What do you think?
Rate this book
Vlees en bloed
Viktor Nordmann werkt bij een boekenveiling in Haarlem. Hij spreekt zijn vader Leo sporadisch, maar wanneer zijn relatie op de klippen loopt, trekt Viktor bij hem in. Leo blijkt enorm opgebloeid te zijn sinds hij weduwnaar is; hij heeft een jonge vriendin, een worstenmakerij aan huis en een kelder vol dure wijnen.
Terwijl Leo's leven bestaat uit goed eten en leuke hobby's, probeert Viktor de chaos in zijn leven te bezweren en de regie terug te pakken. Ondanks hun verschillen ontwikkelen ze samen een wankel evenwicht. Tot Leo een beroerte krijgt.
Vlees en bloed is een even geestige als ontroerende roman over liefde, verlies en (verboden) boeken. Vincent Kortmann beschrijft op ogenschijnlijk luchtige maar indringende wijze de zoektocht naar verbondenheid in een wereld waarin traditionele ankers vaste relaties, huisvesting en werk niet langer vanzelfsprekend zijn.
Terwijl Leo's leven bestaat uit goed eten en leuke hobby's, probeert Viktor de chaos in zijn leven te bezweren en de regie terug te pakken. Ondanks hun verschillen ontwikkelen ze samen een wankel evenwicht. Tot Leo een beroerte krijgt.
Vlees en bloed is een even geestige als ontroerende roman over liefde, verlies en (verboden) boeken. Vincent Kortmann beschrijft op ogenschijnlijk luchtige maar indringende wijze de zoektocht naar verbondenheid in een wereld waarin traditionele ankers vaste relaties, huisvesting en werk niet langer vanzelfsprekend zijn.
250 pages, Kindle Edition
Published August 29, 2024
55 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 21 of 21 reviews
November 26, 2024
Laat je ver-, maar niet misleiden door het prachtige omslagontwerp: vanaf de eerste zin weet je dat dit geen nostalgisch vader-zoon-verhaaltje wordt.
De dood is namelijk alomtegenwoordig in ‘Vlees en Bloed’, soms heerlijk bombastisch, met “grote wolken wierook en een flinke plens wijwater”, soms bloedstollend intiem.
Maar nooit wordt het droevig en donker, daar zorgt de relativerende humor wel voor.
Van de ambtenaar met de afritsbroek over de dartende Daniël tot de pastoor met de iPad, alle zorgen ze ervoor dat de onderliggende tristesse wel aanwezig blijft, maar nooit verstikkend wordt.
Glimlachend slik je een kleine krop in de keel door, telkens weer, en dat helemaal tot op het einde.
Want net als je denkt dat de grootste ontroering een zak Surinaamse rijst betreft, doet Kortmann er - letterlijk - nog een schepje bovenop met de aangrijpende slotscène.
Zet het geweldige ‘Ossenkop’ van Manik Sarkar naast ‘Het Archief’ van Thomas Heerma van Voss op een plankje en schuif dit boek er netjes tussenin, zo beschik je meteen over het beste wat Nederland momenteel over afscheid te vertellen heeft.
En over vlees natuurlijk.
Worstje, iemand?
De dood is namelijk alomtegenwoordig in ‘Vlees en Bloed’, soms heerlijk bombastisch, met “grote wolken wierook en een flinke plens wijwater”, soms bloedstollend intiem.
Maar nooit wordt het droevig en donker, daar zorgt de relativerende humor wel voor.
Van de ambtenaar met de afritsbroek over de dartende Daniël tot de pastoor met de iPad, alle zorgen ze ervoor dat de onderliggende tristesse wel aanwezig blijft, maar nooit verstikkend wordt.
Glimlachend slik je een kleine krop in de keel door, telkens weer, en dat helemaal tot op het einde.
Want net als je denkt dat de grootste ontroering een zak Surinaamse rijst betreft, doet Kortmann er - letterlijk - nog een schepje bovenop met de aangrijpende slotscène.
Zet het geweldige ‘Ossenkop’ van Manik Sarkar naast ‘Het Archief’ van Thomas Heerma van Voss op een plankje en schuif dit boek er netjes tussenin, zo beschik je meteen over het beste wat Nederland momenteel over afscheid te vertellen heeft.
En over vlees natuurlijk.
Worstje, iemand?
November 20, 2024
3,5 voor mij persoonlijk, 4 sterren binnen het genre!
In Vlees en Bloed volg je Viktor die vlak na zijn relatiebreuk weer bij zijn vader in huis komt te wonen. In hun alledaagse leven moet hij wennen aan de vernieuwde versie van zijn vader, het heruitvinden van hun band, zijn leven alleen en zijn toekomst.
De zoektocht naar wat je wilt, rouw en verlies, familiebanden en dagelijkse problemen worden op een luchtige en ontroerende manier aangekaart. Het boek lees vlot, maar gaat serieus om met zware thema's en kent vele lagen en details. Ik heb grinnikt om de scherpe humor en kon me makkelijk verplaatsen in het karakter en zijn struggles. Een reëel en karakter gedreven verhaal dat naadloos past tussen de klassieke Nederlandse literaire werken, maar met een eigentijdse draai.
Dank aan uitgeverij atlascontact en bookinfluencers.com voor het recensie exemplaar!📖
In Vlees en Bloed volg je Viktor die vlak na zijn relatiebreuk weer bij zijn vader in huis komt te wonen. In hun alledaagse leven moet hij wennen aan de vernieuwde versie van zijn vader, het heruitvinden van hun band, zijn leven alleen en zijn toekomst.
De zoektocht naar wat je wilt, rouw en verlies, familiebanden en dagelijkse problemen worden op een luchtige en ontroerende manier aangekaart. Het boek lees vlot, maar gaat serieus om met zware thema's en kent vele lagen en details. Ik heb grinnikt om de scherpe humor en kon me makkelijk verplaatsen in het karakter en zijn struggles. Een reëel en karakter gedreven verhaal dat naadloos past tussen de klassieke Nederlandse literaire werken, maar met een eigentijdse draai.
Dank aan uitgeverij atlascontact en bookinfluencers.com voor het recensie exemplaar!📖
September 1, 2024
Vlees en bloed is het tweede boek van Vincent Kortmann. Zijn eerste boek Tussenzus vond ik al heel goed. Maar dit boek had mij vanaf de eerste tot en met de laatste pagina nog meer te pakken. Ik vond het echt een heel mooi boek waar vanalles in zit. Humor, ontroering en ik heb er zelfs ook wat van opgestoken. Zowel over de wereld achter veilingen en antiquariaten maar ook over het maken van worst. Hoe de band tussen vader en zoon zich ontwikkelt en hoe Viktor aankijkt tegen de ontwikkeling die zijn vader heeft doorgemaakt sinds hij weduwnaar is vond ik indrukwekkend beschreven. Ik kan er nog heel veel over zeggen maar dan zou ik spoilers weggeven. Dus ik hou het kort.
Voor een leesclub vind ik dit boek zeker een aanrader.
Omdat het boek vanaf nu hoog op mijn lijst met favoriete boeken staat vind ik het echt 5 sterren waard.
Voor een leesclub vind ik dit boek zeker een aanrader.
Omdat het boek vanaf nu hoog op mijn lijst met favoriete boeken staat vind ik het echt 5 sterren waard.
October 9, 2024
Vlees en Bloed van Vincent Kortmann dompelt de lezer onder in een intiem portret van familie, trauma, en identiteit. Kortmann creëert personages die zó authentiek en rauw aanvoelen dat je niet anders kunt dan met hen meeleven. Zijn schrijfstijl is verfijnd en poëtisch, met veel aandacht voor detail.
Het centrale thema – de complexiteit van menselijke relaties – wordt prachtig verkend. Het boek laat zien hoe familiebanden zowel verlossend als verstikkend kunnen zijn, en de lezer blijft met vragen achter over de kracht van familierelaties en de manier waarop we gevormd worden door ons verleden. Ondanks de serieuze, soms zware ondertoon bevat het boek ook momenten van hoop en reflectie, zelfs hier en daar humor wat het tot een evenwichtige leeservaring maakt.
Kortmann weet de lezer te boeien van begin tot eind, met een verhaal dat zowel herkenbaar als confronterend is. Een boek dat enorm vlot leest. Zeker een aanrader!
Bedankt aan Atlas contact, De Club van Echte Lezers voor dit recensie-exemplaar!
Het centrale thema – de complexiteit van menselijke relaties – wordt prachtig verkend. Het boek laat zien hoe familiebanden zowel verlossend als verstikkend kunnen zijn, en de lezer blijft met vragen achter over de kracht van familierelaties en de manier waarop we gevormd worden door ons verleden. Ondanks de serieuze, soms zware ondertoon bevat het boek ook momenten van hoop en reflectie, zelfs hier en daar humor wat het tot een evenwichtige leeservaring maakt.
Kortmann weet de lezer te boeien van begin tot eind, met een verhaal dat zowel herkenbaar als confronterend is. Een boek dat enorm vlot leest. Zeker een aanrader!
Bedankt aan Atlas contact, De Club van Echte Lezers voor dit recensie-exemplaar!
May 2, 2025
Een jonge vader krijgt voor het eerst zijn pasgeboren kind op zijn naakte huid. Als hij voor de baby moet/wil zingen, komt er niets anders bij hem op dan “Er staat een paard in de gang”.
Ik heb meermaals hardop moeten lachen om dit perfecte boek.
Ik heb meermaals hardop moeten lachen om dit perfecte boek.
June 21, 2025
Alweer een heerlijk beklijvende tip van Ief Stuyvaert van Books & booze 😊
October 9, 2024
Met zijn debuut 'De Tussenzus' belandde Vincent Kortmann op de shortlist van de Hebban Debuutprijs en sleepte zo de bekroning van de Beste Groninger Boek 2021 in de wacht.
Ik was dus heel benieuwd naar zijn nieuwe roman 'Vlees en Bloed'.
Viktor Nordmann leidt een heel rustig leventje. Hij werkt bij een boekenveiling in Haarlem en voelt zich daar als een vis in het water. Alleen thuis loopt niet alles meer op wieltjes. Zijn eerste zoontje Jip wordt te vroeg geboren en overlijdt kort daarna. Dit heeft een zodanige harde impact op zijn relatie met Mischa dat ze hem prompt aan de deur zet. Aangezien het haar huis is, staat hij plotseling op straat. Het is niet zo evident om als alleenstaande een huis te vinden, dus zit er niet anders op dan terug bij zijn vader Leo te wonen. Die heeft zijn leven als weduwnaar terug opgepakt. Hij geniet er met volle teugen van in tegenstelling tot zijn zoon. Leo heeft een jonge vriendin, een worstenmakerij aan huis en een kelder vol dure wijnen terwijl Viktor zijn leven weer op de goede rails tracht te krijgen. Ondanks hun verschillen lukt het wel om samen te wonen tot wanneer Leo een beroerte krijgt...
Op de cover staan twee gezichten van mannen die naar elkaar kijken. Waarschijnlijk is het Leo en Viktor. Tussen hun hoofden in staat een huisje afgebeeld.
De overwegende kleur geel geeft je een hoopvol en vrolijk gevoel. Deze cover trekt de aandacht van de lezer en schreeuwt om opgepakt te worden als je het boek in de boekenwinkel ziet liggen
Vincent Kortmann heeft een heel vlotte pen. Het is zo waarheidsgetrouw geschreven dat Leo en Viktor wel jouw buren zouden kunnen zijn.
Liefde, verdriet, vertrouwen, problemen van huisvesting zijn een aantal thema's die in het boek aangekaart worden.
Regelmatig komen hilarische scenes in het verhaal voor die een glimlach op je gezicht tovert.
Bij de volgende paragraaf waarbij zijn collega hem feliciteert met zijn zwangere vrouw zat ik ook wel te lachen en instemmend te knikken :
'De kinderen zijn inmiddels zelfstandig, maar vroeger was het een voortdurende race tegen de klok om iedereen op tijd bij de juiste muziekles of op het goede sportveld te krijgen. En later trekken ze als sprinkhanen door het huis en eten alles op wat ze tegenkomen, voordat ze zich weer terugtrekken in hun kamer. En die kamers stinken vreselijk, naar voetschimmel, scheten en okselzweet en ze zijn te beroerd om even een raampje open te doen. Maar van harte gefeliciteerd, het is een zegen. Echt waar.'
Mijn eerste kennismaking met de vlotte schrijfstijl van Vincent Kortman heeft me aangenaam verrast. Het is een heel mooi, ontroerend verhaal dat de lezer niet loslaat.
Op het eerste gezicht lijkt het een eenvoudig verhaal maar het bevat veel meer. Het is een klein boekje met een groot verhaal
'Vlees en Bloed' is een regelrechte voltreffer.
Ik was dus heel benieuwd naar zijn nieuwe roman 'Vlees en Bloed'.
Viktor Nordmann leidt een heel rustig leventje. Hij werkt bij een boekenveiling in Haarlem en voelt zich daar als een vis in het water. Alleen thuis loopt niet alles meer op wieltjes. Zijn eerste zoontje Jip wordt te vroeg geboren en overlijdt kort daarna. Dit heeft een zodanige harde impact op zijn relatie met Mischa dat ze hem prompt aan de deur zet. Aangezien het haar huis is, staat hij plotseling op straat. Het is niet zo evident om als alleenstaande een huis te vinden, dus zit er niet anders op dan terug bij zijn vader Leo te wonen. Die heeft zijn leven als weduwnaar terug opgepakt. Hij geniet er met volle teugen van in tegenstelling tot zijn zoon. Leo heeft een jonge vriendin, een worstenmakerij aan huis en een kelder vol dure wijnen terwijl Viktor zijn leven weer op de goede rails tracht te krijgen. Ondanks hun verschillen lukt het wel om samen te wonen tot wanneer Leo een beroerte krijgt...
Op de cover staan twee gezichten van mannen die naar elkaar kijken. Waarschijnlijk is het Leo en Viktor. Tussen hun hoofden in staat een huisje afgebeeld.
De overwegende kleur geel geeft je een hoopvol en vrolijk gevoel. Deze cover trekt de aandacht van de lezer en schreeuwt om opgepakt te worden als je het boek in de boekenwinkel ziet liggen
Vincent Kortmann heeft een heel vlotte pen. Het is zo waarheidsgetrouw geschreven dat Leo en Viktor wel jouw buren zouden kunnen zijn.
Liefde, verdriet, vertrouwen, problemen van huisvesting zijn een aantal thema's die in het boek aangekaart worden.
Regelmatig komen hilarische scenes in het verhaal voor die een glimlach op je gezicht tovert.
Bij de volgende paragraaf waarbij zijn collega hem feliciteert met zijn zwangere vrouw zat ik ook wel te lachen en instemmend te knikken :
'De kinderen zijn inmiddels zelfstandig, maar vroeger was het een voortdurende race tegen de klok om iedereen op tijd bij de juiste muziekles of op het goede sportveld te krijgen. En later trekken ze als sprinkhanen door het huis en eten alles op wat ze tegenkomen, voordat ze zich weer terugtrekken in hun kamer. En die kamers stinken vreselijk, naar voetschimmel, scheten en okselzweet en ze zijn te beroerd om even een raampje open te doen. Maar van harte gefeliciteerd, het is een zegen. Echt waar.'
Mijn eerste kennismaking met de vlotte schrijfstijl van Vincent Kortman heeft me aangenaam verrast. Het is een heel mooi, ontroerend verhaal dat de lezer niet loslaat.
Op het eerste gezicht lijkt het een eenvoudig verhaal maar het bevat veel meer. Het is een klein boekje met een groot verhaal
'Vlees en Bloed' is een regelrechte voltreffer.
September 13, 2024
Over ambacht en vaderschap
Het uitgangspunt van ‘Vlees en Bloed’, de tweede roman van Vincent Kortmann is eenvoudig: de relatie van Viktor Nordmann loopt op de klippen en bij gebrek aan onderdak besluit hij tijdelijk naar de ouderlijke woonst te trekken.
Het ouderlijke huis is onherkenbaar veranderd. Na de dood van zijn vrouw, gooide Leo Kortmann, de vader, zijn leven volledig om. In de bijkeuken draaien nu machines voor het maken van worsten en ook op relationeel gebied sloeg de vlam in de pan. Het contrast met Vincent kan niet groter zijn. Hij ging niet alleen uit elkaar met zijn vriendin Mischa, gaandeweg wordt duidelijk dat hun baby stierf kort na de geboorte. Daarenboven verliet ze Viktor voor een collega.
Aanvankelijk lijkt Viktor Nordmann een wat passieve, onopvallende man die zich vastklampt aan het verleden. Zijn baan levert hem net genoeg op om te overleven, maar een woning huren zit er niet in. Hij blijft hangen in een verlangen naar wat ooit was, zelfs door in de buurt van zijn ex te blijven rondhangen.
Dan krijgt Leo een beroerte, wat de relatie tussen vader en zoon op scherp zet. De afhankelijkheid van Leo maakt de band tussen beiden sterker. Terwijl Leo zijn eigen sterfelijkheid onder ogen ziet, wil hij er alles aan doen om Viktors leven weer op de rails te krijgen.
Onder invloed van zijn vader verandert alles. Viktor Nordmann wordt gaandeweg een mens van vlees en bloed, vol oprechte emoties en verlangens. Met meer geluk dan kunde wrikt hij Vincent los uit zijn lusteloosheid. Hij begint controle over zijn leven te nemen. Oude trauma’s, die hij enkel met zijn vader en een escortedame deelt, komen weer naar boven.
‘Vlees en bloed’ valt vooral op door zijn sterke opbouw. Aanvankelijk lijkt Viktor Nordmann een wat ‘vlak’ personage die door het leven lummelt, maar gaandeweg bloeit hij open. Ook het karakter van Leo heeft veel meer diepgang dan aanvankelijk gedacht. De manier waarop hun relatie zicht ontwikkelt van een koude onverschilligheid naar een warme, wederzijdse afhankelijkheid is bijzonder ontroerend.
Kortmann schrijft met precisie over de fragiele dynamiek tussen vader en zoon. Vlees en Bloed toont hoe het verlies van een geliefde de ziel kan bevriezen, maar ook hoe het leven, net als worsten maken, een traag proces is van rauwe stukken bij elkaar brengen, die samen iets nieuws en onverwachts vormen.
13 september - Hannes Vanwymelbeke
Anzegem
Het uitgangspunt van ‘Vlees en Bloed’, de tweede roman van Vincent Kortmann is eenvoudig: de relatie van Viktor Nordmann loopt op de klippen en bij gebrek aan onderdak besluit hij tijdelijk naar de ouderlijke woonst te trekken.
Het ouderlijke huis is onherkenbaar veranderd. Na de dood van zijn vrouw, gooide Leo Kortmann, de vader, zijn leven volledig om. In de bijkeuken draaien nu machines voor het maken van worsten en ook op relationeel gebied sloeg de vlam in de pan. Het contrast met Vincent kan niet groter zijn. Hij ging niet alleen uit elkaar met zijn vriendin Mischa, gaandeweg wordt duidelijk dat hun baby stierf kort na de geboorte. Daarenboven verliet ze Viktor voor een collega.
Aanvankelijk lijkt Viktor Nordmann een wat passieve, onopvallende man die zich vastklampt aan het verleden. Zijn baan levert hem net genoeg op om te overleven, maar een woning huren zit er niet in. Hij blijft hangen in een verlangen naar wat ooit was, zelfs door in de buurt van zijn ex te blijven rondhangen.
Dan krijgt Leo een beroerte, wat de relatie tussen vader en zoon op scherp zet. De afhankelijkheid van Leo maakt de band tussen beiden sterker. Terwijl Leo zijn eigen sterfelijkheid onder ogen ziet, wil hij er alles aan doen om Viktors leven weer op de rails te krijgen.
Onder invloed van zijn vader verandert alles. Viktor Nordmann wordt gaandeweg een mens van vlees en bloed, vol oprechte emoties en verlangens. Met meer geluk dan kunde wrikt hij Vincent los uit zijn lusteloosheid. Hij begint controle over zijn leven te nemen. Oude trauma’s, die hij enkel met zijn vader en een escortedame deelt, komen weer naar boven.
‘Vlees en bloed’ valt vooral op door zijn sterke opbouw. Aanvankelijk lijkt Viktor Nordmann een wat ‘vlak’ personage die door het leven lummelt, maar gaandeweg bloeit hij open. Ook het karakter van Leo heeft veel meer diepgang dan aanvankelijk gedacht. De manier waarop hun relatie zicht ontwikkelt van een koude onverschilligheid naar een warme, wederzijdse afhankelijkheid is bijzonder ontroerend.
Kortmann schrijft met precisie over de fragiele dynamiek tussen vader en zoon. Vlees en Bloed toont hoe het verlies van een geliefde de ziel kan bevriezen, maar ook hoe het leven, net als worsten maken, een traag proces is van rauwe stukken bij elkaar brengen, die samen iets nieuws en onverwachts vormen.
13 september - Hannes Vanwymelbeke
Anzegem
September 16, 2024
Vlees en Bloed, de nieuwste roman van Vincent Kortmann, is een ongemakkelijk portret van een jonge man, genaamd Victor Nordmann, die na de breuk met zijn vriendin noodgedwongen wordt een kamer te bewonen bij zijn vader in huis.
Zijn vader die na de dood van zijn vrouw zijn leven heeft gewijd aan het maken van figaro, droge worsten, in de bijkeuken van het huis, is niet geheel gecharmeerd van de terugkeer van zijn zoon. In deze roman komen de ongemakken van het huidige bestaan, zoals bijvoorbeeld de krapte op de woningmarkt, in combinatie met de ingewikkelde band met zijn vader na zoiets ingrijpends als het overlijden van Vincents moeder aan bod.
De kracht van dit boek ligt in Kortmanns vermogen om de lezer mee te sleuren in de belevingswereld van zijn hoofdpersonages. De auteur schuwt niet om de minder flatterende kanten van menselijk gedrag te laten zien, alles gecombineerd met een laagje humor wat geregeld een flauw lachje op je gezicht tovert. Hier en daar spat de ongemakkelijkheid van de bladzijdes, maar laten we eerlijk zijn: wie wil er nou een perfect hoofdpersonage als je een emotioneel wrak kunt hebben om je eigen leven tegen af te zetten?
De thematiek van het boek, met onderwerpen als schuld, schaamte en vervreemding, wordt versterkt door Kortmanns beeldende, en absurde schrijfstijl. Zo laat Kortmann de hoofdstukken van dit boek baden in een badje van zwarte humor en wrange ironie die het geheel, hoe paradoxaal ook, een zekere luchtigheid geven. Als je hardop lacht om de tragische gebeurtenissen in het verhaal, moet je jezelf misschien afvragen of er iets mis is met je gevoel voor humor; maar dat is misschien precies wat Kortmann wil. Dit evenwicht maakt het boek toegankelijker, zonder dat het afbreuk doet aan de diepgang van het verhaal. Of je nou glimlacht om de ironie of toch hier en daar een klein traantje laat; bladzijden schuiven ongemerkt in grote getale onder je langs en voor je het weet nadert het einde van het boek.
De lichtzinnige benadering die Vincent hanteert ten opzichte van heftige gebeurtenissen maakt dit boek een opvallende luchtige, humoristische en memorabele leeservaring. Het bizarre einde laat je achter met een verlangen naar een volgende Kortmann. Kom maar door!
Zijn vader die na de dood van zijn vrouw zijn leven heeft gewijd aan het maken van figaro, droge worsten, in de bijkeuken van het huis, is niet geheel gecharmeerd van de terugkeer van zijn zoon. In deze roman komen de ongemakken van het huidige bestaan, zoals bijvoorbeeld de krapte op de woningmarkt, in combinatie met de ingewikkelde band met zijn vader na zoiets ingrijpends als het overlijden van Vincents moeder aan bod.
De kracht van dit boek ligt in Kortmanns vermogen om de lezer mee te sleuren in de belevingswereld van zijn hoofdpersonages. De auteur schuwt niet om de minder flatterende kanten van menselijk gedrag te laten zien, alles gecombineerd met een laagje humor wat geregeld een flauw lachje op je gezicht tovert. Hier en daar spat de ongemakkelijkheid van de bladzijdes, maar laten we eerlijk zijn: wie wil er nou een perfect hoofdpersonage als je een emotioneel wrak kunt hebben om je eigen leven tegen af te zetten?
De thematiek van het boek, met onderwerpen als schuld, schaamte en vervreemding, wordt versterkt door Kortmanns beeldende, en absurde schrijfstijl. Zo laat Kortmann de hoofdstukken van dit boek baden in een badje van zwarte humor en wrange ironie die het geheel, hoe paradoxaal ook, een zekere luchtigheid geven. Als je hardop lacht om de tragische gebeurtenissen in het verhaal, moet je jezelf misschien afvragen of er iets mis is met je gevoel voor humor; maar dat is misschien precies wat Kortmann wil. Dit evenwicht maakt het boek toegankelijker, zonder dat het afbreuk doet aan de diepgang van het verhaal. Of je nou glimlacht om de ironie of toch hier en daar een klein traantje laat; bladzijden schuiven ongemerkt in grote getale onder je langs en voor je het weet nadert het einde van het boek.
De lichtzinnige benadering die Vincent hanteert ten opzichte van heftige gebeurtenissen maakt dit boek een opvallende luchtige, humoristische en memorabele leeservaring. Het bizarre einde laat je achter met een verlangen naar een volgende Kortmann. Kom maar door!
September 26, 2024
Vincent Kortmann is er opnieuw in geslaagd een bijzonder boek te schrijven.
Jaren geleden las ik zijn debuut ~De tussenzus, ook over een moeizame vader/zoon relatie, net als in Vlees en bloed.
De hoofdpersoon.. Viktor Nordmann lijkt in eerste instantie een beetje een suf persoon met een saaie slecht betaalde baan in de stoffige wereld van antieke boeken bij een boekenveiling in Haarlem. Hij is goed in zijn werk en beleeft er veel plezier aan. Het is een sympathiek personage, met wie je makkelijk meeleeft, in tegenstelling tot zijn vader bij wie hij na zijn scheiding noodgedwongen intrekt. Ze hadden voordien weinig contact en komen nu stukje bij beetje nader tot elkaar. Vader heeft als weduwnaar een aangename leefstijl gevonden met een jonge vriendin, dure wijn én zijn eigen worstenmakerij aan huis.
Niet dat vader een nare man is maar zijn kijk op dieren bevalt me niet zo en de details van zijn worstenmakerij.. Nou ja, dat is persoonlijk.
Als hij een beroerte krijgt verandert zijn karakter en wordt hun contact nog nader.
Het verhaal zit goed in elkaar, je komt langzaam achter de redenen voor de scheiding.. Rouw kan je dichterbij elkaar brengen maar ook uiteen drijven. Iedereen rouwt op een eigen manier, dat blijkt hier ook weer. Viktor maakt niet overal de beste keuzes, wat hem in de problemen brengt.
Er valt zeker ook wat te lachen en grijnzen, ik wilde steeds doorlezen, weten hoe het af zou lopen.
Een mooi verhaal dat ontroert.. over liefde, verlies, rouw, vader/zoonrelatie.
Het eindigt wat absurd.
Jaren geleden las ik zijn debuut ~De tussenzus, ook over een moeizame vader/zoon relatie, net als in Vlees en bloed.
De hoofdpersoon.. Viktor Nordmann lijkt in eerste instantie een beetje een suf persoon met een saaie slecht betaalde baan in de stoffige wereld van antieke boeken bij een boekenveiling in Haarlem. Hij is goed in zijn werk en beleeft er veel plezier aan. Het is een sympathiek personage, met wie je makkelijk meeleeft, in tegenstelling tot zijn vader bij wie hij na zijn scheiding noodgedwongen intrekt. Ze hadden voordien weinig contact en komen nu stukje bij beetje nader tot elkaar. Vader heeft als weduwnaar een aangename leefstijl gevonden met een jonge vriendin, dure wijn én zijn eigen worstenmakerij aan huis.
Niet dat vader een nare man is maar zijn kijk op dieren bevalt me niet zo en de details van zijn worstenmakerij.. Nou ja, dat is persoonlijk.
Als hij een beroerte krijgt verandert zijn karakter en wordt hun contact nog nader.
Het verhaal zit goed in elkaar, je komt langzaam achter de redenen voor de scheiding.. Rouw kan je dichterbij elkaar brengen maar ook uiteen drijven. Iedereen rouwt op een eigen manier, dat blijkt hier ook weer. Viktor maakt niet overal de beste keuzes, wat hem in de problemen brengt.
Er valt zeker ook wat te lachen en grijnzen, ik wilde steeds doorlezen, weten hoe het af zou lopen.
Een mooi verhaal dat ontroert.. over liefde, verlies, rouw, vader/zoonrelatie.
Het eindigt wat absurd.
September 30, 2024
Een intrigerende titel en flaptekst, met een verrassende inhoud. De rode draad in dit verhaal is toch wel afscheid nemen.
Nadat hun kindje Jip te vroeg wordt geboren, en kort daarna overlijdt, loopt de relatie van Viktor en Mischa op de klippen.
Noodgedwongen trekt Viktor weer in bij zijn vader Leo. Op zijn oude dag heeft Leo een slagerij aan huis succesvol waar ambachtelijke worsten maakt. Op woensdagen heeft Leo een vriendin, ‘een girlfriend experience’.
Vincent Kortmann heeft een fijne schrijf- / vertelstijl waardoor je door de hoofdstukken vliegt. Al moest ik er wel even aan wennen dat de gesproken tekst niet tussen aanhalingstekens staat. (Dat went snel kan ik zeggen 😉)
Het is mooi om te lezen hoe vader en zoon elkaar weer terugvinden. Tijdens sommige gebeurtenissen betrapte ik mezelf erop dat ik erom moet gniffelen. Op andere momenten voelde ik plaatsvervangende schaamte. En de passages waarbij Viktor alleen in het huis van Leo op de bank zat en in Groningen las ik dan weer met een brok in mijn keel.
Ik zal eerlijk zijn; ik weet niet of ik het boek in de boekwinkel had opgepakt, maar ik ben blij dat ik het wel gelezen heb.
Nadat hun kindje Jip te vroeg wordt geboren, en kort daarna overlijdt, loopt de relatie van Viktor en Mischa op de klippen.
Noodgedwongen trekt Viktor weer in bij zijn vader Leo. Op zijn oude dag heeft Leo een slagerij aan huis succesvol waar ambachtelijke worsten maakt. Op woensdagen heeft Leo een vriendin, ‘een girlfriend experience’.
Vincent Kortmann heeft een fijne schrijf- / vertelstijl waardoor je door de hoofdstukken vliegt. Al moest ik er wel even aan wennen dat de gesproken tekst niet tussen aanhalingstekens staat. (Dat went snel kan ik zeggen 😉)
Het is mooi om te lezen hoe vader en zoon elkaar weer terugvinden. Tijdens sommige gebeurtenissen betrapte ik mezelf erop dat ik erom moet gniffelen. Op andere momenten voelde ik plaatsvervangende schaamte. En de passages waarbij Viktor alleen in het huis van Leo op de bank zat en in Groningen las ik dan weer met een brok in mijn keel.
Ik zal eerlijk zijn; ik weet niet of ik het boek in de boekwinkel had opgepakt, maar ik ben blij dat ik het wel gelezen heb.
September 30, 2024
Vlees & Bloed
⭐️⭐️⭐️⭐️/5⭐️
Thanks to [bookinfluencer.com](http://bookinfluencer.com) and atlascontact I was able to participate in this book tour and read this book that is not a genre I usually gravitate to ✨
(NL)
In dit boek intmoeten we Viktor, die na het einde van zijn relatie terug met zijn vader moet gaan wonen. Maar als volwassen terug naar je vader gaan die heel fel veranderd is met de jaren, is wat moeilijker dan Viktor dacht 💭
Dit boek bracht heel interessante themas op zoals familie relaties, rouw, verlies, mental health eb gewoon dagelijks leven. Het was een boek die ik heel snel en vlot heb gelezen zelfs al waren de dingen die aan bod kwamen soms wel wat heftig 😌
Dank u atlascontact en [bookinfluencers.com](http://bookinfluencers.com) voor het recensie exemplaar en dat ik mee mocht doen aan deze book tour 🤍
⭐️⭐️⭐️⭐️/5⭐️
Thanks to [bookinfluencer.com](http://bookinfluencer.com) and atlascontact I was able to participate in this book tour and read this book that is not a genre I usually gravitate to ✨
(NL)
In dit boek intmoeten we Viktor, die na het einde van zijn relatie terug met zijn vader moet gaan wonen. Maar als volwassen terug naar je vader gaan die heel fel veranderd is met de jaren, is wat moeilijker dan Viktor dacht 💭
Dit boek bracht heel interessante themas op zoals familie relaties, rouw, verlies, mental health eb gewoon dagelijks leven. Het was een boek die ik heel snel en vlot heb gelezen zelfs al waren de dingen die aan bod kwamen soms wel wat heftig 😌
Dank u atlascontact en [bookinfluencers.com](http://bookinfluencers.com) voor het recensie exemplaar en dat ik mee mocht doen aan deze book tour 🤍
June 26, 2025
Het boek leest, o.a. door de relatief korte zinnen makkelijk weg. Lastig vond ik persoonlijk dat dialogen niet worden aangegeven met aanhalingstekens maar dat pas wel bij de gekozen schrijfstijl.
Het verhaal was interessant en werd op een boeiende manier, met een goede spanningsboog, verteld. Er zit ondanks de treurige thema’s als verlies en rauw genoeg humor in het boek. Jammer vond ik dat ondanks dat je het verhaal verteld krijgt door de hoofdpersoon je nooit echt het idee hebt dat je snapt waarom hij dingen doet en wat er in hem omgaat. Daardoor bleef er toch een bepaalde afstand.
Het verhaal was interessant en werd op een boeiende manier, met een goede spanningsboog, verteld. Er zit ondanks de treurige thema’s als verlies en rauw genoeg humor in het boek. Jammer vond ik dat ondanks dat je het verhaal verteld krijgt door de hoofdpersoon je nooit echt het idee hebt dat je snapt waarom hij dingen doet en wat er in hem omgaat. Daardoor bleef er toch een bepaalde afstand.
January 7, 2025
Echt leesplezier: levendig verhaal, goed geschreven, lichte toon. Ook bij de zware onderwerpen. In het laatste deel leeft de schrijver zich uit met het beschrijven van een paar hilarische, bijna absurdistische gebeurtenissen. Hardop gelachen om deze zin (p. 260): Zou ik de zak rijst even mogen zien? Ik kijk uit naar het volgende boek van deze schrijver. Het omslag en de titel vond ik pas uitnodigend toen ik het boek had gelezen.
Na Manik Sarkar's Ossenkop alweer een boek met vlees.
Na Manik Sarkar's Ossenkop alweer een boek met vlees.
March 15, 2025
Geschreven in droge heldere zinnen is dit een goed geschreven roman die zowel ontroerend als geestig is. Een verhaal over een herkenbare en toch originele vader-zoon-band, verschillende manieren waarop mensen rouwen en de problemen en vraagstukken van deze tijd (waaronder relaties, maakbaarheid, geloof, zelfontplooiing en woningnood).
April 13, 2025
Ik wilde eigenlijk stoppen met lezen toen bleek dat de hoofdpersoon fan was van de Boston Celtics, maar ik ben blij dat ik toch doorgelezen heb. Een mooi, bij vlagen bizar boek over verwerking (van zowel rouw als vlees).
September 22, 2025
Dit boek was heel goed geschreven. Er zat humor in, maar ook ontroering. De relatie van vader en zoon was super goed geschreven. De hoofdstukken waren niet te lang en ik vond het ook leuke dat de datums er boven stonden. De eind scène heeft het boek echt naar de vier sterren gebracht!
July 21, 2025
Vreemd, grappig boek, ook een beetje triest, goed geschreven!
January 8, 2026
4,5* eigenlijk.
Echt met veel plezier gelezen en af en toe om gelachen.
Echt met veel plezier gelezen en af en toe om gelachen.
November 23, 2025
Eerst even zeiken hoor:
Toen ik Het Smelt ging lezen merkte ik dat ik opeens helemaal klaar was met:
"Totaal verknipte jonge vrouw heeft vreugdeloos seksleven en moet nu de confrontatie aangaan met haar verschrikkelijke jeugd, iets met een hamster in een blender en de onderbuurman betalen met seks."
Aan het begin van dit boek kwam ik erachter dat ik OOK helemaal klaar ben met:
"Sullge man laat alles en iedereen maar een beetje over zich heen komen, raakt al rondkabbelend relatie, huis, werk, vrienden en alles kwijt, maar is te passief om echt zn best te doen om iets te bereiken."
MAAR dat ligt aan mij.
Over het boek:
Ik moet bijna nooit hardop lachen om dialogen maar de dialogen in het boek zijn echt fantastisch.
Oh en hoe Soraya praat en moeiteloos persoonlijke vragen van hem weet te pareren. Of bob, of Parmentier. Of de nieuwe vriend van Mischa. Het is zo elegant gedaan.
Kortmann weet met korte beschrijvingen heerlijk speelse beelden op te roepen. Hij doet het zo casual dat dingen vaak heel normaal lijken die bij nader inzien heel vreemd zijn. Zoals zijn vader die een hele horecakeuken heeft en een slagerij in zijn schuurtje. En die niet wist dat zijn vrouw honderden paren schoenen had.
De rouw waar hij zichzelf steeds meer bewust van wordt is zo mooi getroffen. En het hele verhaal vloeit en alles danst lichtvoetig om elkaar heen.
Het overviel me toen het uit was en ik vond het heel erg jammer!
Toen ik Het Smelt ging lezen merkte ik dat ik opeens helemaal klaar was met:
"Totaal verknipte jonge vrouw heeft vreugdeloos seksleven en moet nu de confrontatie aangaan met haar verschrikkelijke jeugd, iets met een hamster in een blender en de onderbuurman betalen met seks."
Aan het begin van dit boek kwam ik erachter dat ik OOK helemaal klaar ben met:
"Sullge man laat alles en iedereen maar een beetje over zich heen komen, raakt al rondkabbelend relatie, huis, werk, vrienden en alles kwijt, maar is te passief om echt zn best te doen om iets te bereiken."
MAAR dat ligt aan mij.
Over het boek:
Ik moet bijna nooit hardop lachen om dialogen maar de dialogen in het boek zijn echt fantastisch.
Oh en hoe Soraya praat en moeiteloos persoonlijke vragen van hem weet te pareren. Of bob, of Parmentier. Of de nieuwe vriend van Mischa. Het is zo elegant gedaan.
Kortmann weet met korte beschrijvingen heerlijk speelse beelden op te roepen. Hij doet het zo casual dat dingen vaak heel normaal lijken die bij nader inzien heel vreemd zijn. Zoals zijn vader die een hele horecakeuken heeft en een slagerij in zijn schuurtje. En die niet wist dat zijn vrouw honderden paren schoenen had.
De rouw waar hij zichzelf steeds meer bewust van wordt is zo mooi getroffen. En het hele verhaal vloeit en alles danst lichtvoetig om elkaar heen.
Het overviel me toen het uit was en ik vond het heel erg jammer!
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 23, 2024
Heerlijke stijl heeft dit boek. Droogkomisch vooral, ontroerend hier en daar, geen opsmuk in de dialogen. Een verhaal als een goede jas die lekker zit en goed staat, niet te verwarren met een pseudo compliment als 'het leest lekker weg', want de luchtige stijl is veel meer dan dat. Gaat lezen!
Displaying 1 - 21 of 21 reviews