Het dier

by Mattijs Deraedt (editor)

Het gebrek aan een gemeenschappelijke taal slaat een kloof tussen mens en dier, zegt John Berger in zijn essay 'Waarom naar dieren kijken'. Sommige schrijvers in dit nummer nemen die kloof onder de loep door mens en dier met elkaar in conflict te brengen. Ze doen dat vanuit verschillende perspectieven en vermijden de valkuil van het antropomorfisme. Andere schrijvers proberen de kloof net te dichten door de natuur zelf aan het woord te laten. Zo maken ze voelbaar dat mens en dier en de grotere orde der dingen even kwetsbaar en dus in zekere zin lotgenoten zijn.
(uit het Redactioneel)

128 pages, Unknown Binding

Published April 1, 2024

About the author

Mattijs Deraedt (1993) is dichter. Zijn debuutbundel 'De schaduw van wat zo graag in de zon was blijven staan' (2020) stond op de shortlist van De Grote Poëzieprijs 2021. In 2023 bracht hij zijn tweede bundel 'Kleine wereld' uit en won hij de tweede prijs bij de PrixFintroPrijs Nederlandstalige literatuur.

Reviews

[Xavier Roelens · Rating 4 out of 5]

In dit nummer over 'het dier' speelt de mens toch vaak de hoofdrol. Maar dat neemt niet weg dat er veel moois te ontdekken valt:
- Weinig poëzie maar alle drie de dichters zijn de moeite waard: Maartje Franken ('je vindt jezelf; / in een hobbywinkel sta je oog in oog met een gezichtsloos stokpaard.'), Veerle De Caestecker (met een bezwerend ritme dat ik hier niet kan citeren) en Anke Cuypers ('ik wil geen medelijden voelen met mieren die luizen / als koeien houden, om ze te voeren aan hun kleintjes').
- Vooral bij het proza dacht ik wel eens: wat heeft dit nog met het thema te maken. Mijn absolute favoriet doet dat zeker wel. In 'Schreeuwbek' van Jutta Callebaut vertelt een 'kakeltoeteltje', een filosofisch onderlegde kaketoe, op een grinnikende manier hoe ze gestopt is met vliegen en hoe ze eerst bij Guido en vervolgens bij Patricia woont. Een fragment:

Guido omschreef zichzelf als mijn 'baasje', maar het was wel degelijk hij die mijn water bijvulde, mij te eten gaf en mijn kooi poetste. Huishoudhulpje of assistent leek me een gepastere functieomschrijving, maar zolang hij zijn taakjes uitvoerde, kon het me niet al te veel schelen hoe hij zichzelf noemde.

- Andere aanraders: 'Spiegelproeven' van Merel Aalders, 'Urban jungle life' van Loes Rom.
- En ook de beeldende werken zijn erg de moeite. Zowel de tapijtkunstwerken van Elen Braga als de inkleurtekeningen van Felipe Muhr verdienen je aandacht en ze zijn bovendien op een erg plezante manier door de vormgever in het nummer verwerkt.
- Tot slot is er het papieren zadel dat als hebbeding rondom het nummer zit. Niet bruikbaar op een echt paard, maar wel weer dat ene mooie detail dat dit nummer zijn onvergetelijke karakter geeft.