Zaśnięcie Anisy. Opowieść o polskich starowierach

by Katarzyna Roman-Rawska

Historia polskich starowierów rozpoczyna się w XVII wieku, gdy zbuntowali się przeciwko reformom religijnym i opuścili Rosję. Nieśli ze sobą po kilka tobołków i nadzieję na spokój. Podzielili się na wiele drobniejszych wspólnot: zamieszkali w Chinach, Australii, Stanach Zjednoczonych. Część z nich osiadła w okolicach Suwałk, Sejn i Augustowa. Wielu z nich do dziś kultywuje swoją tradycję.

Katarzyna Roman-Rawska w 7530 roku od stworzenia świata przystąpiła do wywoływania wspomnień i zbierania opowieści. Starowierkami były jej matka Olga, babcia Anisa, prababki Agafia oraz Warwara, która sprawowała posługę szamanki, a także praprababki: Agrypina, Warwara, Fiewronia, Anna. Opowiada o dumie i wstydzie ze swojego pochodzenia, o trudnej rosyjskiej polskości, a może polskiej rosyjskości. O zakamarkach starowierskich domów, w których wciąż kryją się ikony. O radości, jaka płynie z obrządków religijnych, ale też o pozostawaniu na marginesie wielkiej historii. I o zwyczajnym życiu, które może rozczarować tych, którzy starają się na siłę egzotyzować tę społeczność.

Zaśnięcie Anisy to intymna, nostalgiczna opowieść o jednej z najmniejszych mniejszości religijnych w Polsce. Roman-Rawska, łącząc perspektywę badaczki i starowierki, spisuje historię swojej matczyzny i dobrowolnej przynależności do niej.

Genres: Nonfiction

280 pages, Paperback

First published September 25, 2024

Reviews

[Anna Wilczyńska · Rating 4 out of 5]

Jest i romantycznie, i prawdziwie. Są i miodowe świece, i pokolenie tonące w patriarchacie i alkoholu. I życie i umieranie.

[Agata · Rating 4 out of 5]

Piękna, nostalgiczna i intymna opowieść o mniejszości, o której do tej pory nawet nie wiedziałam, że istnieje. Bardzo osobista, ale zupełnie to nie przeszkadza, a wręcz wzbogaca opowieść.

[Agnieszka · Rating 5 out of 5]

Od dawna mnie ciągnęło do tej książki, z niewytłumaczalnych przyczyn. Jak wreszcie po nią sięgnęłam ani przez minutę nie żałowałam. Rozkoszowałam się opisami, opowieściami, zachwycałam detalami, polubiłam ludzi.
Mam wdzięczność za poznanie tego niknącego świata, przemijającej świętości, zmieniającej się codzienności. Oraz wdzięczność za autentyczność autorki.

[aktynostalgii · Rating 4 out of 5]

4.5⭐️