สิ้นแสงอนธการ เล่ม 1

สิ้นแสงอนธการ #1

by Rou Bao Bu Chi Rou, 肉包不吃肉, โร่วเปาปู้ชือโร่ว

ฉงหวาเคยมีแม่ทัพอ่อนเยาว์สองคน ทั้งคู่ประหนึ่งน้ำกับไฟ
โม่ซี ผู้เป็นดั่งน้ำ นิสัยเย็นชา สำรวมตน อยู่เหนือกิเลส
กู้หมาง ผู้เป็นดั่งไฟ อบอุ่น ยิ้มเก่ง รู้จักถนอมสุคนธ์เห็นคุณค่าหยก
ภายหลังกู้หมางเนรคุณแผ่นดิน จนได้เป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นศัตรู
ใต้หล้าต่างรู้ว่า ยามนี้กู้หมางคือศัตรูคู่แค้นของโม่ซี
ว่ากันว่าโม่ซีเตรียมการลงทัณฑ์ไว้ถึงสามร้อยหกสิบห้ารูปแบบ

แต่ในโลกนี้คงไม่มีใครรู้ว่า
โม่ซีกับกู้หมางที่ดูเหมือนจะบีบคอฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่ง...
แท้จริงแล้วเคยขึ้นเตียงด้วยกันมาก่อน

368 pages, Paperback

Published July 24, 2024

About the author

Associated Names:
* Rou Bao Bu Chi Rou
* 肉包不吃肉 (Chinese Profile)
* โร่วเปาปู้ชือโร่ว (Thai Profile)
* Meatbun Doesn't Eat Meat (English Profile)

Reviews

[Jiji Jidapa · Rating 4 out of 5]

เล่ม 1-6
(3.5*)

จักรวาลเดียวกับฮัสกี้ฯ แต่อ่านแยกได้ ไม่งงค่ะ อ่านจบแล้วเรารู้สึกคล้ายๆ กับตอนอ่านฮัสกี้ฯ ส่วนที่ชอบยังคงเป็นการถ่ายทอดอารมณ์ตัวละคร ความรู้สึก การดึงอารมณ์ร่วม ส่วนที่แอบเสียดายคือการเล่าเรื่องโดยรวม

จุดขายของเรื่องคงหนีไม่พ้นเลิฟไลน์และเนื้อเรื่องที่บีบคั้น สนพ. ต้องแถมกล่องทิชชู่อะไรแบบนั้น สำหรับเราอ่านแล้วคิดว่าเลิฟไลน์เรื่องนี้ถึงจะขมแต่มันยังมีความละมุนแทรกอยู่ ความสัมพันธ์พระนายมีช่วงไม่เข้าใจกัน แต่พระเอกไม่เคยโหดร้ายจริงๆ กับนายเอก ถึงจะโกธรแค้น แต่ความรักความห่วงยังมีเสมอ ความบีบคั้นอารมณ์ หน่วงใจ ปวดใจ ส่วนใหญ่จะมาจากชะตากรรมที่ทั้งคู่ต้องเผชิญโดยเฉพาะกู้หมาง ในส่วนดึงอารมณ์ร่วม ชอบมากค่ะ อ่านแล้วอินกับความรู้สึกถูกบีบคั้น เส้นทางที่กู้หมางถูกบังคับให้เดิน ความเสียสละ รวมทั้งความรักที่ชะตาลิขิตไว้ว่าคงไม่มีทางได้มา

ส่วนที่ผิดหวังเล็กน้อยคือการผูกเรื่อง การเล่าเรื่องโดยรวม เหมือนเนื้อเรื่องจะเน้นหนักปมขัดแย้ง เน้นความดราม่า จนเหตุผลที่รองรับการกระทำในหลายครั้งมันดูเบาบางหรือไม่น่าเชื่อถือ อะไรที่เพิ่มความบีบคั้นหรือสร้างความรันทดให้คู่นี้ได้ เนื้อเรื่องจะดำเนินไปในทางนั้นเสมอ เหตุผลประกอบอ่อนแบบนึกในใจว่า 'เอาแบบนี้หรอ ง่ายดี' มันให้ความรู้สึกแบบจงใจสร้างความดราม่าไปนิดนึง ประกอบกับเนื้อเรื่องมันซับซ้อน หลอกกันไปมา ความจำก็มาๆ ไปๆ จนพอเฉลยตอนหลัง เหตุผลที่เคยมีในตอนแรกมันก็ใช้ไม่ได้แล้ว แต่ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม อ่านแล้วก็เกิดคำถามว่า 'อ้าว งั้นตอนนั้นล่ะ' หรือ 'อ้าว แล้วอยู่ไกลขนาดนั้นรู้ได้ยังไง' อ่านแล้วเราว่าต้องปล่อยเบลอ เออๆ ออๆ ตามไปบ้าง ถ้าคิดตามหรือคิดย้อนไปเล่มก่อนๆ อาจจะรู้สึกตะหงิดๆ

อีกนิดนึงที่เราเสียดายคือประเด็นลึกซึ้งที่โผล่มาตอนแรกๆ อย่าง ความต่างชนชั้น ทาส ชนชั้นสูง ความไม่เท่าเทียม ที่เหมือนจะชงให้เป็นประเด็นของเรื่อง แต่สุดท้ายหายไป ถ้าเขียนประเด็นนี้เนื้อเรื่องน่าจะลึกกว่านี้

สรุปว่าเป็นเรื่องเน้นบีบคั้นอารมณ์ สายดราม่าน่าจะชอบ ความดราม่าไม่ได้หนักที่ความ toxic ระหว่างพระนาย แต่หนักที่ชะตากรรม ฟ้าลิขิตให้เสียสละ ถ้าเป็นสายชอบเนื้อเรื่องจริงจังอาจต้องลดความพินิจพิเคราะห์ อ่านแบบปล่อยเบลอหน่อย สนุกใช้ได้ค่ะ

[Giyongchy · Rating 4 out of 5]

ดองไว้นาน​ ไม่อยากเริ่มเพราะกลัวปวดตับ​ ก็ปวดจริง​แค่เล่มแรกปูเรื่องก็แทบจะเป็นตับอักเสบ​ กู้หมางเป็นตัวแทนคนที่เป็นชนชั้นล่าง​ มีความสามารถแค่ไหน​ ทำความดีมากแค่ไหน ก็ยังถูกมองเป็นชนชั้นล่าง​ เป็นทาส​ เป็นคนต่ำต้อยอยู่ดี​ เราชอบคสพ.ตัวละครและปมในเรื่องนะ​ เล่มต่อไปก็คงปวดตับสะเทือนไตไปอีก​

[pn · Rating 5 out of 5]

(4.5/5) ขมปี๋ แต่อร่อยค่ะ โดยรวมเล่มหนึ่งสำหรับเราคือความเป็นมา การดำเนินเรื่อง การผูกตัวละครทำได้น่าติดตาม ตอนอ่าน mood swing เหมือนเล่นรถไฟเหาะเลย เดี๋ยวอึมครึม ซึม หัวเราะ ยิ้ม เหมือนคนกำลังจะเป็นบ้า (หรืออาจจะบ้าแล้วจริงๆ) 555555555 หนึ่งสิ่งที่เราชอบและคุณโร่วเปายังทำได้ดีเสมอคือมิติของตัวละคร ทุกคนดูมีทรอม่าหนักหน่วงกันหมด โดยเฉพาะโม่ซีกับกู้หมาง ทั้งจากความสัมพันธ์ส่วนตัวหรือเรื่องชาติบ้านเมือง แค้นก็แค้น รักก็รัก เราคิดว่ากู้หมางคือความสุขของโม่ซีในช่วงเวลาหนึ่ง แต่ก็เป็นความทุกข์ที่สุดของโม่ซีด้วยเช่นกัน น่าสงสารทั้งคู่เลย เพราะแบบนั้น โทนในเล่มนี้เลยค่อนข้างอึดอัด มีความหน่วง แต่ไม่เศร้าเท่าไหร่แค่บีบหัวใจนิดเดียวววค่ะ

“มนุษย์เรามักจะชอบหาคนที่ดูแล้วไม่เลวมาชื่นชมบูชาในใจ จากนั้นใส่จินตนาการอันงดงามของตนลงไปที่คนผู้นั้น อาศัยสิ่งนี้เป็นแสงสว่างให้กับตัวเอง” เป็นประโยคที่อ่านแล้วชอบ บางครั้งคนเราก็เผลอเอาความคาดหวังไปใส่ไว้ที่คนอื่นเหมือนกันเนอะ ในมุมของโม่ซี แท้จริงแล้วตัวเขาเองเป็นคนที่ใจร้อนมาก ภายนอกเหมือนถูกเคลือบด้วยน้ำแข็งชั้นหนาๆ ภาพลักษณ์ก็เป็นคุณชายผู้สูงส่งบริสุทธิ์ แต่เขาก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบอย่างที่ใครต่อใครคิด มีทั้งอดีตที่เจ็บปวด มีทั้งเรื่องที่ไม่สามารถบอกใครได้ แค่ไม่รู้ว่าจะมีใครที่สามารถรับฟังและเข้าใจเขาได้อย่างแท้จริงบ้าง

[Satem · Rating 4 out of 5]

4.5

ในวัยเด็ก กู้หมางและโมซีคือศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน ศิษย์พี่กู้หมางเป็นผู้ดึงน้องโม่ซีขึ้นมาจากวังวนแห่งความโดดเดี่ยว เมื่อเติบใหญ่ ทั้งคู่ได้ขึ้นมาเป็นแม่ทัพชื่อดังของฉงหวา ชื่อเสียงบารมีเกรียงไกร แต่กู้หมางกลับทรยศฉงหวาและไปเข้าร่วมกับแคว้นเหลียว คู่อริตลอดกาลของฉงหวา กู้หมางและโม่ซีต่างก็ต้องห่ำหั่นกัน กลายเป็นอริที่เหลือแต่ความแค้นเคือง แต่แคว้นเหลียวกลับส่งกู้หมางกลับฉงหวาในฐานะเฉลยศึก เรามาดูกันว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างสองคนนี้ และจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างแคล้นเหลียวและฉงหวา

เรื่องนี้เป็นเรื่องในจักรวาลเดียวกันกับฮัสกี้ แต่เรื่องนี้จะเกิดก่อนหลายร้อยปี ก่อนอ่านเรื่องนี้เราไปเห็น Memes ก้อนน้ำแข็งว่าเรื่องนี้เหมือนจะมี Easter Egg ให้เชื่อมกับฮัสกี้ ละมันก็มีจริงๆ บางอันก็ว้าว อย่างเรื่องความเกี่ยวข้องกับฉู่หว่านหนิง แต่บางเรื่องอย่างเช่น สามอาคมต้องห้ามกับดอกแค้นๆ อะไรนี่ ไม่ได้รู้สึกว่ามีที่มาที่ไปว้าวขนาดนั้น ก็นับว่าเป็น Mimic เล็กๆ ของเรื่องก็ได้

มาเข้าสู่การรีวิวกัน

เรื่องนี้เป็นแนวการเมืองของสองแคว้นเป็นหลัก ไม่ใช่ชิงบัลลังก์ ซึ่งเราถือว่าคอนข้างแปลกใหม่สำหรับเรา เพราะเราไม่ค่อยเจอการเมืองระหว่างสองแคว้นหนักๆ ขนาดนี้ที่มีกลิ่นอายความเป็นเซียนและสงคราม จักรวาลกว้างใหญ่แต่นักเขียนเก็บหมด ละเอียด แผนซ้อนแผน คนเขียนคิดมาดีมาก เกี่ยวตัวละครและเบื้องลึกเบื้องหลังไว้ได้อย่างดีเลิศ ทำให้ภาพรวมของเนื้อเรื่องมีความเข้มข้นปนกลิ่นอายความหมองหมนเคล้าน้ำตา

บรรยากาศเรื่องนี้มันอึมครึมจริงๆ ในช่วงเล่มแรกๆ มีแต่ความอึมครึมจนแทบจะนิ่งเกินไป เหมือนฟ้าสีเทาที่ฝนไม่ตก ฟ้าไม่ผ่าสักที คือสำหรับเรา เพราะเรื่องนี้เล่าผ่านมุมมองโมซี (ซึ่งมีเหตุผล เพราะโม่ซีต้องเป็นคนค่อยๆ ขุดคุ้ยเบื้องหลังของกู้หมางว่าทำไมถึงไปเข้ากับแคว้นเหลียว) โม่ซีเหมือนรู้เรื่องแค่ 50% คนอ่านรู้แค่ 10% ทำให้ช่วงเล่มแรกๆ เรารู้สึกแค่ความนิ่งปนเศร้า แต่ไม่ได้อินกับตัวละครและเนื้อเรื่องขนาดนั้น

จากคำบอกเล่า (ของคนในหนังสือ) ทำให้พอจะคาด��ะเนได้ว่ากู้หมางน่าจะเป็นตัวละครที่มีสีสัน น่าดึงดูด เหมือนรุ่นพี่ที่เรารักเคาพรบนับถือ และนางก็เป็นแบบนั้นจริงๆ แต่พี่กู้หมางโดนเนิฟไป 70% ของเรื่อง มาช่วงแรกๆ ความจำเสื่อมอย่างเดียวไม่พอ ยังไม่มีสมองด้วย กูจะบ้า ละช่วงแรกๆ คือดำเนินเรื่องแอบช้า เข้าใจว่าพยายามเล่าความคิดของโม่ซี และความสัมพันธ์กับกู้หมาง เล่าให้จากโครตเกลียด โครตอยากรู้ว่าทำไมทรยศ เป็นพอจะเก็บไว้ข้างกายได้ กว่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมกู้หมางถึงทรยศ กลางเล่ม 3 แล้วค่า

เราว่าเนื้อเรื่องจะสนุกขึ้นมากช่วงกลางๆ เรื่อง เป็นเพราะว่าคนดูน้ำตาแตกไปแล้ว 1 รอบ จากที่กูงงมากว่าเนื้อเรื่องจะไปในทางไหน เกี่ยวกับอะไรก็พอจะทางได้ละ พอลูกพี่กู้หมางกลับมาเป็นคนเดิมคือแบบ โอ้โหหหหหหหหห สมกับที่โฆษณาไว้ ไอเลิฟ เนื้อเรื่องดำเนินแบบเข้นข้นม้ากกกก ตัวร้ายซ่อนอยู่ในตัวร้าย หักแล้วหักอีก เราร้องคำว่า “ทุกอย่างมันมีที่มาที่ไป”ตลอดทั้งเรื่อง แม่งเอ้ยยย ถ้าไม่โดนสปอยกูคงเป็นลมอยู่ในห้อง

ไหนๆ ก็พูดถึงกู้หมางละ ขอลงรายละเอียดหน่อย ตอนแรกเรานึกว่ากู้หมางจะเป็นตัวละครแบบที่เราเคยเจอ แบบเว่ยอิงไรงี้ นางก็มีความแบบนั้นจริงๆ ดูชิวๆ เป็นคนง่ายๆ เฮฮา ติดเล่น พูดไปเรื่อย แต่ที่คิดไม่ถึงเลยคือพอมาอ่านแล้ว กู้หมางแม่งคือ MVP ของแควันฉงหวา เป็นแม่ทัพที่วรยุทย์เก่งอ้ะใช่ แต่คนที่จะเป็นทาสแล้วสามารถทำได้ขนาดนี้ เขาต้องมีความเป็นผู้นำด้วย

อย่าแรกคือกู้หมางฉลาดมาก เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงจุดนี้ได้ เกิดครึ่งเป็นเพราะความฉลาดและเก่งของกู้หมาง ผลงานพี่แม่งเป็นที่ประจักษ์!! ใครจะทพอะไรลูกพี่เดาทางได้หมดค่า พอกู้หมางคืนสติกลับมา เราก็สัมพัสได้ถึงความ Charismatic ที่เรายังไม่เคยเห็นจากตัวละครเรื่องไหนๆ มาก่อน นางมีความเปรงประกาย เหมือนพระอาทิตย์ ไปไหนก็สร้างความหวังท่ามกลางความมืดมนให้กับลูกน้องได้ นักเขียนได้เขียนตัวละครที่โครตจะเหมาะกับการเป็นแม่ทัพที่ทุกคนอยากเคารพไว้ได้ดีมาก ขอย้ำอีกครั้งว่าเรายังไม่เคยอ่านเรื่องไหนแล้วคิดว่าตัวละครมีความ Charismatic ขนาดนี้ ดึงดูดทั้งผู้อ่านและตัวละครในเรื่อง

นอกจากนี้ กู้หมางก็เป็นตัวละครที่เจอมาหนักที่สุดเช่นกัน โดนทำร้าย เหยียดหยาม ทรมานตั้งแต่เด็ก โตมากว่าจะลืมตาอ้าปากเป็นแม่ทัพที่สร้างชื่อเสียงจาก 0 ได้ก็ต้องมาเสียทุกอย่างไป เข้าพวกกับแคว้นศัตรู แต่ก็ไม่เสียความเป็นตัวเองไป อ่านเล่มนี้แล้วอยากเรียกว่าลูกพี่จริงๆ MVP!

ถ้ากู้หมางคือความขี้เล่น โม่ซี (ตามแนวพระนายที่ได้เจอบ่อยๆ) ก็เป็นคนนิ่งครึม พูดน้อย ต่อยหนัก พึ่งพาได้ เป็นคนที่จริงจังและเข้มงวด แต่นักเขียนก็สามารถเล่าเบื้องหลังของโม่ซีให้คนดูเข้าใจได้ว่าทำไมโม่ซีถึงโตมาเป็นคนเช่นนี้ เรื่องนี้เล่าผ่านมุมมองและความคิดโม่ซี ที่เราว่าเนื้อเรื่องแรกๆ มันนิ่งๆ ขมๆ ไป คงเป็นเพราะอารมณ์โมซีนั้นแหละ แต่พอเนื้อเรื่องดำเนินไป คนอ่านเองก็ได้รู้ถึงเบื้องหลัง ทั้งโกรธ ร้องไห้ และแตกสลายไปพร้อมๆ โม่ซี (ดีละเพราะถ้าเป็นมุมมองกู้หมางคงไม่มีใครอ่านไหว)

คู่นี้กว่าจะจบเรื่องได้ก็หนักหนาสาหัสสุดๆ โดนกันน่วม บาดเจ็บไม่เหลือชิ้นดีกว่าจะจบ กู้หมางถูกบีบให้เลือกทางเดินที่ต้องทรมาน ส่วนทางเลือกของกู้หมางก็ทำร้านโม่ซีโดยไม่ได้ตั้งใจ บอบช้ำทั้งกายและใจทั้งคู่ ตอนอ่านคืออยากจพกอดไว้ แม่งเอ้ย ชีวิตเทอมันจะรันทดอะไรขนาดนี้ แต่ขอโทษนะเราเห็นตอนพิเศษตั้งเยอะ แม่งเล่าโลกสมมุติ !!!! คือที่เล่ามาก็สนุกนะ แต่ชั้นอยากรู้ว่าหลังจากที่ผ่านอะไรมาเยอะขนาดนี้!!! แล้วเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อบ้าง แบบฮัสกี้อ้ะ! จบแบบนี้มันค้างโว้ย!!!!!

ตัวละครที่น่าสนใจก็มีอีกหลายตัวในเรื่อง ส่วนตัวชอบฮ่องเต้อ้ะ นางมีความไม่เหมือนใคร ปากร้ายเหมือนคนแพ้เสียงในหัว ทำเอาท้องพระโรงไม่รู้จะทำยังไง ทำตัวไม่ถูก เป็นคนร้ายกาจท่านนึง 5555

อีกคนที่น่าสนใจคือมู่หรงเหลียน ที่เราอ่านเล่มแรกแม่งอยากให้มันตายมาก แบบหล่อนช่วยตายเล่มนี้ตอนนี้เลยได้ไหม แม่งวางตัวละครมาให้ตายในพล็อตมากๆ แต่พอยิ่งอ่านไปก็ให้อภัยนางได้นิดหน่อย พอเอนจอยกับความปากร้ายของนาง 555555 เอางี้ ถ้ากู้หมางไม่ติดใจอะไร คนอ่านก็จะหลับตาให้ข้างนึงนะ

นอกจากนี้ก็มี มู่หรงฉูอี เจียงฝูหลี เจียงเยี่ยเสวี่ย ที่มีอะไรมากกว่าที่คิด ช่วยพระนายดูดคนอ่านเข้าไปในเรื่องได้อย่างดี

สรุปเรื่องนี้มีแต่ความหน่วงจิตปวดใจ อึมครึมทั้งเรื่อง แต่นักเขียนทำได้ดี เป็นเรื่องที่อ่านแล้วแอบดาน์วจริงๆ นะ เราว่าถึงจะสู้ฮัสกี้ไม่ได้ แต่ก็เป็นนิยายอีกเรื่องที่ดีระดับท็อปๆ เหมาะกับสายโหด สายสู้ (ชีวิต) เน้นเนื้อเรื่องหนักๆ ไม่กลัวน้ำตา แต่ส่วนตัวเราอ่านฮัสกี้แล้วร้องไห้หนักกว่านะ

ปล. คนที่อยากอ่านสู้ๆ นะ แม่งอึมครึมจริงๆ

[Murainik_ · Rating 3 out of 5]

แอบผิดหวังนิดหน่อยแฮะ เป็นเล่มแรกที่ไม่ค่อยฮุคเลย ออกเนือยๆจนนึกว่าอยู่กลางเรื่องแล้ว จะมีที่น่าสนใจก็ตอนแรกๆในส่วนทดลองอ่านนั่นแหละ แต่ก็จะอ่านต่อไป เพราะคิดว่าคุณโร่วเปาน่าจะขยี้ปมต่างๆได้สะใจสำหรับสายดราม่าแบบเรา555

[เจ้าหมีขาว · Rating 5 out of 5]

เริ่มอ่านด้วยบรรยากาศอึมครึมตลอดทั้งเล่มเลย เล่ม 1 ยังคงคอนเซ็ปปูเรื่อง ว่าก็ว่าเถอะถึงปูเรื่องมันก็เข้มข้นเหลือเกิน ดูขมเหลือเกิน! 555

ส่วนตัวยังไม่รู้สึกขมขนาดอ่านไม่ได้เท่าไรกับเล่ม 1 มันยังอ่านสนุกได้เรื่อยๆอยู่ แต่ก็มีหลายฉากเหมือนกันที่อ่านแล้วจุกอก งานคุณโร่วเปาไม่ได้ใช้คำความหมายเข้าใจยากเลย แต่ทุกประโยคความหมายง่ายๆ มันบาดลึกเหลือเกิน การแปลดีมากกกกก ทำถึง หมดห่วง

โดยรวมเราชอบเล่ม 1 มาก นอกจากความสัมพันธ์พระ-นายที่ชวนติดตาม อ่านดูแล้วรู้เลยว่าโม่ซีรักกู้หมางมากๆ แต่ก็ยังลบความแค้นออกไปไม่ได้ ยิ่งมีคดีต่างๆเกิดขึ้น มีปมให้ชวนสงสัยและหาคำตอบเกี่ยวกับตัวกู้หมางว่าอะไรทำให้เขาเดินทางมาถึงจุดๆนี้ ทำไม่สภาพเขาถึงเป็นแบบนี้ อยากอ่านต่อคับ

[Pandan · Rating 4 out of 5]

จักรวาลเดียวกับฮัสกี้ ดังนั้นย่อมไม่ทำให้ผิดหวังเรื่องความปวดตับ และการสะท้อนความโสมมในตัวมนุษย์ที่น่ารังเกียจ

ความรู้สึกหลังการอ่านจบคืออึดอัดและจนตรอก โดยเฉพาะเวลาที่กู้หมางถูกกดขี่และทำร้ายอย่างไม่ยุติธรรม แล้วก็ละเหี่ยใจกับความเน่าเฟะของสังคมมนุษย์ (โดยเฉพาะแก นังมู่หรงเหลียน ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแม่ยกถึงเยอะนัก!!)

เนื้อเรื่องช่วงต้นเล่าสลับไปมาระหว่างความหลังของพระนาย และสถานการณ์ปัจจุบัน ช่วงหลังมีออกบู๊นอกสถานที่
โดยรวมสนุกดี สำหรับแฟนฮัสกี้เก่าเอนจอยกับการสังเกตว่า เอ๊ะ อันนี้นี่มันตรงนี้ในฮัสกี้ๆ โอ๊ะ คนนี้แซ่เดียวกับคนนั้นในฮัสกี้ 555555

[Hahababa · Rating 5 out of 5]

เจ็บปวด หม่นซึม ทุรนทุราย กว่าจะอ่านจบเล่ม 1 รู้สึกยากลำบากเหลือเกิน

คำเตือน : อย่าอ่านตอน PMS เพราะมันจะส่งเสริมอารมณ์ระทดท้อและอึมครึมให้ยิ่งๆขึ้นไป

คำปลอบใจ : อ่านไปซัก 300 หน้า ชีวิตจะดีขึ้น แบบ มันมีเรื่องราวอื่นๆให้ดำเนินบ้าง ให้ตัวละครหลักได้หยุดรันทดบ้าง ให้คนอ่านได้หยุดช้ำใจบ้าง

โดยรวมแล้วเล่ม 1 ยังไม่มีเนื้อหาอะไรมาก เล่นกับอารมณ์ล้วนๆ และคนเขียนก็เก่งในด้านนี้มากเลยทีเดียว ขยี้เก่งเหลือเกิน ใจบี้ไปหมดแล้ว นี่ตั้งใจอ่าน แต่ต้องอ่านๆ พักๆ ว่าจะทิ้งจะทิ้งแต่อีกใจก็ยังอยากรู้เรื่องต่อ เลยสู้จนจบเล่ม 1 มาได้

ต้องใช้แรงใจในการอ่านมากเลย

[XingChenDaHai · Rating 3 out of 5]

-นิยายวายในรอบหลายปี มาเพราะเสียงลือเสียงเล่าอ้างว่าดราม่าจนคนอ่านร้องไห้จะเป็นจะตาย เล่มแรกปูปม ยังไม่ค่อยเศร้าเท่าไหร่ ที่เซอไพร้ก็คือsex scenes บรรยายละเอียดกว่านิยายจีนชายหญิงเยอะเลย ผ่านกองเซนเซอร์มาได้เฉย
- แม้จะเป็นเรื่องที่ตัวเอกเป็นผู้ชายทั้งคู่ แต่การเขียนยังไม่หลุดพ้นจากมายาคติที่ผู้หญิง-ฝ่ายรับ ไม่ต้องมือชายคนอื่น ทำให้ช่วงเวลาที่นายเอกโดนทารุณเลยไม่พีคเท่าที่ควร สรุปว่ามาหาค.ดราม่าเล่มนี้ยังไม่มาก หน่วงๆ สายดราม่ายังชิว สายสุขนิยมอาจจะบีบใจเป็นช่วงๆ
- ด้านการแปลและบรรณาธิการ ไม่เห็นคำผิดนะ สำนวนภาษาใช้ได้ บางคำรู้สึกไม่เข้าปากบ้าง แต่ไม่ถึงขั้นประหลาด

[Jayjay · Rating 3 out of 5]

เกือบหลับแต่กลับมาได้ สนุกเกือบท้ายๆเล่ม ครึ่งเล่มแรก tw ฉ่ำ อ่านแบบข้ามๆ ใจไม่สู้

[Tine Duchenxi · Rating 3 out of 5]

ซื้อเล่มนี้ตามรีวิวใน ตต เค้ารีวิวกันว่าเศร้ามากๆ แต่พออ่านเล่ม 1 ก็รู้สึกว่ามันไม่ได้เศร้า แค่หดหู่ที่คนๆนึงต้องถูกกระทำแบบนี้ ตอนจบก็ตัดจบแบบงงๆทำไมถึงจบแบบนี้เพื่อต่อเล่ม 2

[Dreammmt · Rating 3 out of 5]

3.5*

[? · Rating 5 out of 5]

4.9/5

คงมารตฐานของโร่วเปาไว้ดีมาก ความหน่วง ความ angst ปกคลุมทั้งเล่ม อ่านแล้ววางไม่ลงแต่พอวางก็ไม่ค่อยอยากจะหยิบมาอ่าน555555 เราแปลกเองค่ะ มันมีความคาดหวังความตื่นเต้นและก็แอบหน่วงเลยต้องทำใจในการอ่าน ใครชอบดราม่ารักต้องห้ามหรือศัตรูคู่แค้นต้องมาทางนี้เลย

สาเหตุที่ไม่ได้ห้าดาวเพราะมีตัวเปรียบเทียบและยังยึดติดอยู่ค่ะ เรามีฮัสกี้เป็น standard หลังจากอ่านเรื่องนั้นมา ถ้าเทียบกันคือเล่มแรกตัวละครหลักของฮัสกี้ทำให้เราหลงรักและเอ็นดูมากกว่า รู้สึกว่าของฮัสกี้จะปูตัวละครลึกกว่าในเล่มแรกเช่นกัน และเราชอบ drama&romcom คอมเมดี้สิ้นแสงมาท้ายเรื่องเลยค่ะ เป็นรสชาติใหม่ที่แปลกดี เปิดหน่วงขำปลายจบด้วยปริศนา55555 ชอบคุณโร่วเปามาก คิดว่าการเกลี่ย mood ของฮัสกี้ระหว่างความตื่นเต้น ความตลก และความหน่วงตรงความชอบแบบ 100% มากกว่าสิ้นแสง แต่สิ้นแสงเองก็มีของ ข่อนข้างมั่นใจว่าจะเข้ามาอยู่ในลิสต์นิยายโปรดในเล่มต่อๆไป

มู่หรงเหลียนน่าหมั่นไส้มากค่ะ แต่เห็นมีแม่ๆเต็มเลย เราก็เริ่มเห็นแววน่าเอ็นดูแหละ แต่ไม่คิดว่าเจ้านี้จะเปลี่ยนเร็วขนาดนั้น ต้องร้ายต่ออีกสักเล่มสองเล่มแน่เลย ส่วนเย่ว์เฉินฉิงตอนแรกน้องแผ่วๆ ตอนท้ายๆมาแรงมาก ตัวโจ๊กของทีมเลย เอ็นดูอย่างเป็นทางการ

งานเขียนตามสไตล์ของโร่วเปาคือตลกหน้าตายตลกความคิดตัวละคร ฉากซีเรียสแต่บางครั้งก็มีประโยคที่มันจี้5555555 ติดใจอะไรแบบนี้แล้วอ่ะ รู้สึกว่านิยายของเขามีข้อคิดตลอด มีการยกปัญหาความไม่เท่าเทียมหรือศีลธรรม กิเลศในใจมนุษย์ และขยี้ได้ดีมากทุกๆอารมณ์ ไม่ว่าจะเป็นความน้อยเนื้อต่ำใจของโม่ซี หรือความอับจนหนทางจนหมดศรัทธาของกู้หมาง มันส่งมาถึงนักอ่านจริงๆ เนื้อหาและความสัมพันธ์สามารถนำไปคิดต่อได้ อย่างเราก็คิดมาตลอดว่า
ถ้าเราสูญเสียความทรงจำแล้วเรายังเป็นเราอยู่ไหม?
ถ้าคนที่รักสูญเสียความทรงจำมันเท่ากับว่าเราสูญเสียเขาไปรึยัง?
สิ่งที่ทำให้ทุกคนแต่งตางคือความทรงจำที่หล่อหลอมนิสัยและการกระทำ ถ้าสูญเสียตัวตนนั้นไป ที่จริงเหตุผลให้รักก็ตายไปด้วยไหม? แต่เราก็คงยังยึดติดกับเปลือกนอกของคนที่รักจนไม่อาจแยกแยะว่าเขาไม่ใช่คนเดิมแล้วหรือเปล่า? ฟีลปรัชญามาก เรื่องนี้ก็ทำให้คิดถึงความคับค้องใจของโม่ซีหนักไปอีก ตัวละครจะซับสนเหมือนเราไหมนะ มันต้องทรมานแน่เลยที่คนที่รักเปลี่ยนไปขนาดนี้ กู้หมางไม่มีสตินึกคิดแบบเดิมอีกต่อไป กลายเป็นแค่สัตว์ร้าย คำตอบที่ต้องการ ความยึดติดทั้งหมด จากนี้จะแก้ไขยังไง ทำตัวเองอินไปอีกเรา

Dynamic ระหว่างตัวละครหลักดีมากนะ มันรู้สึกว่าเขามีอดีตที่แน่นแฟ้นร่วมกันมา คนนึงก็ยึดติดมาก คลั่งรักสุดๆ มันให้ความรู้สึกเหมือนตัวละครอื่นและนักอ่านเป็น outsider ป่ะ55555 เขามีความผูกพันที่ทำลายไม่ได้และเยื่อใยที่ตัดไม่ขาดอ่ะ ทุกครั้งที่ฟีลแบบนี้ออกมามันหน่วงและขนลุกอ่ะ ทั้งคู่คงรักกันมากจริงแต่หน้าที่และฐานะมันเป็นอุปสรรคอ่ะ ต่อมามีความแค้นอีก ชอบที่เห็นโม่ซีควบคุมอารมณ์ไม่อยู่นะ เขาเคยเป็นคนสำคัญถึงขนาดนั้น เป็นข้อยกเว้นทุกอย่าง สร้างศรัทธาขึ้นมาใหม่ในตัวโม่ซี แล้วจะใจแข็งกับเขาลงจริงๆได้ยังไง เล่นกับใจสุดๆ

ส่วนกู้หมางก็เป็นตัวละครที่น่าเอ็นดูนะ ชอบในความชิลกับชีวิต หน้าด้านได้ กวนตีนได้ คิดบวกและยิ้มร่าเสมอ แต่คนแบบนี้มีจิตใจดีงาม มีปนิธานแน่วแน่อ่ะ มีความแกร่งและเป็นผู้นำ รวมกันเป็นตัวละครที่น่ายกย่องและนับถือเลยนะ รู้สึกกลัวปมที่ทำให้กู้หมางกลายเป็นแบบนี้อ่ะ ตอนนี้เราอาจจะยังไม่รักเขาเท่าไหร่เพราะยังไม่รู้จักเขาดีพอ แต่เล่มต่อๆไปนี่สิ รอซับน้ำตาละ