The Book Against Death

by Elias Canetti

In 1937, Elias Canetti began collecting notes for the project that ‘by definition, he could never live to complete’, as translator Peter Filkins writes in his afterword. The Book Against Death is the work of a lifetime: a collection of Canetti’s aphorisms, diatribes, musings and commentaries on and against death – published in English for the first time since his death in 1994 – interspersed with material from philosophers and writers including Goethe, Walter Benjamin and Robert Walser. This major work by the 1981 Nobel Prize in Literature laureate is a disarming and often darkly comic reckoning with the inevitability of death and with its politicization, evoking despair at the loss of loved ones and the impossibility of facing one’s own death, while fiercely protesting the mass deaths incurred during war and the willingness of the despot to wield death as power. Infused with fervour and vitality, The Book Against Death ultimately forms a moving affirmation of the value of life itself.

Genres: Philosophy, Nonfiction, Essays, Death, German Literature, Classics, Bulgaria

Paperback

First published January 1, 2014

About the author

Awarded the 1981 Nobel Prize in Literature "for writings marked by a broad outlook, a wealth of ideas and artistic power."

He studied in Vienna. Before World War II he moved with his wife Veza to England and stayed there for long time. Since late 1960s he lived in London and Zurich. In late 1980s he started to live in Zurich permanently. He died in 1994 in Zurich.

Author of Auto-da-Fé, Party in the Blitz, Crowds and Power, and The Voices of Marrakesh: A Record of a Visit

Reviews

[Hendrik · Rating 5 out of 5]

Das Buch gegen den Tod ist zeitlebens Fragment geblieben. Man kann es so deuten, dass Elias Canetti mit seinem Lebensthema nie fertig wurde. Das Schreiben und Nachdenken darüber dauerte bis zu seinem letzten Tag an. Von 1942 bis 1994 reichen die kurzen Aufzeichnungen, oft nur ein Satz lang. Aphorismen, längere Texte und Fundstücke fügen sich zu einer Generalabrechnung mit dem Tod. Nach herkömmlichen Maßstäben eine absolut unmögliche und vermessene Aufgabe: dem Tod keinerlei Hoheit über das Leben einräumen, ihn völlig aus dem Kreis der Lebenden verbannen. Eine Position mit der man sich gemeinhin der Lächerlichkeit preisgibt, so selbstverständlich ist uns der Tod geworden. Darüber war sich auch Canetti im Klaren und dennoch wollte er nicht davon ablassen. Ihm war es quasi lebensnotwendig unter keinen Umständen gegenüber dem Tod in Resignation zu verfallen. Diese Haltung dürfte den meisten fremd sein, aber nachvollziehbar, wenn man wie Canetti Zeitzeuge des mörderischen 20. Jahrhunderts war. Ein Gefühl der Überlebensschuld spielte dabei ein wesentliche Rolle, aber auch ganz persönliche frühe Verlusterfahrungen. Ungeachtet des ernsten Themas sind die Aufzeichnungen faszinierend und unerwartet amüsant. Unter anderem gibt es einige muntere Seitenhiebe auf Schriftstellerkollegen wie Thomas Bernhard oder Max Frisch. Ein Buch das immer wieder zum kurzen Nachschlagen einlädt und mich wohl auch in Zukunft noch begleiten wird.

[trovateOrtensia · Rating 4 out of 5]

Molteplici sono le riflessioni di Canetti che potrei qui trascrivere.
Scelgo questa, semplice, tristemente umana:

"Si muore troppo facilmente. Dovrebbe essere molto più difficile morire."

[Maurizio Manco · Rating 4 out of 5]

“Ho messo insieme una biblioteca che mi durerà più di trecento anni, e tutto quello di cui ho ancora bisogno adesso sono questi anni.” (p. 119)

“Che cosa ne sarà di tutto quanto hai accumulato e che è dentro di te, così tanto: un incredibile deposito di ricordi e abitudini, di domande procrastinate, di risposte tremebonde, di riserve, moti interiori, tenerezze, durezze, è tutto, tutto qui, che cosa ne sarà quando in te la vita si sarà spenta?
La sproporzione di questo accumulo, e tutto per niente?” (p. 195)

[Sini · Rating 5 out of 5]

Canetti protesteerde zijn hele lange leven lang voortdurend tegen de dood. Hij had zelfs het voornemen om een grote studie over dat protest te schrijven, als opvolger van "Massa en macht". Die studie kwam er nooit. Maar veel van de teksten in zijn grote nalatenschap - ruim tienduizend handgeschreven bladzijden, vol aantekeningen, grotesken, paradoxen, surrealistische fantasieën, bizarre aforismen- stonden in het teken van de dood, en een selectie uit die teksten is nu postuum gebundeld in "Het boek tegen de dood". Sommige waren al in eerdere bundels gepubliceerd, maar twee derde van het boek bestaat uit stukjes die nog eerder publiek werden gemaakt. Voor mij was het weer een feest: juist in dit soort korte stukjes is Canetti ongelofelijk pregnant, en juist in dit soort aforistische bundels is Canetti ongelofelijk sterk. Niet alleen door de enorme kernachtige pregnantie van elk stukje afzonderlijk, maar ook en vooral door de enorme gevarieerdheid en rijkdom van de bundel als geheel. En het mooiste vind ik dat dit boek zo open is, zo nadrukkelijk weigert om een gesloten, systematisch en afgerond verhaal te vertellen. Want precies daardoor blijft het ongrijpbaar, grillig, levend.

Waarom schrijft Canetti eigenlijk tegen de dood? Een van de redenen is dat dood voor hem onlosmakelijk verbonden is met macht en bevel: ook de meest vreedzame staat handhaaft de wet met pistoolmitrailleurs, ook het meest geciviliseerde bevel ontleent zijn effectiviteit aan onze oerangst dat de ander ons kan doden of op zijn minst pijn kan doen. Canetti roept in al zijn boeken dat we de machthebbers in en buiten ons moeten ontwapenen, en het bevel van zijn pijnlijke angels moeten ontdoen. Welnu, zijn protest tegen de dood heeft daar volgens mij alles mee te maken. En ook met zijn voortdurende protest tegenwereldwijde oorlog en oorlogsslachtoffers. Bovendien, "als de dood er helemaal niet was, dan kon je in niets echt mislukken; in steeds nieuwe pogingen zou je zwakheden, ontoereikendheden en zonden kunnen herstellen. De onbeperkte tijd zou je onbeperkte moed geven. Van jongs af aan krijg je ingeprent dat aan alles een eind komt, hier tenminste, in deze bekende wereld. Grenzen en engte overal, en weldra een laatste, pijnlijk lelijke engte, die je niet zelf kunt verruimen. Naar die engte kijkt iedereen; wat er daarachter ook mag komen, ze geldt als onvermijdelijk; iedereen moet bukken, onafhankelijk van voornemens en verdiensten. Hoe ruim een ziel ook is, ze zal worden samengeperst totdat ze stikt, op een tijdstip dat ze niet zelf bepaalt". Exact daartegen protesteert Canetti: tegen de grenzen die de dood ons stelt, de engte die hij ons oplegt, de eindigheid die de dood aan ons leven opdringt. En bovenal protesteert hij uit alle macht omdat niemand tegen de dood protesteert. Gelovigen accepteren de dood, door te geloven in een hiernamaals; stoïcijnen maken zich ongevoelig tegen de dood, en miskennen - volgens Canetti- daardoor de pijnlijke angel ervan; ongelovige en modale burgers als u en ik denken maar liever niet aan de dood, en ontlopen daarmee de volgens Canetti zo essentiële confrontatie. Als iemand op hoge leeftijd en na veel pijn overlijdt, dan noemen we de dood een verlossing, terwijl we volgens Canetti dat lijden en de dood gelijkelijk zouden moeten vervloeken. Onze eigen sterfelijkheid negeren we, evenals het volkomen onrechtvaardige en onredelijke feit dat we veel te vroeg zullen sterven, en dat ons leven per definitie ontijdig wordt afgebroken. We zijn makke schapen die de dood negeren of verdoezelen. Terwijl we voortdurend woedend zouden moeten protesteren tegen alle vormen van verstarring, engte, verstikking en dood! Wat weliswaar geen zin heeft, maar dat is juist een extra reden om te protesteren!

Laat ik meteen toegeven dat het mij niet lukt om helemaal mee te gaan in deze gepassioneerde redenering. Misschien omdat ik te soft of te laf of te gemakzuchtig ben, misschien omdat het mij ontbreekt aan Canetti's moed en aan de obsessieve volhardendheid die voor zijn levenslange protest nodig was. Tegelijk heb ik wel bewondering voor die moed en die volhardendheid. Temeer ook omdat Canetti ons bewust geen nieuwe oplossingen biedt, maar alleen vragen en aanzetten voorzet. Een van zijn fragmenten luidt: "Het is bijna onmogelijk om tegenover de ervaring van religies, tegenover het meesterschap dat ze in de omgang met de dood hebben verworven, een onbeproefde overtuiging te zetten die nog niet eens doordacht is. Het is ook de vraag of ze werkelijk doordacht kan worden, misschien is ze niet meer dan een aanzet tot nieuwe, tot andere ervaringen". Het protest van Canetti leidt dus niet tot nieuwe doordachte en beproefde waarheden, maar tot een permanente onrust waarin alles op losse schroeven staat. Tot een "onbeproefde overtuiging" die zich tegen alle overtuigingen verzet, maar die niet zelf tot een beproefde en doordachte overtuiging is uitgekristalliseerd. Zich verzettend tegen de overtuiging dat de dood een zinvol einde kan zijn, van een afgerond leven, zegt Canetti: "Dergelijke praatjes zijn jou helemaal niet toegestaan. Het vlees van jouw ziel is open en rauw en dat blijft het zolang het iets voor je betekent om in leven te zijn, en dat zal altijd iets voor je betekenen". Niet een ziel die sereen tot rust komt, maar een ziel van open en rauw vlees: zo intens is Canetti's vlammende en voortdurende protest. Wat ook leidt tot compromisloze aforismen als "Hij hakte zijn doodskist in stukken en joeg de rouwenden bijtend op de vlucht". Ik bedoel: iemand die zulk compromisloos proza schrijft heeft wel ballen!

Die onmogelijke en compromisloze intensiteit bewonder ik dus, ook al kan ik die zelf niet navolgen. Maar nog meer bewonder ik de grillige beweeglijkheid van Canetti, die evengoed onderdeel is van zijn protest tegen de dood. Hij schrijft bijvoorbeeld: "Het nuttige zou niet zo gevaarlijk zijn als het niet zo betrouwbaar nuttig was. Het zou heel vaak moeten haperen. Het zou onberekenbaar moeten blijven, als iets levends". Die nagestreefde grilligheid en onberekenbaarheid keert ook terug in diverse aforismen over het schrijven, zoals: "Ik ben er niet meer, ik ben duizend potloden, ik wil oplossen in hun bewegingen, die ik niet meer begrijp". Of: "Maar het maakt niet uit wat ik schrijf, als ik maar niet ophoud. Het kan van alles zijn, zolang het maar voor mezelf is, geen brief, niets wat van buitenaf is opgelegd of wordt geëist". Niets dus dat een duidelijk doel dient en in een systeem past, maar iets dat grillig is, daardoor in ons hoofd nog on-definitief en veranderlijk is, en dus levend. Vergelijk dat met een fragment over het gedenken van doden: "De vrienden van een dode man komen op bepaalde dagen bij elkaar en praten alleen over hem. Ze maken hem nog doder wanneer ze alleen goede dingen over hem zeggen. Ze kunnen beter ruziemaken, partij voor of tegen hem kiezen, vertellen over geheime streken die hij heeft uitgehaald; zolang er nog verrassende dingen over hem te zeggen zijn verandert hij en is hij niet dood".

Misschien is dat wel waarom "Het boek tegen de dood" voor mij zijn titel helemaal waarmaakt: het verrast voortdurend, en dus is het niet dood. Het is geen systematisch en logisch sluitend geheel, omdat het door zijn fragmentarische structuur voortdurend verrast, en daardoor grillig en levend blijft. Je kunt de fragmenten steeds opnieuw lezen, net als het boek als geheel, zonder dat het tot een duidelijke boodschap verstolt. En zonder dat het protest tegen de dood leidt tot een nieuwe, uitgekristalliseerde overtuiging die vervolgens niet meer verrast. Een erg open boek ook, dat breed uitwaaiert en in veel verschillende stijlen is geschreven, ondanks dat het in alle fragmenten steeds weer monomaan gaat over de dood. Maar dan wel op zodanig gevarieerde wijze dat het boek ongelofelijk levendig blijft, en niet in zwaarwichtige verstarring verstikt.

Dit was mijn vierde Canetti in korte tijd. Van alle vier ("Massa en Macht", "Wat de mens betreft", "Het geweten in woorden" en nu dus "Het boek tegen de dood") heb ik erg genoten. Het wordt nu wel tijd om weer eens iets van andere schrijvers te gaan lezen, maar ooit kom ik weer bij Canetti terug. Want ik heb nog niet alles van hem gelezen, en ook herlezen loont bij hem vast de moeite. Wat een schrijver!

[Domenico Fina]

"Non si eluda il pensiero della parete contro cui andremo a sbattere". Canetti: non credo che ve ne siano altri talmente acuti e allo stesso tempo folleggianti da voler scrivere una storia della morte dai tempi di Gilgamesh sino ad oggi con d oggi con l'intento di combatterla. Canetti ha come primo personale comandamento: Non morire. Lo stesso pensiero che ho riportato in alto si legge in quest'ottica. Siccome sa che l'impresa è vana ma il suo gioco è serio, si occupa di tutto quello che la cultura, la curiosità e l'immaginazione possono generare per allontanare la morte. Egli è una sorta di Mille e una notte fatto di una persona sola. I suoi quaderni di appunti sono miniracconti, ipotesi di sogni, progetti irrealizzabili, lampi, aforismi, aneddoti, miriadi di citazioni da autori che vanno dai presocratici, a Confucio fino a Pascal, Proust, Stendhal, Herzen, Kafka, Walser eccetera, spunti per ricerche che non farà, analisi della guerra, delle formiche, del comportamento delle mute animali... e in questa enorme ricchezza di materiali e di stile non conosco autore più vivificante.

TUTTAVIA, vorrei precisare, questo libro non è stato pubblicato da Canetti, nei Quaderni che Canetti ha pubblicato in vita il materiale è vasto, eterogeneo, questo è un libro che egli non pubblicò, proprio perché monotematico, impossibile, situato tra gioco serio (una sorta di religione personale di resistenza alla morte) e il velatamente paranoico.
Non vorrei sostenere che sia da non leggere, Canetti è sempre da leggere, ma per capire la speciale grandiosa meraviglia che contengono i suoi quaderni bisogna leggere ancor prima gli altri a partire da La provincia dell'uomo (1978), La tortura delle mosche, La rapidità dello spirito... (in tutto sono 5). In questo volume 1/3 della frasi sono riprese dai volumi già pubblicati e guarda caso sono le più interessanti, quelle che Canetti stesso aveva trascelto per la pubblicazione. Ciao

[Kayıp Rıhtım]

"Elias Canetti’nin ölüme dair görüşleri zaman zaman felsefi bir derinliğe ulaşırken bazen ölümü ve ölümsüzlüğü aynı kefede değerlendirerek tüm ölümlülerin yaşadığı zihinsel karmaşıklığı ortaya seriyor."

- Murat Erdin

İncelemenin tamamı: https://kayiprihtim.com/haberler/edeb...

[Aung Sett Kyaw Min · Rating 2 out of 5]

I desperately wanted to love this book but Canetti made it really difficult for me. Here and there one encounters an occasional flash of brilliance, or a determinate intuition adequate to the task of negating death, but it is immediately overshadowed by irrelevant facts and observations that came before and after it and which did nothing to advance or develop the central premise of the work. The cumulative effect on the reader is one of confusion, a far-cry from an exhortation to martyrdom (a new kind of "martyrdom" to be sure) as promised. It truly felt as though all the fury and the overflowing feeling of righteousness that initially motivated Canetti to undertake the whole enterprise had all but evaporated by the 1980s, replaced by a kind of autobiographical dilettantism. What a waste of an extraordinary premise.

[Aslihan Yayla · Rating 4 out of 5]

Siz hiç ölüm üzerine eleştiri okudunuz mu? Doğmak, büyümek, yaşlanmak ve göç etmek işte tüm insanlığın yegane başına gelecek gerçeklerin en soğuğu ölümdür. Hangimiz bir gün geleceğine emin lakin korkmayız?

Olağan mıdır? Elbette(!) fakat ya bunu silah gayesinde kullananlara ne demeli? Doğal yolla ölüm kabul görülürken ya istenenden kazayla yahut öldürülerek? Ölümün her türlüsü kötü lakin yazar niçin savaşlar ölümle sonuçlanırı bir iz düşümü olarak gösterir. Işık tuttuğu sadece bu da değildir, bu ölümün hiçbir şartta doğal olmadığına vurucu bir eleştiridir.

Uzun süren bir birikim Canetti'nin son çevrilen eleştiri metini, okursanız derin bir meseleye kafa yoracaksınız. Okursanız savaşta ölülerin sayımlarını bir kez daha öldürürken içiniz garip bir huzursuzluk fakat merakla dolacak. Okur musun okur? Bence kafan temiz ruhun huzurlu ve dikkatin Canetti'de olduğun zaman bu metinin sayfasını çevir. Zira hibe edilmeyecek fazlaca düşündürücü cümle var. O halde bir kez daha yazarın kalemine hayranlık duyarak kitaba başlayalım.

#ölümcandüşmanım #eliascanetti #selyayincilik

[Hanna · Rating 3 out of 5]

A collection of thoughts about death compiled into a book. I don’t hate it. In fact, I was inspired by a lot of what’s written. But the book often felt so incoherent that it wasn’t always a pleasant experience.

[morgan · Rating 5 out of 5]

elias and i were two. and now, we are one.

[Karel-Willem Delrue · Rating 4 out of 5]

Dood aan de dood!

Is schrijven tegen de dood niet even absurd en zinloos als vechten tegen windmolens? Elias Canetti, Nobelprijswinnaar en zelfverklaarde 'doodsvijand', ging in een groot deel van zijn nagelaten handgeschreven bladzijden tekeer tegen de dood. Paradoxaal genoeg verschijnen deze notities postuum. Heeft de dood dan toch altijd onverbiddelijk het laatste woord?

Canetti verdiepte zich in religies, sprookjes, fabels, mythen en rituelen en voorzag ze van kanttekeningen die doordrongen zijn van één obsessie: de dood voorgoed onmogelijk maken. Samen met onder meer erfgename Johanna Canetti selecteerde Peter von Matt de in dit boek samengebrachte aantekeningen over de dood uit meer dan tienduizend bladzijden. Wat voor publicatie vatbaar bleek werd chronologisch geordend. Van 1942 tot en met 1994, vijf decennia literaire strijd tegen de dood. Zoek er verder geen structuur of samenhang achter. Canetti wilde zijn gedachten immers noteren zoals het toeval ze hem aangaf, "zonder ze aan een tiranniek plan te onderwerpen".

Daardoor voelt dit boek helaas al te vaak aan alsof je spandoeken leest in een bizarre optocht tegen de dood. Leuzes, oneliners en losse bedenkingen volgen elkaar schreeuwerig op. Maar Canetti's wapenarsenaal bevat gelukkig meer dan dat louter sloganeske. In zijn strijd tegen de dood voert de auteur meermaals een uitvergroting of verdraaiing van de werkelijkheid op en het is net zo'n grotesk wereldbeeld dat alles mogelijk maakt, ook een overwinning van de dood. De perversie of omkering van onze nuchtere rede brengt iedereen immers een stap dichter bij tijdloosheid.

Vele lezers zullen 'Het boek tegen de dood' als fragmentarisch en vergeefs beschouwen, maar Canetti's inzichten nestelen zich tussen je oren en hebben er de tijd nodig om te rijpen. Niet altijd even leesbaar, maar steeds beklijvend. Deze uitgave bevestigt in zekere zin wat de auteur al die jaren heeft nagestreefd: Elias Canetti mag dan gestorven zijn, dood is hij niet.

[Timo · Rating 4 out of 5]

„Man braucht nur irgendwann einmal bei sogenannten wohlgesinnten Menschen von der Möglichkeit der Abschaffung des Todes zu sprechen. Dann wird man, ganz genau so sicher wie, wenn man in ein Polizeirevier einen Stein wirft und zur Tür heraus dann ein Schutzmann kommt, der Reaktion begegnen, die besagt, dass es das Aller schlimmste und Allerentsetzlichste wäre, wenn der Tod [und das Leiden] abgeschafft werden würde.

Und ich würde sagen, dass genau diese Reaktionsform das ist, was eigentlich dem utopischen Bewusstsein am allermeisten entgegensteht.

Dass es das ist, was noch über die Identifikation der Menschen mit den schlechten bestehenden gesellschaftlichen Verhältnissen hinausgeht: nämlich die Identifikation mit dem Tod.

Utopisches Bewusstsein meint also ein Bewusstsein für das, dass die Menschen nicht mehr sterben [und nicht mehr leiden] müssen, nicht etwas Schreckliches hat, sondern eben das ist, was man eigentlich will.“ – Adorno


In Zeiten, in denen die Apologie des Todes in Form des Islamismus und der Islamismusverharmlosung wieder hoch im Kurs steht, sei (ganz im Sinne Adornos!) an das Buch Canettis erinnert, in dem der Autor eine unversöhnliche Feindschaft des Sterben müssens und des Leiden müssens bezieht.

Das Streben nach besseren/utopischen Verhältnissen wäre ein Streben nach Verhältnissen, in denen das menschliche Leiden so stark reduziert wäre, dass der Gedanke an den Tod für möglichst alle Menschen nicht mehr primär etwas Befreiendes hätte, sondern sich alle mit Canetti einig wären: Das unfreiwillig Leiden und das Sterben Müssen ist schrecklich und gehört nicht glorifiziert.

[Nathalie Maes · Rating 5 out of 5]

15 juni 1942
Vandaag vijf jaar geleden is mijn moeder gestorven. Sindsdien is de aarde binnenstebuiten gekeerd. Ik heb het gevoel dat het gisteren is gebeurd. Kan ik echt vijf jaar hebben geleefd terwijl zij daar niets van weet? Ik wil haar uit haar kist terughalen, ook al zou ik elke schroef met mijn lippen weer open moeten draaien. Ik weet dat ze dood is. Ik weet dat ze is vergaan. Maar ik zal het nooit toegeven. Ik wil haar weer levend maken. Waar kan ik haar onderdelen vinden? Wat het meest van haar is, zit nog in mijn broers en in mij. Maar dat is niet genoeg. Ik wil iedereen vinden die haar heeft gekend. Ik wil alle woorden terug hebben die ze ooit heeft gezegd. Ik moet staan waar zij heeft gestaan en ik moet haar bloemen ruiken, die achterkleinkinderen van de bloemen die zijn voor haar machtige neusgaten heeft gehouden. Ik wil de spiegels in elkaar knutselen die eens haar beeld hebben weergegeven. Ik wil elk woord kennen dat ze had kunnen zeggen, in elke taal. Waar zijn haar schaduwen? Waar is haar woede? Ik leen haar mijn adem. Op mijn benen moet ze lopen.
Uit: Het boek tegen de dood - Elias Canetti

[Taylor Lee · Rating 4 out of 5]

A fascinating concept, a book chock-full of wit, sincerity, and insight. At times whimsical, often plaintive, and always sincere in its overarching intent, Canetti’s voice, insistent in its faith in writing, is a second conscience for any moralist (for any human).

[Jack · Rating 5 out of 5]

Reflections on the nature and influence of death that serve to inspire the reader towards life. Sehr gut.

[Ash Ray · Rating 5 out of 5]

Ok obviously longer review coming later but this is for all the people that said Ashley never finishes books. screw you

[Maya Tsingos · Rating 5 out of 5]

this book changed my life. so earnest, fervent, condemning, witty. need to write a better review once i've fully digested it.

[michal k-c · Rating 2 out of 5]

Bit of a head scratcher — a lot of the aphorisms seem outright dumb (never been a big fan of the form to begin with), but as the book (and years, since it is organized chronologically) progresses, Canetti’s dialectical thought towards death constantly threatens to come undone. “I accept no death” — that is, of course, until the Gulf War aligns with my ideological priors.

[Juan Manuel Charry Urueña · Rating 4 out of 5]

No se puede entrar a la muerte con los ojos abiertos, pero si se puede salir de ella.

[Bram Adams · Rating 5 out of 5]

"Adam strangles God; Eve looks on."

[Clara Mazzi · Rating 3 out of 5]

Un libro non facile. “Il libro contro la morte” è una raccolta di appunti (rigorosamente rivisti) in cui Canetti riversa le sue riflessioni, la sua rabbia, la sua amarezza, la sua impotenza vis à vis della morte che tanto presente è stata nella sua vita: suo padre quando lui aveva solo sette anni, poi la madre, quando lui era un giovane uomo, poi la morte di tutte le donne della sua vita (una sua prima amante, poi la sua prima moglie Veza, di suicidio, poi la sua seconda moglie Hera – la madre di sua figlia Johanna – per cancro), infine la morte, per tubercolosi, di suo fratello, cui lui era molto affezionato, grande medico, studioso di malattie polmonari. Ma non è tutto: Elias vive in prima linea anche l’eccidio, lo sterminio della sua popolazione, la shoah. Lui è un sopravvissuto carico di sensi di colpa: perché lui è scampato e gli altri no? Perché è successo tutto questo? Perché i tedeschi si sono all’improvviso gettati con tanta foga e tanto odio contro gli ebrei?
Con questa prospettiva, si può capire perché questo confronto inevitabile con la morte impegnasse tanto Elias Canetti ed è interessante anche osservare come nel corso degli anni (inizia nel 1942, quando lui aveva 37 anni e si conclude nel 1994, l’anno della sua morte) muti il suo approccio alla tematica: radicale – a tratti persino ingenuo, adolescenziale – e poi via via più filosofico, più conservatore (per esempio nei confronti di Saddam è stato estremamente drastico), più “morbido” nel senso che più che opporsi a pieno viso alla morte prende a riversare le sue osservazioni su eventi che causano la morte, come le guerre (quella del golfo o in Irak). La prima fase di pensieri è stata scritta anche con un tedesco molto, molto complicato, con un periodare estremamente complesso così come la ricerca delle parole è stata chiaramente molto ricercata, rendendo le pagine difficili da seguire – anche perché poi, stringi stringi, nella prima parte di questo libro, più che riflessioni emerge, sgorga la rabbia, il dolore e l’impotenza.
Per quanto comunque il pensiero di Canetti si mutui col passare del tempo (insieme al periodare che torna ad essere più semplice, anche se sempre ricercato), il libro è cupo, a senso unico, non prevede una confrontazione col lettore quanto è una dichiarazione dei suoi pensieri. Il suo progetto del “Libro contro la morte” che l’ha accompagnato per tutta la sua vita, in realtà non trova spazio: non vi è alcuna strutturazione, non vi è alcun cenno concreto di questo libro.
Credo che sia un testo imprescindibile se ci si occupa dell’autore, ma se lo si vuole leggere, anche solo per avere degli spunti riflessivi sulla tematica, non credo che questo sia uno dei suoi scritti migliori. Per lo meno: non mi ha raggiunta e l’ho trovato molto faticoso.

[Antonio Gallo · Rating 3 out of 5]

Si può scrivere un libro contro la morte? Si può, eccolo. Si può dire di tutto su questo evento programmato per tutto ciò che vive, nel senso che nasce, fiorisce e poi perisce. Niente e nessuno sfugge a questa legge che si chiama "natura". Elias Canetti con questi suoi pensieri dimostra che la morte può essere una vera e propria ossessione. Il suo libro infatti non è altro che una serie di pensieri sull'argomento. Alcuni sono eccezionali, altri interessanti, molti oscuri perchè senza contesto, altri indefinibili. L'autore lascia al lettore la possibilità di contestualizzarli. Non avrebbe potuto fare diversamente.

Ognuno di noi pensa a questo evento con sospetto, paura, apprensione. Non credo ci sia qualcuno al mondo che ci pensi con piacere, affascinato da quello che gli succederà un giorno, tenuto quanto più possibile lontano. Ma non serve a nulla. Questo evento che viene tradizionalmente descritto come una "signora" in nero, magari con una falce in mano. Provate a chiedere a Google qualcosa sul suo conto. Vi darà circa duecento e più milioni di risposte ed immagini sulla sua identità. Possiamo aggiungerci i pensieri in libertà di Canetti. Lui rimane per tutto il libro quanto mai scettico, pessimista, qualunquista direi. Uno in particolare mi ha colpito: "Dio, il tuo carnefice".

Non sono d'accordo, ovviamente. E vi dirò anche il perchè, esemplificando al massimo: se tutto è stato creato con un inizio, dovrà pur esserci stato un progetto. Dietro di questo mi pare che ci debba essere qualcuno che l'abbia oltre che pensato anche realizzato. Poichè ogni progetto ha un principio, una esecuzione ed una fine, deve esserci anche una conclusione che in questo caso chiamiamo "fine=morte".

Ma questa "fine=morte" non finisce del tutto perchè serve a rinnovare e ricreare un nuovo inizio. Il ciclo "vita-morte-vita" è destinato a continuare all'infinito. Tutto deve finire per poi ricominciare. La morte quindi non esiste. Non chiedetemi spiegazioni e significato di una cosa del genere. Non mi interessa. So solo che il "carnefice", come lo chiama Canetti, non può essere Dio. Lui ne è l'Autore.

[Ben · Rating 5 out of 5]

This book is one of the most incoherent pieces of writing I have ever read, and I love it. I'm a fast reader, and it took me 3 months of reading a few pages every day to finish this book. That being said, the thesis of the book (and the reason why it is so incoherent) is because Canetti is fighting a losing battle. While most of his writing is short phrases (and there is an awfully bizarre shift in his opinions towards the later part of his life, particularly about Saddam Hussein), this book does a good job at showcasing **how** to be against death; you must dedicate your life to fighting it. Canetti is truly against death in all forms, war, old age, natural, unnatural. It sounds almost absurd, but the book raises a good question: why do we identify with death, celebrate death even; why are we against "being against death"? It is an incredibly compelling book, and you can get a sense of the loss and grief carried with Cannetti throughout his entire life with every short poem or story.

While I was reading this book, a friend of mine asked "what happens at the end?" as if this book would make any sense. I don't think this counts as a spoiler, but nothing happens. The writing simply ends without a satisfying conclusion. Canetti's musings on how he escapes death, how he fights death, are very interesting and compelling. This is also an incredibly hard book to get through. I would highly recommend it.

[Maria Azpiroz · Rating 2 out of 5]

Se trata de ocurrencias, algunas ideas y apuntes sobre la muerte, tal como sugiere el título del libro, "Contra la muerte". A pesar de ser un escritor excepcional, nunca logró dar forma a este libro y, por ende, nunca llegó a publicarlo. En mi opinión, hizo bien en no hacerlo, ya que si bien algunas ideas son interesantes, en conjunto no me convenció. El contenido es muy dispar y la falta de estructura en este caso, no siento que lo haya enriquecido sino que Canetti se dio cuenta sabiamente que no llegaba a ninguna parte con el libro. Además, queda lejos de otros libros en cuanto a aspectos autobiográficos, como el extraordinario "La lengua absuelta", que es una maravilla. Destaco el excelente postfacio de Peter Von Matt y la magnífica traducción de Ignacio Echevarría. Cada vez valoro más las simples ediciones de Debolsillo. No serán las más hermosas pero mantienen una alta calidad.

[Hailey Dammann · Rating 5 out of 5]

This book is not perfect. There are lines in this that were so dramatic I laughed. But I love the concept so much. I love that this book was created with the intention of never really beginning or ending. It was made also with the knowledge that Canetti would never get to see the audience's reaction to it. Canetti thought of the audience very little, and I think more artists should do that. Art should be created based on passion, not sales. His intense view against death is refreshing. I honestly think that that kind of view is the thing humanity needs to move forward. People need to give up the idea of our immortality already being set. This book has given me so many ideas for my own writings and has also helped me think about death more critically. I owe a lot of my current thinking to this book which found me in a tough time.

[Heinrich · Rating 2 out of 5]

Nein, dieses Buch ist nicht mein Buch. Die Mystifizierung und Personifizierung des Todes ärgert mich immer mehr. Den Tod gibt es nicht, so wie es Gott nicht gibt und den Teufel nicht. Es gibt nur das Sterben. Und das Sterben ist eine banale und jedem Teil des Universums selbstverständlich essenziell anhaftende Realität. Alles stirbt. Man kann die unendlich vielfältigen Geschichten des Sterbens beschreiben. Von schrecklich bis liebevoll. Das Sterben ist ebenso faszinierend wie das Werden. Punkt.

[Kate · Rating 3 out of 5]

What’s worth living for? Is it better to die or to croak? Is anyone, indeed, too good to die? To weigh these hefty queries, check out The Book Against Death, a posthumous collection of writings on the topic by Bulgarian-born, Nobel Prize-winning German-language writer and “mortal enemy” of death Elias Canetti. If you suspect that “one dead person plus another do not make two” and are less afraid of what comes next than what does not, join Canetti’s antimortal campaign and let death catch you in the act.

[Federico Alponte · Rating 4 out of 5]

Libro de cabecera para quienes tienen miedo a la muerte. No pudo ser mejor escrito por el propio autor en vida. Vemos cómo cambia sus sentimientos hasta una pulcra resignación a morir en sus últimos años… “poco a poco me doy cuenta que no existe nada más vulgar, banal, trivial y demagógico que mi lucha contra la muerte.”

[Sanjana Rajagopal · Rating 4 out of 5]

I enjoyed this! Well, as much as you can enjoy a book full of musings, aphorisms, and reflections on death. There were parts I liked more than others. An impressive undertaking spanning decades by a man who was obsessed with conquering death and appalled by the death drive exhibited by the world and its most power hungry leaders.

[David Uclés · Rating 5 out of 5]

Tal era el amor que Canetti profesaba a la vida que quiso escribir un libro contra la muerte y derribarla. Nunca llegó a hacerlo, pero los apuntes que este libro recoge producen el mismo efecto: leerlos te hace tomar dolorosamente consciencia del privilegio de estar vivo. Hay frases que se quedan marcadas, metáforas e imágenes grotescas que transmiten una imagen intensa de la muerte y que te dejan asolado. No obstante, pese a que sus páginas reflejan tan acertadamente este miedo nuestro tan profundo, cuando cierras el libro no te queda más remedio que sentirte afortunado y, en cierta forma, feliz.