What do you think?
Rate this book
L'enfant qui sema la mort
Auteur grec prolifique et reconnu, Auguste Corteau signe ici un roman noir inoubliable, plein de force, d'émotion et de beauté.
À Chryssodéndri, village enclavé près de la frontière turque, le temps s'est arrêté un matin de septembre. Depuis qu'Antónis, dix-sept ans, est entré dans la salle de classe, a tiré sur ses camarades et son professeur avant de s'immoler par le feu. Douze morts, et cette question : pourquoi ce carnage ?
C'est ce que se demande Fíllipos Séxtos, tenancier de bar athénien et auteur dilettante. Amateur de récits de vie, Fíllipos écoute les gens pour les comprendre. Et le cas du jeune Antónis l'intrigue. Pourquoi un garçon qui veut se suicider fait-il le choix d'entraîner ses amis avec lui ? La vengeance serait-elle le mobile, comme le croit la police ? Pourtant, ce jeune athlète était sans histoires...
De la mère du tueur aux parents de sa petite amie plongée dans le coma, en passant par le fou du village, Fíllipos frappe à chaque porte pour percer le mystère d'Antónis. Saint incompris ou monstre en puissance : qui était cet enfant qui a plongé tant de familles dans les ténèbres ?
À Chryssodéndri, village enclavé près de la frontière turque, le temps s'est arrêté un matin de septembre. Depuis qu'Antónis, dix-sept ans, est entré dans la salle de classe, a tiré sur ses camarades et son professeur avant de s'immoler par le feu. Douze morts, et cette question : pourquoi ce carnage ?
C'est ce que se demande Fíllipos Séxtos, tenancier de bar athénien et auteur dilettante. Amateur de récits de vie, Fíllipos écoute les gens pour les comprendre. Et le cas du jeune Antónis l'intrigue. Pourquoi un garçon qui veut se suicider fait-il le choix d'entraîner ses amis avec lui ? La vengeance serait-elle le mobile, comme le croit la police ? Pourtant, ce jeune athlète était sans histoires...
De la mère du tueur aux parents de sa petite amie plongée dans le coma, en passant par le fou du village, Fíllipos frappe à chaque porte pour percer le mystère d'Antónis. Saint incompris ou monstre en puissance : qui était cet enfant qui a plongé tant de familles dans les ténèbres ?
208 pages, Paperback
First published October 7, 2021
14 people are currently reading
262 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 56 reviews
February 2, 2022
Προσοχή! Ακολουθεί πολύ ΚΑΚΗ κριτική οπότε συνεχίζετε με δική σας ευθύνη!
Ο Κορτώ όπως σίγουρα έχω ξαναπεί τείνει να αντιμετωπίζεται ως ένα σύγχρονο ιερό τοτέμ της ελληνικής λογοτεχνίας.
Αυτό, κατά την γνώμη μου, οφείλεται σε δύο λόγους: 1. Ξέρει να γράφει στα ελληνικά (που είναι για κάποιο λόγο πολύ σημαντικό και σπάνιο προσόν στις μέρες μας) και 2. Έχει πιστούς ακολούθους και όχι πιστούς αναγνώστες.
Δεν απευθύνεται πλέον στο αναγνωστικό κοινό, αλλά στους ιντερνετικούς του φίλους. Και γράφει τα βιβλία του με τον ίδιο τρόπο που γράφει τα ποστ του. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό και σίγουρα είναι έξυπνο, αλλά προφανώς γεννάει μια σειρά από προβλήματα που είναι απολύτως εμφανή στα τελευταία του βιβλία.
Ταυτόχρονα έχει θέσει τον εαυτό του πιο ψηλά από τα "ευτελές" είδος του woman fiction. (Έβαλα τον όρο σε εισαγωγικά γιατί δεν πιστεύω σε ευτελή είδη.)
Ο Κορτώ δεν ασχολείται με τυχαίους μεγάλους έρωτες και απίστευτες συμπτώσεις. Όχι βέβαια. Στα βιβλία του παρελαύνουν όλα αυτά τα σύγχρονα καυτά θέματα της επικαιρότητας (του). ΛΟΑΤΚΙ, ψυχική υγεία, ιατρική. Κι όταν λέμε όλα, εννοούμε ΟΛΑ. Σε ΟΛΑ τα βιβλία του. Ακόμα κι όταν δεν χρειάζεται. Ακόμα κι όταν πρέπει να τραβήξει την πλοκή από τα μαλλιά για να τα εμφανίσει.
Και πάμε στο βιβλίο. Όσο γίνεται χωρίς σπόιλερ.
Θετικά δεν βρήκα (εκτός από το ότι ήταν μικρό κι ευκολοδιάβαστο, όπως συνήθως τα 2-3 βιβλία που βγάζει τον χρόνο).
Αρνητικά λοιπόν:
1. Ο 17χρονος Αντώνης Ράπτης θερίζει όλο το ΜΟΝΟΘΕΣΙΟ σχολείο στο Χρυσοδενρι. Όλους τους μαθητές και τον έναν και μοναδικό δάσκαλο. Ναι οκ, δεν γίνεται αυτό. 17 χρόνων παιδιά, πάνε λύκειο. Τα λύκεια δεν ήταν μονοθέσια ούτε την δεκαετία του 50, όχι το 2020. Κι επίσης δεν μπορεί ένας δάσκαλος να κάνει όλα τα μαθήματα σε παιδιά Λυκείου. Ναι ξέρω, μικρό το κακό, αλλά δείχνει την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζει το υλικό του. Προσπάθησε να το σώσει ρίχνοντας το φταίξιμο στην γραφειοκρατία, αλλά ακόμα κι αυτό πρόδωσε την τεμπελιά στο να σκεφτεί σοβαρά μια εναλλακτική παρά το δικαιολόγησε.
2. Πολλές εγκιβωτισμένες ιστορίες, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. Ιστορίες για το παρελθόν του συγγραφέα που ερευνεί το θέμα, οι οποίες μπήκαν όχι γιατί προσφέρουν κάτι στην αφήγηση αλλά γιατί ήθελε να μας πει τον πόνο του. Γιατί έπρεπε να εμφανιστεί ένας ήρωας με κλινική κατάθλιψη κι άρα ας του αφιερώσουμε μισή σελίδα. Αυτό ήταν, δεν τον είδαμε ξανά, υπήρξε για μισή σελίδα και χάθηκε.
3. Γιατροί, γιατροί κι άλλοι γιατροί, όπως σχεδόν σε κάθε βιβλίο. Αλλά επαγγέλματα δεν υπάρχουν. Μόνο γιατροί.
4. Χονδροφοβία. Ναι ξέρω, πως τολμάω; Αλλά το έχω παρατηρήσει και σε άλλα βιβλία του αυτή την καλυμμένη χονδροφοβία του χοντρού που αδυνάτισε και αυτοσαρκάζεται αλλά ποτέ δεν αποδέχτηκε το γεγονός ότι υπήρξε χοντρός. Been there, το αναγνωρίζω όταν το βλέπω.
5. Η ανατροπή στο τέλος βασίζεται σε μια σύμπτωση χουντινικών διαστάσεων αφενός και σε μια ανακάλυψη (που ο μέσος αναγνώστης την κατάλαβε πριν τα μισά του βιβλίου) που την προσεγγίζει με τόσο χοντροκομμένο τρόπο που εμένα προσωπικά, με εκνεύρισε.
6. Το θέμα τελικά που ήθελε να διαπραγματευτεί ήταν τόσο ευαίσθητο και το αντιμετώπισε με τον πλέον λανθασμένο τρόπο, δημιουργώντας το ακριβώς αντίθετο συναίσθημα από αυτό που, ίσως, επιθυμούσε (δεν μπορώ να επεκταθώ άλλο γιατί θα είναι τεράστιο spoiler).
Τα παραπάνω είναι τα προβληματικά σημεία χωρίς spoiler, γιατί αν μπουν και spoiler η λίστα μακραίνει κι άλλο...
Anyway, αν περίμενετε να βρείτε κάτι που να μοιάζει λίγο με το "Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν", δεν θα το βρείτε, μην ψάξετε.
Εγώ πήρα το μάθημά μου και θα σταματήσω να είμαι θύμα του μάρκετινγκ και να αγοράζω βιβλία του Κορτώ. Θα συνεχίσω να τον εκτιμώ στο fb, εκεί που έχει επιλέξει να ανήκει...
Ο Κορτώ όπως σίγουρα έχω ξαναπεί τείνει να αντιμετωπίζεται ως ένα σύγχρονο ιερό τοτέμ της ελληνικής λογοτεχνίας.
Αυτό, κατά την γνώμη μου, οφείλεται σε δύο λόγους: 1. Ξέρει να γράφει στα ελληνικά (που είναι για κάποιο λόγο πολύ σημαντικό και σπάνιο προσόν στις μέρες μας) και 2. Έχει πιστούς ακολούθους και όχι πιστούς αναγνώστες.
Δεν απευθύνεται πλέον στο αναγνωστικό κοινό, αλλά στους ιντερνετικούς του φίλους. Και γράφει τα βιβλία του με τον ίδιο τρόπο που γράφει τα ποστ του. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό και σίγουρα είναι έξυπνο, αλλά προφανώς γεννάει μια σειρά από προβλήματα που είναι απολύτως εμφανή στα τελευταία του βιβλία.
Ταυτόχρονα έχει θέσει τον εαυτό του πιο ψηλά από τα "ευτελές" είδος του woman fiction. (Έβαλα τον όρο σε εισαγωγικά γιατί δεν πιστεύω σε ευτελή είδη.)
Ο Κορτώ δεν ασχολείται με τυχαίους μεγάλους έρωτες και απίστευτες συμπτώσεις. Όχι βέβαια. Στα βιβλία του παρελαύνουν όλα αυτά τα σύγχρονα καυτά θέματα της επικαιρότητας (του). ΛΟΑΤΚΙ, ψυχική υγεία, ιατρική. Κι όταν λέμε όλα, εννοούμε ΟΛΑ. Σε ΟΛΑ τα βιβλία του. Ακόμα κι όταν δεν χρειάζεται. Ακόμα κι όταν πρέπει να τραβήξει την πλοκή από τα μαλλιά για να τα εμφανίσει.
Και πάμε στο βιβλίο. Όσο γίνεται χωρίς σπόιλερ.
Θετικά δεν βρήκα (εκτός από το ότι ήταν μικρό κι ευκολοδιάβαστο, όπως συνήθως τα 2-3 βιβλία που βγάζει τον χρόνο).
Αρνητικά λοιπόν:
1. Ο 17χρονος Αντώνης Ράπτης θερίζει όλο το ΜΟΝΟΘΕΣΙΟ σχολείο στο Χρυσοδενρι. Όλους τους μαθητές και τον έναν και μοναδικό δάσκαλο. Ναι οκ, δεν γίνεται αυτό. 17 χρόνων παιδιά, πάνε λύκειο. Τα λύκεια δεν ήταν μονοθέσια ούτε την δεκαετία του 50, όχι το 2020. Κι επίσης δεν μπορεί ένας δάσκαλος να κάνει όλα τα μαθήματα σε παιδιά Λυκείου. Ναι ξέρω, μικρό το κακό, αλλά δείχνει την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζει το υλικό του. Προσπάθησε να το σώσει ρίχνοντας το φταίξιμο στην γραφειοκρατία, αλλά ακόμα κι αυτό πρόδωσε την τεμπελιά στο να σκεφτεί σοβαρά μια εναλλακτική παρά το δικαιολόγησε.
2. Πολλές εγκιβωτισμένες ιστορίες, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. Ιστορίες για το παρελθόν του συγγραφέα που ερευνεί το θέμα, οι οποίες μπήκαν όχι γιατί προσφέρουν κάτι στην αφήγηση αλλά γιατί ήθελε να μας πει τον πόνο του. Γιατί έπρεπε να εμφανιστεί ένας ήρωας με κλινική κατάθλιψη κι άρα ας του αφιερώσουμε μισή σελίδα. Αυτό ήταν, δεν τον είδαμε ξανά, υπήρξε για μισή σελίδα και χάθηκε.
3. Γιατροί, γιατροί κι άλλοι γιατροί, όπως σχεδόν σε κάθε βιβλίο. Αλλά επαγγέλματα δεν υπάρχουν. Μόνο γιατροί.
4. Χονδροφοβία. Ναι ξέρω, πως τολμάω; Αλλά το έχω παρατηρήσει και σε άλλα βιβλία του αυτή την καλυμμένη χονδροφοβία του χοντρού που αδυνάτισε και αυτοσαρκάζεται αλλά ποτέ δεν αποδέχτηκε το γεγονός ότι υπήρξε χοντρός. Been there, το αναγνωρίζω όταν το βλέπω.
5. Η ανατροπή στο τέλος βασίζεται σε μια σύμπτωση χουντινικών διαστάσεων αφενός και σε μια ανακάλυψη (που ο μέσος αναγνώστης την κατάλαβε πριν τα μισά του βιβλίου) που την προσεγγίζει με τόσο χοντροκομμένο τρόπο που εμένα προσωπικά, με εκνεύρισε.
6. Το θέμα τελικά που ήθελε να διαπραγματευτεί ήταν τόσο ευαίσθητο και το αντιμετώπισε με τον πλέον λανθασμένο τρόπο, δημιουργώντας το ακριβώς αντίθετο συναίσθημα από αυτό που, ίσως, επιθυμούσε (δεν μπορώ να επεκταθώ άλλο γιατί θα είναι τεράστιο spoiler).
Τα παραπάνω είναι τα προβληματικά σημεία χωρίς spoiler, γιατί αν μπουν και spoiler η λίστα μακραίνει κι άλλο...
Anyway, αν περίμενετε να βρείτε κάτι που να μοιάζει λίγο με το "Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν", δεν θα το βρείτε, μην ψάξετε.
Εγώ πήρα το μάθημά μου και θα σταματήσω να είμαι θύμα του μάρκετινγκ και να αγοράζω βιβλία του Κορτώ. Θα συνεχίσω να τον εκτιμώ στο fb, εκεί που έχει επιλέξει να ανήκει...
October 18, 2021
Αν και συνήθως γράφω reviews για τα βιβλία του Κορτώ αμέσως μόλις τα διαβάσω, το συγκεκριμένο με έβαλε σε σκέψεις και ήθελα να κατασταλάξω κάπου και να σκεφτώ αρκετά πριν γράψω κάτι. Δεν μπορώ να πω ότι κατέληξα κάπου, και θα καταλάβετε σύντομα γιατί, αλλά έχω την ανάγκη να μιλήσω για αυτό το βιβλίο. Αν το έχεις διαβάσει και σε προβλημάτισε εξίσου, θα χαρώ πολύ να το συζητήσουμε.
Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με ένα πρωτοφανές, για τα Ελληνικά δεδομένα, έγκλημα. Αν το σκεφτούμε όμως, απορώ πως δεν έχει γίνει ακόμα πραγματικά, αν και χαίρομαι πάρα πολύ. Δεν ξέρω αν θα φανεί σε κάποια άτομα υπερβολικό, αλλά αν ναι, μάλλον δεν έχετε επισκεφτεί χωριά της επαρχίας, και ειδικά της Κρήτης.
Ο συγγραφέας προσεγγίζει το θέμα με μεγάλη ευαισθησία, ταυτόχρονα όμως παρουσιάζει την Ελληνική νοοτροπία μέσα από τους χαρακτήρες του. Έτσι, πολλές φορές το ανάγνωσμα γίνεται εξαιρετικά σκληρό. Ο Κορτώ δε διστάζει να παρουσιάσει ένα ευρύ φάσμα των προβλημάτων της Ελληνικής -και όχι μόνο- κοινωνίας. Ο ρατσισμός, η τοξική αρρενωπότητα, η έμφυλη και ενδοοικογενειακή βία και τα ναρκωτικά είναι μερικά μόνο από τα θέματα τα οποία παρουσιάζει.
Ο ρεαλισμός αυτής της ιστορίας είναι που την κάνει πραγματικά τρομακτική. Και ξέρετε τι με τρόμαξε περισσότερο; Ότι κάποια πράγματα τα βλέπουμε τόσο συχνά που δεν με σόκαραν καν όταν τα διάβαζα. Αυτό το βιβλίο εμπεριέχει τόσο πόνο και θλίψη που στο τέλος είναι σπαρακτικό.
Πρόκειται γενικά για μια εξαιρετικά γραμμένη ιστορία, αλλά είναι το τέλος της αυτό που με προβλημάτισε τόσες μέρες. Θα πρότεινα, αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο, να μη διαβάσετε παρακάτω. Θα το κρατήσω όσο πιο spoiler free γίνεται, αλλά και πάλι ίσως να θέλετε να το αποφύγετε εντελώς μέχρι να διαβάσετε την ιστορία.
ΠΡΟΣΟΧΗ SPOILERS!!!!!!
Στο τέλος έχουμε, φυσικά, την απάντηση του γιατί αυτό το παιδί έφτασε να κάνει αυτό το έγκλημα. Ήταν ο λόγος πιστικός και επαρκής; Ναι, και με το παραπάνω. Είχε κινητρό και μπορείς να κατανοήσεις τις πράξεις του, όσο κι αν διαφωνείς με αυτές. Με λίγα λόγια, ο συγγραφέας μας έδειξε ότι το αγόρι αυτό δεν ήταν ένα τέρας που απλά έπιασε ένα όπλο και σκότωσε όλους τους συμμαθητές του.
Όμως! Υπάρχει μια αποκάλυψη, η οποία θεωρώ ότι θα έρθει σαν σοκ για τους περισσότερους αναγνώστες η οποία δεν ξέρω αν θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί έτσι. Γενικά, διαφωνώ στο να παρουσιάζεται αυτό το στοιχείο ως παράγοντας για να σοκαριστεί το αναγνωστικό κοινό και δε βλέπω γιατί αυτό το βιβλίο θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση.
Καταλαβαίνω ότι ο συγγραφέας ήθελε να περάσει συγκεκριμένα μηνύματα με αυτό, αλλά συνεχίζει να με προβληματίζει ο τρόπος που το χειρίστηκε. Κατά τη γνώμη μου, αν είχαμε γνωρίσει τον χαρακτήρα καλύτερα μέσα στην ιστορία, αντί να προσπαθήσει ο συγγραφέας να μας σοκάρει, θα είχε καταφέρει κάτι πολύ πιο σημαντικό.
Είναι γεγονός ότι οι αναγνώστες έχουμε την απαίτηση να μας σοκάρουν οι ιστορίες αυτού του είδους. Όμως, κάποιες φορές είναι σημαντικό οι συγγραφείς να βάζουν τους χαρακτήρες τους πάνω από τις απαιτήσεις του κοινού. Τέλος, δεν ξέρω αν πραγματικά θα μπορούσε τελικά ένα άτομο σαν τον Αντώνη να δολοφονήσει όλη του την τάξη πριν αυτοκτονήσει. Όχι ότι τα κίνητρα του δεν ήταν αρκετά (βασικά δεν είναι ποτέ αρκετά τα κίνητρα για να δολοφονήσουμε κάποιο άλλο άτομο, αλλά καταλαβαίνετε πως εννοώ.) αλλά και πάλι δεν είμαι πεπεισμένη ότι θα έφτανε να κάνει κάτι τέτοιο.
Το μισό παιδί είναι σίγουρα ένα βιβλίο που δίνει τροφή για σκέψη και συζήτηση, και όπως είπα και στην αρχή, αν το έχετε διαβάσει και σας απασχολεί, ελάτε να το συζητήσουμε!!
Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με ένα πρωτοφανές, για τα Ελληνικά δεδομένα, έγκλημα. Αν το σκεφτούμε όμως, απορώ πως δεν έχει γίνει ακόμα πραγματικά, αν και χαίρομαι πάρα πολύ. Δεν ξέρω αν θα φανεί σε κάποια άτομα υπερβολικό, αλλά αν ναι, μάλλον δεν έχετε επισκεφτεί χωριά της επαρχίας, και ειδικά της Κρήτης.
Ο συγγραφέας προσεγγίζει το θέμα με μεγάλη ευαισθησία, ταυτόχρονα όμως παρουσιάζει την Ελληνική νοοτροπία μέσα από τους χαρακτήρες του. Έτσι, πολλές φορές το ανάγνωσμα γίνεται εξαιρετικά σκληρό. Ο Κορτώ δε διστάζει να παρουσιάσει ένα ευρύ φάσμα των προβλημάτων της Ελληνικής -και όχι μόνο- κοινωνίας. Ο ρατσισμός, η τοξική αρρενωπότητα, η έμφυλη και ενδοοικογενειακή βία και τα ναρκωτικά είναι μερικά μόνο από τα θέματα τα οποία παρουσιάζει.
Ο ρεαλισμός αυτής της ιστορίας είναι που την κάνει πραγματικά τρομακτική. Και ξέρετε τι με τρόμαξε περισσότερο; Ότι κάποια πράγματα τα βλέπουμε τόσο συχνά που δεν με σόκαραν καν όταν τα διάβαζα. Αυτό το βιβλίο εμπεριέχει τόσο πόνο και θλίψη που στο τέλος είναι σπαρακτικό.
Πρόκειται γενικά για μια εξαιρετικά γραμμένη ιστορία, αλλά είναι το τέλος της αυτό που με προβλημάτισε τόσες μέρες. Θα πρότεινα, αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο, να μη διαβάσετε παρακάτω. Θα το κρατήσω όσο πιο spoiler free γίνεται, αλλά και πάλι ίσως να θέλετε να το αποφύγετε εντελώς μέχρι να διαβάσετε την ιστορία.
ΠΡΟΣΟΧΗ SPOILERS!!!!!!
Στο τέλος έχουμε, φυσικά, την απάντηση του γιατί αυτό το παιδί έφτασε να κάνει αυτό το έγκλημα. Ήταν ο λόγος πιστικός και επαρκής; Ναι, και με το παραπάνω. Είχε κινητρό και μπορείς να κατανοήσεις τις πράξεις του, όσο κι αν διαφωνείς με αυτές. Με λίγα λόγια, ο συγγραφέας μας έδειξε ότι το αγόρι αυτό δεν ήταν ένα τέρας που απλά έπιασε ένα όπλο και σκότωσε όλους τους συμμαθητές του.
Όμως! Υπάρχει μια αποκάλυψη, η οποία θεωρώ ότι θα έρθει σαν σοκ για τους περισσότερους αναγνώστες η οποία δεν ξέρω αν θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί έτσι. Γενικά, διαφωνώ στο να παρουσιάζεται αυτό το στοιχείο ως παράγοντας για να σοκαριστεί το αναγνωστικό κοινό και δε βλέπω γιατί αυτό το βιβλίο θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση.
Καταλαβαίνω ότι ο συγγραφέας ήθελε να περάσει συγκεκριμένα μηνύματα με αυτό, αλλά συνεχίζει να με προβληματίζει ο τρόπος που το χειρίστηκε. Κατά τη γνώμη μου, αν είχαμε γνωρίσει τον χαρακτήρα καλύτερα μέσα στην ιστορία, αντί να προσπαθήσει ο συγγραφέας να μας σοκάρει, θα είχε καταφέρει κάτι πολύ πιο σημαντικό.
Είναι γεγονός ότι οι αναγνώστες έχουμε την απαίτηση να μας σοκάρουν οι ιστορίες αυτού του είδους. Όμως, κάποιες φορές είναι σημαντικό οι συγγραφείς να βάζουν τους χαρακτήρες τους πάνω από τις απαιτήσεις του κοινού. Τέλος, δεν ξέρω αν πραγματικά θα μπορούσε τελικά ένα άτομο σαν τον Αντώνη να δολοφονήσει όλη του την τάξη πριν αυτοκτονήσει. Όχι ότι τα κίνητρα του δεν ήταν αρκετά (βασικά δεν είναι ποτέ αρκετά τα κίνητρα για να δολοφονήσουμε κάποιο άλλο άτομο, αλλά καταλαβαίνετε πως εννοώ.) αλλά και πάλι δεν είμαι πεπεισμένη ότι θα έφτανε να κάνει κάτι τέτοιο.
Το μισό παιδί είναι σίγουρα ένα βιβλίο που δίνει τροφή για σκέψη και συζήτηση, και όπως είπα και στην αρχή, αν το έχετε διαβάσει και σας απασχολεί, ελάτε να το συζητήσουμε!!
December 1, 2021
Παρότι ενδιαφέρουσα η κεντρική ιστορία η οποία διανθιζόταν με άλλες μικρότερες ιστορίες και παρότι οι χαρακτήρες δημιουργούσαν ερωτηματικά, θεωρώ ότι ο τρόπος γραφής δεν βοήθησε στην ολοκλήρωση ενός έργου που είχε όλα τα στοιχεία για ένα σπουδαίο βιβλίο.
November 7, 2021
Μια γραφή πάντα εξαιρετική, ίσως το εξαιρετική να είναι και μικρή λέξη για να την περιγράψει. Ακόμα κι αν η ιστορία δεν σε ικανοποιήσει-όπως συνέβη με εμένα σε αυτή την περίπτωση, παρά τις πολλές προσδοκίες που είχα όταν άκουσα γι' αυτό-δεν γίνεται με τίποτα, ποτέ, να μετανιώσεις που διάβασες βιβλίο του. Κι αυτό, είναι η μεγαλύτερη νίκη, κατά τη γνώμη μου. Σε αναμονή για το επόμενο, λοιπόν!
October 23, 2021
Ομολογώ πως το βιβλίο με συγκλόνισε!
Δεν μπορώ να γράψω κάτι άλλο για αρχή, πέρα από αυτό. Είναι ένα βιβλίο ενός πολυαγαπημένου μου συγγραφέα, που έχω την τύχη και ευκαιρία να μπορώ να του εκφράσω πως αισθάνομαι διαβάζοντας τα βιβλία του και τι μου μένει. Κατ’εμέ πολύ εκτός της πεπατημένης του Κορτώ. Άλλο ύφος, άλλη θεματολογία, πιο άγριο σε σημεία, ωστόσο, πάντα με αυτή την γραφή που δεν σε αφήνει να το κλείσεις.
Το βιβλίο πραγματεύεται την ιστορία ενός παιδιού, σε ένα μικρό χωριό κοντά στην Αλεξανδρούπολη, το Χρυσοδέντρι, που μπαίνει στη σχολική του τάξη και σκοτώνει όλους τους συμμαθητές του και τον δάσκαλο του και στη συνέχεια αυτοκτονεί. Σοκαριστικό από μόνο του σαν θέμα. Αναμφίβολα, τραβά το ενδιαφέρον ενός αναγνώστη. Ωστόσο, είναι πολλά περισσότερα από αυτό! Το γεγονός ότι συμβάντα σαν αυτό, στην Ελλάδα, τα έχουμε ακούσει μόνο από τις ειδήσεις, σοκάρει σε μια πρώτη φάση. Διαβάζοντας το όμως, σοκάρει ακόμη περισσότερο το ότι πιάνεις τον εαυτό σου σε σημεία να είσαι «εξοικειωμένος» με λεπτομέρειες τέτοιων φονικών, σε επίπεδο που δεν σου είναι ιδιαίτερα αποκρουστικές. Καθημερινά, με την εξέλιξη πια του Ίντερνετ και διαρροή φωτογραφιών και βίντεο από τέτοιες επιθέσεις ( βλ. Παρίσι, ΗΠΑ κτλπ ), δεν νιώθουμε το ίδιο τρέμουλο που νιώσαμε την πρώτη φορά, και αυτό ίσως είναι το πιο επικίνδυνο από όλα και σίγουρα ένα νοσηρό σημείο της κοινωνίας μας.
Θα καταβάλω μεγάλη προσπάθεια να μην «σποιλάρω» τίποτα, ωστόσο, είπα πιο πάνω ότι το βιβλίο είναι πολλά περισσότερα από το συμβάν του μακελειού αυτού καθαυτού. Αντιμετωπίζει πρόσωπο με πρόσωπο, μελανά σημεία της ελληνικής κοινωνίας, ιδιαίτερα της επαρχίας, όπως ο ρατσισμός ( κάθε είδους ), η τοξική αρρενωπότητα, ο μισογυνισμος ( εσωτερικευμένος και μη ) και τις ταμπέλες που με ευκολία τοποθετούν όλοι σε όλους. Τα μηνύματα που περνά είναι αναρίθμητα, αν είσαι πρόθυμος να τα ακούσεις. Είναι αδιαμφισβήτητα ένα βιβλίο που θα σε κάνει να σκεφτείς. Νιώθω πως είναι η ώρα μερικά πράγματα να αλλάξουν και σίγουρα βιβλία σαν αυτό μας πάνε ένα βήμα μπροστά στη διαδικασία.
Άψογο, καλογραμμένο, σοαρακτικό!
Δεν μπορώ να γράψω κάτι άλλο για αρχή, πέρα από αυτό. Είναι ένα βιβλίο ενός πολυαγαπημένου μου συγγραφέα, που έχω την τύχη και ευκαιρία να μπορώ να του εκφράσω πως αισθάνομαι διαβάζοντας τα βιβλία του και τι μου μένει. Κατ’εμέ πολύ εκτός της πεπατημένης του Κορτώ. Άλλο ύφος, άλλη θεματολογία, πιο άγριο σε σημεία, ωστόσο, πάντα με αυτή την γραφή που δεν σε αφήνει να το κλείσεις.
Το βιβλίο πραγματεύεται την ιστορία ενός παιδιού, σε ένα μικρό χωριό κοντά στην Αλεξανδρούπολη, το Χρυσοδέντρι, που μπαίνει στη σχολική του τάξη και σκοτώνει όλους τους συμμαθητές του και τον δάσκαλο του και στη συνέχεια αυτοκτονεί. Σοκαριστικό από μόνο του σαν θέμα. Αναμφίβολα, τραβά το ενδιαφέρον ενός αναγνώστη. Ωστόσο, είναι πολλά περισσότερα από αυτό! Το γεγονός ότι συμβάντα σαν αυτό, στην Ελλάδα, τα έχουμε ακούσει μόνο από τις ειδήσεις, σοκάρει σε μια πρώτη φάση. Διαβάζοντας το όμως, σοκάρει ακόμη περισσότερο το ότι πιάνεις τον εαυτό σου σε σημεία να είσαι «εξοικειωμένος» με λεπτομέρειες τέτοιων φονικών, σε επίπεδο που δεν σου είναι ιδιαίτερα αποκρουστικές. Καθημερινά, με την εξέλιξη πια του Ίντερνετ και διαρροή φωτογραφιών και βίντεο από τέτοιες επιθέσεις ( βλ. Παρίσι, ΗΠΑ κτλπ ), δεν νιώθουμε το ίδιο τρέμουλο που νιώσαμε την πρώτη φορά, και αυτό ίσως είναι το πιο επικίνδυνο από όλα και σίγουρα ένα νοσηρό σημείο της κοινωνίας μας.
Θα καταβάλω μεγάλη προσπάθεια να μην «σποιλάρω» τίποτα, ωστόσο, είπα πιο πάνω ότι το βιβλίο είναι πολλά περισσότερα από το συμβάν του μακελειού αυτού καθαυτού. Αντιμετωπίζει πρόσωπο με πρόσωπο, μελανά σημεία της ελληνικής κοινωνίας, ιδιαίτερα της επαρχίας, όπως ο ρατσισμός ( κάθε είδους ), η τοξική αρρενωπότητα, ο μισογυνισμος ( εσωτερικευμένος και μη ) και τις ταμπέλες που με ευκολία τοποθετούν όλοι σε όλους. Τα μηνύματα που περνά είναι αναρίθμητα, αν είσαι πρόθυμος να τα ακούσεις. Είναι αδιαμφισβήτητα ένα βιβλίο που θα σε κάνει να σκεφτείς. Νιώθω πως είναι η ώρα μερικά πράγματα να αλλάξουν και σίγουρα βιβλία σαν αυτό μας πάνε ένα βήμα μπροστά στη διαδικασία.
Άψογο, καλογραμμένο, σοαρακτικό!
March 12, 2022
Έχω μέρες που τελείωσα αυτό το βιβλίο αλλά προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε λόγια και δεν τα πολυκαταφέρνω.
Δεν θέλω να αδικήσω τον συγγραφέα και είχα καιρό να πιάσω έργο του στα χέρια μου. Αλλά δεν έφτασε με τίποτε τα διθυραμβικά σχόλια που είχα ακούσει.
Ενδιαφέρουσα ιστορία, με ενδιαφέρον plot twist , όμως δεν κατάφερε να μου κρατήσει ιδιαίτερα το ενδιαφέρον. Νοιώθω ότι ένα τόσο μεγάλο/ σοβαρό θέμα δεν πρέπει να το ξεπετάμε έτσι απλά και η αίσθηση που μου άφησε το βιβλίο είναι πράγματι αυτή. Βάλαμε κάποια χοτ θέματα που σωστά πρέπει να βρίσκονται πιο στο επίκεντρο της προσοχής της ελληνικής κοινωνίας και φτιάξαμε μια ιστορία,με αρχή, μέση και τέλος αλλά όχι απαραίτητα και τόση συνοχή.
Το βιβλίο είναι ευκολοδιάβαστο, η γραφή του η χαρακτηριστική αλλά ήθελα να δοθεί παραπάνω χώρος στα θέματα που θίγει και δεν ήθελα κάποια πράγματα να δοθούν απλά εν είδη σοκαριστικής αποκάλυψης. My 2 cents.
Δεν θέλω να αδικήσω τον συγγραφέα και είχα καιρό να πιάσω έργο του στα χέρια μου. Αλλά δεν έφτασε με τίποτε τα διθυραμβικά σχόλια που είχα ακούσει.
Ενδιαφέρουσα ιστορία, με ενδιαφέρον plot twist , όμως δεν κατάφερε να μου κρατήσει ιδιαίτερα το ενδιαφέρον. Νοιώθω ότι ένα τόσο μεγάλο/ σοβαρό θέμα δεν πρέπει να το ξεπετάμε έτσι απλά και η αίσθηση που μου άφησε το βιβλίο είναι πράγματι αυτή. Βάλαμε κάποια χοτ θέματα που σωστά πρέπει να βρίσκονται πιο στο επίκεντρο της προσοχής της ελληνικής κοινωνίας και φτιάξαμε μια ιστορία,με αρχή, μέση και τέλος αλλά όχι απαραίτητα και τόση συνοχή.
Το βιβλίο είναι ευκολοδιάβαστο, η γραφή του η χαρακτηριστική αλλά ήθελα να δοθεί παραπάνω χώρος στα θέματα που θίγει και δεν ήθελα κάποια πράγματα να δοθούν απλά εν είδη σοκαριστικής αποκάλυψης. My 2 cents.
January 29, 2022
Αμφιταλαντεύτηκα λίγο για τη βαθμολογία που έβαλα όμως προσπάθησα να είμαι δίκαιη σύμφωνα με αυτά που ένιωσα. Η αρχική μου αντίδραση μόλις τελείωσα την ανάγνωση ήταν ενθουσιασμός όμως οι μετέπειτα σκέψεις που έκανα μου δημιούργησαν αμφιβολίες και ιδού το γιατί:
Μου άρεσε:
-η αγωνία που μου δημιουργήθηκε για την έκβαση της ιστορίας και το ότι δεν μπορούσα να αφήσω κάτω το βιβλίο στις τελευταίες 50 σελίδες
-η γραφή του Κορτώ και το ταλέντο του να ψυχογραφει χαρακτήρες
-θεματα που θίγει όπως ο ρατσισμός, η ενδοοικογενειακή και εμφυλη βία, τα "κακά" της ελληνικής επαρχίας
-η ανατροπή στο τέλος
Δεν μου άρεσε:
-η αποκάλυψη της αιτίας του εγκλήματος έχει μεγάλο ενδιαφέρον όμως φαίνεται πως χρησιμοποιήθηκε απλά για να σοκάρει τους αναγνώστες και δεν δίνεται καθόλου χώρος για να συζητηθεί περαιτέρω
-ως απόρροια του παραπάνω, το τέλος μου φάνηκε απότομο και βιαστικό
-η αχρειαστη, πολλές φορές, βωμολοχία - αναγνωρίζω ότι είναι μέρος του στυλ του Κορτώ όμως δε συμφωνώ και δεν μου αρέσει
-η εκτεταμένη αφήγηση για 2-3 χαρακτήρες και η σχεδόν παντελής απουσία των ίδιων των δολοφονημένων παιδιών (εκτός από λίγες σελίδες για τους 2 επιζώντες και την τωρινή τους κατάσταση)
-η ιστορία ζωής του Φιλίππου Σέξτου, όσο ενδιαφέρουσα κι αν είναι, δεν πρόσφερε πιστεύω τίποτα στην εξέλιξη της υπόθεσης και ήταν αδικαιολόγητα εκτενής
Σε γενικές γραμμές μου άρεσε το βιβλίο όμως θα μπορούσε να είναι πολλά πολλά παραπάνω.
Μου άρεσε:
-η αγωνία που μου δημιουργήθηκε για την έκβαση της ιστορίας και το ότι δεν μπορούσα να αφήσω κάτω το βιβλίο στις τελευταίες 50 σελίδες
-η γραφή του Κορτώ και το ταλέντο του να ψυχογραφει χαρακτήρες
-θεματα που θίγει όπως ο ρατσισμός, η ενδοοικογενειακή και εμφυλη βία, τα "κακά" της ελληνικής επαρχίας
-η ανατροπή στο τέλος
Δεν μου άρεσε:
-η αποκάλυψη της αιτίας του εγκλήματος έχει μεγάλο ενδιαφέρον όμως φαίνεται πως χρησιμοποιήθηκε απλά για να σοκάρει τους αναγνώστες και δεν δίνεται καθόλου χώρος για να συζητηθεί περαιτέρω
-ως απόρροια του παραπάνω, το τέλος μου φάνηκε απότομο και βιαστικό
-η αχρειαστη, πολλές φορές, βωμολοχία - αναγνωρίζω ότι είναι μέρος του στυλ του Κορτώ όμως δε συμφωνώ και δεν μου αρέσει
-η εκτεταμένη αφήγηση για 2-3 χαρακτήρες και η σχεδόν παντελής απουσία των ίδιων των δολοφονημένων παιδιών (εκτός από λίγες σελίδες για τους 2 επιζώντες και την τωρινή τους κατάσταση)
-η ιστορία ζωής του Φιλίππου Σέξτου, όσο ενδιαφέρουσα κι αν είναι, δεν πρόσφερε πιστεύω τίποτα στην εξέλιξη της υπόθεσης και ήταν αδικαιολόγητα εκτενής
Σε γενικές γραμμές μου άρεσε το βιβλίο όμως θα μπορούσε να είναι πολλά πολλά παραπάνω.
November 2, 2021
εύχομαι κάποια στιγμή να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε την ταυτότητα φύλου ενός χαρακτήρα (ή οποιοδήποτε κομμάτι της ταυτότητας του) ως plot twist, ειδικά όταν δεν γίνεται καν λόγος για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα σε καθημερινή βάση στην Ελλάδα. το να χρησιμοποιείς την ταυτότητα φύλου ως plot twist μετατρέπει την ύπαρξη των τρανς ατόμων σε shock factor, σε προϊόν για κατανάλωση από τους αναγνώστες. το ότι ένα άτομο είναι τρανς δεν θα έπρεπε να μας σοκάρει το 2021. επιπλέον ανησυχώ πολύ για το ότι παρόλο που έγινε μια απίστευτα απάνθρωπη επίθεση στον αντώνη και παρολου που χρησιμοποιήθηκε ο πόνος των τρανς ατόμων και των οικογενειών τους ως ένα plot device (γιατί δυστυχώς τέτοιους είδους επιθέσεις είναι πραγματικότητα κ εκτός λογοτεχνιας), ο κορτω δεν έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για να ευαισθητοποιήσει τους αναγνώστες σχετικά με την τρανσφοβια ή να προσφέρει κάποιες πληροφορίες για την τρανς ταυτότητα. τι θα σταματησει τον μέσο έλληνα αναγνώστη από το να κλείσει το βιβλιο μετά την αποκάλυψη του τι συνέβη στον αντώνη και να πει «καλά του κάνανε»; αναγνωρίζω και εκτιμώ την προσπάθεια του κορτω να συμπεριλάβει ένα τρανς άτομο στην ιστορία του αλλά διαφωνώ με τον τρόπο που το χειρίστηκε. εννοείται πως γνωρίζω ότι είχε μόνο καλες προθέσεις, αλλά αναρωτιέμαι αν ένα τέτοιο βιβλιο στην Ελλάδα της τρανσφοβιας και της ομοφοβιας κάνει περισσότερο κακό παρά καλό.
(η απάντηση σε αυτό το ερώτημα ισως είναι μια κριτική εδώ πιο κάτω, από ένα άτομο που κατάλαβε ότι ο αντώνης είναι γκει. τύπου γκει και τρανς είναι το ίδιο και το αυτό. μισο να κάνω τον σταύρο μου η άθεη)
πραγματικά στεναχωρήθηκα γιατί αγαπώ πολύ τον κορτω, και κατά τα αλλά το βιβλιο ήταν υπεροχο.
(η απάντηση σε αυτό το ερώτημα ισως είναι μια κριτική εδώ πιο κάτω, από ένα άτομο που κατάλαβε ότι ο αντώνης είναι γκει. τύπου γκει και τρανς είναι το ίδιο και το αυτό. μισο να κάνω τον σταύρο μου η άθεη)
πραγματικά στεναχωρήθηκα γιατί αγαπώ πολύ τον κορτω, και κατά τα αλλά το βιβλιο ήταν υπεροχο.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 17, 2023
Το διάβασα μέσα σε λίγες ώρες. Με παρέσυρε η γραφή κι ένιωθα ότι ήμουν μέσα στο βιβλίο, ότι η πλοκή εξελισσόταν μπροστά στα μάτια μου
April 19, 2022
3,5 ζοφερό, βαρύ με δύσκολες περιγραφές. Απόλυτα σύγχρονο δυστυχώς.. ελπίζω όχι στο σύνολό του, αλλά τμηματικά μπορούν να συμβαίνουν γύρω μας όλες αυτές οι ιστορίες.
January 26, 2022
4,5/5
Ο Αντώνης Ράπτης ήταν ο 17χρονος που προκάλεσε ένα πολύνεκρο μακελειό στο απομακρυσμένο χωριό, Χρυσοδέντρι.Ο Αντώνης...Ένας έφηβος, μία ατελής συνθήκη...μισό παιδί ,μίσος ενήλικας.
Τελικά είναι τόσο προφανείς οι λόγοι που τον οδήγησαν σε αυτήν την πράξη? Ο Φίλιππος είναι ερασιτέχνης γραφιάς κ θέλει να μάθει τι πραγματικά έγινε. Όσο τα αφιονισμένα μέσα τρέφονται από την είδηση,εκείνος είναι έτοιμος να ακούσει τη φαρμακερή γλώσσα του χωριού, έτοιμος να νιώσει την οργή των ανθρώπων που έμειναν πίσω...
Η χαρακτηριστική ωμή γλώσσα του Κορτώ θα σε αφυπνίσει, θα σου θυμίσει ότι υπάρχουν ακόμα εκεί έξω άνθρωποι που παλεύουν με τον κοινωνικό α��οκλεισμό γιατί οι άλλοι θεωρούν ότι δεν ταιριάζουν στα καλούπια της κοινωνίας. Θα σου θυμίσει ότι η σεξουαλική βία υπάρχει κ πρέπει να σταματήσουμε να την αντιμετωπίζουμε απλά ως μία είδηση που διαβάσαμε στο ίντερνετ. Όσο υπάρχουν πατρικές φιγούρες που διδάσκουν ότι η βία είναι προνόμιο κ έκφανση ανδρισμού τόσο η κοινωνία θα νοσεί και θα βυθίζεται στα σκοτάδια.
Η μάνα του Αντώνη μία τραγική φιγούρα ,από την πρώτη στιγμή της ύπαρξης της ,που η προσπάθειά να προστατέψει το παιδί της ,από τα τέρατα που γνώρισε,την οδηγεί σε αποφάσεις που κόστισαν...
Πότε η κοινωνία θα πάψει να στέκεται σαν δεινός παρατηρητής με το μαχαίρι έτοιμο να κόψει το σκοινί της αξιοπρέπειας του καθενός? Τι κόστος έχουν τα social στις ζωές μας? Όλοι γίναμε κριτές σε ένα λαϊκό δικαστήριο βυθίζοντας ανθρώπους στον πάτο της θάλασσας και οδηγώντας τους σε σκληροτράχηλα μονοπάτια.
Ένα βιβλίο που με έκανε να το σκέφτομαι για μέρες που διέγειρε ώρες συζητήσεων με ανθρώπους που το διάβασαν (δυστυχώς δεν μπορώ να πω τον κύριο λόγο μία που αποκαλύπτεται στο τέλος)
Χωρίς να θέλω να ελαφρύνω τους λόγους που οδήγησαν τον θύτη σε αυτή του την πράξη, ένιωσα όμως μέρος αυτής της σάπιας κοινωνίας που οπλίζει καθημερινά το χέρι ανθρώπων,όπως του Αντώνη, που επιθυμούν είτε να σκοτώσουν είτε να σκοτωθούν...
Ο Αντώνης Ράπτης ήταν ο 17χρονος που προκάλεσε ένα πολύνεκρο μακελειό στο απομακρυσμένο χωριό, Χρυσοδέντρι.Ο Αντώνης...Ένας έφηβος, μία ατελής συνθήκη...μισό παιδί ,μίσος ενήλικας.
Τελικά είναι τόσο προφανείς οι λόγοι που τον οδήγησαν σε αυτήν την πράξη? Ο Φίλιππος είναι ερασιτέχνης γραφιάς κ θέλει να μάθει τι πραγματικά έγινε. Όσο τα αφιονισμένα μέσα τρέφονται από την είδηση,εκείνος είναι έτοιμος να ακούσει τη φαρμακερή γλώσσα του χωριού, έτοιμος να νιώσει την οργή των ανθρώπων που έμειναν πίσω...
Η χαρακτηριστική ωμή γλώσσα του Κορτώ θα σε αφυπνίσει, θα σου θυμίσει ότι υπάρχουν ακόμα εκεί έξω άνθρωποι που παλεύουν με τον κοινωνικό α��οκλεισμό γιατί οι άλλοι θεωρούν ότι δεν ταιριάζουν στα καλούπια της κοινωνίας. Θα σου θυμίσει ότι η σεξουαλική βία υπάρχει κ πρέπει να σταματήσουμε να την αντιμετωπίζουμε απλά ως μία είδηση που διαβάσαμε στο ίντερνετ. Όσο υπάρχουν πατρικές φιγούρες που διδάσκουν ότι η βία είναι προνόμιο κ έκφανση ανδρισμού τόσο η κοινωνία θα νοσεί και θα βυθίζεται στα σκοτάδια.
Η μάνα του Αντώνη μία τραγική φιγούρα ,από την πρώτη στιγμή της ύπαρξης της ,που η προσπάθειά να προστατέψει το παιδί της ,από τα τέρατα που γνώρισε,την οδηγεί σε αποφάσεις που κόστισαν...
Πότε η κοινωνία θα πάψει να στέκεται σαν δεινός παρατηρητής με το μαχαίρι έτοιμο να κόψει το σκοινί της αξιοπρέπειας του καθενός? Τι κόστος έχουν τα social στις ζωές μας? Όλοι γίναμε κριτές σε ένα λαϊκό δικαστήριο βυθίζοντας ανθρώπους στον πάτο της θάλασσας και οδηγώντας τους σε σκληροτράχηλα μονοπάτια.
Ένα βιβλίο που με έκανε να το σκέφτομαι για μέρες που διέγειρε ώρες συζητήσεων με ανθρώπους που το διάβασαν (δυστυχώς δεν μπορώ να πω τον κύριο λόγο μία που αποκαλύπτεται στο τέλος)
Χωρίς να θέλω να ελαφρύνω τους λόγους που οδήγησαν τον θύτη σε αυτή του την πράξη, ένιωσα όμως μέρος αυτής της σάπιας κοινωνίας που οπλίζει καθημερινά το χέρι ανθρώπων,όπως του Αντώνη, που επιθυμούν είτε να σκοτώσουν είτε να σκοτωθούν...
January 27, 2022
Στοιχεία πλοκής παρμένα από αγαπημένα βιβλία του συγγραφέα (βλέπε vernon god little και πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν), επιδερμική προσέγγιση ενός κοινωνικού φαινομένου το οποίο ευτυχώς δεν έχει συμβεί μέχρι στιγμής στην Ελλάδα (εκτός κι αν φιλοδοξεί να θεωρηθεί "προφητικός" σε μια μελλοντική αποτίμηση του έργου του), καθώς και μια παπακαλιάτειος ανάπτυξη της ιστορίας η οποία εξυπηρετεί περισσότερο τον ίδιο και δεν ξετυλίγεται φυσικά σαν κουβάρι, καθιστούν αυτό το ανάγνωσμα ιδανικό για όσους απολαμβάνουν τις σειρές του νέτφλιξ με τις ανούσιες ανατροπές που ξεπηδούν κάθε τόσο σα μανιτάρια, όπως και τα βιβλία του Αύγουστου Κορτώ άλλωστε. Πάντοτε μειδιούσα όταν έπεφτα πάνω σε κάποιο άρθρο για την τελευταία "συγκινητική" ανάρτησή του, όπου χρησιμοποιούσε σαν πρόσχημα κάτι συνταρακτικό που συνέβη σε κάποιον άλλον για να μιλήσει για τον εαυτό του και να αποκαλύψει ακόμα μια "συγκλονιστική" πτυχή της ζωής του, αλλά έλεγα πως ο συγγραφέας μπορεί να είναι διαφορετικός από τον άνθρωπο. Έκανα λάθος. Πρώτη και τελευταία φορά λοιπόν.
March 30, 2022
Απο τις καλές στιγμές του Αύγουστου αλλά νιώθω πως υπήρχαν κάποια κενά μέχρι να οδηγηθούμε στην τελική λύση. Φυσικά η αποκάλυψη με πόνεσε τρομερά και θα την σκέφτομαι για καιρό. Η αφήγηση της μητέρας στο τέλος βάζει όλα τα κομμάτια στην θέση τους και φυσικά ξεχειλίζει απο πόνο και υπέρμετρη αγάπη. Όμως δεν τυφλώνεται ποτέ από τα αισθήματα της, αλλά παραμένει δίκαιη μέχρι το τέλος. Ένα ενδιαφέρον πορτραίτο μιας ιδιαίτερης κεντρικής ηρωίδας.
December 22, 2025
Δύσκολο να γράψεις κριτική για το συγκεκριμένο μυθιστόρημα χωρίς σπόιλερ, αλλά θα κάνω ότι μπορώ.
Η ιστορία ξεκίνησε με τις καλύτερες προοπτικές και οιωνούς, με ένα premise εξαιρετικά ενδιαφέρον: ένα περιστατικό mass shooting σε ένα απομακρισμένο χωριό της ελληνικής επαρχίας. Πόσο λάθος να πάει κάποιος με τέτοια θεματάρα;
Kαι όμως, ο Κορτώ έκανε ότι μπορούσε για να χαλάσει κάτι τόσο υποσχόμενο, βάζοντας τις γνωστές τρικλοποδιές στον εαυτό του. Ατελείωτες προτάσεις που μέχρι να τελειώσουν είχες ξεχάσει πώς ξεκίνησαν. Ολόκληρες παραγράφοι μέσα σε παρενθέσεις - πότε θα μάθει επιτέλους ότι αυτό το πράγμα χαλά τον ειρμό και αναγκάζει τον αναγνώστη να ξαναδιάβαζει ολόκληρα αποσπάσματα; Και εννοείται ότι δεν μπορούσε να μην εισάξει και αυτοβιογραφικά στοιχεία: τα αγαπημένα του βιβλία, κλινική κατάθλιψη, αλκοολισμός, ναρκωτικά, ψυχανάλυση, ΛΟΑΤΚΙ κλπ κλπ. ΟΚ μας τα έχεις πει όλα αυτά στα προηγούμενα 30 ξερωγώ βιβλία σου, get over yourself επιτέλους.
Ακόμα και τον πρωταγωνιστή που πήγε στο χωριό για να διερευνήσει τους φόνους τον έκανε βασανισμένο συγγραφέα που δεν έχει εμπιστοσύνη στις συγγραφικές του ικανότητες (rings a bell?), ενώ κάλλιστα θα μπορούσε να τον είχε κάνει ντετέκτιβ ή δημοσιογράφο.
Eυτυχώς όμως ο Κορτώ δεν κατάφερε να καταστρέψει εντελώς το όλο εγχείρημα, αφού για καλή του τύχη ΞΕΡΕΙ να γράφει - όσο κι αν ο ίδιος δεν το έχει αποδεχτεί ακόμα. Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου, άφησε επιτέλους το αφηγηματικό του ταλέντο να τρέξει ελεύθερο, και η λύση-αποκάλυψη έγινε (σχεδόν) ικανοποιητικά.
Και λέω ευτυχώς, γιατί φοβόμουν ότι δεν θα μαθαίναμε ποτέ τί έγινε εκείνη την μοιραία μέρα της μαζικής δολοφονίας, αφού τα πρώτα 3/4 του βιβλίου αναλώθηκαν σε αχρείαστες πληροφορίες για την ζωή του πρωταγωνιστή και άλλα περιττά side quests.
Βάζω 3.5 αστεράκια.
Η ιστορία ξεκίνησε με τις καλύτερες προοπτικές και οιωνούς, με ένα premise εξαιρετικά ενδιαφέρον: ένα περιστατικό mass shooting σε ένα απομακρισμένο χωριό της ελληνικής επαρχίας. Πόσο λάθος να πάει κάποιος με τέτοια θεματάρα;
Kαι όμως, ο Κορτώ έκανε ότι μπορούσε για να χαλάσει κάτι τόσο υποσχόμενο, βάζοντας τις γνωστές τρικλοποδιές στον εαυτό του. Ατελείωτες προτάσεις που μέχρι να τελειώσουν είχες ξεχάσει πώς ξεκίνησαν. Ολόκληρες παραγράφοι μέσα σε παρενθέσεις - πότε θα μάθει επιτέλους ότι αυτό το πράγμα χαλά τον ειρμό και αναγκάζει τον αναγνώστη να ξαναδιάβαζει ολόκληρα αποσπάσματα; Και εννοείται ότι δεν μπορούσε να μην εισάξει και αυτοβιογραφικά στοιχεία: τα αγαπημένα του βιβλία, κλινική κατάθλιψη, αλκοολισμός, ναρκωτικά, ψυχανάλυση, ΛΟΑΤΚΙ κλπ κλπ. ΟΚ μας τα έχεις πει όλα αυτά στα προηγούμενα 30 ξερωγώ βιβλία σου, get over yourself επιτέλους.
Ακόμα και τον πρωταγωνιστή που πήγε στο χωριό για να διερευνήσει τους φόνους τον έκανε βασανισμένο συγγραφέα που δεν έχει εμπιστοσύνη στις συγγραφικές του ικανότητες (rings a bell?), ενώ κάλλιστα θα μπορούσε να τον είχε κάνει ντετέκτιβ ή δημοσιογράφο.
Eυτυχώς όμως ο Κορτώ δεν κατάφερε να καταστρέψει εντελώς το όλο εγχείρημα, αφού για καλή του τύχη ΞΕΡΕΙ να γράφει - όσο κι αν ο ίδιος δεν το έχει αποδεχτεί ακόμα. Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου, άφησε επιτέλους το αφηγηματικό του ταλέντο να τρέξει ελεύθερο, και η λύση-αποκάλυψη έγινε (σχεδόν) ικανοποιητικά.
Και λέω ευτυχώς, γιατί φοβόμουν ότι δεν θα μαθαίναμε ποτέ τί έγινε εκείνη την μοιραία μέρα της μαζικής δολοφονίας, αφού τα πρώτα 3/4 του βιβλίου αναλώθηκαν σε αχρείαστες πληροφορίες για την ζωή του πρωταγωνιστή και άλλα περιττά side quests.
Βάζω 3.5 αστεράκια.
February 28, 2022
Μετα την ΟΡΓΗ του Κινγκ , το ΜΙΣΟ ΠΑΙΔΙ του ΚΟΡΤΩ.
Εφηβεια και βια. Ξεσπασμα εφηβικης βιας στο χωρο του σχολειου για ενα μυστικο καλα κρυμμενο που ομως ξεσκεπαστηκε. Οι συνεπειες τραγικες και ο ρολος ολων των πρωταγωνιστων. Διαφορετικοτητα και αποδοχη.
Εφηβεια και βια. Ξεσπασμα εφηβικης βιας στο χωρο του σχολειου για ενα μυστικο καλα κρυμμενο που ομως ξεσκεπαστηκε. Οι συνεπειες τραγικες και ο ρολος ολων των πρωταγωνιστων. Διαφορετικοτητα και αποδοχη.
April 24, 2022
Δε μου άρεσε τίποτα σε αυτό το βιβλίο.
May 15, 2022
Όσο πλησίαζα στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου ένιωθα ένα κόμπο στο στομάχι και μια ανησυχία, αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν μέσα στις επόμενες 30 σελίδες να τελειώσει το βιβλίο.. και τελειώνοντας το, με άφησε με ραγισμένη καρδιά.. είμαι ευγνώμων στον αγαπημένο Κορτώ που έθεσε σημαντικούς προβληματισμούς για την κοινωνία και θέματα αποδοχής διαφορετικότητας. Είναι σίγουρα ένα βιβλίο που θα σκέφτομαι για αρκετό καιρό ακόμα..
December 11, 2021
Η ιστορία του βιβλίου εκτυλίσσεται στο Χρυσοδέντρι σ’ ένα μικρό χωριό κοντά στον Έβρο. Πρωταγωνιστής είναι ο Αντώνης Ράπτης ένα δεκαεφτάχρονο αγόρι που εισβάλλει στον σχολικό χώρο και σκοτώνει τον δάσκαλο και τους συμμαθητές του.
Ένα ειδεχθές έγκλημα που σοκάρει την τοπική κοινωνία. Το ανάθεμα στον δολοφόνο υπάρχει σε όλους τους κατοίκους όμως το ερώτημα είναι τι ώθησε αυτό το νεαρό αγόρι να προχωρήσει σε αυτήν την απονενοημένη πράξη;
Ένα σκληρό κοινωνικό μυθιστόρημα που παρουσιάζει τον τρόπο και την συμπεριφορά που έχουν άνθρωποι που ζουν σε κλειστές κοινωνίες. Πολλά θέματα αναλύονται όπως είναι ο μισογυνισμός, ο ρατσισμός, το μίσος προς το διαφορετικό, τα ναρκωτικά και η ενδοοικογενειακή βία συνθέτουν τον καμβά αυτού του δύσκολου αναγνώσματος.
Ο Κορτώ έγραψε ένα βιβλίο με στόχο να βάλει τον αναγνώστη να σκεφτεί και να προβληματιστεί για την παθογένεια που έχει η ελληνική κοινωνία αλλά και τα απωθημένα που βγαίνουν από ανθρώπους που πνίγουν τις επιθυμίες τους.
Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση.
Ένα ειδεχθές έγκλημα που σοκάρει την τοπική κοινωνία. Το ανάθεμα στον δολοφόνο υπάρχει σε όλους τους κατοίκους όμως το ερώτημα είναι τι ώθησε αυτό το νεαρό αγόρι να προχωρήσει σε αυτήν την απονενοημένη πράξη;
Ένα σκληρό κοινωνικό μυθιστόρημα που παρουσιάζει τον τρόπο και την συμπεριφορά που έχουν άνθρωποι που ζουν σε κλειστές κοινωνίες. Πολλά θέματα αναλύονται όπως είναι ο μισογυνισμός, ο ρατσισμός, το μίσος προς το διαφορετικό, τα ναρκωτικά και η ενδοοικογενειακή βία συνθέτουν τον καμβά αυτού του δύσκολου αναγνώσματος.
Ο Κορτώ έγραψε ένα βιβλίο με στόχο να βάλει τον αναγνώστη να σκεφτεί και να προβληματιστεί για την παθογένεια που έχει η ελληνική κοινωνία αλλά και τα απωθημένα που βγαίνουν από ανθρώπους που πνίγουν τις επιθυμίες τους.
Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση.
February 23, 2022
Η γραφή του Κορτώ πάντα μου άρεσε και έτσι έγινε και τώρα. Την κεντρική ιστορία την βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα. Μια πολύ καλή πρώτη ύλη θα έλεγα που άξιζε όμως περισσότερης φροντίδας. Θα ήθελα να είχα γνωρίσει καλύτε��α τον Αντώνη, να είχε πέσει περισσότερο φως στα γεγονότα, τις καταστάσεις και την ψυχολογία των ηρώων. Αντίθετα, μπήκαν εμβόλιμα άλλες αφηγήσεις, κάποιες-όσο ευχάριστα και αν διαβάζονταν-ήταν εντελώς άσχετες με το βασικό συμβάν, το οποίο τελικά ξετυλίχτηκε βιαστικά.
Χμ…. Και κάτι ακόμα που δεν μπορώ να μην το αναφέρω: δάσκαλος ένας και μοναδικός στην Γ λυκείου;
Χμ…. Και κάτι ακόμα που δεν μπορώ να μην το αναφέρω: δάσκαλος ένας και μοναδικός στην Γ λυκείου;
May 1, 2022
Απίστευτη ιστορία, απίστευτη γραφή. Ο τρόπος που πλέκει ο συγγραφέας τους χαρακτήρες είναι αξιοσημείωτος. Προσέχοντας παρατηρητικά κάθε νέα λεπτομέρεια που προστίθεται οδηγούν στην ολική ψυχογραφία του θύτη-θύματος. Πραγματικά δεν ξέρεις αν φταίει περισσότερο ο δολοφόνος ή η κοινωνία που μεγάλωσε και βρίσκεται. Μ'αρεσε πάρα πολύ που παρουσίασε κάποιες δομές ψυχολογικής βοήθειας-υποστήριξης που ίσως σε μερικούς αναγνώστες να είναι άγνωστες. Για άλλη μια φορά με εντυπωσίασε ο Κορτώ. Τρομερό βάθος και μοναδικότητα γραφής όπως συνήθως. Πολύ ωραία διαχείριση πολύ λεπτών ζητημάτων.
February 9, 2022
Έχω πει πολλές φορές ότι ο Κορτώ είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Είναι ο άνθρωπος που διαβάζοντας τα βιβλία του ή θα βαρεθω ή θα πέσω στα πατώματα ( από κλάμα ή γέλια,συνήθως κλάματα βέβαια ). Το συγκεκριμένο δυστυχώς ανοίκει στην πρώτη κατηγορία. Ωραία ιστορία μεν,πολλές λεπτομέρειες δε και μάλιστα κατά την άποψη μου αχρειαστες. Ήταν σαν μερικές σελίδες να γράφτηκαν απλά και μόνο για να γεμίσει το βιβλίο. Κρίμα γιατί διαφημίστηκε πολύ και είχα άλλες προσδοκίες.
July 30, 2025
Τα 4 αστέρια είναι για τη συνολική ιδέα του βιβλίου.
Ήθελα από καιρό να διαβάσω το συγκεκριμένο αλλά επειδή κατάλαβα μάλλον αυτή είναι γενικά η γραφή του συγγραφέα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι θα τον επιλέξω ξανά.
Αν και λίγες σελίδες και εύκολα το διαβάζεις αλλα ακόμη πιο εύκολα χάνεσαι για το ποιόν μιλάει η ... παράγραφος. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι δεν υπήρχε συνοχή σε κάποια σημεία.
Επίσης λίγο τραβηγμένη η περίπτωση μονοθεσιου λυκείου. Θα ήταν όνειρο για ακριτικά χωριά να ήταν εφικτό κάτι τέτοιο.
Ήθελα από καιρό να διαβάσω το συγκεκριμένο αλλά επειδή κατάλαβα μάλλον αυτή είναι γενικά η γραφή του συγγραφέα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι θα τον επιλέξω ξανά.
Αν και λίγες σελίδες και εύκολα το διαβάζεις αλλα ακόμη πιο εύκολα χάνεσαι για το ποιόν μιλάει η ... παράγραφος. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι δεν υπήρχε συνοχή σε κάποια σημεία.
Επίσης λίγο τραβηγμένη η περίπτωση μονοθεσιου λυκείου. Θα ήταν όνειρο για ακριτικά χωριά να ήταν εφικτό κάτι τέτοιο.
April 10, 2022
Θα ηθελα να βαλω 4,5 αλλα δεν εχουμε αυτη τη δυνατοτητα. Γροθια στο στομαχι οι αληθειες που διαβαζουμε σε αυτο το βιβλιο.
October 28, 2022
4 στα 5 τα αστεράκια. Το συγκεκριμένο βιβλίο το αγόρασα στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, επειδή η πτήση προς Άμστερνταμ είχε καθυστέρηση. Φανταστείτε πως ξαναπέρασα έλεγχο,ώστε να πάω στο βιβλιοπωλείο του αεροδρομίου. Είναι η πρώτη μου επαφη με τον Κορτώ, παρότι έχω στην κατοχή μου και στα άμεσα πλάνα ανάγνωσης "το βιβλίο της Κατερίνας". Ας μιλήσω πολύ σύντομα για την πλοκή. Ο Αντώνης Ράπτης διέπραξε ενα αποτρόπαιο έγκλημα σκοτώνοντας σχεδόν όλους τους συμμαθητές του, τον δάσκαλο του και την συνέχεια έβαλε κυριολεκτικά φωτιά στον εαυτό του και αυτοκτόνησε. Το έγκλημα αυτό συνέβη σε ενα μικρό χωριουδάκι και τάραξε μια για πάντα όχι μόνο την τοπική κοινωνία, αλλά και την Ελλάδα. Ενας συγγραφέας ταξιδεύει στο χωρίο αυτό θέλοντας να μεταφέρει αυτή την υπόθεση στο χαρτί. Θα ψάξει, λοιπόν να ξεμπερδέψει το κουβάρι και να βρει την αρχή και αιτία του εγκλήματος. Πρόκειται, επομένως για μια εξαιρετικά δοσμένη ιστορία μυστηρίου. Ο τρόπος γραφής του Κορτώ μοναδικός κατά την άποψη μου. Θα δώσω βέβαια λίγο χρόνο ακόμα να δω και το βιβλίο της Κατερίνας, αλλά μου άρεσε η λαικότητα της γραφής του και πόσο γρήγορα αλλά ευχάριστα έρρεε ο λόγος του. Με δυσκόλεψε λίγο η έλλειψη κεφαλαίων, γιατι ενώ υπό άλλες συνθήκες θα το διάβαζα μονομιάς, λόγω της εργασίας μου δεν είχα αρκετό χρόνο. Παρόλα αυτά, είναι πραγματικά εξαιρετικά ευχάριστο ανάγνωσμα με τις εκπλήξεις του και με τα εύστροφα διαλείμματα ανάμεσα στα τεράστια κεφάλαια (όσοι το διαβάσετε θα καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ). Το συνιστώ για τους λάτρεις ιστοριών μυστηρίου ανεπιφύλακτα!
July 19, 2022
Καλογραμμένο με μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα υπόθεση. Από την αρχή της ανάγνωσης για κάποιον περίεργο λόγο - ο οποίος αντικειμενικά δεν δικαιολογείται - μου άφηνε την ίδια αίσθηση με το λατρεμένο μου "Ας μιλήσουμε για τον Κέβιν". Ωστόσο, αρκετά σύντομα, με έχασε ως αναγνώστρια. Ένα από τα θέμα του είναι πως συνειδητοποιείς ότι αρκετά ψυχογραφήματα δεν έχουν πιστότητα μέχρι το τέλος, ίσως θυσιάζονται στον βωμό της πλοκή.
Το μεγάλο του θέμα όμως, κατά τη γνώμη μου, είναι η υπερβολική ανάλυση των κοινωνικοψυχολογικών αιτιών που καθόρισαν τις πράξεις των λογοτεχνικών χαρακτήρων, αλλά και η επιμονή του συγγραφέα να τους δώσει πρόσημο. Προσωπικά προτιμώ να διαβάζω βιβλία τα οποία μου επιτρέπουν να έχω μία ελευθερία. Σε αρκετά σημεία, αυτό το κατά τα άλλα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο, είχε μια μορφή επίμονου μανιφέστου το οποίο εκτός από βαρεμάρα λόγω φλυαρίας, μου προκαλούσε και εκνευρισμό γιατί είχε πολλές επαναλήψεις και σε κάποιες περιπτώσεις αισθανόμουν ότι παραβιαζόταν η αναγνωστική μου ελευθερία.
Σκέφτομαι βέβαια πως ίσως αυτός ήταν ο σκοπός του συγγραφέα. Να αισθανθεί ο αναγνώστης δυσάρεστα, άβολα, για να συνειδητοποιήσει τις κοινωνικές πραγματικότητες που αδυνατεί, λόγω των προνομίων του ίσως, να αντιληφθεί. Σε εμένα δεν ταίριαξε, αλλά αυτό είναι το υπέροχο με τη λογοτεχνία.
Το μεγάλο του θέμα όμως, κατά τη γνώμη μου, είναι η υπερβολική ανάλυση των κοινωνικοψυχολογικών αιτιών που καθόρισαν τις πράξεις των λογοτεχνικών χαρακτήρων, αλλά και η επιμονή του συγγραφέα να τους δώσει πρόσημο. Προσωπικά προτιμώ να διαβάζω βιβλία τα οποία μου επιτρέπουν να έχω μία ελευθερία. Σε αρκετά σημεία, αυτό το κατά τα άλλα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο, είχε μια μορφή επίμονου μανιφέστου το οποίο εκτός από βαρεμάρα λόγω φλυαρίας, μου προκαλούσε και εκνευρισμό γιατί είχε πολλές επαναλήψεις και σε κάποιες περιπτώσεις αισθανόμουν ότι παραβιαζόταν η αναγνωστική μου ελευθερία.
Σκέφτομαι βέβαια πως ίσως αυτός ήταν ο σκοπός του συγγραφέα. Να αισθανθεί ο αναγνώστης δυσάρεστα, άβολα, για να συνειδητοποιήσει τις κοινωνικές πραγματικότητες που αδυνατεί, λόγω των προνομίων του ίσως, να αντιληφθεί. Σε εμένα δεν ταίριαξε, αλλά αυτό είναι το υπέροχο με τη λογοτεχνία.
January 26, 2022
Ένα ακόμα βιβλίο του Κορτώ που αποδεικνύει πόσο ευφυής άνθρωπος είναι, όπως και "μάστορας" συγγραφέας. Ήταν ένα μικρό βιβλίο όμως με μια τόσο δυνατή ιστορία, σκληρή μέσα στον ρεαλισμό της που σου γεννά προβληματισμούς για την πληθώρα των μισών παιδιών που υπάρχουν σε αυτό τον κόσμο... Παιδιά που ενηλικιώθηκαν βίαια, παιδιά που δέχθηκαν τα κρίματα των γονιών τους απλώς επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά, παιδιά που έκρυβαν το πραγματικό τους φύλο με φόβο κάτω από τα ρούχα τους, παιδιά που είχαν ανάγκη να πιστέψουν ότι βρήκαν πραγματικούς φίλους και ερωτικό σύντροφο, παιδιά που αναγκάστηκαν να σκοτώσουν... Αυτά τα παιδιά κρύβονται, κατοικούν στο σκοτάδι του περιθωρίου, έχουν δεχτεί όλες τις μορφές βίας και η κραυγή τους ακόμη δεν έχει βγει. Το βιβλίο του Κορτώ γράφεται από την δική τους πλευρά και αξίζει να διαβαστεί απ' όλους μας.
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 12, 2021
δεν γίνεται! το προσπάθησα, δεν μπορώ να πω... έφτασα και στο μισό περίπου, αλλά ... μπάστα! φτάνει... δεν πάει άλλο! και μετανιώνω και τον χρόνο που του αφιέρωσα ως εδώ.... ούτε το στυλ γραφής δεν τραβάει... προτάσεις μέσα σε προτάσεις, παρενθέσεις, πληθώρα επιθέτων για ένα ουσιαστικό...
έχω διαβάσει άλλα του Κορτώ, δεν τα βρήκα τόσο άσχημα... ίσα ίσα, μερικά μου άρεσαν πολύ.. και όσο για τη γλώσσα.. είναι εξαίσιος (αλλού!), και πάρα πολύ καλός μεταφραστής, το ξέρω... άρα εδώ ήταν μελετημένη επιλογή του να γράφει έτσι... εμένα δυστυχώς δεν με κέρδισε... αντιθέτως το βαρέθηκα θανάσιμα...
έχω διαβάσει άλλα του Κορτώ, δεν τα βρήκα τόσο άσχημα... ίσα ίσα, μερικά μου άρεσαν πολύ.. και όσο για τη γλώσσα.. είναι εξαίσιος (αλλού!), και πάρα πολύ καλός μεταφραστής, το ξέρω... άρα εδώ ήταν μελετημένη επιλογή του να γράφει έτσι... εμένα δυστυχώς δεν με κέρδισε... αντιθέτως το βαρέθηκα θανάσιμα...
March 3, 2022
Αγαπώ πολύ τον Κορτώ και δηλώνω φαν αλλά το συγκεκριμένο δε με ενθουσίασε κυρίως λόγω των άσχημων σχολίων για τον τόπο μου. Δεν περίμενα τόση απέχθεια για τους ακρίτες επαρχιώτες κ εφόσον είναι τέτοια η γνώμη του αγαπητού συγγραφέα για εμάς, για ποιο λόγο να τοποθετήσει την ιστορία σ’αυτό το έδαφος; Πραγματικά στενοχωρηθηκα.
October 27, 2021
Ο Αντώνης Ράπτης, ένας 17χρονος μαθητής Λυκείου, εισέβαλλε ένα πρωί στο μονοθέσιο Λύκειο του Χρυσοδεντρίου με ένα κλεμμένο πολυβόλο και αφού σκότωσε τον δάσκαλό του και όλους σχεδόν τους φίλους του, στην συνέχεια αυτοπυρπολήθηκε. Ο κόσμος του Χρυσοδεντρίου θα αναφερθεί στον Ράπτη αποκαλώντας τον σκατόπαιδο, ότι έφταιγε που ζούσε μόνος με την μητέρα του και χωρίς πατέρα, η ερωτική απογοήτευση αλλά και ότι ήταν αλβανικής καταγωγής. Κανείς όμως μέσα στην λύπη του δεν θα δικαιολογήσει αυτό που έκανε. Ο Φίλιππος Σέξτος ένας συγγραφέας από την Αθήνα αποφασίζει να διαλευκάνει το μυστήριο. Ποιά ήταν η αφορμή που προκάλεσε τον θυμό του 17χρονου και γιατί έφτασε στο σημείο να προκαλέσει ένα τέτοιο φονικό;
Ο τίτλος του βιβλίο είναι το ”Μισό Παιδί”, μια ιστορία μυστηρίου που εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2021 από τις Εκδόσεις Πατάκη στην Αθήνα. Συγγραφέας του βιβλίου είναι ο Αύγουστος Κορτώ ο οποίος μέχρι πρότινος δεν μας είχε συνηθίσει σε βιβλία μυστηρίου αλλά κυρίως σε μυθιστορήματα. Ομολογώ ότι διαβάζοντας το βιβλίο πρέπει να συγχαρώ τον Αύγουστο Κορτώ γιατί θίγει πολλά κοινωνικά ζητήματα και το τέλος του βιβλίου πραγματικά σοκάρει.
Έτσι λοιπόν τελειώνοντας το ”Μισό Παιδί” ένιωσα την ανάγκη να γράψω την αποψή μου για όσα διάβασα: α) Ενδοοικογενειακή βία. Ένα κοινωνικό ζήτημα που απασχολεί πολύ την ελληνική κοινωνία και νομίζω ότι καλά έπραξε ο συγγραφέας και το ανέφερε στο βιβλίο του. Η μητέρα λοιπόν του Αντώνη, η Μάρω ήταν θύμα ενός εμπόρου ναρκωτικών ο οποίος ήταν ο πατέρας του Αντώνη. Αλλά και ο ίδιος ο 17χρονος όταν ήταν μικρός κακοποιούνταν σεξουαλικά από τον πατέρα του. β) Ρατσισμός. Ο Αντώνης αν και ήταν εξαιρετικός αθλητής κολύμβησης λόγω της αλβανικής καταγω��ής του ήταν αντιπαθής στους συμμαθητές του. Στο τέλος του βιβλίου βλέπουμε ότι είχε πέσει θύμα bullying σε άσχημο σημείο. γ) Ερωτική απογοήτευση. Τα συναισθήματά του για την Ματίνα, την συμμαθητριά του και δυστυχώς ένα προληκτικό βιντεάκι ήταν μια από τις αφορμές που πυροδότησαν τον θυμό του. δ) Ναρκωτικά. Ο Αντώνης Ράπτης έπαιρνε φάρμακα, το ήξεραν πολλοί, δεν αναφέρεται αν ήταν ναρκωτικά αλλά υποτίθεται ότι τα έπαιρνε για να έχει μεγαλύτερες αντοχές στον αθλητισμό. ε) Τέλος και σημαντικό γίνεται από την μητέρα του Ράπτη μια σημαντική αποκάλυψη. Ο Ράπτης είχε ομοφυλικές τάσεις και είχε πέσει θύμα βιασμού.
Τα παραπάνω λοιπόν στοιχεία (ενδοοικογενειακή βία, ρατσισμός, ερωτική απογοήτευση, ναρκωτικά, ομοφυλοφιλία), είναι κοινωνικά ζητήματα που σύμφωνα με τον συγγραφέα μπορεί να δημιουργήσουν την προσωπικότητα ενός δολοφόνου. Σύμφωνώ με τον συγγραφέα στο θέμα της ενδοοικογενειακής βίας και των ναρκωτικών. Ναί αυτά τα δύο μπορεί να προκαλέσουν τραύματα στην ψυχή και το μυαλό ενός εφήβου. Δεν συμφωνώ όμως στην ερωτική απογοήτευση και την ομοφυλοφιλία. Σε συνάρτηση με τους άλλους δύο παράγοντες μπορεί να προκαλέσουν ζημιά σε ένα παιδί. Αλλά ένας έφηβος που ανακαλύπτει ότι είναι gay, αν γίνεται αποδεκτός από την οικογενειά του και του φίλους του θα έχει μια φυσιολογική ζωή. Όσον αφορά την ερωτική απογοήτευση ανάλογα με το πόσο συναισθηματικό είναι ένα παιδί. Υπάρχουν νεαροί που χωρίζουν με κοπέλες και δεν τους νοιάζει. Οπότε η βίαιη συμπεριφορά δημιουργείται σε συνάρτηση και των τεσσάρων αυτών παραγόντων.
Τώρα σχετικά με το πόσο σημαντικό είναι το βιβλίο, προσωπικά το βαθμολογώ με 8/10 και μπράβο στον Κορτώ για τα τόσο σημαντικά κοινωνικά θέματα που μας αναφέρει στο βιβλίο. Ο συγγραφέας νομίζω ότι δίνει μια έμμεση εξήγηση του λόγους που ένας 17χρονος-η έφηβος-η μπορεί να φτάσει σε σημείο να δολοφονήσει και ο κύριος λόγος είναι το bullying το οποίο συμβαίνει πάρα πολύ συχνά στα σχολεία. Δεν περίμενα τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από τον Αύγουστο Κορτώ, πραγματικά όσοι δεν το έχετε διαβάσει ακόμα διαβάστε το. Αξίζει πολύ.
Ο τίτλος του βιβλίο είναι το ”Μισό Παιδί”, μια ιστορία μυστηρίου που εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2021 από τις Εκδόσεις Πατάκη στην Αθήνα. Συγγραφέας του βιβλίου είναι ο Αύγουστος Κορτώ ο οποίος μέχρι πρότινος δεν μας είχε συνηθίσει σε βιβλία μυστηρίου αλλά κυρίως σε μυθιστορήματα. Ομολογώ ότι διαβάζοντας το βιβλίο πρέπει να συγχαρώ τον Αύγουστο Κορτώ γιατί θίγει πολλά κοινωνικά ζητήματα και το τέλος του βιβλίου πραγματικά σοκάρει.
Έτσι λοιπόν τελειώνοντας το ”Μισό Παιδί” ένιωσα την ανάγκη να γράψω την αποψή μου για όσα διάβασα: α) Ενδοοικογενειακή βία. Ένα κοινωνικό ζήτημα που απασχολεί πολύ την ελληνική κοινωνία και νομίζω ότι καλά έπραξε ο συγγραφέας και το ανέφερε στο βιβλίο του. Η μητέρα λοιπόν του Αντώνη, η Μάρω ήταν θύμα ενός εμπόρου ναρκωτικών ο οποίος ήταν ο πατέρας του Αντώνη. Αλλά και ο ίδιος ο 17χρονος όταν ήταν μικρός κακοποιούνταν σεξουαλικά από τον πατέρα του. β) Ρατσισμός. Ο Αντώνης αν και ήταν εξαιρετικός αθλητής κολύμβησης λόγω της αλβανικής καταγω��ής του ήταν αντιπαθής στους συμμαθητές του. Στο τέλος του βιβλίου βλέπουμε ότι είχε πέσει θύμα bullying σε άσχημο σημείο. γ) Ερωτική απογοήτευση. Τα συναισθήματά του για την Ματίνα, την συμμαθητριά του και δυστυχώς ένα προληκτικό βιντεάκι ήταν μια από τις αφορμές που πυροδότησαν τον θυμό του. δ) Ναρκωτικά. Ο Αντώνης Ράπτης έπαιρνε φάρμακα, το ήξεραν πολλοί, δεν αναφέρεται αν ήταν ναρκωτικά αλλά υποτίθεται ότι τα έπαιρνε για να έχει μεγαλύτερες αντοχές στον αθλητισμό. ε) Τέλος και σημαντικό γίνεται από την μητέρα του Ράπτη μια σημαντική αποκάλυψη. Ο Ράπτης είχε ομοφυλικές τάσεις και είχε πέσει θύμα βιασμού.
Τα παραπάνω λοιπόν στοιχεία (ενδοοικογενειακή βία, ρατσισμός, ερωτική απογοήτευση, ναρκωτικά, ομοφυλοφιλία), είναι κοινωνικά ζητήματα που σύμφωνα με τον συγγραφέα μπορεί να δημιουργήσουν την προσωπικότητα ενός δολοφόνου. Σύμφωνώ με τον συγγραφέα στο θέμα της ενδοοικογενειακής βίας και των ναρκωτικών. Ναί αυτά τα δύο μπορεί να προκαλέσουν τραύματα στην ψυχή και το μυαλό ενός εφήβου. Δεν συμφωνώ όμως στην ερωτική απογοήτευση και την ομοφυλοφιλία. Σε συνάρτηση με τους άλλους δύο παράγοντες μπορεί να προκαλέσουν ζημιά σε ένα παιδί. Αλλά ένας έφηβος που ανακαλύπτει ότι είναι gay, αν γίνεται αποδεκτός από την οικογενειά του και του φίλους του θα έχει μια φυσιολογική ζωή. Όσον αφορά την ερωτική απογοήτευση ανάλογα με το πόσο συναισθηματικό είναι ένα παιδί. Υπάρχουν νεαροί που χωρίζουν με κοπέλες και δεν τους νοιάζει. Οπότε η βίαιη συμπεριφορά δημιουργείται σε συνάρτηση και των τεσσάρων αυτών παραγόντων.
Τώρα σχετικά με το πόσο σημαντικό είναι το βιβλίο, προσωπικά το βαθμολογώ με 8/10 και μπράβο στον Κορτώ για τα τόσο σημαντικά κοινωνικά θέματα που μας αναφέρει στο βιβλίο. Ο συγγραφέας νομίζω ότι δίνει μια έμμεση εξήγηση του λόγους που ένας 17χρονος-η έφηβος-η μπορεί να φτάσει σε σημείο να δολοφονήσει και ο κύριος λόγος είναι το bullying το οποίο συμβαίνει πάρα πολύ συχνά στα σχολεία. Δεν περίμενα τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από τον Αύγουστο Κορτώ, πραγματικά όσοι δεν το έχετε διαβάσει ακόμα διαβάστε το. Αξίζει πολύ.
Displaying 1 - 30 of 56 reviews