Niewysłuchani. O śmierci samobójczej i tych, którzy pozostali

by Halszka Witkowska, Monika Tadra

Poruszająca opowieść o tych, których nikt nie chce wysłuchać.

Straciłam męża. Straciłem syna. Matkę. Babcię. Uczniów. Koleżankę z pracy.

Według najnowszych badań każda śmierć samobójcza dotyka 135 osób w otoczeniu człowieka, który odebrał sobie życie. Wśród nich znajdują się rodzina, przyjaciele, koledzy, znajomi. Pytanie „dlaczego?” unosi się w powietrzu – przez dni, tygodnie, miesiące, ale i całe lata po tragicznej śmierci. Spróbujmy choć częściowo na nie odpowiedzieć.

Monika Tadra zebrała trzynaście opowieści o bólu, żalu i gniewie, a przede wszystkim poczuciu winy. Dr Halszka Witkowska, ceniona specjalistka w dziedzinie suicydologii, rozłożyła traumatyczne przeżycia na czynniki pierwsze, by pomóc zrozumieć, co czują ludzie w żałobie po osobie, która popełniła samobójstwo. Ich książka to pozycja nie tylko dla tych, którzy kogoś stracili. To lektura dla każdego, kto pragnie nauczyć się słuchać – a nie raz okazało się, że jedna szczera rozmowa uratowała czyjeś życie.

Genres: Psychology, Nonfiction, Audiobook, Polish Literature, Reportage

528 pages, Paperback

First published September 10, 2024

Reviews

[Natalia Sypuła · Rating 5 out of 5]

Najlepsza książka z literatury faktu, jaką przeczytałam w tym roku. Ogromne gratulacje dla autorek za trafne, wyważone i subtelne pytania + świetne i mocne podsumowanie tematu.

Polecam przeczytać każdemu! Każdemu, bo nigdy nie wiadomo kto z Naszych bliskich, rodziny, znajomych, współpracowników czy przyjaciół ma myśli samobójcze.

"Jeżeli ktoś mówi o samobójstwie najprawdopodobniej tego nie zrobi" - to mit, takie deklaracje to wyraźny czynnik ryzyka! Podobnie jak alkoholizm, depresja, doświadczanie hejtu, bezrobocie, samobójstwo w rodzinie czy chociażby fantazjowanie na temat własnej choroby czy wypadku.

Bądźmy uważni i serio zastanawiajmy się JAK zwracamy się do drugiego człowieka.

[tomoe · Rating 5 out of 5]

Ciężki temat, ale książka pokazuje w spokojny i wyważony sposób jak kwestia samobójstwa może być różna i różnie oddziaływać na swoje otoczenie. Jak bardzo boimy się tego słowa, jak unikamy ludzi z takim doświadczeniem, jak na siłę próbujemy racjonalizować. Wachlarz emocji i prawd, głos ludzi dotkniętych taka traumą ale też głos specjalisty i bardzo potrzebne oswajanie tematu.

[Riello · Rating 5 out of 5]

Cisza zalegająca w mojej głowie po skończeniu tej książki mówi najgłośniej o tym, jak bardzo mną poruszyła.

[kraksa_inc]

Nie lubię oceniać na skali tego typu książek. Po prostu potrzebna i może pomóc wyciągnąć z otchłani

[Justyna Sk · Rating 5 out of 5]

„Śmierć nigdy nie usuwa cierpienia, tylko przenosi je na innych”

[Ewelina · Rating 5 out of 5]

Bardzo potrzebny reportaż.

Doceniam jak autorki oddały głos ofiarom i nie bawiły się w żadne fabularyzowanie historii czy moralizarowanie czytelnika.

[Karolina · Rating 5 out of 5]

Ciężko mi oceniać tą książkę pod względem ilości gwiazdek. Moim zdaniem - bardzo potrzebna pozycja na rynku książek psychologicznych. Dużo wnosi do tematu samobójstwa, tabu wokół niego i poczucia ogrommej samotności z nim związanym. Podobał mi się podział tej książki na wywiady z osobami po stracie bliskiej osoby oraz fragment książki gdzie wypowiada się Pani H. Witkowska jako suicydolog, z bardziej specjalistycznej, doświadczonej perspektywy.

[Magda Beret · Rating 4 out of 5]

To ważna i potrzebna książka, która z dużym wyważeniem i wrażliwością mówi o śmierci samobójczej oraz o tym, co przeżywają bliscy osoby, która straciła w ten sposób życie. To bardzo trudna lektura, chwilami przytłaczająca i wywołująca silne emocje. Uważam, że gdyby ją skrócić o kilka wywiadów, miałaby równie dużą moc, a w takiej bardziej skondensowanej formie, lepiej by do mnie przemówiła.

[Aleksandra Szranko · Rating 1 out of 5]

Porzucam na 20%, bo mnie mierżą domniemania, te wszystkie pytania: a jak się czułaś, a co myślałaś, czy śniłaś, a co byś powiedziała.

Mam to szczęście, że w moim otoczeniu nikt nie popełnił s., więc są mi to uczucia obce i psychoanaliza średnio mnie kręci.

[aleksandra ᯓ★ · Rating 5 out of 5]

same negatywne emocje towarzyszyly mi podczas czytania tej ksiazki, ale tylko ze wzgledu na fakt ile bolu bylo widocznego przy kazdej przytoczonej historii + mnostwo przydatnej i bardzo bardzo waznej wiedzy, swietna!!

[Obiektywnakrytykaliteracka · Rating 5 out of 5]

https://www.instagram.com/obiektywnak...

"Wiedza o tym, że ktoś nigdy nie wróci, nie powstrzymuje nas przed tęsknotą".
Toby Barlow.

"Niewysłuchani", to reportaż, który próbuje uchylić przed czytelnikiem tajemnicę, która odchodzi wraz z człowiekiem, który popełnia samobójstwo. Fenomenalna praca dwóch autorek pomaga czytelnikom, spojrzeć na to smutne zjawisko z zupełnie innej strony. Dzięki uprzejmości osób, które doświadczyły w swoim otoczeniu, lub rodzinie tego smutnego zdarzenia, przeczytamy trzynaście wywiadów, które chwytają za serce. Monika Tadra przeprowadziła je z należytą empatią, szacunkiem do rozmówcy i osoby zmarłej, a także z przenikliwością, pozwalającą na częściowe zrozumienie człowieka, który znalazł się w tak ciężkiej sytuacji życiowej. Otrzymamy również możliwość zapoznania się z materiałem, z punktu widzenia suicydologa, którą jest druga z autorek- Halszka Witkowska. Precyzja, którą posługuje się autorka, sprawia, że z naukowego punktu widzenia, temat staje się bardziej przystępny w odbiorze. Przygotowany przez nią materiał, podzielono na szesnaście części, w których Witkowska pieczołowicie tłumaczy odrębnie każde zjawisko, które niestety towarzyszy najbliższym osoby zmarłej.

Chcąc odpowiednio podejść do tematu, warto wspomnieć, czym właściwie jest suicydologia. Jest to interdyscyplinarna nauka, zajmująca się samobójstwami, ich próbami i ogólnie pojętą autodestruktywnością. Ściśle powiązana z psychologią, socjologią, czy pedagogiką, a do jej głównych zagadnień należą opis, charakterystyka, badania nad czynnikami i obiektywna analiza danych. Celem jest stworzenie profilaktyki, dzięki której uda się zapobiec części przypadków- według Światowej Organizacji Zdrowia, rocznie około 800 tysięcy osób z całego świata, popełnia skuteczne samobójstwo. Szacuje się też, że co około 3 sekundy, przez kogoś na świecie jest podejmowana próba samobójcza.

Przyznam szczerze, że z początku, gdy otrzymałam książkę od wydawnictwa, obawiałam się tych wywiadów. Tematyka wymagała ode mnie należytego skupienia i otwartości, z czym akurat nie miałam najmniejszego problemu. Jednak ta przejmująca tęsknota i piętrzące się z każdym rozdziałem pytania, na które ci ludzie nigdy nie otrzymają odpowiedzi, zwyczajnie łamią serce. Książka przełamuje tabu, stojące za zjawiskiem samobójstwa, a sposób przeprowadzania rozmów jest na najwyższym poziomie. Pytania nie są stronnicze i kontrowersyjne, wręcz autorka odpowiedzialna za tę część, płynnie dostosowuje się pod swojego rozmówcę i możliwości, idące za ową dyskusją. Każda konwersacja jest wysoce indywidualna, przez co jej kierunek zawsze zmierza w stronę, pozwalającą rozmówcy na ukazanie swoich przeżyć, emocji i uczucia porzucenia. Język, jakim operuje Monika Tadra, jest bardzo profesjonalny i nie deprecjonuje w żaden sposób nikogo. Autorka była świetnie przygotowana do każdej rozmowy, wywierając na mnie ogromne wrażenie- w obecnych czasach rzadko można spotkać tak dobry tekst. Skłamałabym, mówiąc, że to lekka lektura- sama treść nie przypomina co prawda naukowego manuskryptu, jednakże emocjonalnie powala momentami na kolana. Warto też zwrócić uwagę na to, że osoby, o których opowiadają ich bliscy, odeszli w różnych latach, z różnych powodów i w różnych stanach zdrowotnych- zawsze jednak towarzyszył im marazm, stany depresyjne i przejmujący ból. Z szacunku do osób, które zgłosiły się do przeprowadzenia z nimi wywiadów, autorka nie zdecydowała się na opublikowanie sposobów, w jaki zmarły osoby, o których mówią ich najbliżsi.

Rozmówcy przekazali podczas wywiadów różne spostrzeżenia, które dotyczyły wielu aspektów. Ich życia "przed" i "po", stanu zdrowia, samopoczucia, rozbijającego poczucia winy, czy też ogólnoświatowej stygmatyzacji samobójców i ich najbliższych. Z punktu poznawczego, był to bardzo interesujący aspekt, ponieważ w nigdy bym nie pomyślała, w jak prosty sposób można osądzić ludzi, którzy dopiero co stracili kogoś bliskiego. Miałam kiedyś do czynienia z dziewczyną, której ojciec odebrał sobie życie. Przyznała się do tego po kilku latach znajomości i momentalnie została otoczona opieką i "nastoletnią" próbą empatii- jednak nigdy więcej, nie grzebaliśmy w tej sprawie. Patrząc na to wspomnienie z punktu widzenia "Niewysłuchanych", to może powinniśmy. Choć ta koleżanka nigdy nie odczuła z naszej strony żadnej niechęci, czy osądu, mogła poczuć, że boimy się z nią rozmawiać na temat śmierci ojca. Zresztą, w większości rozmów przedstawionych w książce, przewija się ta sama problematyka- brak rozmów i obawy osób trzecich, o podjęcie dialogu.

Osoby udzielające wywiadów, podzielą się z czytelnikami ogólnym uczuciem porzucenia, wielkim smutkiem i poczuciem winy. Wielokrotnie natkniemy się na wspomnienia, w których opowiadają o sytuacjach, które "przed" nie zwróciły ich specjalnej uwagi, a nabrały znaczenia "po". Emocje często im towarzyszące, można porównać do rzeki- raz spokojnej, niemal martwej, a innym razem do rwącej, groźnej i śmiertelnej. Nieraz, po wielu latach, wciąż nie są do końca pogodzeni z sytuacją, która ich spotkała. Próbują też zaprezentować, jak radzą sobie obecnie, oraz jak to przykre wydarzenie wpłynęło na ich obecne życie- nieraz polegające na różnych terapiach psychologicznych, psychiatrycznych i farmakologicznych.

Drugą stroną medalu, będą niestety choroby zmarłych osób, lub krytyczne stany psychiczne, w jakich znajdowali się w ostatnich tygodniach życia. Tylko w niektórych przypadkach pobieżnie poznamy powody, przez które ci ludzie zdecydowali się na ten ciężki krok. Przeczytamy też o ogólnej stygmatyzacji, idącym za nią tabu i zaściankowości, która nie zawsze była wyłącznie małomiasteczkowa. Wszystkie te rozmowy łączy ból, tajemnica odejścia i potrzeba obwiniania.

Z kolei w następnej części, Halszka Witkowska zaprezentuje nam swoiste kompendium wiedzy, której fragmenty znajdziemy w postaci krótkich cytatów, przed każdym wywiadem. Z naukowego punktu widzenia (czym zresztą zajmuje się na co dzień),przedstawionego w szesnastu częściach, zapoznamy się między innymi z przejmującą ciszą, kwestią "dlaczego?", komunikacją myśli samobójczych, czy emocjami takimi jak strach, wstyd, złość czy zwątpienie. Na samym końcu zamieszczono część, którą nazwano "pomoc". Przeczytamy w niej, gdzie możemy jej szukać i jak ją otrzymać. W tak ciężkich do zrozumienia momentach warto zwrócić się o profesjonalną pomoc, żeby skierować swoje myśli i życie na właściwe tory.

Witkowska w sposób opanowany i dociekliwy przedstawi nam skrupulatnie zebrane materiały z wielu lat swojej pracy. Przeczytamy w nich między innymi o czynnikach ryzyka, czynnikach kulturowych, wielu niewypowiedzianych słowach, skrajnych emocjach, czy o pogrzebach, z którymi wciąż związane jest wiele przesądów. Dla osób, które są zainteresowane naukowym punktem widzenia, na to smutne zjawisko, mogę zdradzić, że to kawał dobrej roboty.

Podsumowując- autorki zdecydowanie zmniejszyły ogólną barierę pomiędzy zjawiskiem samobójstwa a społeczeństwem. Z pomocą wydawnictwa Prószyński i S-ka, na światło dzienne została wydana fenomenalna i karkołomna praca, z którą powinni zapoznać się właściwie wszyscy- wbrew pozorom, większość z nas ma w swoim otoczeniu kogoś, kto próbował targnąć się na swoje życie. Niestety, niektórzy skutecznie.

Czytelnik otrzyma ponad 500 stron tekstu, a pod skrzydełkami okładki znajdzie krótką instrukcję pomocy osobie, która straciła kogoś bliskiego, oraz numery telefonów i adres strony internetowej, gdzie można takową konsultację otrzymać. Warto kupić tę książkę ze względu na jej wkład w próbę zmiany opinii społeczeństwa oraz dlatego, że część dochodu ze sprzedaży zostanie przekazana na porady dla osób w żałobie, po stracie bliskiej osoby w wyniku samobójstwa.

Kampania "Życie warte jest rozmowy" (zwjr.pl).

Recenzja mogła powstać, dzięki akcji recenzenckiej wydawnictwa Prószyński i S-ka. Bardzo dziękuję, za możliwość wzięcia udziału, w tym przedsięwzięciu.

[mommy_and_books · Rating 5 out of 5]

" [...] Doświadczenie śmierci samobójczej zmienia nas, im bardziej bliski był nam człowiek, który odebrał sobie życie. [...]"

"Niewysłuchani. O śmierci samobójczej i tych, którzy pozostali" autorstwa Halszki Witkowskiej i Moniki Tadry jest bardzo ważną książką, którą powinien przeczytać każdy czytelnik.
Nigdy nie czytałam reportażu o tej tematyce. Żałuję, że ta pozycja ukazała się dopiero teraz, a nie dwanaście lat temu. Ból w rodzinie po samobójstwie najbliższego członka pozostaje wciąż taki sam. Nigdy nie mija. I nie oszukujmy się, że później będzie lepiej. Nie, nie będzie. Życie już nigdy nie będzie takie same. Łzy nadal płyną, jak nikt nie widzi. Po prostu po kilku latach od śmierci się o tym tragicznym wydarzeniu nie mówi, ale wystarczy iskierka i obrazy wracają. Już zawsze osoby, które pozostały po samobójczej stracie zawsze będą zadawały sobie pytania: dlaczego do tego doszło? Czy mogłam/mogłem coś zrobić, żeby temu zapobiec? . A najgorsze w tym wszystkim jest błędne poczucie, że to była nasza wina, że do tego doszło. Żyję z takim bólem już ponad 12 lat.
W sytuacji samobójstwa największymi potworami są ludzie, którzy nie mają poczucia empatii i zrozumienia. Ktoś, kto stracił członka rodziny, potrzebuje wysłuchania, a nie wyśmiewania lub chorych oskarżeń typu: mogliście coś zrobić, jak mogliście do tego dopuścić itd.
Tę książkę dedykuję właśnie takim osobom bez sumienia. Może historie tutaj opisane ścisną was za serca i zrozumiecie, że wystarczy odrobinę zmienić swoje zachowanie, a świat będzie piękniejszy.
Uświadomcie sobie jedno, nie da się upilnować człowieka, który chce popełnić samobójstwo. On to zrobi w najmniej spodziewanym momencie.

Jedna z autorek tej książki rozmawiała z trzynastoma osobami, których bliscy opuścili ten świat, popełniając samobójstwo. Ich historie są przejmujące, ściskające za gardło i wyciskające łzy. Czytelnicy, którzy mają doświadczenie w tym temacie doskonale wiedzą, co oni czują, bo sami to przeżywali i zapewne nadal przeżywają.

Ten reportaż radzę wam czytać w pełnym skupieniu i ciszy. Wtedy odczujecie dodatkowe emocje. Przed czytaniem przygotujcie sobie chusteczki, bo to jest bardzo mocny reportaż.

Na wewnętrznej stronie okładki znajdziecie przydatne informacje dotyczące tego, w jaki sposób możecie pomóc osobie po stracie bliskiego w wyniku śmierci samobójczej.

Na końcowej wewnętrznej stronie okładki znajdziecie przydatne numery telefonów czynne siedem dni w tygodniu. Oczywiście te numery są bezpłatne.

- 112 - Numer alarmowy w sytuacjach zagrożenia życia i zdrowia

- 800 702 222 - Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym

- 116 111 - Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży

Zajrzyjcie również na stronę: www.zwjr.pl, gdy jesteście w kryzysie samobójczym, przeżywacie żałobę po stracie bliskiej osoby w wyniku samobójstwa lub po prostu chcecie pomóc.

Pomagając innym, nie zapominajcie również o własnym zdrowiu fizycznym i psychicznym.

[Bookshelferka · Rating 5 out of 5]

„Miłość nie znika wraz ze śmiercią. Zmienia tylko swoją formę”

Poruszająca opowieść o tych, których nikt nie słucha. „Niewysłuchani” - o śmierci samobójczej i tych, którzy pozostali.

Książka składa się z dwóch części. W pierwszej Monika Tadra @swiatapotkan prowadzi rozmowy z 13 osobami, które mierzą się z samobójczą śmiercią kogoś im bliskiego. Poznajemy historię matki płaczącej nad swoim dzieckiem, syna cierpiącego po stracie ojca, nauczycielki, która straciła uczniów i innych osób, które straciły kogoś przez samobójstwo. Historie rozdzierające serce.

Dlaczego „niewysłuchani”? We wszystkich rozmowach przedstawionych w książce pojawia się brak dialogu. Kiedy ktoś traci bliską osobę poprzez śmierć samobójczą, ludzie dotąd najbliżsi odsuwają się, nie rozmawiają, unikają spotkań.

„Rozmowa? Nawet nie zdajemy sobie sprawy jak ważne jest zwykle słuchanie. Nie musimy rozmawiać z drugim człowiekiem. wystarczy, że jest ktoś, kto wysłucha, i to już wiele zmienia”

W drugiej części książki suicydolog Halszka Witkowska @zyciewartejestrozmowy stara się wskazać wspólne tematy i problemy łączące osoby, które przeżywają śmierć samobójczą swoich bliskich.

„(…) szacuje się, że nawet 135 osób z otoczenia człowieka, który odebrał sobie życie, jest narażonych na negatywne konsekwencje związanie z tą śmiercią. Każda z nich będzie przeżywać żałobę na swój sposób”

A co możemy zrobić my - społeczeństwo?
Nie oceniać, nie komentować nie plotkować. Żałoba jest indywidualną sprawą. Warto też normalizować chodzenie do psychologa, psychiatry czy terapeuty. W wielu społecznościach, nadal słyszy się o tym, że korzystanie z pomocy psychiatrycznej jest zarezerwowane dla „wariatów” 💔

„(…) osoby, które popełniają samobójstwo, nie robią tego dlatego, że chcą umrzeć, tylko dlatego, że nie mogą dalej żyć”

Ta książka jest tak wartościowa, że brakłoby mi słów, by ją opisać. Najlepiej wykorzystane 522 strony, jakie miałam ostatnio okazję przeczytać. I nie zrażajcie się proszę objętością tej książki, zupełnie jej nie czuć, a niesie ze sobą wiele bezcennych mądrości. Na pewno nie raz jeszcze do niej wrócę.

Warto wspomnieć, że część dochodu z książki wesprze pierwszy w Polsce serwis edukacyjno-pomocowy dla osób w kryzysie samobójczym i ich bliskich -> Życie Warte Jest Rozmowy (zwjr.pl)

[żyrafaczyta · Rating 5 out of 5]

„Nasi bliscy zawsze będą przy nas. Zmienia się tylko forma ich obecności. To właśnie ta przemiana boli nas najbardziej. Po tej zmianie rzeczywistość nigdy już nie jest taka sama. My już nigdy nie jesteśmy tacy sami. Jedyne, co pozostaje bez zmian, to miłość, która nie odchodzi wraz ze śmiercią.”
Dzisiaj chciałabym podzielić się z Wami refleksjami na temat książki „Niewysłuchani. O śmierci samobójczej i tych, którzy pozostali” Halszki Witkowskiej i Moniki Tadry. Temat poruszany w tej publikacji jest niezwykle trudny i bolesny, jednak uważam, że jest to rozmowa, której nie możemy uniknąć.
Jako osoba, która sama zmagała się z myślami samobójczymi, podeszłam do lektury z dużą dozą ostrożności. Jednak zdecydowałam się na ten krok, wierząc, że zrozumienie doświadczeń innych może pomóc mi lepiej sobie poradzić z własnymi demonami.
Książka jest zarówno poruszającym reportażem, jak i próbą teoretycznego ujęcia tematu. Autorki, poprzez rozmowy z osobami, które straciły bliskich w wyniku samobójstwa, odsłaniają bolesną prawdę o tym, jak ta tragedia wpływa na życie pozostałych. Ich historie są pełne żalu, poczucia winy i bezradności.
To, co najbardziej mnie poruszyło, to świadomość, że po każdej osobie, która odebrała sobie życie, pozostaje wiele osób zranionych i zagubionych. Statystyki są zatrważające: w 2023 roku w Polsce odnotowano ponad 5200 samobójstw. To oznacza, że setki tysięcy ludzi mierzy się z konsekwencjami tej tragedii.
Książka „Niewysłuchani” jest ważna, ponieważ pozwala nam spojrzeć na problem samobójstw z perspektywy tych, którzy zostali. Pokazuje, że nie jesteśmy sami z naszym bólem i że istnieje nadzieja na wyjście z tego koszmaru.
Czytając tę książkę, niejednokrotnie łamałam się. Jednak każda łza była jednocześnie wyrazem współczucia dla osób opisanych w książce i nadzieją na to, że ich historie pomogą innym.
Gorąco polecam tę książkę wszystkim, którzy szukają odpowiedzi na trudne pytania dotyczące śmierci samobójczej. To pozycja, która skłania do refleksji, ale także daje nadzieję. Kupując tę książkę, wspieracie również portal Życie Warte Jest Rozmowy, który oferuje pomoc osobom zmagającym się z kryzysem.

[Ula · Rating 5 out of 5]

„Niewysłuchani” to niesamowita, wyjątkowa i mądra książka na tak ważny i trudny temat. Jestem pod ogromnym wrażeniem pracy, jaką autorki włożyły w powstanie tej książki. Pierwsza część to rozmowy z osobami, których bliscy popełnili sam0b*jstwo. Bez komentarza, bez refleksji, za to z ogromem empatii i przestrzenią na „wygadanie się”. Umiejętnie poprowadzone rozmowy sprawiają, że mimo trudnego tematu czyta się je dobrze, choć kłucie w piersi jest dojmujące… W drugiej części autorka przejmuje narrację jako specjalistka ds. sam0b*jstw. Odnosi się do poszczególnych wypowiedzi z pierwszej części, dzieląc się swoją wiedzą i doświadczeniem. Mnóstwo tutaj przydatnych rad, jak rozmawiać z bliskimi osób po sam0b*jstwach, ale także co mówić do osób w kryzysie psychicznym i jak wiele takie słowa mogą zmienić! Poruszane są tematy opieki psychiatrycznej i psychologicznej, religii, odpowiedzialności społecznej, wykluczenia, przesądów. Bardzo, bardzo ciekawe wątki i ogrom wiedzy dla osób, którym tematy zdrowia psychicznego nie są obce. Mnie książka dotknęła bardzo mocno, momentami doprowadziła do łez - wzruszenia, bezsilności, ale też wdzięczności dla Autorki za tak empatyczną i pełną mądrości książkę.

[Monika · Rating 5 out of 5]

(Wypożyczona z biblioteki)
Ta książka dotkliwie zaboli.
Wyciśnie te wspomniane w niej pojedyncze łzy.
I choć żałuję, że takie książki muszą powstawać, to cieszę się, że jeśli powstają, to właśnie takie.
Napisane pod wpływem przeżyć, ogromnej wiedzy, ale niepozbawione wrażliwości, uważności i szacunku dla tych tytułowych niewysłuchanych, czyli dla tych, którzy zostali.
Niskie ukłony dla autorek za zmierzenie się z tematem, który dla wielu nadal pozostaje tabu; ta książka to krok w stronę rzeczywistości, w której będziemy gotowi otwarcie, bez lęku i wstydu rozmawiać o samobójstwie.

[Aleksandra · Rating 5 out of 5]

Książka nie należy do tych, które można przeczytać jednym tchem. Nie gloryfikuje i nie romantyzuje śmierci samobójczej, ale też jej nie potępia - tylko (a może aż?) oddaje głos tym, którzy pozostają osamotnieni po stracie. Poznajemy historie wnuczki, syna, siostry, żony, ojca, matki, nauczycielki, partnera... Dostajemy prawo poznania ich emocji i perspektywy. Nie jest to łatwa lektura, wymaga ona ciszy, skupienia i zrozumienia dla bólu i cierpienia tych, którzy odeszli, i tych, którzy zostali. I choć każda historia rozrywa serce, to musi zostać usłyszana.

[Joanna Rochowicz · Rating 5 out of 5]

Bardzo ważna książka zwracająca uwagę na osoby zmagające się ze stratą bliskich w wyniku śmierci samobójczej. Pokazuje, z jakimi problemami się mierzą, jak sobie radzą, lub nie, z presją społeczną, a przede wszystkim zwraca uwagę na to, jak wesprzeć kogoś po takiej stracie. Halszka Witkowska i Monika Tadra - ich uważność na drugiego człowieka i wielka wrażliwość, a jednocześnie ogromna wiedza w dziedzinie suicydologii – a także bohaterowie, którzy odważyli się opowiedzieć swoje historie, sprawiają, że warto sięgnąć po tę książkę.

[Marta · Rating 4 out of 5]

Z uwagi na tematykę, jak też osobiste doświadczenia, trudno jest mi ocenić tę książkę w pięciostopniowej skali. Wiem jedno - Autorka to jedna z najlepszych specjalistek związanych z problematyką kryzysów suicydalnych sensu largo i bardzo bym chciała, żeby opinia społeczna czerpała o nich wiedzę właśnie z takich pozycji - możliwie najbliższych merytorycznej wiedzy i empatycznego słuchania, możliwie najdalszych od nieuzasadnionego wartościowania i taniej sensacji.

[Pogawędźmy o książkach · Rating 5 out of 5]

Pięknie poprowadzona rozmowa z osobami, których bliscy popełnili samobójstwo. Bardzo mądra druga część książki, w której dr Halszka Witkowska rozłożyła temat samobójstwa na czynniki pierwsze, abyśmy mogli zrozumieć, czym mogła się kierować i co czuła osoba, która zdecydowała się na tak drastyczny krok, ale też co czują osoby najbliższe.
To nie jest łatwa i przyjemna książka, ale cieszę się, że ją przeczytałam.

[Czytajki · Rating 5 out of 5]

Jestem niesamowicie poruszona ta książka. Jest ona tak mądra, ważna i potrzebna! Dotknela mnie do glebi, i nie będę tu rozpisywac wszystkich swoich refleksji na ten temat , bo jest ich bardzo wiele i sa również bardzo osobiste. Faktem jest, ze jest to jedna z najwazniejszych i najlepiej napisanych ksiazek o tematyce psychologicznej, jakie przeczytalam.

[luiza · Rating 4 out of 5]

Godna pochwały jest zwłaszcza część merytoryczna. Ważna wiedza, która powinna być bardziej powszechna. Wywiady ciekawe, jednak z jednym mam zgrzyt, więc gwiazdka mniej. Myślę że to jedna z tych pozycji, które uważam za obowiązkowe.

[Tomasz Kowalski · Rating 4 out of 5]

ogolnie dobra ksiazka, ale za malo na ocene 5, napisana w dosc prosty sposob - sa to spisane wywiady, nie potrzeba researchu czy jakiegos dodatkowego zaangazowania autora

temat dyskusyjny, mam o nim swoje zdanie co tym bardziej nie pomoglo dac 5/5 ;-)

ogolnie jednak polecam!

[aleksandra dominika]

nie czuje się wystarczająco kompetentna, żeby oceniać tę książkę w gwiazdkach, ale na pewno to BARDZO potrzebny reportaż

[Julia Kozińska · Rating 5 out of 5]

4.75

[Iza Ożga · Rating 5 out of 5]

Jestem pod wrażeniem z jakim taktem zostały przeprowadzone rozmowy z osobami, których dotknęła śmierć samobójcza bliskiej osoby. Chapeau bas!

[antoszalka]

tej książki nie da się ocenić

[Oksana Bodnar · Rating 4 out of 5]

Książka cudowna baaaardzo potrzebna

[Szymon · Rating 2 out of 5]

{Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Prószyński i S-ka}

Książka Moniki Tadry to głęboko poruszająca opowieść o ludziach, którzy stracili bliskich w wyniku samobójstwa. Autorka zebrała trzynaście niezwykle osobistych historii pełnych bólu i żalu, z którymi muszą zmierzyć się osoby pozostawione po owej tragedii. Opowieści te wzbogacone są analizą doktor Halszki Witkowskiej, specjalistki w dziedzinie suicydologii, która pomaga lepiej zrozumieć, co czują ludzie w żałobie po samobójczej śmierci bliskiej osoby.

Książka nie jest skierowana wyłącznie do tych, którzy sami doświadczyli takiej straty, ale także do każdego, kto chce nauczyć się empatii, słuchania i zrozumienia trudnych emocji. Autorka pokazuje, że jedna szczera rozmowa może uratować życie, czyniąc z tej książki nie tylko opowieść o smutku, ale też o nadziei i możliwości niesienia wsparcia innym.