Coś dziwnego i niepokojącego kryje się pod powierzchnią naszego świata. O tym, jak cienka granica dzieli pojęte od niepojętego, Dawid przekonał się już jako sześciolatek, gdy zgubił się w galerii handlowej i trafiwszy na Zaplecza rzeczywistości, stanął oko w oko z czystym przerażeniem. To traumatyczne doświadczenie prześladowało go potem na drodze do dorosłości, nie dając spokoju tak w snach, jak i na jawie. Próbował zapomnieć o tamtym miejscu, nie wiedział jednak, że ono wcale nie zamierza zapomnieć o nim. Teraz Dawid ma dwadzieścia cztery lata i musi wrócić na Zaplecza, nim te pochłoną wszystko, na czym mu zależy.
Powieść Dawida Kaina zaskakuje na wielu płaszczyznach. I choć z powodzeniem należałoby ,,Zaplecza’’ jasno przyporządkować do nurtu weird fiction, jednocześnie nie można, a właściwie – po prostu nie należy – wpasowywać ich w jakiekolwiek ramy. Z bardzo prostej przyczyny: utwór Kaina dalece ucieka od znanych oraz popularnych schematów, stroni także wobec powtarzalności tematów; jest za to doskonale skondensowaną prezencją tego, co nienazwane i tego, co nieoczywiste.
W swojej historii Kain przedstawia bowiem zagadnienia dotyczące genezy ludzkiego strachu i skończoności realnego świata. Za sprawą tytułowych Zapleczy, które w istocie są zamknięciem rzeczywistości, a furtką wobec niezbadanego, autor kreśli powolne, boleśnie dogłębne studium grozy kiełkującej na obrzeżach świadomości sześcioletniego dziecka: dziecka zupełnie nieprzygotowanego na spotkanie z mrokiem wyzierającym zza kurtyny namacalności. Pierwszoosobowa narracja oraz kameralny nastrój otaczający wewnętrzny monolog Dawida – chłopca, nastolatka, później zaś mężczyzny - doskonale podtrzymuje ciężar doświadczanych emocji. Na kanwie bolesnych przeżyć, wspomnień, retrospekcji i autoanaliz, kontruje on bezbronność swojego jestestwa z gargantuizmem ponadnaturalnej siły; siły prastarej, niezmierzonej, wręcz niepokonalnej. Przez wzgląd na głęboko zakorzeniony lęk i ogarniającą go bezwolność, z trudem podejmuje trud jej zgłębienia – wykraczając poza pojmowanie zwykłej egzystencji, raz za razem, przepada w gąszczach mrocznego odrealnienia.
Kain kreśli więc nie tylko przejmujący obraz jednostki uwikłanej w stalowe objęcia lęku, ale również sugestywnie porażający portret osobowości stojącej u progu odkrywania tajemnic (wszech)świata. Ta wędrówka, zupełnie pozbawiona końca i nadziei, otwiera w czytelniku drzwi do szeregu osobistych wątpliwości i skrzętnie skrywanych obaw; wszak nie ma tutaj miejsca na popkulturową papkę, na maraton potworów co rusz wyskakujących z szaf, piwnic, strychów, spod zakurzonych łóżek – nie. Dawid Kain kreuje własną konwencję, w której zatapia elementy zaczerpnięte wprost z najgorszych, najbardziej surrealistycznych koszmarów.
Atmosfera klaustrofobicznego strachu, napięcie, wzrastająca nerwowość, konsekwentnie - od pierwszego do ostatniego słowa - towarzyszą odbiorcy.
Jesteś zaznajomiony z liminal spaces? Puste korytarze metra; galerie handlowe tuż przed zamknięciem; blokowiska wielkiej płyty nocą; zamknięte baseny, prysznice i opuszczone place zabaw... Wszystkie te rzeczy, i wiele innych, widzianych przez ciebie po raz pierwszy, wywoła uczucie abstrakcyjnej nostalgii - abstrakcyjnej, bo w przeciwieństwie do widoku żółtego nocnika z czasów dzieciństwa czy przeglądania starych zdjęć, nie wiążą cię z tymi obrazami żadne realne wspomnienia. A mimo to - uczucie jest niejednoznaczne, ale znajome. Koncepcja wersji grozy tych przestrzeni w świecie interaktywnym to moim zdaniem właśnie backrooms - w naszym internetowym gnieździe "ludzi pozytywnie zakręconych" ukuło się, że w dużym skrócie - to przestrzeń liminalna - dajmy na to, labirynt korytarzy, przestrzeni zamkniętych wywołujących to konkretne uczucie - zamykająca bohatera wraz z jej "mieszkańcem". Tym mieszkańcem najczęściej jest potwór ucieleśniający konkretny lęk. Horrorów z tym motywem powstaje codziennie bez liku. Trudno ująć, czy peak liminalsów w backrooms minął, jest przed nami, czy właśnie trwa. Tak czy siak - to najlepszy czas na tą koncepcję. I właśnie tu wkracza powieść DK. Zaplecza to nie tylko internetowa idea - od pierwszych stron dowiadujemy się, że są jak najbardziej namacalne i przenikają się z naszym światem tak swobodnie, jakby były na wyciągnięcie ręki. Horrorem Zaplecz w tej powieści jest ich nieubłagalność i cień, jaki rzucają na uświadomionych o ich istnieniu bohaterów. DK skupia się na tych aspektach backrooms, które są najstraszniejsze - bierze garściami z całego arsenału liminalnych urban legend i wplata to w swoją własną wizję. Co tu dużo mówić - to po prostu cholernie dobrze działa. Jest taki jeden moment, w którym obawiałem się, że od tej chwili jakość spadnie i przestanie mnie tak angażować - natomiast autor ma jednak "zapasowe magazynki" na to, żeby oderwać się od lektury wręcz nie dało. Końcówka będąca ukłonem dla pewnego azjatyckiego horroru z 1998 to już w ogóle gratka. Wartka, wciągająca, jednak nie stanowiąca kamienia milowego. Życzę sobie aby conajmniej tak jakościowe horrory w Polsce były pisane co miesiąc.
“Zaplecza” Dawida Kaina to dość niecodzienny tytuł, który z jednej strony zaskoczył, a z drugiej nie do końca spełnił wszystkie oczekiwania.
Dawid jako mały chłopiec wybiera się z mamą do galerii handlowej na zakupy, podczas których dochodzi do niecodziennej sytuacji. Trafia on na zaplecza jednego ze sklepów, które okazują się być swego rodzaju przestrzenią poza światem realnym, w której chłopak doświadcza przerażających wydarzeń. Wspomnienia z tej wizyty prześladują go aż do dorosłości, kiedy to postanawia się rozprawić z demonami przeszłości.
Autor dużo uwagi skupił na uczuciach i emocjach bohatera, na traumie, jaka go spotkała, oraz jego walce z trapiącymi go myślami. Dla rodziców tytułowe zaplecza są jednak jedynie wymysłem Dawida, więc ci wysyłają go na wizyty do psychiatrów, bądź też sami podejmują próbę naprawy jego psychiki. Nikt z otoczenia nie chce uwierzyć w prawdziwość wydarzeń. Wszystko komplikuje się również, gdy z życia Dawida znikają najbliższe mu osoby, a nikt poza nim o nich nie pamięta. Jako czytelnik, można zacząć zadawać sobie pytania, co tu właściwie jest prawdą, a co dzieje się tylko w umyśle. I dużą nadzieję pokładaliśmy w to, że pójdzie to w tę drugą stronę, co jednak nie do końca miało miejsce.
Świat stworzony przez autora jest na pewno godny uwagi. Niewiele jest tu powiedziane wprost, sporo trzeba domyślać się samemu, nigdy de facto nie wiedząc, czy mamy rację. Próba odkrycia prawdy okaże się największym wyzwaniem w życiu głównego bohatera, który wykaże się oczywiście wysoką odwagą, ale też pokaże, jak ważne są takie uczucia jak tęsknota, miłość czy przyjaźń. Jedynym minusem w tej historii jest dla nas samo zakończenie, które po prostu naszym zdaniem nie spełniło oczekiwań i nie wykorzystało potencjału, jaki był w związku ze zdrowiem psychicznym. Jest to jednak nasza subiektywna opinia, bo interpretacja zakończenia jest zależna od każdego czytelnika.
Po przeczytaniu mam naprawdę nie jednoznaczne zdanie o tej książce, nie potrafię stwierdzić czy mi się podobała czy nie. Była na pewno czymś innym. Podobno jest to horror, ale zdecydowanie nie jest on straszny. Bohaterowie może i przeżywali tam straszne rzeczy, ale nie wpływało to bezpośrednio na czytelnika (a przynajmniej na mnie).
Zapłacza okazały się ciekawą formą czegoś "poza światem". Główny bohater doświadczył przejścia na coś pomiędzy po raz pierwszy w wieku sześciu lat. Tym samym mimo, że Dawid opowiada już o tym w starszym wieku, czytelnik do końca nie wie czy może zaufać relacji dziecka.
Uważam, że ciekawym pomysłem było wykreowanie tego "zjawiska" jako coś co się zdarza większej ilości ludzi, tak samo jak znikanie osób, które o nim usłyszały Intryguje mnie parę rzeczy związanych z kreacją tego świata i w sumie fajnie, by było gdyby zostały jako zawarte nawet poza tą podstawową historią.
Książka skłaniała do dywagacji nad człowieczeństwem i stawiała ciekawe pytania. Styl pisania przypadł mi do gustu, a lektura nawet mnie zaangażowała. Mam wrażenie, że nie jest to coś do końca dla mnie, taki gatunek i temat to też dla mnie nowość, dlatego trudno mi ją z czymś porównać. Zakończenie natomiast to coś wow, było jak słowo na koniec od autora, ale autorem był sam bohater. Wyszło genialnie. Nie wiem też dla kogo mogłabym ja polecić, ale jeśli lubicie takie dziwne historia to sprawdźcie!
Dawid jako sześciolatek wpadł do nierzeczywistości, zwanej Zapleczami kryjącej się pod powierzchnią naszego świata. To właśnie tam, gdzieś poza granicami naszego pojmowania musiał się zmierzyć z prawdziwym koszmarem. Traumatyczne doświadczenie go naznaczyło, kładło się cieniem na całe jego życie. Próbował to miejsce wyprzeć ze swej świadomości, ale czy owa nierzeczywistość mu na to pozwoli? Teraz, jako dorosły musi jeszcze raz trafić na Zaplecza nim wymażą wszystko, na czym mu zależy...
Czy to gra? Czy to schiza? Inny wymiar? Czym jest rzeczywistość? Gdzie zaciera się granica między jawą a snem? Czym są tak naprawdę tytułowe Zaplecza?
Narrator czuje się niezrozumiany przez otoczenie, jego straszne przeżycia ciążą mu na duszy. Uwięziony w pułapce straumatyzowanego umysłu. Czy będzie popadał w coraz większą paranoję? A co jeśli w tym totalnym chaosie skrywa się przerażająca prawda? Jest niepokojąco, można tu poczuć ciary!
Kain jak nikt potrafi sprawić abyśmy poczuli kompletną derealizację rzeczywistości. Odkleja od realności i przenosi nas poza granice czasoprzestrzeni niczym wprawny magik. Wciąga nas niczym kukiełki w swój absurdalny świat w oparach absurdu. Hipnotyzuje na maksa. Wodzi za nos między prawdą a iluzją. Po mistrzowsku uwypukla ludzkie lęki w upiornej, klaustrofobicznej odsłonie, co sprawia, że wykręca mózg na drugą stronę.
To trzeba samemu przeżyć! Gorąco polecam! Kain jak zawsze pozamiatał!🖤
🔎Czy odważyłbyś się kiedyś wejść poza obrys rzeczywistości? Jeśli chcesz się przekonać to „Zaplecza” Dawid Kain na pewno w tym pomogą 🤭.
Główny bohater Dawid jako sześciolatek zgubił się w galerii handlowej i wylądował w miejscu, które nazwał Zapleczem. Powraca tam jako dorosły, by uratować swoją miłość życia - Emilię oraz samego siebie. Jego traumatyczna przeszłość, w której granica między snem a jawą jest cieniutka (w sumie to wcale nie wiadomo czy to nie wytwory chorego umysłu bohatera?), staje się mapą koszmarów i metaforą.
Początek mi się trochę dłużył, chociaż wejście w psychikę bohatera na duży plus. Kain dokładnie wie, co ma nam zaserwować, żebyśmy do końca negowali rzeczywistość. Zagłębiamy się w szaleństwie wizji polując na rozwiązanie zagadki. Wraz z rozwojem historii atmosfera robi się robi bardzie ciemna, dziwna i mroczna.
Bardzo podobami mi się pomysł labiryntu, które tworzą zaplecza. Miejsca bez wyjścia, gdzie uwięzione są nasze traumy i wewnętrzne demony. Nic nie jest oczywiste. Nić Ariadny okazuje się sznurem wisielca, pozornie bezpieczna, zielona przestrzeń - pułapką czasu.
Końcówka nieco przewidywalna, ale to nie przeszkadza. Uśmiechnęłam się na końcu, mam nadzieję, że o to autorowi chodziło 😉.