verhaal van te maken.
Losstaand van het onderwerp vond ik haar schrijfstijl ook heel volwassen. Ik had het niet verwacht maar stiekem baalde ik dat ik de novelle alweer uit had!
Lees De vloed voorbij. Het is belangrijk dat we ons beseffen en herinneren wat onze voorouders hebben meegemaakt. Het maakt deel uit van de Nederlandse geschiedenis en dus ook van jou.
Hulde voor jou lieve Femke.
4,5 sterren
Ik besef me nu des te meer hoe verschrikkelijk eng deze ramp moet zijn geweest en hoeveel verdriet daarbij kijken kwam. Femke heeft zich ontzettend goed verdiept in de watersnoodramp. Met dank aan haar oma weet ze er een zeer realistisch verhaal van te maken.
Losstaand van het onderwerp vond ik haar schrijfstijl ook heel volwassen. Ik had het niet verwacht maar stiekem baalde ik dat ik de novelle alweer uit had!
Lees De vloed voorbij. Het is belangrijk dat we ons beseffen en herinneren wat onze voorouders hebben meegemaakt. Het maakt deel uit van de Nederlandse geschiedenis en dus ook van jou.
Hulde voor jou lieve Femke.
4,5 sterren
November 6, 2024
3.5 ⭐️
Dit was het eerste boek wat ik las van Femke en wat vond ik de schrijfstijl fijn! Het verhaal is spannend, verdrietig, maar er is ook blijdschap. In het verhaal wordt je meegenomen hoe de familie Jongejan en met name Frida de watersnoodramp meemaakt. Het boek begon erg krachtig, vooral omdat het zo goed beschrijft hoe onverwachts en snel het allemaal ging. Dit merk je heel erg aan de acties en emoties van de familie en vond ik erg goed beschreven en hierdoor zat ik gelijk goed in het verhaal. Het verhaal eindigde ook krachtig, omdat het laat zien dat er nog mooie momenten kunnen zijn na een ramp van dit formaat! Een aanrader als je meer wilt weten te komen over de watersnoodramp, maar ook zeker belangrijk om je te verdiepen in een stukje geschiedenis van ons!
Dit was het eerste boek wat ik las van Femke en wat vond ik de schrijfstijl fijn! Het verhaal is spannend, verdrietig, maar er is ook blijdschap. In het verhaal wordt je meegenomen hoe de familie Jongejan en met name Frida de watersnoodramp meemaakt. Het boek begon erg krachtig, vooral omdat het zo goed beschrijft hoe onverwachts en snel het allemaal ging. Dit merk je heel erg aan de acties en emoties van de familie en vond ik erg goed beschreven en hierdoor zat ik gelijk goed in het verhaal. Het verhaal eindigde ook krachtig, omdat het laat zien dat er nog mooie momenten kunnen zijn na een ramp van dit formaat! Een aanrader als je meer wilt weten te komen over de watersnoodramp, maar ook zeker belangrijk om je te verdiepen in een stukje geschiedenis van ons!
November 24, 2025
3,5 🌟
Wat een goed en belangrijke onderwerp om een boek over te schrijven! Echt heel goed gedaan!
In het boek volgen een familie die de watersnoodramp meemaakt. Het verhaal is goed te volgen en heeft een fijne schrijfstijl! Het boek is ook niet dik en daardoor lees het makkelijk weg en vlieg je er snel door heen.
Het boek had wel wat langer mogen zijn van mij omdat het allemaal zo snel weg leest. Daardoor waren sommige situaties wat lastige te volgen/visualiseren om het allemaal zo snel gaat. Als het iets uitgebreider was beschreven zou het plaatje iets meer kloppend zijn geweest voor mij!
Maar als nog een dikke 3,5 🌟
Wat een goed en belangrijke onderwerp om een boek over te schrijven! Echt heel goed gedaan!
In het boek volgen een familie die de watersnoodramp meemaakt. Het verhaal is goed te volgen en heeft een fijne schrijfstijl! Het boek is ook niet dik en daardoor lees het makkelijk weg en vlieg je er snel door heen.
Het boek had wel wat langer mogen zijn van mij omdat het allemaal zo snel weg leest. Daardoor waren sommige situaties wat lastige te volgen/visualiseren om het allemaal zo snel gaat. Als het iets uitgebreider was beschreven zou het plaatje iets meer kloppend zijn geweest voor mij!
Maar als nog een dikke 3,5 🌟
November 1, 2024
Het tweede verhaal van Femke Meijboom. Dit verhaal is afgeleid van Jo: Hier heb je ’n schrepel en daar kan je beginnen, Het deel over de watersnoodramp. Dit verhaal neemt een grote historische ramp onder de loep door de ogen van een meisje. Het verhaal zit goed in elkaar. Het is net alsof je midden in de ramp zit. Een verhaal dat je meezuigt. Een aanrader.
November 12, 2024
4.5 ⭐️ Wauw, wat een mooie novelle is dit. Enorm knap geschreven en het wordt beeldig verteld. Door de fijne schrijfstijl van Femke zat ik helemaal in het verhaal. Ik had wel een dikker boek hierover kunnen lezen! Ik had bijvoorbeeld graag nog over het perspectief van Margriet gelezen. Wat een mooi stuk fictie geïnspireerd op een waargebeurd verhaal over zo’n vreselijke gebeurtenis in Nederland.
November 20, 2024
Wat was dit een leuke en spannende read. De Nederlands historische fictie sprak me al heel erg aan. En Femke, you didn’t disappoint. Het boek pakte me meteen en liet me niet meer los. Omdat het een korte Novelle was had ik hem ook zo uit. Ik kon hem niet meer wegleggen.
Femke je hebt een boek geschreven over iets uit de Nederlandse geschiedenis wat niet meer vergeten mag worden. Je hebt dit op een mooie en toegankelijke manier gedaan. Bedankt daarvoor
Femke je hebt een boek geschreven over iets uit de Nederlandse geschiedenis wat niet meer vergeten mag worden. Je hebt dit op een mooie en toegankelijke manier gedaan. Bedankt daarvoor
Read
November 3, 2024Indrukwekkend verhaal! Love de koe 🐮
February 1, 2026
Toen ik de oproep van Femke zag over de spontane blogtour van haar novelle werd ik meteen enthousiast. Ik was erg benieuwd naar haar verhaal rondom de watersnoodramp.
In De vloed voorbij volgen we de familie Jongejan en dan vooral vanuit het perspectief van Frida. De familie wordt ’s nachts opgeschrikt door het water dat met een bloedgang door de brievenbus naar binnen komt. Het huis loopt onder water omdat de dijken zijn gebroken. Zal de familie het overleven?
Ondanks dat het verhaal best weinig pagina’s bevat weet Femke het verhaal goed over te brengen en zijn de personages goed uitgewerkt. Het verhaal komt realistisch over en je voelt je haast zelf benauwd tijdens het lezen. Wel vond ik het erg snel gaan en had een wat langer versie het verhaal waarschijnlijk meer eer aan gedaan. Het is eigenlijk als je het mij vraagt haast zonde dat Femke er zo’n korte novelle van gemaakt heeft, ondanks dat deze goed is uitgewerkt en wel goed overkomt. De schrijfstijl van Femke had namelijk prima een dikker boek kunnen dragen, denk ik. Desalniettemin leest het boek fijn weg en is het een goed uitgewerkt verhaal.
Het verhaal is gebaseerd op het verhaal van de oma van Femke en waarschijnlijk komt het daardoor dat het verhaal zo realistisch over komt. Mijn kennis over de watersnoodramp was nog niet erg groot, maar na het lezen van dit boek ben ik er wat meer over gaan lezen. Het is haast niet te bevatten wat er op die nacht en dag gebeurd is en wat al die mensen hebben meegemaakt. Na dit boek keek ik ook de speelfilm ‘De storm’ op NPO en deze sloot goed aan bij het boek. Je merkt dan ook dat Femke veel onderzoek heeft gedaan.
In De vloed voorbij volgen we de familie Jongejan en dan vooral vanuit het perspectief van Frida. De familie wordt ’s nachts opgeschrikt door het water dat met een bloedgang door de brievenbus naar binnen komt. Het huis loopt onder water omdat de dijken zijn gebroken. Zal de familie het overleven?
Ondanks dat het verhaal best weinig pagina’s bevat weet Femke het verhaal goed over te brengen en zijn de personages goed uitgewerkt. Het verhaal komt realistisch over en je voelt je haast zelf benauwd tijdens het lezen. Wel vond ik het erg snel gaan en had een wat langer versie het verhaal waarschijnlijk meer eer aan gedaan. Het is eigenlijk als je het mij vraagt haast zonde dat Femke er zo’n korte novelle van gemaakt heeft, ondanks dat deze goed is uitgewerkt en wel goed overkomt. De schrijfstijl van Femke had namelijk prima een dikker boek kunnen dragen, denk ik. Desalniettemin leest het boek fijn weg en is het een goed uitgewerkt verhaal.
Het verhaal is gebaseerd op het verhaal van de oma van Femke en waarschijnlijk komt het daardoor dat het verhaal zo realistisch over komt. Mijn kennis over de watersnoodramp was nog niet erg groot, maar na het lezen van dit boek ben ik er wat meer over gaan lezen. Het is haast niet te bevatten wat er op die nacht en dag gebeurd is en wat al die mensen hebben meegemaakt. Na dit boek keek ik ook de speelfilm ‘De storm’ op NPO en deze sloot goed aan bij het boek. Je merkt dan ook dat Femke veel onderzoek heeft gedaan.
January 31, 2026
In de nacht van 31 januari op 1 februari 1953 wordt het zuiden van Nederland verrast door het stijgende water. Wanneer pa Jongejan ’s nachts plotseling het water door de brievenbus ziet komen, trommelt hij zijn gezin in allerijl uit bed. Er is maar één uitweg: naar boven, naar het dak. Wachtend op hulp moeten ze daar de nacht zien te overleven. Als er dan eindelijk hulp verschijnt, gebeurt er iets verschrikkelijks.
Femke Meijboom schreef deze YA novelle naar aanleiding van verhalen van haar oma die de watersnoodramp zelf heeft meegemaakt. Op Goeree-Overflakkee, waar dit gefictionaliseerde verhaal zich ook afspeelt, wordt er nog steeds weinig gepraat over deze ramp. Toch heeft het diepe sporen achtergelaten en het is belangrijk dat we dit stukje van de Nederlandse geschiedenis niet vergeten.
Femke Meijboom heeft daar met dit toegankelijke verhaal een stevige bijdrage aan geleverd. Het verhaal leest vlot, is spannend en emotioneel en vertelt ook heel krachtig over hoe verwarrend de situatie op dat moment was. Tijdens de vlucht naar het dak, de uren wachten daarna en de uiteindelijke redding passeren diverse emoties de revue: angst, vermoeidheid, uitputting maar ook hoop en af en toe zelfs humor. Femke weet dit heel realistisch over te brengen, je voelt met Frida, uit wiens perspectief het verhaal voor het grootste deel geschreven is, mee.
Het is een verhaal dat zowel YA lezers als volwassen lezers zal aanspreken: je kunt een stukje geschiedenis tot je nemen zonder dat het meteen taai en stoffig wordt. Hoe akelig dit stukje geschiedenis ook was (en dat wordt in het verhaal zeker niet genegeerd), uiteindelijk is het ook een verhaal van moed en van doorzettingsvermogen. En dan heeft het e-book ook nog eens een prachtige cover (ontworpen door Lotte van den Noort)!
Een aanrader, zeker op deze dagen!
Femke Meijboom schreef deze YA novelle naar aanleiding van verhalen van haar oma die de watersnoodramp zelf heeft meegemaakt. Op Goeree-Overflakkee, waar dit gefictionaliseerde verhaal zich ook afspeelt, wordt er nog steeds weinig gepraat over deze ramp. Toch heeft het diepe sporen achtergelaten en het is belangrijk dat we dit stukje van de Nederlandse geschiedenis niet vergeten.
Femke Meijboom heeft daar met dit toegankelijke verhaal een stevige bijdrage aan geleverd. Het verhaal leest vlot, is spannend en emotioneel en vertelt ook heel krachtig over hoe verwarrend de situatie op dat moment was. Tijdens de vlucht naar het dak, de uren wachten daarna en de uiteindelijke redding passeren diverse emoties de revue: angst, vermoeidheid, uitputting maar ook hoop en af en toe zelfs humor. Femke weet dit heel realistisch over te brengen, je voelt met Frida, uit wiens perspectief het verhaal voor het grootste deel geschreven is, mee.
Het is een verhaal dat zowel YA lezers als volwassen lezers zal aanspreken: je kunt een stukje geschiedenis tot je nemen zonder dat het meteen taai en stoffig wordt. Hoe akelig dit stukje geschiedenis ook was (en dat wordt in het verhaal zeker niet genegeerd), uiteindelijk is het ook een verhaal van moed en van doorzettingsvermogen. En dan heeft het e-book ook nog eens een prachtige cover (ontworpen door Lotte van den Noort)!
Een aanrader, zeker op deze dagen!
May 16, 2025
Ik las deze novelle terwijl ik op vakantie was in Zeeland vlak nadat ik Neeltje Jans (wat ook deels over de watersnoodramp gaat) had bezocht. Zo, dat komt dan wel binnen! Femke weet de heftige en verdrietige gebeurtenissen heel rakend neer te zetten. Het waargebeurde verhaal met de koe is een leuke toevoeging!
March 10, 2025
Erg indrukwekkend.
March 27, 2025
Zodra je begint te lezen, ga je kopje onder en vergeet je even adem te halen. Overleeft Frida de storm, de nacht, de kou? En hoe zit het met de rest van haar familieleden?
Tussen de regels door voel je de connectie die Femke heeft met het onderwerp, waardoor het niet zomaar een boek over de Watersnoodramp is. Zeker in hoofdstuk 16 komt dit naar voren. En hoewel ikzelf meer van de papieren/luisterenboeken ben, is dit e-book zeker een aanrader!
Tussen de regels door voel je de connectie die Femke heeft met het onderwerp, waardoor het niet zomaar een boek over de Watersnoodramp is. Zeker in hoofdstuk 16 komt dit naar voren. En hoewel ikzelf meer van de papieren/luisterenboeken ben, is dit e-book zeker een aanrader!
Displaying 1 - 30 of 36 reviews