Het Buurtbos gaat over alles wat je in de natuur kunt tegenkomen: van edelherten, dassen, vogels en vlinders tot teken en horzels. Je leest over wat je uit het bos wel en toch maar beter niet kunt eten, maar ook over ontmoetingen met wandelaars, boswachters, jagers en boeren. Want in het Nederlandse bos ben je zelden alleen. Sinds een kleine twintig jaar bezit Dik van der Meulen een huisje aan de rand van het bos. Omdat de natuur altijd in beweging is, besloot hij zijn waarnemingen bij te houden in een natuurdagboek. Daarbij maakte hij – soms haastig, vaak zeer aandachtig – tekeningen van wat hij zag.
Dat de natuur door toedoen van de mens verandert, blijkt uit zijn dagboek eveneens. Door klimaatopwarming en stikstofuitstoot zijn veel planten en dieren die je vroeger regelmatig zag, zeldzaam geworden of verdwenen. Tegelijk komen er nieuwe soorten bij, gewenst of ongewenst. Ook daarin is de natuur in beweging. Voor Van der Meulen leidt waarneming gaandeweg tot actiebereidheid: er verandert te veel, en te weinig ten goede.
Dik van der Meulen is de beste gids die je je kunt wensen: hij weet veel en vertelt met groot enthousiasme. Na deze Buurtboswandeling wil je meer natuur en ben je bereid daar iets voor te doen.
Dik van der Meulen (Neede, 1963) is een Nederlands neerlandicus, schrijver en biograaf.
Van der Meulen studeerde Nederlandse letterkunde aan de Universiteit Leiden en schreef zijn doctoraalscriptie over Menno ter Braak en Hendrik Marsman. Hij werkte bij het Onderzoekinstituut voor Geschiedenis en Kunstgeschiedenis van de Universiteit Utrecht. De laatste twee, in 1995 verschenen delen (XXIV en XXV) van de Volledige Werken van Multatuli werden mede door hem geredigeerd. Zijn promotie in 2002 betrof een biografie van deze Eduard Douwes Dekker, waarvoor hij in 2003 de AKO Literatuurprijs won.
In 2014 was hij een van de drie auteurs van de reeks Koningsbiografieën waarvoor hij het deel over koning Willem III der Nederlanden schreef; in oktober 2014 won Van der Meulen de Libris Geschiedenis Prijs voor deze biografie.
Op 15 oktober 2017 werd zijn boek De kinderen van de nacht bekroond met de Jan Wolkers Prijs voor het beste Nederlandse natuurboek.
Ik moest even wennen aan de schrijfstijl, maar vond het uiteindelijk een mooi boek. In het begin schrijft Dik van der Meulen vooral over de dieren die hij in het bos tegenkomt, maar hoe dichter je bij de huidige tijd komt, hoe meer het ook over politiek gaat. Mooi dat hij zich heeft aangesloten bij Extinction Rebellion. Wel jammer dat hij (nog) niet de connectie kon leggen tussen de verwoesting van de aarde & mensenrechten. Want dat kan natuurlijk nooit los van elkaar staan en heeft juist alles met elkaar te maken. Ben benieuwd of Dik ondertussen van mening is veranderd.
De tekeningen van de verschillende dieren vond ik een leuke toevoeging. Heb ook mijn best gedaan om het handschrift van Dik te ontcijferen, maar dat is niet helemaal gelukt.
Het is geen echt hoopvol, maar wel heel realistisch boek. En zeker ook leerzaam om te lezen over alle dieren die er in het bos leven en hoe zij zich gedragen. Je krijgt zo toch (nog) meer respect voor de natuur.
Lijkt me ook leuk om een keertje een wandeling door het bos te maken met Dik!
Hoewel ik er even in moest komen in het begin is dit boek zeker een aanrader. In de loop van het boek komt wel ook steeds meer politiek naar voren, maar je kan je afvragen of je in deze tijd natuur en politieke belangen nog wel los van elkaar kunt zien.
Ik hoop dat mijn toekomst eruit ziet zoals 2007-2014. Huisje bij het bos. Vogels, reeën, zwijnen. Heel veel fietsen. 's Nachts door een bos lopen zal hem waarschijnlijk niet worden, of ik moet me als man verkleden. En zijn er tegenwoordig minder teken?
3,5 ster (ja altijd moeilijk maar bij Rooney moest ik huilen en dat was 4 sterren dus ik kon dit niet de volledige vier geven)
Het was een heerlijk dagboek over alles wat je in het bos kan zien. Het zorgt ervoor dat ik kon ontsnappen aan politiek en oorlogen. Want uiteindelijk wat telt is dat de merel zingt, het everzwijn jonkies krijgt, en de wolf jaagt.
Wat ook heel leuk was dat er een bespiegeling in zat van de opkomst en neergang van XR en de bezetting op de A12. Ik was weer even terug in die tijd.
Nice book to read. Although it feels a bit weird reading a diary with observations from "wildlife", you do get drawn into it. And as you move closer to current days, you also sense the mood change, getting more pessimistic. It's surprising to me how engaging such a nature diary can be.