Nere, @nerenao para as escasas seguidoras de Instagram, é unha moza dilixente e vivaz que adora as súas amigas e se leva ben coas compañeiras do equipo de vólei. É unha adolescente máis, unha estudante máis dun instituto máis, coma calquera outra.
Pero todo cambia cando Gladius, o influencer máis admirado pola comunidade, repara nela. En canto lle pide participar na súa nova serie, a vida dálle un xiro radical. Entra no reino das elixidas e nada volve ser coma antes.
Fóra de campo enfoca o que fica alén do plano, o que se pode intuír pero non se ve, nese espazo onde se revela a cara oculta das redes sociais, o poder das contendas cotiás, os fíos que unen as mulleres que non se deixan enredar.
Fóra de campo fala unha linguaxe contemporánea onde conflúen as artes escénicas, plásticas e musicais.
Rosalía Fernández Rial(1988) concibiuse a través da palabra, ideando unha xénese inicial desde a literatura escrita e a linguaxe escénica. Na súa fase filolóxica indaga sobre teatro clásico e realiza diferentes traballos académicos vinculados ao Grupo de investigación Calderón de la Barca. Tras licenciarse inicia un período de mutación cara a didáctica das linguas, da literatura e da expresión dramática; primeiro no Traballo Fin de Máster e logo na súa Tese de doutoramento. Nese proceso de transformación intelectual, mantivo sempre unha intensa preparación física e actoral, mediante as que intenta interpretarse.
Como creadora, en especial de poesía, Rosalía rexenérase en cada un dos seus libros, entre os que destacan: En clave de sol (2009), Átonos (2011), Vinte en escena (2012), Un mar de sensacións (2012) ou Ningún amante sabe conducir (2014), Contra-acción (2016) ou Sacar a bailar (2016). Títulos que cos que se metamorfosea en presentacións performánticas e musicais.
Aulas sen paredes (libro-DVD, 2016) é a súa obra de ensaio más relevante, que deriva da Tese Doutoral defendida ese mesmo ano e inclúe un documental audiovisual coa intervención didáctica na que usa a expresión dramática e teatral como ferramentas pedagóxicas para o ensino e aprendizaxe de linguas.
Unha vez personificada, Rosalía pasa da grafía á acción e actualmente está a desenvolver diversos proxectos nos que fusiona, evolucionadas, as dimensións literaria, corporal, escénica e experimental. Amálgama que lle permite aliar os seus seres baixo a sólida existencia dunha peza artística; única identidade importante.
Obra teatral moi corta pero que introduce innovacións interesantes con respecto ao uso das redes sociais como espazo escénico. Trata temas importantes e moi de actualidade relacionados co feminismo e a situación das rapazas. Debido á súa brevidade, a exploración dalgunhas destas ideas queda un pouco superficial, aínda que supoño que será máis impactante en escea.
o tema que se trata é interesante e importante, ademais de que as referencias filosóficas e artísticas danlle un bo punto. tamén quero salientar as personaxes (sobre todo o grupo de amigas), síntense bastante vivas e ben caracterizadas para as poucas páxinas que ten a obra. outro punto "positivo" é que sentín repulsión activa cara Gladius, amósase o seu desexo de control e como se apropia de loitas para facerse o bo de forma tan sutil ao principio para ir in crecendo ao longo do libro... pareceume que estaba moi ben feito.
porén, incluso sendo unha obra de teatro, sinto que o final quedou curto de máis, como que todo rematou moi de repente. tampouco me gustou a conclusión final de "Gladius é un maltratador porque é un narcisista". que non é literalmente o que din, pero quedan ben implícito. este tipo de discursos estigmatizan ás persoas narcisistas (e en xeral á xente cun trastorno da personalidade do cluster B, que moitos sofren prexuizos semellantes) e tratan o machismo e o maltrato como cousas que só perpetúan a xente con trastornos/enfermidades mentais, cousa que ignora completamente o sistema no que vivimos que normaliza, xustifica e agocha este tipo de comportamentos.