What do you think?
Rate this book
Sprookjes
In Sprookjes zijn de ‘dramoletten’ van de Zwitserse schrijver Robert Walser verzameld. Deze korte theaterteksten, verteld in Walsers onnavolgbare, speelse taal, zetten de traditionele opvattingen van het sprookje op hun kop en transformeren de gebroeders Grimm in metatheater.
Sneeuwwitje vergeeft de boze koningin dat ze haar probeerde te vermoorden. Assepoester twijfelt aan haar prins en vindt het leuk om gehaat te worden door haar stiefzusters; het Sprookje zelf is een personage dat haar aanmoedigt om binnen de grenzen van het verhaal te blijven. Doornroosje, de koninklijke familie en haar volgelingen zijn er niet blij mee dat ze in hun slaap worden gewekt door een absurde, pretentieloze Walserachtige held. Maria en Jozef zijn verbaasd over wat hun kindje Jezus te wachten staat.
Robert Walser (1878-1956) was een Zwitserse schrijver. Zijn oeuvre – dat klassiekers kent als De wandeling, De Tanners, Jakob von Gunten en De rover – wordt door collega’s als Franz Kafka, Hermann Hesse,
J.M. Coetzee en W.G. Sebald hogelijk geprezen. Eerder verschenen De rover, De Tanners en De bediende in Nederlandse vertaling bij Koppernik. Over hem verscheen in 2023 Wandelingen met Walser van Carl Seelig.
Sneeuwwitje vergeeft de boze koningin dat ze haar probeerde te vermoorden. Assepoester twijfelt aan haar prins en vindt het leuk om gehaat te worden door haar stiefzusters; het Sprookje zelf is een personage dat haar aanmoedigt om binnen de grenzen van het verhaal te blijven. Doornroosje, de koninklijke familie en haar volgelingen zijn er niet blij mee dat ze in hun slaap worden gewekt door een absurde, pretentieloze Walserachtige held. Maria en Jozef zijn verbaasd over wat hun kindje Jezus te wachten staat.
Robert Walser (1878-1956) was een Zwitserse schrijver. Zijn oeuvre – dat klassiekers kent als De wandeling, De Tanners, Jakob von Gunten en De rover – wordt door collega’s als Franz Kafka, Hermann Hesse,
J.M. Coetzee en W.G. Sebald hogelijk geprezen. Eerder verschenen De rover, De Tanners en De bediende in Nederlandse vertaling bij Koppernik. Over hem verscheen in 2023 Wandelingen met Walser van Carl Seelig.
120 pages, Paperback
First published January 1, 1919
10 people are currently reading
338 people want to read
About the author
Robert Walser
212 books859 followersRobert Walser, a German-Swiss prose writer and novelist, enjoyed high repute among a select group of authors and critics in Berlin early in his career, only to become nearly forgotten by the time he committed himself to the Waldau mental clinic in Bern in January 1929. Since his death in 1956, however, Walser has been recognized as German Switzerland’s leading author of the first half of the twentieth century, perhaps Switzerland’s single significant modernist. In his homeland he has served as an emboldening exemplar and a national classic during the unparalleled expansion of German-Swiss literature of the last two generations.
Walser’s writing is characterized by its linguistic sophistication and animation. His work exhibits several sets of tensions or contrasts: between a classic modernist devotion to art and a ceaseless questioning of the moral legitimacy and practical utility of art; between a spirited exuberance in style and texture and recurrent reflective melancholy; between the disparate claims of nature and culture; and between democratic respect for divergence in individuals and elitist reaction to the values of the mass culture and standardization of the industrial age.
Walser’s writing is characterized by its linguistic sophistication and animation. His work exhibits several sets of tensions or contrasts: between a classic modernist devotion to art and a ceaseless questioning of the moral legitimacy and practical utility of art; between a spirited exuberance in style and texture and recurrent reflective melancholy; between the disparate claims of nature and culture; and between democratic respect for divergence in individuals and elitist reaction to the values of the mass culture and standardization of the industrial age.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
June 22, 2024
I went looking for a Walser because I hadn’t read him yet and found this: four mini-dramas not written for the stage, though a couple have been performed. I’m not sure how to rate my enjoyment of them. The words flow like poetry and meaning seems straightforward, though I know it isn’t, and I’m not sure I captured it all.
I thought the fairy-tale tropes would be turned upside down in these works, but if anything they are reinforced to the extreme. For the most part, the tales aren't reworked, though they aren’t told ‘straight’ either. I suppose it isn’t wrong to say that they’re told ‘slant.’
My favorite was “Cinderella,” because of how hilariously voluble the title character is, even though some of her words are alarmingly masochistic -- yet, maybe, some of them are progressive in their regressiveness. The fairy-godmother character is called Fairy Tale and some of her speech, not surprisingly, is ‘meta’.
Some of Cinderella’s words that spoke to me:
Let us seek out the trail that leads to empathy, the one that we lost in our vulgar passions. It will not be easy to find this sweetness. It requires infinite patience, like a sense rarely achieved.
Hush, don’t disturb me in this thought…it will never leave its cell, this sense of being forsaken, which I feel rising up in my heart. It will fade away like a sound, faint, guilty; and the memory will never die.
When we hang on to a scruple for much too long—something stupid—yet that provides us with no end, since a beginning, middle, end are all but shifting things…
I thought the fairy-tale tropes would be turned upside down in these works, but if anything they are reinforced to the extreme. For the most part, the tales aren't reworked, though they aren’t told ‘straight’ either. I suppose it isn’t wrong to say that they’re told ‘slant.’
My favorite was “Cinderella,” because of how hilariously voluble the title character is, even though some of her words are alarmingly masochistic -- yet, maybe, some of them are progressive in their regressiveness. The fairy-godmother character is called Fairy Tale and some of her speech, not surprisingly, is ‘meta’.
Some of Cinderella’s words that spoke to me:
Let us seek out the trail that leads to empathy, the one that we lost in our vulgar passions. It will not be easy to find this sweetness. It requires infinite patience, like a sense rarely achieved.
Hush, don’t disturb me in this thought…it will never leave its cell, this sense of being forsaken, which I feel rising up in my heart. It will fade away like a sound, faint, guilty; and the memory will never die.
When we hang on to a scruple for much too long—something stupid—yet that provides us with no end, since a beginning, middle, end are all but shifting things…
May 30, 2021
"No, it's not that kind of party,This collection of Fairy Tales (including Snow White, Thorn Rose, the Sleeping Beauty, Cinderella, and The Christ Child) by Robert Walser is one of the most special and beautiful things I have read in quite some time. It is not simply a retelling of fairy tales; it's more like meta-theater, plays about the plays, poetry about those well-known, well-worn stories. As Walser has Snow White say:
not what you think, needing people,
one that is framed by their shouting.
We'll have a party with ourselves,
a totally silent party,
where the public voice gets nothing
to trumpet and the world nothing
to concern itself." (77-78)
"Ah, yes, I know the story well,
about the apple, the coffin.
Be so kind as to tell me more.
Why does nothing else come to mind?
Must you hang on to these details?
Must you forever draw on them?" (20)
June 21, 2015
reimagining the stories and characters of cinderella, snow white, and sleeping beauty, robert walser's fairy tales forms a triptych of playful, poetic pieces that were not necessarily ever destined for the stage (despite the swiss writer's love of theater). these short, lyrical pieces, often barbed and quite amusing, find the familiar characters re-cast in more animated roles: snow white offering a merciful reprieve, sleeping beauty miffed at having been roused from her slumber, and a masochistic cinderella that revels in her stepsisterly abuse. a fourth piece, about mary & joseph (and their reluctance upon learning the fate of their progeny) rounds out the collection.
walser, gifted, imaginative, and however enigmatic, was adept writing in many forms. these dramolettes, far from disposable, are charming and entertaining as standalone pieces, but work quite well when read in sequence. despite having been written over a century ago, they remain melodically modern. short yet fanciful, they'll appeal most of all to walser completists or fanatics of all things fairy tale.
*rendered from the german by poets/translators danielle pantano and james reidel
walser, gifted, imaginative, and however enigmatic, was adept writing in many forms. these dramolettes, far from disposable, are charming and entertaining as standalone pieces, but work quite well when read in sequence. despite having been written over a century ago, they remain melodically modern. short yet fanciful, they'll appeal most of all to walser completists or fanatics of all things fairy tale.
(from "thorn rose, the sleeping beauty")
court poet:
if i were alseep, no verses
would have to be labored over.
i'd still be lying on my ear
and dreaming of nothing but fame.
now i'll wrestle around for rhymes,
earning nothing but ingratitude.
i would rather he had kept to
his cuckoo nest or somewhere else
that suited him and let us sleep.
this was no masterpiece on his part.
*rendered from the german by poets/translators danielle pantano and james reidel
April 2, 2026
“Is werkelijkheid niet ook een droom? Zijn wij niet allemaal dagdromers, wakende handelaars, vreemde nachtbrakers die op klaarlichte dag met hun ideeën spelen en doen alsof we wakker zijn?”
Een fijn boekje waarin Walser bekende verhalen nieuw leven in blaast. Wel vond ik de Nederlandse vertaling – ook al is deze uit 2024 – het overgrote deel erg gedateerd lezen. Als ik het ooit wil herlezen, zal ik de Engelse vertaling oppakken.
Een fijn boekje waarin Walser bekende verhalen nieuw leven in blaast. Wel vond ik de Nederlandse vertaling – ook al is deze uit 2024 – het overgrote deel erg gedateerd lezen. Als ik het ooit wil herlezen, zal ik de Engelse vertaling oppakken.
September 27, 2024
Van de Zwitserse schrijver Robert Walser (1878- 1956) las ik enkele jaren geleden "De wandeling", "Jakob von Gunten" en "De vrouw op het balkon en andere prozastukjes". Die exceptioneel prachtige boeken las ik met euforische jubel, en sindsdien is Walser één van mijn topfavorieten. Ook latere vertalingen – "De Tanners", "De bediende", en vooral het geniale "De rover"- las ik met veel plezier. Met dank aan de vaste Walser- vertaler Machteld Bokhove. Zij is echter in 2020 overleden, helaas, dus nam ik aan dat er geen nieuwe Walser vertalingen zouden volgen. Ik ben dan ook blij met "Sprookjes", in vertaling van de gelauwerde Ard Posthuma. Temeer omdat ik hoop dat hij nog meer van Walser zal gaan vertalen. Bovendien huppel ik blij bij elke nieuwe Walser, ook bij "Sprookjes". Al heeft dit bescheiden boekje van 117 pagina’s niet de ongelofelijke klasse van de eerste drie Walsers die ik ooit las. Voorts denk ik dat het vooral interessant is voor lezers die vertrouwd zijn met Walsers zo unieke stijl en toon. En die daar ook veel van houden. Al is het misschien ook leuk voor lezers die houden van sprookjes en van originele varianten daarop.
"Klein zijn en blijven. Alleen in de onderste regionen kan ik ademen", zo schreef Walser in het fabuleuze "Jakob von Gunten". Dat credo komt prachtig uit de verf in zijn korte prozastukjes, die ook zelf klein zijn en blijven. Maar ook in hoe hij kinderlijke en ontroerend naïeve romanpersonages bedenkt, die zich niet kunnen of willen voegen in de wereld van de volwassenen, en die bewust ervoor kiezen om een absolute nederige nul te zijn zonder enige serieuze positie in deze wereld. Sebald heeft Walsers werken wel “humoresken uit louter wanhoop” genoemd, en dat is een heel rake paradox: je voelt medelijden met Walsers personages omdat ze als regelrechte nullen zo bungelen in de leegte, terwijl je tegelijk helemaal vrolijk wordt van de dingen die zij als buitenstaanders wel zien en wij niet. Door hun onaangepastheid en oningepastheid zijn Walsers personages meelijwekkend en wanhopig. Tegelijk zijn zij ook gevoelig voor vormen van vluchtige schoonheid en ongrijpbare vreugde waar brave burgers als wij geen flauw benul van hebben. Dus kijk je met mededogen en medelijden naar Walsers zo in de leegte bungelende personages, terwijl je hen tegelijk enorm benijdt om hun lichtheid en onthechtheid. En misschien zelfs heimelijk bewondert: Walsers personages hebben immers geen stress van hun ambities, zoals wij, en proberen nooit om macht uit te oefenen. Sebald (weer hij) heeft het dan ook terecht over het “vriendelijke licht” waarin Walsers werk voortdurend baadt.
In "Sprookjes" zijn vier ‘dramoletten’ gebundeld: korte theaterteksten, waarin bekende sprookjes op onnavolgbaar speelse wijze worden herverteld. En op hun kop worden gezet. Alsof Walser naar die sprookjes keek met de blik van een kind dat niet echt met die sprookjes vertrouwd is, of dat zich niet thuis voelt bij hoe die sprookjes in burgermanskringen worden verteld. Of als een kind dat nooit de sprookjes van Grimm heeft kunnen lezen en dus zelf iets moest verzinnen. In zijn romans en verhalen verplaatst Walser zich vaak in arme kinderen zonder speelgoed, die op aandoenlijke wijze speelkamers weten te maken van karige landwegen of zelfs helemaal niets: misschien heeft hij zich bij deze sprookjes wel verplaatst in kinderen zonder sprookjesboeken, en met hun rijke fantasie als enige speelkamer. Opvallend is in elk geval dat Walser steeds zijn eigen wendingen aan elk sprookje geeft, en zijn eigen motieven en aan dit sprookje toevoegt. Zodat hij dus met speelse en originele varianten komt op “Sneeuwwitje”, “Doornroosje”, “Assepoester” en “Het Christuskind”. Varianten die een veel vriendelijker licht uitstralen dan de sprookjes van de sprookjesboeken. Want de grimmigheid bij Grimm wordt vervangen door bijna naïeve vrolijkheid, door kinderlijke en aandoenlijke mildheid, door droomachtig geluk. Of door melancholie met een droevige, soms ironische glimlach. Het verhaalverloop wordt bovendien grilliger en onvoorspelbaarder. En ook de zelfspot en humor neemt toe: in sommige sprookjes wordt op milde wijze de draak gestoken met het verhaalverloop, of zelfs met het hele sprookjesgenre.
Ja, ook in Walsers versie van “Doornroosje” is Doornroosje wakker gekust. Alleen is zij niet zo blij dat ze uit haar slaap is gewekt, en is ze ook niet heel erg verrukt van haar – bij Walser ook wel opvallend pretentieloze- redder. Maar toch is de bruiloft zelfs nog lichter en vrolijker dan in het origineel, want lichtheid en onverwachte vormen van vrolijkheid staan bij Walser altijd voorop. En ja, in Walsers “Assepoester” is er ook de welbekende prins en die ongelofelijk gemene familie. Maar Walsers Assepoester houdt innig van de haar hatende stiefzusters, juist omdat ze haar haten en pijnigen: “Ik hou van hen die mij zo hard/ en streng behandelen, verlang/ naar onterechte tuchtiging,/ naar valse woorden waar ik dan/ vrolijk om glimlach. Dat geeft mij/ oneindig veel genoegdoening,/ het zorgt voor vulling van de dag,/ het geeft me iets te doen, te zien,/ te denken, te dromen: dat is wat/ ik ben, een dromertje pur sang”. En Walsers Assepoester put wel heel veel heel originele vreugde uit de droom. Dromen dat ze danst met haar prins verkiest ze daarom boven het werkelijk dansen met haar prins. Want “gedroomd/ is onze dans zo goed als echt./ Van ons wordt nu een dans gevraagd/ zonder lawaai. Gevoel kan ook/ goed dansen zonder voeten en/ geluid.” In Walsers versie koestert Assepoester dus juist dat zij een buitenstaander is, een nul, een verschoppeling. Maar wel een verschoppeling die intens ongewoon en ongewoon intens kan dromen, ondanks de droefheid die soms in haar woorden lijkt door te sijpelen. Zulke gelukkige en vrolijke verschoppelingen heb je in de oorspronkelijke sprookjes niet. Die bestaan immers alleen bij Walser.
Ook heel aardig is Walsers versie van “Sneeuwwitje”, waarin Sneeuwwitje de boze koningin die haar poogde te vermoorden vergeeft. Want zij houdt niet van rechters die mensen veroordelen voor moord: “Haal mij toch/ een andere rechter met dat/ zoete, niets wetende gevoel. Hoort wat het zegt. O, het zegt niets,/ het glimlacht, kust de zonde dood,/ liefkoost haar als zijn eigen zus/ en wurgt haar kussend: mijn gevoel/ spreekt u van alle zonden vrij”. Of, later: “Recht is hier mildheid; mildheid/ gekroonde vrede, neem nu aan/ dat heilige, zoete feest deel,/ dat zonden in de hemel strooit./ Weest vrolijk, vrolijkheid is troef!” Kinderlijk, wellicht. Naïef, misschien. Maar juist dat zorgt voor het vriendelijke licht dat zo kenmerkend is voor Walser. Wat nog versterkt wordt doordat de koningin, anders dan in het originele sprookje, niet een wrede dood sterft: een dergelijke ‘boontje komt om zijn loontje’ logica is Walser helemaal vreemd. Walser kiest, ook in zijn sprookjes, altijd voor een naïeve mildheid, voor een kinderlijke vrolijkheid, voor een onthechte lichtheid. Of voor droefheid en melancholie, maar nooit voor wraakzucht.
Walsers sprookjes bevatten mooie passages en originele vondsten. Ontroerend is bijvoorbeeld hoe de Engel, van wie wijze woorden verwacht worden bij Christus’ geboorte, eindigt met een verbaasde vraag. Een bijna kinderlijke vraag namelijk, zonder wanhoop of bitterheid maar vol vederlichte verwondering, over de kruisdood die God voor Christus in petto heeft, terwijl God zich tegelijk toch zo liefdevol ontfermt over zijn zoon. Ronduit vermakelijk is hoe soms het Sprookje zelf als personage optreedt, en hoe personages soms expliciet zeggen dat de dingen die zij doen zo ongerijmd zijn dat ze alleen maar kunnen gebeuren in een sprookje. Zodat het sprookje zelf ons om het sprookje laat glimlachen. Vermakelijk is hoe een nar tot de conclusie komt dat elke prins eigenlijk een nog grotere nar is dan de nar zelf: alsof alle macht een illusie is waar we ons vrolijk over kunnen maken. Zonder sarcasme, want Walser doet alleen aan milde ironie. En fraai vind ik tenslotte de volgende passage: “is werkelijkheid niet ook een droom? Zijn wij niet allemaal dagdromers,/ wakende handelaars, vreemde/ nachtbrakers die op klaarlichte/ dag met hun ideeën spelen/ en doen alsof we wakker zijn?/ Ja, wij zijn wakker- zijn wij het?/ Ons leidt een god voortdurend aan/ de hand, deed hij dat niet, waar ging/ het heen met ons? Geen garantie/ hebben wij dat wij het moesten doen/ zonder iets hogers. Een stille hulp/ die alleen niet waar te nemen is,/ omdat dat voor ons het raadsel is./ Een droom is alles: onze huizen,/ handel, ambacht, dagelijkse kost,/ de steden, provincies, het licht,/ de zon, niemand die beweren kan: ik begrijp het. Begrip komt enkel/ maar als stukwerk voor, niets anders!”
Ik heb mij kortom met Walsers sprookjes prima geamuseerd. En ik hoop dat er nog veel meer van hem vertaald zal worden.
"Klein zijn en blijven. Alleen in de onderste regionen kan ik ademen", zo schreef Walser in het fabuleuze "Jakob von Gunten". Dat credo komt prachtig uit de verf in zijn korte prozastukjes, die ook zelf klein zijn en blijven. Maar ook in hoe hij kinderlijke en ontroerend naïeve romanpersonages bedenkt, die zich niet kunnen of willen voegen in de wereld van de volwassenen, en die bewust ervoor kiezen om een absolute nederige nul te zijn zonder enige serieuze positie in deze wereld. Sebald heeft Walsers werken wel “humoresken uit louter wanhoop” genoemd, en dat is een heel rake paradox: je voelt medelijden met Walsers personages omdat ze als regelrechte nullen zo bungelen in de leegte, terwijl je tegelijk helemaal vrolijk wordt van de dingen die zij als buitenstaanders wel zien en wij niet. Door hun onaangepastheid en oningepastheid zijn Walsers personages meelijwekkend en wanhopig. Tegelijk zijn zij ook gevoelig voor vormen van vluchtige schoonheid en ongrijpbare vreugde waar brave burgers als wij geen flauw benul van hebben. Dus kijk je met mededogen en medelijden naar Walsers zo in de leegte bungelende personages, terwijl je hen tegelijk enorm benijdt om hun lichtheid en onthechtheid. En misschien zelfs heimelijk bewondert: Walsers personages hebben immers geen stress van hun ambities, zoals wij, en proberen nooit om macht uit te oefenen. Sebald (weer hij) heeft het dan ook terecht over het “vriendelijke licht” waarin Walsers werk voortdurend baadt.
In "Sprookjes" zijn vier ‘dramoletten’ gebundeld: korte theaterteksten, waarin bekende sprookjes op onnavolgbaar speelse wijze worden herverteld. En op hun kop worden gezet. Alsof Walser naar die sprookjes keek met de blik van een kind dat niet echt met die sprookjes vertrouwd is, of dat zich niet thuis voelt bij hoe die sprookjes in burgermanskringen worden verteld. Of als een kind dat nooit de sprookjes van Grimm heeft kunnen lezen en dus zelf iets moest verzinnen. In zijn romans en verhalen verplaatst Walser zich vaak in arme kinderen zonder speelgoed, die op aandoenlijke wijze speelkamers weten te maken van karige landwegen of zelfs helemaal niets: misschien heeft hij zich bij deze sprookjes wel verplaatst in kinderen zonder sprookjesboeken, en met hun rijke fantasie als enige speelkamer. Opvallend is in elk geval dat Walser steeds zijn eigen wendingen aan elk sprookje geeft, en zijn eigen motieven en aan dit sprookje toevoegt. Zodat hij dus met speelse en originele varianten komt op “Sneeuwwitje”, “Doornroosje”, “Assepoester” en “Het Christuskind”. Varianten die een veel vriendelijker licht uitstralen dan de sprookjes van de sprookjesboeken. Want de grimmigheid bij Grimm wordt vervangen door bijna naïeve vrolijkheid, door kinderlijke en aandoenlijke mildheid, door droomachtig geluk. Of door melancholie met een droevige, soms ironische glimlach. Het verhaalverloop wordt bovendien grilliger en onvoorspelbaarder. En ook de zelfspot en humor neemt toe: in sommige sprookjes wordt op milde wijze de draak gestoken met het verhaalverloop, of zelfs met het hele sprookjesgenre.
Ja, ook in Walsers versie van “Doornroosje” is Doornroosje wakker gekust. Alleen is zij niet zo blij dat ze uit haar slaap is gewekt, en is ze ook niet heel erg verrukt van haar – bij Walser ook wel opvallend pretentieloze- redder. Maar toch is de bruiloft zelfs nog lichter en vrolijker dan in het origineel, want lichtheid en onverwachte vormen van vrolijkheid staan bij Walser altijd voorop. En ja, in Walsers “Assepoester” is er ook de welbekende prins en die ongelofelijk gemene familie. Maar Walsers Assepoester houdt innig van de haar hatende stiefzusters, juist omdat ze haar haten en pijnigen: “Ik hou van hen die mij zo hard/ en streng behandelen, verlang/ naar onterechte tuchtiging,/ naar valse woorden waar ik dan/ vrolijk om glimlach. Dat geeft mij/ oneindig veel genoegdoening,/ het zorgt voor vulling van de dag,/ het geeft me iets te doen, te zien,/ te denken, te dromen: dat is wat/ ik ben, een dromertje pur sang”. En Walsers Assepoester put wel heel veel heel originele vreugde uit de droom. Dromen dat ze danst met haar prins verkiest ze daarom boven het werkelijk dansen met haar prins. Want “gedroomd/ is onze dans zo goed als echt./ Van ons wordt nu een dans gevraagd/ zonder lawaai. Gevoel kan ook/ goed dansen zonder voeten en/ geluid.” In Walsers versie koestert Assepoester dus juist dat zij een buitenstaander is, een nul, een verschoppeling. Maar wel een verschoppeling die intens ongewoon en ongewoon intens kan dromen, ondanks de droefheid die soms in haar woorden lijkt door te sijpelen. Zulke gelukkige en vrolijke verschoppelingen heb je in de oorspronkelijke sprookjes niet. Die bestaan immers alleen bij Walser.
Ook heel aardig is Walsers versie van “Sneeuwwitje”, waarin Sneeuwwitje de boze koningin die haar poogde te vermoorden vergeeft. Want zij houdt niet van rechters die mensen veroordelen voor moord: “Haal mij toch/ een andere rechter met dat/ zoete, niets wetende gevoel. Hoort wat het zegt. O, het zegt niets,/ het glimlacht, kust de zonde dood,/ liefkoost haar als zijn eigen zus/ en wurgt haar kussend: mijn gevoel/ spreekt u van alle zonden vrij”. Of, later: “Recht is hier mildheid; mildheid/ gekroonde vrede, neem nu aan/ dat heilige, zoete feest deel,/ dat zonden in de hemel strooit./ Weest vrolijk, vrolijkheid is troef!” Kinderlijk, wellicht. Naïef, misschien. Maar juist dat zorgt voor het vriendelijke licht dat zo kenmerkend is voor Walser. Wat nog versterkt wordt doordat de koningin, anders dan in het originele sprookje, niet een wrede dood sterft: een dergelijke ‘boontje komt om zijn loontje’ logica is Walser helemaal vreemd. Walser kiest, ook in zijn sprookjes, altijd voor een naïeve mildheid, voor een kinderlijke vrolijkheid, voor een onthechte lichtheid. Of voor droefheid en melancholie, maar nooit voor wraakzucht.
Walsers sprookjes bevatten mooie passages en originele vondsten. Ontroerend is bijvoorbeeld hoe de Engel, van wie wijze woorden verwacht worden bij Christus’ geboorte, eindigt met een verbaasde vraag. Een bijna kinderlijke vraag namelijk, zonder wanhoop of bitterheid maar vol vederlichte verwondering, over de kruisdood die God voor Christus in petto heeft, terwijl God zich tegelijk toch zo liefdevol ontfermt over zijn zoon. Ronduit vermakelijk is hoe soms het Sprookje zelf als personage optreedt, en hoe personages soms expliciet zeggen dat de dingen die zij doen zo ongerijmd zijn dat ze alleen maar kunnen gebeuren in een sprookje. Zodat het sprookje zelf ons om het sprookje laat glimlachen. Vermakelijk is hoe een nar tot de conclusie komt dat elke prins eigenlijk een nog grotere nar is dan de nar zelf: alsof alle macht een illusie is waar we ons vrolijk over kunnen maken. Zonder sarcasme, want Walser doet alleen aan milde ironie. En fraai vind ik tenslotte de volgende passage: “is werkelijkheid niet ook een droom? Zijn wij niet allemaal dagdromers,/ wakende handelaars, vreemde/ nachtbrakers die op klaarlichte/ dag met hun ideeën spelen/ en doen alsof we wakker zijn?/ Ja, wij zijn wakker- zijn wij het?/ Ons leidt een god voortdurend aan/ de hand, deed hij dat niet, waar ging/ het heen met ons? Geen garantie/ hebben wij dat wij het moesten doen/ zonder iets hogers. Een stille hulp/ die alleen niet waar te nemen is,/ omdat dat voor ons het raadsel is./ Een droom is alles: onze huizen,/ handel, ambacht, dagelijkse kost,/ de steden, provincies, het licht,/ de zon, niemand die beweren kan: ik begrijp het. Begrip komt enkel/ maar als stukwerk voor, niets anders!”
Ik heb mij kortom met Walsers sprookjes prima geamuseerd. En ik hoop dat er nog veel meer van hem vertaald zal worden.
December 26, 2022
As primeiras linhas de "A Bela Adormecida", o último dos 3 contos reimaginados ou desafiados por Robert Walser são eloquentes. Diz a Bela Adormecida: "Vós, que aqui estais em redor, por favor, olhai com atenção para este homem; acordou-me de um profundo sono secular e agora quer-me para esposa." [Responde o Rei]: "Não ousará tal atrevimento. Que fez ele de importante?". [De novo, a Bela Adormecida, que está já bem acordada]: "Veio até aqui e beijou-me, e com o beijo acordei". [Comentário da Dama de Honor]: "Qualquer outro o poderia."
Esta introdução mostra como esta versão será muito pouco tradicional. E é realmente uma divagação pelo conto que tudo questiona, a começar pelo próprio conto que é como que uma personagem, como já acontecera nos 2 contos anteriores. Dos 3, este foi o meu favorito e é sobretudo divertido, rebelde. Branca de Neve também é rebelde mas torna-se triste, talvez porque envolve a maternidade. Ao questionar livremente os pressupostos da história, e até o próprio questionar, numa deliciosa anarquia, revela o quanto a educação pode ser condicionada por histórias tradicionais baseadas em estereótipos, ou criadoras elas próprias desses estereótipos, ao serem repetidas, ao longo dos séculos, intocadas, sem "contraditório", com uma autoridade que, se não é formal, tem o peso difícil de calcular da tradição. É isso que Robert Walser faz, com grande criatividade: questiona, põe tudo de pernas para o ar.
Esta introdução mostra como esta versão será muito pouco tradicional. E é realmente uma divagação pelo conto que tudo questiona, a começar pelo próprio conto que é como que uma personagem, como já acontecera nos 2 contos anteriores. Dos 3, este foi o meu favorito e é sobretudo divertido, rebelde. Branca de Neve também é rebelde mas torna-se triste, talvez porque envolve a maternidade. Ao questionar livremente os pressupostos da história, e até o próprio questionar, numa deliciosa anarquia, revela o quanto a educação pode ser condicionada por histórias tradicionais baseadas em estereótipos, ou criadoras elas próprias desses estereótipos, ao serem repetidas, ao longo dos séculos, intocadas, sem "contraditório", com uma autoridade que, se não é formal, tem o peso difícil de calcular da tradição. É isso que Robert Walser faz, com grande criatividade: questiona, põe tudo de pernas para o ar.
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 16, 2021
Gata Borralheira - 4/5
Branca de Neve - 3,5/5
A Bela Adormecida - 3/5
Branca de Neve - 3,5/5
A Bela Adormecida - 3/5
May 22, 2024
I enjoyed the perspective of the author in these stories. It was very interesting, the right length, and easier to read than I expected with it being an older work.
January 16, 2026
Just the fairy tale
says so, not you and never me.
says so, not you and never me.
February 4, 2016
A diferencia de lo que ocurre en los textos de los hermanos Grimm, de los que Walser parte para escribir los dramolettes, estos personajes saben que no tienen libertad y que están bajo el yugo del cuento. Además, son personajes que, por tener una conciencia moderna, no pertenecen al contexto anticuado u obsoleto en el que están inmersos. Es importante recordar que los dramolettes fueron escritos cuando el género de los fairy tales se encontraba ya institucionalizado tanto en Europa como en Estados Unidos, lo que significó una regularización en su estilo y discurso. Walser, como muchos otros escritores, retomó los textos de los hermanos Grimm para jugar con las normas, valores y poderes conservadores que el género promulgó durante siglos. Cenicienta, Blancanieves, la Bella Durmiente son aquí, como lo describe Reto Sorg en el prefacio de la edición: “messengers of a poetic existence who bear witness to the human longing for being without boundaries while rooted in a center”.
Reseña completa:
http://www.criticismo.com/fairy-tales/
Reseña completa:
http://www.criticismo.com/fairy-tales/
August 30, 2020
A very breezy book, with the last fifteen pages dedicated to the life of one Robert Walser, who was praised my all but never received his due in the world of literature. I find him similar to Italo Svevo in tone and tenor, and at the same time in lineage too.
Recently rediscovered and immensely enjoyable and I’m gonna finish them all!!!
5 stars 🌟 for the fame after 100 years of obscurity!!
Recently rediscovered and immensely enjoyable and I’m gonna finish them all!!!
5 stars 🌟 for the fame after 100 years of obscurity!!
Displaying 1 - 12 of 12 reviews