Στις 20 Νοεμβρίου 1936 ένας άνθρωπος πέθανε και ένας μύθος γεννήθηκε: o Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι, ο μηχανικός, ο αναρχικός πιστολέρο, ο απαλλοτριωτής τραπεζών, ο χαρισματικός συνδικαλιστής, ο πολιτοφύλακας της αντιφασιστικής Βαρκελώνης.
Μισό αιώνα μετά, η γαλλίδα δημοσιογράφος Λιμπερτάδ Καζάλ προσπαθεί να διαλευκάνει το μυστήριο του θανάτου του θρυλικού επαναστάτη σε εκείνη τη Μαδρίτη που ύψωσε το ανάστημά της στον φασισμό. Σε αυτή την έρευνα ο αναγνώστης γίνεται μάρτυρας της πρώτης μεγάλης ληστείας τράπεζας στην Ισπανία, ακολουθεί τα μυστικά βήματα του Ντουρούτι και των συντρόφων του Ασκάσο και Χοβέρ στη Λατινική Αμερική, τους συνοδεύει στη γαλλική εξορία για να προετοιμάσουν την εξέγερση και, μετά την καταστολή του στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Καταλονία, πορεύεται μαζί με τη Φάλαγγα Ντουρούτι πηγαίνοντας για τη Σαραγόσα. Είναι μια αναζήτηση που φέρνει εντέλει τη δημοσιογράφο αντιμέτωπη με τα φαντάσματα της δικής της οικογενειακής ιστορίας.
Με οδηγό του την ενδελεχή ιστοριογραφική τεκμηρίωση, ο Φρανθίσκο Άλβαρεθ αναπλάθει αριστοτεχνικά την ατμόσφαιρα της εποχής, αναδεικνύει έξοχα τους πρωταγωνιστές της και ξαναζωντανεύει, κάτω από την όμορφη αυγουστιάτικη βροχή, την εικόνα εκείνης της ελευθεριακής επανάστασης που γεννήθηκε κι έσβησε μαζί με το καλοκαίρι του 1936.
Para que un libro sobre Durruti no me maraville, hay dos opciones: que lo haya escrito un fascista, y se note, o que esté mal escrito. Ojalá hubiera sido lo del fascista.
Prometía bastante más este libro y me ha decepcionado bastante. Siendo realista, el libro en sí no me parece muy bueno, tiene tramas un poco absurdas como la de Libertad que pretenden servir de hilo conductor pero que a mi, personalmente, no me convence. Por supuesto tiene momentos interesantes y ayuda a ver un punto de vista de Durruti y el momento previo a la guerra civil interesante, pero como novela no ha conseguido que me sintiese enganchado del todo. 3 estrellas de 5.
La trama principal de este libro me ha gustado, aunque no puedo decir lo mismo de la secundaria. La sensación final que he tenido es que al libro en general le faltaba un punto de cocción. La redacción se puede mejorar y hay partes que, en lugar de encajar con suavidad, parecen un poco forzadas. Desde luego no es un mal libro, pero no es suficiente con querer contar algo, hay que conseguir que la historia armonice de forma natural.
Me ha encantado, casi una crónica sobre cómo se gesta la movida en Barcelona en el 36. Me ha gustado mucho lo instructivo que es a nivel histórico y la capacidad del autor de expresar cosas muy fuertes con un lenguaje sencillo y directo
El reportaxe sobro Durruti d'una periodista francesa fía de republicanos españoles exiliados sirve d'escusa pa siguir les andances del anarquista y la so muerte n'estrañes circunstancies. La llectura en asturianu añedir un puntu d'interés históricu al venceyar la llucha de Durruti cola de la revolución de 1934. Un verdaderu prestar. Una cita para la posteridá: "la llibertá de caún ye la resposabilidá de toos, de la responsabilidá de caún depende la llibertá de toos".
Es una de las biografías del personaje épico pero real José buenaventura Durruti, el primer libro que leí sobre este individuo heroico que me llevo a descubrir "un mundo nuevo que llevamos en nuestros corazones y que está creciendo a cada instante"