What do you think?
Rate this book
Tiere
»Es gibt Bücher, an denen kommt man einfach nicht vorbei. Tiere ist so ein Debütroman. Einschüchternd gut.« PaagMag
Am Rand eines abgelegenen Dorfes im Achterhoek liegt der Bauernhof der Familie Keller, vom Dorf gleichermaßen gefürchtet wie verachtet. Landwirtschaft wird hier schon lange nicht mehr betrieben, Tiere gibt es trotzdem: die illegale Nerzzucht des Großonkels. Auch als Isa längst den Hof verlassen hat und zum Studieren in die Stadt gegangen ist, verfolgt sie das Fiepen der Tiere noch bis in den Schlaf. Dann holt sie ein Anruf zurück ins Dorf: Ihr Vater ist verschwunden. Die Suche nach ihm wird zu einer Suche nach ihrer eigenen Identität. Und nach der Wahrheit über ihre Familie.
»Wer weiß nun in Wahrheit, was die Wahrheit ist: derjenige, der bis über beide Ohren in seinem eigenen Leben drinsteckt oder die Gemeinschaft, die aus der Distanz den Überblick über das Ganze hat, die sehen kann, dass man, obwohl man selber verdammt genau weiß, dass man keine Flöhe hat, auf irgendeine Art eben doch Flöhe hat.«
»Tiere hat alles, was ein gutes Rennen ausmacht: Schnelligkeit, gefährliche Kurven und ein fiebriges Finale. Die Geschichte ist rasant und dunkel, aber stets durchdrungen von der Zärtlichkeit für die Figuren.« Daniel Schulz
Am Rand eines abgelegenen Dorfes im Achterhoek liegt der Bauernhof der Familie Keller, vom Dorf gleichermaßen gefürchtet wie verachtet. Landwirtschaft wird hier schon lange nicht mehr betrieben, Tiere gibt es trotzdem: die illegale Nerzzucht des Großonkels. Auch als Isa längst den Hof verlassen hat und zum Studieren in die Stadt gegangen ist, verfolgt sie das Fiepen der Tiere noch bis in den Schlaf. Dann holt sie ein Anruf zurück ins Dorf: Ihr Vater ist verschwunden. Die Suche nach ihm wird zu einer Suche nach ihrer eigenen Identität. Und nach der Wahrheit über ihre Familie.
»Wer weiß nun in Wahrheit, was die Wahrheit ist: derjenige, der bis über beide Ohren in seinem eigenen Leben drinsteckt oder die Gemeinschaft, die aus der Distanz den Überblick über das Ganze hat, die sehen kann, dass man, obwohl man selber verdammt genau weiß, dass man keine Flöhe hat, auf irgendeine Art eben doch Flöhe hat.«
»Tiere hat alles, was ein gutes Rennen ausmacht: Schnelligkeit, gefährliche Kurven und ein fiebriges Finale. Die Geschichte ist rasant und dunkel, aber stets durchdrungen von der Zärtlichkeit für die Figuren.« Daniel Schulz
446 pages, Hardcover
First published November 3, 2022
137 people are currently reading
2600 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 508 reviews
January 5, 2023
“De dj draait nu een carnavalscover van The Smiths, de polonaisesliert scandeert ‘Henk de dj, Henk de dj!’”
Bestaat deze cover echt? Asking for a friend.
Bestaat deze cover echt? Asking for a friend.
May 5, 2025
4,5⭐
Dura, opresiva, sórdida y muy bien escrita. Merece la pena, aunque no se la recomendaría a todo el mundo.
Aviso a navegantes: No es thriller ni novela negra, sino narrativa general. La sinopsis puede confundir a lectores potenciales.
Dice la sinopsis:
«No quiero decir mucho, pero creo que las cosas empezaron a irle mal a Tom Keller cuando esos dos tíos lo llevaron al bosque por la noche y lo obligaron a hacer cosas que un niño de nueve años no debería hacer» Así comienza Las Bestias, ópera prima de Gijs Wilbrink. Tiene lugar en Achterhoek, entre motocicletas, cazadores furtivos, granjas de visones y negocios que no toleran la luz del día. En esta mística frontera llena de secretos, crece Tom Keller, el miembro más joven de la familia más turbia de la región, bendecido con un talento divino para el motocross. Cuando este desaparece repentinamente, su hija pródiga regresa al hogar para buscarlo, lo que deriva en una dramática reunión familiar. Gijs Wilbrink ha sido la gran sorpresa de la nueva literatura neerlandesa con esta novela, Las bestias, que en apenas un año va ya por su 16ª edición en Países Bajos.
Qué destaco del libro.
Estamos ante una novela con buen ritmo, que se centra en la historia de los Keller, una familia marginal y marginada, que no tiene desperdicio. Es un clan patriarcal que abduce a ojos del mundo y de sus familiares a las mujeres que se incorporan a él por matrimonio. Esa es una de las cosas que más me ha llamado la atención, esa simbiosis, el cómo pierden su identidad. Dejan de ser vistas en el pueblo como lo que eran antes, personas queridas, y se convierten en parias a evitar.
La trama es dura. El ambiente sórdido y opresivo de principio a fin, tanto la parte que transcurre en Ámsterdam como la que sucede en Achterhoek. Una familia disfuncional, los pocos de sus miembros que intentan llevar una vida honrada lo tienen difícil para escapar del estigma de ser un Keller. Ellos mismo se debaten entre el querer escapar, el querer volver, el no poder escapar y el no querer volver. Esa lucha interna, es patente sobre todo en Isa, la protagonista, la hija pródiga. Gijs Wilbrink la refleja de forma brillante ahondando en la psicología del personaje.
Está bien escrita, con un estilo muy personal. Un narrador equisciente, focalizado en Isa, nos cuenta la parte que transcurre desde el momento que Tom desaparece. Entremedias, uno de los personajes, en primera persona, con la subjetividad que ello conlleva, nos narra la historia de los Keller, desde que Tom tenía nueve años de edad. Ambas partes se complementan y nos dan una visión global de los hechos. Wilbrink utiliza recursos como el uso de la cursiva, los monólogos internos, las digresiones sobre un hecho, etc, que enriquecen de manera notable la narración.
La ambientación muy conseguida. Un pueblo cerrado del que sus habitantes no ven la forma de escapar. Prejuicios, atraso, ignorancia, crueldad gratuita y superstición. Una atmósfera asfixiante que se masca, que te envuelve mientras lees.
Los personajes son el fuerte de una novela centrada en ellos. Salvo Tom, ninguno me ha resultado simpático, ni los Keller ni los que no son Keller, ni siquiera Isa la mayor parte de la novela. Puedo empatizar con ella, con sus circunstancias, con su lucha y sus contradicciones, pero tiene su punto desagradable. Mejora cuando se llega al desenlace.
A destacar la forma en la que el autor refleja las emociones y psicología de cada uno. Lo que son, lo que sienten, lo que hubiera podido ser, los distintos porqués y circunstancias. Me ha dejado loca esa capacidad suya. No siempre es de lectura fácil, pero merece la pena.
El desenlace tremendo. Sí se ven venir muchas cosas, pero esa escena final tan dura y la decisión de la protagonista impresionan.
En conclusión. Una novela dura y opresiva narrada de forma brillante con un estilo muy personal. A mí me ha gustado mucho, pero no se la recomendaría a todo el mundo.
Dura, opresiva, sórdida y muy bien escrita. Merece la pena, aunque no se la recomendaría a todo el mundo.
Aviso a navegantes: No es thriller ni novela negra, sino narrativa general. La sinopsis puede confundir a lectores potenciales.
Dice la sinopsis:
«No quiero decir mucho, pero creo que las cosas empezaron a irle mal a Tom Keller cuando esos dos tíos lo llevaron al bosque por la noche y lo obligaron a hacer cosas que un niño de nueve años no debería hacer» Así comienza Las Bestias, ópera prima de Gijs Wilbrink. Tiene lugar en Achterhoek, entre motocicletas, cazadores furtivos, granjas de visones y negocios que no toleran la luz del día. En esta mística frontera llena de secretos, crece Tom Keller, el miembro más joven de la familia más turbia de la región, bendecido con un talento divino para el motocross. Cuando este desaparece repentinamente, su hija pródiga regresa al hogar para buscarlo, lo que deriva en una dramática reunión familiar. Gijs Wilbrink ha sido la gran sorpresa de la nueva literatura neerlandesa con esta novela, Las bestias, que en apenas un año va ya por su 16ª edición en Países Bajos.
Qué destaco del libro.
Estamos ante una novela con buen ritmo, que se centra en la historia de los Keller, una familia marginal y marginada, que no tiene desperdicio. Es un clan patriarcal que abduce a ojos del mundo y de sus familiares a las mujeres que se incorporan a él por matrimonio. Esa es una de las cosas que más me ha llamado la atención, esa simbiosis, el cómo pierden su identidad. Dejan de ser vistas en el pueblo como lo que eran antes, personas queridas, y se convierten en parias a evitar.
La trama es dura. El ambiente sórdido y opresivo de principio a fin, tanto la parte que transcurre en Ámsterdam como la que sucede en Achterhoek. Una familia disfuncional, los pocos de sus miembros que intentan llevar una vida honrada lo tienen difícil para escapar del estigma de ser un Keller. Ellos mismo se debaten entre el querer escapar, el querer volver, el no poder escapar y el no querer volver. Esa lucha interna, es patente sobre todo en Isa, la protagonista, la hija pródiga. Gijs Wilbrink la refleja de forma brillante ahondando en la psicología del personaje.
Está bien escrita, con un estilo muy personal. Un narrador equisciente, focalizado en Isa, nos cuenta la parte que transcurre desde el momento que Tom desaparece. Entremedias, uno de los personajes, en primera persona, con la subjetividad que ello conlleva, nos narra la historia de los Keller, desde que Tom tenía nueve años de edad. Ambas partes se complementan y nos dan una visión global de los hechos. Wilbrink utiliza recursos como el uso de la cursiva, los monólogos internos, las digresiones sobre un hecho, etc, que enriquecen de manera notable la narración.
La ambientación muy conseguida. Un pueblo cerrado del que sus habitantes no ven la forma de escapar. Prejuicios, atraso, ignorancia, crueldad gratuita y superstición. Una atmósfera asfixiante que se masca, que te envuelve mientras lees.
Los personajes son el fuerte de una novela centrada en ellos. Salvo Tom, ninguno me ha resultado simpático, ni los Keller ni los que no son Keller, ni siquiera Isa la mayor parte de la novela. Puedo empatizar con ella, con sus circunstancias, con su lucha y sus contradicciones, pero tiene su punto desagradable. Mejora cuando se llega al desenlace.
A destacar la forma en la que el autor refleja las emociones y psicología de cada uno. Lo que son, lo que sienten, lo que hubiera podido ser, los distintos porqués y circunstancias. Me ha dejado loca esa capacidad suya. No siempre es de lectura fácil, pero merece la pena.
El desenlace tremendo. Sí se ven venir muchas cosas, pero esa escena final tan dura y la decisión de la protagonista impresionan.
En conclusión. Una novela dura y opresiva narrada de forma brillante con un estilo muy personal. A mí me ha gustado mucho, pero no se la recomendaría a todo el mundo.
October 2, 2023
Heel sterk debuut. De belangrijkste verhaallijn gaat vooral over de disfunctionele familie Keller en die is heel overtuigend. Sterke karakterschetsen, dialogen die goed passen bij de gebeurtenissen en de personen die daar deel van uitmaken. De opbouw is goed, Brouwer werkt toe naar een sterke climax.
Maar niet alleen maar lovende woorden. Het is een debuut en zoals vaker gebeurt, haalt de auteur alles uit de kast en dat zorgt voor verschillende details en gebeurtenissen die wel kleur geven, maar niet veel toegevoegde waarde hebben (denk aan de pastoor die zichzelf bevlekt na sommige biechten, de seksuele intimidatie waarmee een van de hoofdpersonen te maken krijgt, een abrupt afgebroken vrijpartij bij de plaatselijke discotheek en nog zo wat meer). Iets minder hiervan zou het boek alleen maar krachtiger hebben gemaakt, nu doet de auteur er verder niet veel mee.
Maar goed: alles bij elkaar een overtuigend debuut en hopelijk heeft hij genoeg materiaal overgehouden voor een vervolg. Ben benieuwd!
Maar niet alleen maar lovende woorden. Het is een debuut en zoals vaker gebeurt, haalt de auteur alles uit de kast en dat zorgt voor verschillende details en gebeurtenissen die wel kleur geven, maar niet veel toegevoegde waarde hebben (denk aan de pastoor die zichzelf bevlekt na sommige biechten, de seksuele intimidatie waarmee een van de hoofdpersonen te maken krijgt, een abrupt afgebroken vrijpartij bij de plaatselijke discotheek en nog zo wat meer). Iets minder hiervan zou het boek alleen maar krachtiger hebben gemaakt, nu doet de auteur er verder niet veel mee.
Maar goed: alles bij elkaar een overtuigend debuut en hopelijk heeft hij genoeg materiaal overgehouden voor een vervolg. Ben benieuwd!
November 28, 2022
Goede keuze als eerste boek van onze leesclub. Zoals altijd kan ik bij een goed boek niet zo goed beschrijven wat ik er zo goed aan vond. Het was goed geschreven, zonder overdreven stilistisch te zijn (wat sommige recensenten ook zeggen). Natuurlijk was het superleuk dat het zich in de Achterhoek afspeelde, en dan niet in het 'chique' deel maar gewoon in het boerendeel. Kreeg een beetje heimwee naar de Radstake en paasvuur en what not. Extra leuk dat Isa ook naar Utrecht ging om te studeren en dat je het conflict wat dan ontstaat tussen nieuw en oud leven meekrijgt, herkenbaar wederom. Uiteindelijk ontroerde het laatste deel van het boek me ook nog eens mega, wat ik aan het begin niet gedacht had. Er zit echt wel veel in qua thematiek en symboliek enzo ook, meer dan ik zelf had beseft.
Die ondergekotste trui die pas op pagina 270 gewassen werd had Gijs van mij wel weg mogen gelaten maar dit had ongetwijfeld een functie.
Die ondergekotste trui die pas op pagina 270 gewassen werd had Gijs van mij wel weg mogen gelaten maar dit had ongetwijfeld een functie.
February 22, 2024
Esta es la historia de los Keller, de Tom y su hija Isa, de Frank, Charles y Johan, de las hermanas Teeking que de una manera o de otra terminaron siendo Keller, una familia marginal y marginada en un pequeño pueblo holandés del que es difícil escapar y más siendo un Keller.
Una primera novela del autor de prosa rica y cuidada, de una trama que no da tregua al lector, sobrecogedora, MAGNÍFICA.
Una primera novela del autor de prosa rica y cuidada, de una trama que no da tregua al lector, sobrecogedora, MAGNÍFICA.
Read
February 23, 2023Ik heb De beesten gelezen, de debuutroman uit 2022 van de Nederlandse schrijver Gijs Wilbrink.
De beesten is een familiegeschiedenis die zich afspeelt op het Nederlandse platteland. Het verhaal draait rond Isa en haar vader Tom, lid van een beruchte familie en ooit een beloftevolle motorcrosser, maar hij zag zijn carrière vroegtijdig eindigen door een zwaar ongeval. Isa studeert in de stad en zit in een milieu van krakers en dierenactivisten. Haar grootoom Charles heeft een nertsenkwekerij.
Gijs Wilbrink bouwt zijn verhaal op vanuit een indrukwekkende openingsscène, hij gebruikt verrassende gezichtspunten en doet prachtige dingen met woorden, met een geweer en met een bloed spuwende dominee. En overal in het boek zitten de beesten: elkaar vertrappelend in de stal, crossend in het veld, zwijgend in de familie.
De beesten is een beenharde, wervelende roman. Schitterend geschreven, prachtig complex opgebouwd. Het boek is intens, dramatisch, meeslepend. Een grote aanrader.
Volledig leesverslag: https://wimoosterlinck.wpcomstaging.c...
De beesten is een familiegeschiedenis die zich afspeelt op het Nederlandse platteland. Het verhaal draait rond Isa en haar vader Tom, lid van een beruchte familie en ooit een beloftevolle motorcrosser, maar hij zag zijn carrière vroegtijdig eindigen door een zwaar ongeval. Isa studeert in de stad en zit in een milieu van krakers en dierenactivisten. Haar grootoom Charles heeft een nertsenkwekerij.
Gijs Wilbrink bouwt zijn verhaal op vanuit een indrukwekkende openingsscène, hij gebruikt verrassende gezichtspunten en doet prachtige dingen met woorden, met een geweer en met een bloed spuwende dominee. En overal in het boek zitten de beesten: elkaar vertrappelend in de stal, crossend in het veld, zwijgend in de familie.
De beesten is een beenharde, wervelende roman. Schitterend geschreven, prachtig complex opgebouwd. Het boek is intens, dramatisch, meeslepend. Een grote aanrader.
Volledig leesverslag: https://wimoosterlinck.wpcomstaging.c...
February 21, 2024
Maltrato animal extremo.
Read
August 13, 2023Vierhonderd pagina’s lang proefde ik de smaak van Schultenbräu en kon ik Normaal door de kamer horen bonken – af en toe verruild met de walm van wiet en het krakersgedreun van Bikini Kill en The Breeders.
Hier en daar kan ik wel stilistische snijlijnen met Wilbrink aanwijzen: de Geldropse romans van AFTh. (met een wat gezonder, zij het een altijd gelaagd vrouwbeeld)*; Faulkners plattelandsgothiek verplaatst naar de jaren negentiger Achterhoek; en een beetje Silence of the Lambs erdoorheen gesprinkeld.
Tijdens het lezen was ik echter vooral onder de indruk hoe eigen Wilbrinks schrijfstijl is voor een debutant. De openingszin maakt al direct duidelijk hoe beeldend en zelfverzekerd zijn pen is, en na de gebeurtenissen op dat donkere bospaadje blijft hij doorgaan met het schetsen van een bijna mythische Achterhoek – waar de motorcrossbaan verzwegen verledens herbergt, de kerk een tbc-bebloede zakdoek op altaar heeft hangen, het café nog steeds de herinnering draagt aan de man die in zijn gehaktbal stikte, en de tienerparen elkaar ontmoeten in paardenstallen achter ’t Olde Wiel.
Dat alles overigens zonder het platteland op zijn typisch literairs als achterlijk te beschrijven. Ondanks de nare sfeer weet Wilbrink wel degelijk veel genegenheid op te brengen in zijn typeringen van dorpsagent Veels, de vader van het meisje dat Isa vroeger pestte, de veeboerin die één-op-één toch wel zorgzaam blijkt. En Henk de DJ natuurlijk.
Daarnaast vond ik gewoon fijn dat we weer eens een Nederlandse roman hebben met een echt goed klassiek geconstrueerd plot** – inclusief overtuigende spanningsopbouw, geweren waarvan je alleen maar kunt wachten tot ze afgaan, en sterk gebruik van onbetrouwbare vertellers (moeten we geloven dat een vrouw die de laatste dertig jaar haar kamer amper is uitgeweest de enige is die lijkt te weten dat de pastoor een pedofiel is?). Heel knap ook hoe Wilbrink – na een pagina of 150 – subtiel midden in een alinea weet te droppen wie de verteller precies is van de hoofdstukken in het verleden; en hoe ik me pas na het lezen van een recensie realiseerde dat Tom Keller, in wezen de hoofdfiguur, tot aan einde het boek nergens daadwerkelijk het woord krijgt.
Als klein minpuntje zou ik nog zeggen dat de climax van mij iets te conventioneel thrillerig is. Maar dat is makkelijk over het hoofd gezien in een debuutroman die wat mij betreft alle superlatieve lof die het heeft gekregen volledig verdient. Heel erg aan het hopen dat Wilbrink niet weer acht jaar bezig gaat zijn met zijn volgende roman.
Hier en daar kan ik wel stilistische snijlijnen met Wilbrink aanwijzen: de Geldropse romans van AFTh. (met een wat gezonder, zij het een altijd gelaagd vrouwbeeld)*; Faulkners plattelandsgothiek verplaatst naar de jaren negentiger Achterhoek; en een beetje Silence of the Lambs erdoorheen gesprinkeld.
Tijdens het lezen was ik echter vooral onder de indruk hoe eigen Wilbrinks schrijfstijl is voor een debutant. De openingszin maakt al direct duidelijk hoe beeldend en zelfverzekerd zijn pen is, en na de gebeurtenissen op dat donkere bospaadje blijft hij doorgaan met het schetsen van een bijna mythische Achterhoek – waar de motorcrossbaan verzwegen verledens herbergt, de kerk een tbc-bebloede zakdoek op altaar heeft hangen, het café nog steeds de herinnering draagt aan de man die in zijn gehaktbal stikte, en de tienerparen elkaar ontmoeten in paardenstallen achter ’t Olde Wiel.
Dat alles overigens zonder het platteland op zijn typisch literairs als achterlijk te beschrijven. Ondanks de nare sfeer weet Wilbrink wel degelijk veel genegenheid op te brengen in zijn typeringen van dorpsagent Veels, de vader van het meisje dat Isa vroeger pestte, de veeboerin die één-op-één toch wel zorgzaam blijkt. En Henk de DJ natuurlijk.
Daarnaast vond ik gewoon fijn dat we weer eens een Nederlandse roman hebben met een echt goed klassiek geconstrueerd plot** – inclusief overtuigende spanningsopbouw, geweren waarvan je alleen maar kunt wachten tot ze afgaan, en sterk gebruik van onbetrouwbare vertellers (moeten we geloven dat een vrouw die de laatste dertig jaar haar kamer amper is uitgeweest de enige is die lijkt te weten dat de pastoor een pedofiel is?). Heel knap ook hoe Wilbrink – na een pagina of 150 – subtiel midden in een alinea weet te droppen wie de verteller precies is van de hoofdstukken in het verleden; en hoe ik me pas na het lezen van een recensie realiseerde dat Tom Keller, in wezen de hoofdfiguur, tot aan einde het boek nergens daadwerkelijk het woord krijgt.
Als klein minpuntje zou ik nog zeggen dat de climax van mij iets te conventioneel thrillerig is. Maar dat is makkelijk over het hoofd gezien in een debuutroman die wat mij betreft alle superlatieve lof die het heeft gekregen volledig verdient. Heel erg aan het hopen dat Wilbrink niet weer acht jaar bezig gaat zijn met zijn volgende roman.
March 23, 2024
Una historia directa de una familia marginal, con una narración peculiar, que te mete de lleno en las situaciones con los detalles justos pero efectivos donde los personajes son el centro de todo. Con ambientación sombría que acompaña en todo momento cada situación, interesante y diferente a lo que esta uno acostumbrado en cuanto a la narración. Recomendable
December 17, 2022
'Het volgende nummer heet alle beesten vrij.'
December 24, 2023
Het was een intrigerende lectuur, dit vuistdikke debuut van Gijs Wilbrink. In eerste instantie op mijn leeslijst beland via de publieksprijs van de Gouden Uil 2023, daarna opnieuw op de radar gekomen via "Lezen voor de lijst". Geen zo’n evidente lectuur voor de 15- tot 18-jarigen waartoe het boek zich volgens die lijst richt: De Nederlandse schrijver heeft het over sociale mobiliteit, de uitzichtloosheid van het plattelandsleven en de onmogelijkheid om te ontsnappen aan je afkomst, dit alles in een weliswaar rijk taalgebruik, maar gul overgoten met een gewelddadig sausje. De relatie tussen Isa en haar familie is een centraal gegeven in de roman, met momenten van diepe ontroering, maar evengoed een confrontatie met het verleden. Een confrontatie die thriller-gewijs en tergend langzaam de geheimen en de complexiteit van haar familieverhaal blootlegt.
De roman wisselt tussen twee verhaallijnen: de moeizame zoektocht van Isa naar een plek in de wereld, met de nodige groeipijnen en een knoert van een identiteitscrisis wanneer ze naar Utrecht trekt om kunstgeschiedenis te studeren enerzijds, en de tragische levensloop van haar vader Tom Keller anderzijds. Die is een voormalig motorcrosser wiens wereld na een vreselijk ongeluk herleid wordt tot een leven in de schaduw van zijn marginale oom Charles. De plotse verdwijning van haar vader brengt Isa terug in haar geboortedorp, waarna de gebeurtenissen zich aaneenrijgen.
Zowel qua schrijfstijl als qua minutieuze beschrijving van de marginaliteit waarin Isa is opgegroeid, deed de roman van Wilbrink me meermaals denken aan onze eigen Dimitri Verhulst, vooral dan met De helaasheid der dingen. Wilbrink schetst immers - met oog voor detail en een vleugje humor - een rauw beeld van het dorpsleven, compleet met motorcrossraces, druggebruik, stinkende nertsenkwekerijen en vooral de uitzichtloosheid van het plattelandsleven in de Achterhoek. Korte zinnen wisselen af met lange en rijke beschrijvingen, waar nu en dan weleens een woord te veel staat. Soms te lang, maar altijd boeiend: “Het licht maakte alles grijs - de distels, het dunne ijs op de waterplassen, het lange bospad, de eindeloze weiden achter de bomen, verre elzensingels en struweelhagen, ze werden allemaal uitzichtloos en hopeloos grijs, vooral die drie en het strompelende konijn, die elkaar daar uitzichtloos en hopeloos in een patstelling aan stonden te staren: de ouders vooral ongeduldig, de middelste agressief als een lange hond, en de jongste alleen maar doodsbang.” (p. 18) Een gesmaakte kennismaking met deze schrijver, muzikant en podcastmaker.
De roman wisselt tussen twee verhaallijnen: de moeizame zoektocht van Isa naar een plek in de wereld, met de nodige groeipijnen en een knoert van een identiteitscrisis wanneer ze naar Utrecht trekt om kunstgeschiedenis te studeren enerzijds, en de tragische levensloop van haar vader Tom Keller anderzijds. Die is een voormalig motorcrosser wiens wereld na een vreselijk ongeluk herleid wordt tot een leven in de schaduw van zijn marginale oom Charles. De plotse verdwijning van haar vader brengt Isa terug in haar geboortedorp, waarna de gebeurtenissen zich aaneenrijgen.
Zowel qua schrijfstijl als qua minutieuze beschrijving van de marginaliteit waarin Isa is opgegroeid, deed de roman van Wilbrink me meermaals denken aan onze eigen Dimitri Verhulst, vooral dan met De helaasheid der dingen. Wilbrink schetst immers - met oog voor detail en een vleugje humor - een rauw beeld van het dorpsleven, compleet met motorcrossraces, druggebruik, stinkende nertsenkwekerijen en vooral de uitzichtloosheid van het plattelandsleven in de Achterhoek. Korte zinnen wisselen af met lange en rijke beschrijvingen, waar nu en dan weleens een woord te veel staat. Soms te lang, maar altijd boeiend: “Het licht maakte alles grijs - de distels, het dunne ijs op de waterplassen, het lange bospad, de eindeloze weiden achter de bomen, verre elzensingels en struweelhagen, ze werden allemaal uitzichtloos en hopeloos grijs, vooral die drie en het strompelende konijn, die elkaar daar uitzichtloos en hopeloos in een patstelling aan stonden te staren: de ouders vooral ongeduldig, de middelste agressief als een lange hond, en de jongste alleen maar doodsbang.” (p. 18) Een gesmaakte kennismaking met deze schrijver, muzikant en podcastmaker.
January 9, 2023
Zo dat legt de lat flink hoog voor de rest van het jaar
January 21, 2023
Goddomme wat een kneitergoed boek.
October 20, 2025
Rauw boek, briljant debut, waanzinnig mooi geschreven. Maar naar afloop bekruipt mij wel het gevoel dat ik heel blij ben dat ik niet in de Achterhoek woon...
March 20, 2025
Prachtmooi
November 20, 2024
? Leeskring Leiderdorp 19/11/24
🤔In het begin van het boek was ik nog niet zo enthousiast, maar dit boek werd steeds beter en ook de schrijfstijl sprak mij aan. Bij mijn leeskring was er 1 lid gestopt na 180 bladzijdes, maar de rest was net als ik heel enthousiast over dit mooie boek waarbij ik vaak moest denken aan het klassieke nummer van de popgroep Normaal: Oerend hard, in welk nummer de motorcrosshelden in het laatste couplet ook niet meer oerend hard raceten. Heel mooi boek, genoten dus!
MW19/11/24
🤔In het begin van het boek was ik nog niet zo enthousiast, maar dit boek werd steeds beter en ook de schrijfstijl sprak mij aan. Bij mijn leeskring was er 1 lid gestopt na 180 bladzijdes, maar de rest was net als ik heel enthousiast over dit mooie boek waarbij ik vaak moest denken aan het klassieke nummer van de popgroep Normaal: Oerend hard, in welk nummer de motorcrosshelden in het laatste couplet ook niet meer oerend hard raceten. Heel mooi boek, genoten dus!
MW19/11/24
Read
November 14, 2023In het begin vloog ik door de gebeurtenissen in de Utrechtse punkscene en het Achterhoekse platteland heen, door de goed en met humor geschreven sfeervolle scènes. Maar op een gegeven moment begon het me een beetje de keel uit te hangen dat er voornamelijk veel personages boos zijn zonder dat we verder echt de nuances van hun persoonlijkheid mee krijgen. Daardoor kon het me uiteindelijk niet zo veel meer schelen wat er met ze gebeurde en dat vond ik jammer.
March 19, 2023
kreeg zomaar een beetje heimwee naar de achterhoek
(heb deze geluisterd en vond t heel irritant dat het woord deerntje, zo mogelijk het meest simpele achterhoekse woord, structureel verkeerd werd uitgesproken)
(heb deze geluisterd en vond t heel irritant dat het woord deerntje, zo mogelijk het meest simpele achterhoekse woord, structureel verkeerd werd uitgesproken)
April 1, 2023
Pareltje.
January 8, 2024
Een slechte Netflix-serie op papier. Volgens mij wil Gijs heel graag dat zijn boek wordt verfilmd.
Read
December 31, 2023Halverwege opgehouden, want het boek sprak me niet aan. Misschien kom ik er nog een keer op terug, maar nu heb ik er even geen geduld meer voor.
January 21, 2024
Indrukwekkend en rauw verhaal. Wat mij vooral aansprak was hoe de geschiedenis van Isa zonder er bewust van te zijn een grote invloed heeft op het opgroeien en de vorming van je eigen bestaan. Nou weet ik dat natuurlijk wel en dat is verder ook een algemeen bekend gegeven, maar het wordt in dit verhaal soms subtiel en soms extra hard neergezet, waardoor het bij mij wel binnenkwam.
Het einde is voor mij persoonlijk iets te over de top, maar het past wel bij de toon van het verhaal, dus ach die nemen we dan gewoon erbij en is all good.
Het einde is voor mij persoonlijk iets te over de top, maar het past wel bij de toon van het verhaal, dus ach die nemen we dan gewoon erbij en is all good.
January 15, 2023
Ja dit is inderdaad zo goed als ze zeggen
September 8, 2023
Ik zit echt in een leuke-en-goede-boeken-lees-streak. In het begin kwam ik er wat moeilijker in, want dat was een beetje te veel coming of age en onzekere zoekende hoofdpersonen naar mijn smaak. Maar dat was snel voorbij. Het zit vol grappige en leuke dialogen, speelt zich af in de Achterhoek waardoor ik mijn opa en oma steeds hoorde praten, en heeft onverwachte wendingen. Een kats leuk boek!
April 11, 2023
Zinderend debuut van Gijs Wilbrink. Gelijk al de memorabele openingsscène in de Achterhoekse bossen sleept je onherroepelijk de duistere geschiedenis van de familie Keller in.
Tom, het jochie dat gehard wordt door zijn louche ooms en daardoor een genadeloos goede motorcoureur wordt, maar met wie van alles mis gaat. De meesterlijke Charles, een verschrikkelijke patjakker. Dochter Isa met een leven vol hobbels. En vele anderen.
De entourage is prachtig, in een hard en boers milieu, maar ook in tijden van dierenactivisme en punkers in rokerige Utrechtse hokken. Dan is er nog het zinnenprikkelende, tot de verbeelding sprekende taalgebruik, de onheilspellende sfeer en de complexe familie-intriges.
Het roept vragen op, deze genre-overstijgende streekroman, het sleept je mee, het ontroert, is wrang, wreed, vol humor, bedrog, drugsverslaving, afgunst, geweld en met een fantastisch, sprookjesachtig karakter, met mensen van vlees en bloed. Een roman over beesten, in de breedste zin van het woord.
Tom, het jochie dat gehard wordt door zijn louche ooms en daardoor een genadeloos goede motorcoureur wordt, maar met wie van alles mis gaat. De meesterlijke Charles, een verschrikkelijke patjakker. Dochter Isa met een leven vol hobbels. En vele anderen.
De entourage is prachtig, in een hard en boers milieu, maar ook in tijden van dierenactivisme en punkers in rokerige Utrechtse hokken. Dan is er nog het zinnenprikkelende, tot de verbeelding sprekende taalgebruik, de onheilspellende sfeer en de complexe familie-intriges.
Het roept vragen op, deze genre-overstijgende streekroman, het sleept je mee, het ontroert, is wrang, wreed, vol humor, bedrog, drugsverslaving, afgunst, geweld en met een fantastisch, sprookjesachtig karakter, met mensen van vlees en bloed. Een roman over beesten, in de breedste zin van het woord.
November 20, 2023
Wat een sappige openingszin! Vanaf de eerste bladzijden wordt duidelijk dat Wilbrink een rasverteller is, die met gemak een streek en een familie tot leven brengt. De beruchte ooms met hun hypertelorisme, het dialect van ‘De achterhoek’, de kleine Tom Keller die op zijn eerste mobylette stiekem toertjes rijdt door het bos en later ramvast op een echte moto de ene cross na de andere wint: het verhaal speelt zich bijna filmisch voor je af.
Wilbrink schakelt vlot tussen twee vertellers en twee generaties en raakt tal van thema's en onderwerpen aan, gaande van strooptochten tot activisme en kunstgeschiedenis. Hoewel het verhaal van Tom Keller meer vonkt dan dat van Isa, weet Wilbrink toch het evenwicht en verteltempo te bewaren in een lijvig debuut. De nieuwsgierigheid blijft voortdurend geprikkeld, de apotheose is best bevredigend.
Wilbrink schakelt vlot tussen twee vertellers en twee generaties en raakt tal van thema's en onderwerpen aan, gaande van strooptochten tot activisme en kunstgeschiedenis. Hoewel het verhaal van Tom Keller meer vonkt dan dat van Isa, weet Wilbrink toch het evenwicht en verteltempo te bewaren in een lijvig debuut. De nieuwsgierigheid blijft voortdurend geprikkeld, de apotheose is best bevredigend.
September 18, 2023
‘De beesten’ was al flink gehyped toen ik het kocht en vanaf de eerste bladzijden wist ik dat die hype terecht is. Wilbrinks proza is stug en archaïsch, uit een cultuur die niet helemaal de mijne is maar toch onmiskenbaar Nederlands. Alleen dat al maakt het boek origineel. Dan is er nog het verhaal. De storytelling zou niet misstaan in een HBO-serie en het plot is voortdurend verrassend. Verfrissend ook: een niet-autobiografisch literair debuut, waarin de hoofdpersoon nu eens niet naar de grote stad gaat maar er juist uit weg. ‘De beesten’ is spannend, uiterst eigentijds en een aanwinst voor de Nederlandse literatuur.
July 7, 2024
Knap verhaal. Goed geconstrueerd, mooie laatste perspectiefwisseling en vooral karakters van vlees en bloed. Heerlijk van buiten de randstadbubbel zonder dat het exotisch wordt. Daarvoor is het verhaal te innemend. Met ergens halverwege een heel mooie overweging waar de auteur de dunne lijn probeert te beschrijven die hij moet bewandelen als hij put uit eigen ervaringen.
May 23, 2025
Spannend en raadselachtig boek. Je blijft je afvragen waarom de mensen doen wat ze doen en waarom ze niet vertellen wat ze weten. De spagaat van randstedelijk en niet-randstedelijk is heel herkenbaar (hoewel wel in iets mindere mate). Het geschreven dialect voelde erg bevreemdend. Pas toen ik in mijn hoofd een familielid het liet voorlezen, vloeide de taal.
De laatste 50 pagina's waren iets minder mijn ding, misschien omdat daar het beetje opgebouwde aan structuur werd losgelaten (wat dus meer zegt over mij dan over de schrijver).
De laatste 50 pagina's waren iets minder mijn ding, misschien omdat daar het beetje opgebouwde aan structuur werd losgelaten (wat dus meer zegt over mij dan over de schrijver).
October 13, 2023
4,75*
Wat een debuut!
Heel sterk.
Enorm graag gelezen!
Wat een debuut!
Heel sterk.
Enorm graag gelezen!
Displaying 1 - 30 of 508 reviews