Min tid i disse skogene

by Gaute Heivoll

For alltid skal det være Johannes og Ingeborg.

Hun er den ildfulle tjenestejenta på gården han har odelen til. Da faren dør, lar han likevel broren overta, og skaffer seg et eget sted, et sted for dem alene.

Fremtiden synes å være sikret, slekter kan følge slekters gang, slik de alltid har gjort. Men ingenting blir som de har sett for seg. Gården blir tvangssolgt, og Ingeborgs mørke sider trer fram. Johannes kjemper for å holde det hele sammen. Og hvorfor kommer ikke barnet? Hvorfor får han ingen sønn?

Min tid i disse skogene er en mektig, fengslende og rik livsskildring. Det er en roman om kjærlighet og tilhørighet, om barn og slekt, om hvem man til slutt er når alt er blitt tatt ifra en.

Genres: Fiction, Historical Fiction

463 pages, Hardcover

First published September 11, 2024

About the author

Gaute Heivoll studied creative writing at Boe from 2001-2, and has studied law at the University of Oslo and psychology at the University of Bergen. He has also worked as a teacher. Heivoll has written poems, short stories and essays for newspapers and literary magazines and has been included in many anthologies. He has also conducted courses in creative writing in Norway and France and has worked as a literary critic in Norwegian newspapers. He made his literary debut in 2002 with the poetry collection Liten dansende gutt. His novels include Omars siste dager [Omar's Last Days] (2003) and Ungdomssangen [Song of Youth] (2005). His most recent book is the short-story collection Doktor Gordeau. Heivoll was the recipient of the 2003 Tiden-prisen Prize. In 2006 he was the Norwegian representative to the Literary Festival Project Scritture Giovanni and his short story "Dr. Gordeau" was translated into English, German and italian.

Reviews

[Isabel]

Johannes vent🥹💔

Helemaal mijn soort roman.

[Anne De Schrijver]

Zo een boek waarvan je er niet veel tegenkomt maar volledig aan je blijft plakken. Johannes toch 🥺

[Danny Jacobs]

Weer een boek dat me zwaar heeft aangegrepen. ‘Mijn tijd in deze bossen’ van Gaute Heivoll is zo’n boek dat zich langzaam onder je huid nestelt. Het vertelt het verhaal van Johannes en Ingeborg, twee eenvoudige mensen die in het afgelegen Noorse binnenland proberen samen een leven op te bouwen.

Over een periode van ruim veertig jaar zien we hun liefde, hun dromen, hun tegenslagen en vooral hun volharding.
Het bijzondere is dat Heivoll van dat ogenschijnlijk kleine bestaan een groot verhaal weet te maken.

De bossen, de boerderij, de seizoenen en het harde dagelijkse werk vormen niet zomaar het decor, maar lijken zelf een personage te worden. Tegelijk verandert de wereld rondom Johannes en Ingeborg langzaam, terwijl zij vasthouden aan hun eigen gewoonten, trots en verwachtingen.

De roman gaat over liefde, maar ook over eenzaamheid, kinderloosheid, familie en de last van wat van generatie op generatie wordt doorgegeven. Vooral de psychische problemen van Ingeborg krijgen een aangrijpende plaats in het verhaal. Heivoll beschrijft die niet vanop afstand, maar laat vooral voelen wat ze betekenen voor haarzelf én voor Johannes, die steeds opnieuw probeert het leven bijeen te houden. Er gebeurt vaak weinig spectaculairs, en juist daarin schuilt de kracht van het boek. Het is een verhaal over gewone mensen, maar nergens voelen hun levens gewoon aan.

De sobere, bijna verstilde vertelstijl maakt de emoties des te sterker. Je krijgt bovendien een indringend beeld van een verdwenen Noorwegen, waarin bezit, afkomst, arbeid en familie nog het leven bepaalden.

Ik was vooral getroffen door de manier waarop Heivoll laat zien hoe een mensenleven voorbijgaat zonder dat je daar veel vat op hebt. Een grootse roman over een klein leven, en misschien precies daarom zo universeel.

Ik ga alvast nog wat werk van Gaute Heivoll lezen.

[Patty Peters]

Een boek over een man die enkel bestaat en graag boeken leest over schepsels die enkel bestaan.

[Herman]

****1/2

[Pyramidhead]

Het verhaal volgt het leven van de Noorse Johannes, van begin 20e eeuw tot de jaren '70. Johannes brengt zijn leven door op het platteland tussen drie boerderijen in de Noorse bossen, samen met zijn vrouw Ingeborg. Ingeborg wordt psychisch ziek, wat vanuit het oogpunt van Johannes akelig accuraat beschreven wordt.

Johannes gaat tussen de episodes en opnames van Ingeborg door met zijn eenvoudige leven dat hij, zonder dat hij het zich beseft, vult met waardevolle momenten. Een leven lang wachten.

De rauwe simpelheid, de onderhuidse spanning, het ongemak en de schoonheid van het Noorse plattelandsleven geven het boek een soort magische charme, ik moest steeds verder lezen, terwijl het leven van Johannes en Ingeborg voortkabbelt.

Veel gebeurtenissen worden niet expliciet benoemd en hoofdstukken eindigen vaak zonder conclusie, waardoor de lezer steeds achterblijft met vermoedens en vage ideeën die dan weer tussen de regels door bevestigd of weerlegd worden. Ik vond het een heel bijzonder boek over het leven en de waarde daarvan.

[Reidar Devold]

En bok fra en av våre aller beste forfattere. Dette er den ultimate kjærlighets historie. Heivoll’s fantastiske skildringer evner å forklare hvordan tilsynelatende små hendelser kan bli milepæler i et liv. Boka minner om Vesaas fuglane og kanskje Gulbrandsens «Bakom synger skogene». Er tittelen et bakpek til denne boka? Boka går inn på min topp tyve liste.

[Els]

Sommige boeken lees je voor het verhaal, andere boeken lees je om de sfeer, de taal en de mensen die erin leven. Mijn tijd in deze bossen van Gaute Heivoll behoort voor mij tot die laatste categorie.

Hoofdpersoon Johannes is een man van weinig woorden. Hij leeft dicht bij de natuur en vindt houvast in het ritme van het boerenbestaan. Melken, zaaien, oogsten, hout kappen: het zijn de vaste punten waaraan hij zich vasthoudt. Johannes zoekt naar een thuis en naar zekerheid, en hoopt die te vinden bij zijn vrouw Ingeborg. Maar Ingeborg worstelt met een psychische ziekte, waardoor het leven niet altijd eenvoudig is. Toch blijft Johannes doorgaan. Niet uit heldhaftigheid, maar omdat het leven nu eenmaal verdergaat.

Wat dit boek voor mij bijzonder maakt, is de manier waarop Gaute Heivoll schrijft. Met ogenschijnlijk eenvoudige woorden schetst hij een wereld die volledig tot leven komt. De personages voelen echt aan; het zijn mensen die je graag had willen ontmoeten. Hetzelfde geldt voor het landschap waarin zij leven. Tijdens het lezen verlangde ik ernaar die bossen te zien, de boerderij te bezoeken en deel uit te maken van die gemeenschap.

De kracht van dit boek zit niet in grote gebeurtenissen, maar in de aandacht voor het alledaagse. De schrijver laat zien hoeveel schoonheid er schuilt in gewone levens en in de band tussen mens en natuur.

Elke zin in dit boek was voor mij een klein feestje. Een prachtig geschreven roman die nog lang in mijn gedachten zal blijven.

[Toos Verdouw]

De kleur van de cover weerspiegelt treffend de sfeer: triest en uitzichtloos, maar in de diepte zo liefdevol en hoopvol. Het vertrouwen dat na de donkerte het weer licht wordt.

[Katrien]

4,5 ster

[Nina Antonsen]

En vakker kjærlighetshistorie, kjærlighet til naturen, til arbeidet og til sin kone, tross at romanens hovedperson tilsynelatende får lite varme og omsorg tilbake. Hvordan et blikk, og en tilsynelatende enkel kommentar løfter kjærligheten. Les denne❤️

[Elise Vesterhus]

Koser meg så med disse bøkene til Heivoll som egentlig ikke handler om noenting. Og stort pluss med Even Rasmussen som innleser av lydboka, altfor få innlesere fra Mandal ❤️

[Tine Sundal]

Langsom men veldig fin roman
https://tinesundal.blogspot.com/2024/...

[Eefje Vogelzang-Meerveld]

Een boek wat je niet zomaar weer loslaat. Prachtig

[Rohmana Koops]

Een prachtig verhaal maar gewoon niet mijn soort boek. Ik kon mij elke keer niet enthousiast maken om verder te lezen en daardoor bijna 1 maand geduurd voordat ik hem eindelijk heb uitgelezen.

[Gerhard]

Prachtig verhaal over moeilijke levens in eenvoudige leefomstandigheden in Noorwegen. Aanrader.

[Merete Bratsberg Aae]

En nydelig, lavmælt bok om et liv med en psykisk syk ektefelle. Johannes, jeg-personen, er ung da romanen starter i 1932. Han blir kjæreste med Ingeborg, som jobba på gården hans. De to gifter seg og vi følger resten av livet deres. Det skal bringe mye hardt arbeid, mye dårlig psykisk helse og ufattelig mye tålmodighet. Johanne er stødig, rolig, trofast og en mann av få ord. Ingeborg viser seg å ha en psykisk lidelse som skal sette samlivet deres på tøffe prøver. Hun er også dyktig til å veve. Akkurat den aktiviteten skal vise seg å være redningen.

Det kommer ingen barn. Det dukker også opp problemer i form av odel. Det blir noen runder med flytting, og for Johannes' del blir det mye venting på at ting skal gå over. Han snakker nesten ikke med noen om følelsene sine. Han biter tennene sammen og jobber. Arbeidet er en velsignelse.

Det er nydelige beskrivelser av gårdsarbeid, av naturen og et liv i savn. Det er mye som er sårt, men håpet er der hele tida. På slutten blir en ulykke til en velsignelse. Det har vært åndelig innslag underveis, men Johannes er tilbakeholden. Derimot har han en gammel drøm, som han forteller langt inn i voksenlivet. Han ønska å bli lærer. Og på en måte blir han det, en kort stund, og han redder den gamle, nedlagte skolen.

Johannes skammer seg ikke over at kona er psykisk syk. Derimot er han litt beskjemmet over tiltrekningen han kjenner til Anna, en nabokone. Men han er ikke typen til å gjøre noe overilt, så han er som en klippe for Ingeborg.

Teppene som Ingeborg vever, har mye symbolikk i seg. Hun vever så hardt at renningen ikke synes. Det gir slitesterke tepper. Hun får et ry som vever. I livet er vel Johannes som vever livet hennes, som utgjør renningen, som er vanskelig å se, men som er der og som holder alt sammen.

Dette er en bok som er trist og håpefull på samme tid. Den gir et bilde av tida 1932 til 1974, hvor mye skjedde i samfunnet, selv om samfunnet er litt på avstand i boka. I sentrum står menneskene og livene deres. Denne boka må du lese, eller du kan gjerne lytte til den. Jeg starta med lydbok, men måtte låne den på biblioteket for å ha den i hendene på slutten. Stemmen fra lydboka, med sørlandsdialekt, klang med helt til siste setning.

Anbefales!

[Yolanda Kaufmann]

Ach ach ach. Wat een mooi, bijzonder boek ❤️.

[Annemie Meuleman]

4.5 *

[Annette]

De titel moet zijn: Mijn tijd in deze bossen.

[Bram Dingerdis]

In één ruk uitgelezen. Heel vlot maar sober geschreven, met een prachtig Noors decor: bossen, seizoenen, het werken en wonen in de natuur. En een vrouw waar eigenlijk niet mee samen te leven valt maar wat Johannes toch doet.

Tegelijk is het een boek over hoe je zoiets uithoudt. Johannes wordt mishandeld, zijn leven wordt vergald, en toch blijft hij. Heivoll legt niet uit waarom. Hij laat het zien in kleine observaties en in wat onuitgesproken blijft. En in hoe herinneringen werken: niet als iets wat je beheerst, maar als iets wat je later, stukje bij beetje, probeert te begrijpen. Prachtig boek.

[Bianca]

Hoe heerlijk was dit verhaal… wat een zalige vent, die Johannes.

[Romy chatrou]

Mooiste zinnen:

Zolang ze huilde, werd iets in haar milder, en als ze milder was geworden, was ze straks zichzelf weer. Hij wist het. Zolang ze huilde, was er hoop.


Het gaf hem een vleugje hoop en troost dat hij nog
ontroerd kon raken, dat er nog iets in hem zat wat leek op het kind dat hij ooit was: puur, open en onschuldig, overgeleverd aan mensen die nu allemaal dood waren.
Hij stond ervan versteld hoe snel het was verschrompeld:
de strijdlust, de moed, de dwarsigheid, de wil, of hoe je het ook moest noemen. Dat wat hem verder had gebracht.
Een richting in zijn leven. Misschien had het geen naam...

[Francis K.]

De eenvoud van wat het leven is of kan zijn. De schoonheid en hardheid van een leven in de natuur. Over liefde, de pijn en oprechtheid…
Schone mensen in dit boek. Puur.
Een ‘onthaastend’ boek, heerlijk is dat.

[Anders Jaarvik]

Fin bok om et liv, om gode og vonde dager.

[Margret Gunnarsdottir]

Mann klarer seg alene. Han fryser en del.
____________________________________________________
Vakker historie om en manns liv og båndene som knyttes mellom mennesker.

Har man egentlig frie tøyler? Her møter vi en mann som er trollbunden (og stedsbunden? tidvis gjeldsbunden) i aller høyeste grad. Johannes sier fra seg odelsgården og flytter til en perifer grend for kvinnen han elsker, Ingeborg. Livet hans er en evig jakt etter henne. En ukjent arvtager av gården tar over og ekteparet må flytte inn på Eftestad, en liten gård i et større nabolag. Her blir de en del av et større fellesskap. Ingeborg vever tepper som ektemannen håper hun skal beholde, men de sendes alltid vekk. Trådene forblir usamlet.

Ingeborg får bevege seg fritt, imens hovedpersonen prøver å fange henne tilbake. Han er den eneste som kan finne henne når hun er ute på vandring. Elgen kan også bevege seg fritt, uavhengig av hvem som eier skogen. Hovedpersonen skyter den rett gjennom hjertet.

Gårdshesten Blakken lider samme skjebne som elgen ute i skogen. Skjebnen er den samme uavhengig av om man har vært et arbeidsjern eller en fri konge. Sølvreven som unnslipper farmen setter seg fast i et høygjerde.

En viktig del av boka omhandler historie.
Ekteparet får ingen barn. Ingen arvtakere (selv om nabojenta Tone til tider framstår som en mulig datter for Johannes) Ingen bevis på at de har levd. På samme vis heter hesten etter Berthel bare hesten etter Berthel. Det fantes ingen til å si dens historie videre. Teppene forsvinner. Sølvreven forsvinner. Ingeborg får et avisoppslag, men ektemannen er nesten helt utelatt. Alt de har er hverandre. Da er det kanskje ikke så rart at boka ender med at Johannes går på let etter sin kone for siste gang.

[Floris van Duijvenbode]

Mijn tijd in deze bossen kwam ik tegen op de website van de bezige bij. Vaak als ik opzoek ben naar boeken om te lezen surf ik rond op dit soort sites zoekend naar schrijvers die ik ken of covers die me aanspreken. Mijn tijd in deze bossen heeft naast een pakkende titel echt en geweldige cover, het had als schilderij op mijn muur kunnen hangen. En zo geschiede belande het op mijn 'want to read' en 2 maanden later in mijn handen na het gekocht te hebben in Groningen.

"Schaam je je niet?" Johannes krijgt deze vraag tegen het einde van het verhaal en denkt geen seconde na over een reactie, "Nee".

Dit is een tragisch liefdeverhaal van een gehavend koppel door de jaren heen. Ingeborg wordt geteisterd door extreem ambivalent gedrag wat als oorzaak een mentale ziekte lijkt te hebben. Johannes zorgt voor haar, houdt van haar en geeft om haar. Tegen het einde van het boek komt hij juist tot realisatie dat zij zijn tijd is. Dat zijn leven er niet toe had gedaan als zij niet een onderdeel was geweest.

Prachtig boek zeker het lezen waard. (En extreem niche alleen in het Noors en Nederlands te lezen)

[Marjolein Schut]

Johannes, geboren rond 1910 in Noorwegen. Een jongeren broer, een oudere inmiddels overleden zus. Een jong overleden moeder.
Johannes leeft een leven dichtbij de natuur. T Leven overkomt hem. Hij loopt achter hun dienstmeisje Ingeborg aan (Ben jij t? Zegt ze alleen maar). Als vanzelfsprekend zoenen zen(Johannes wist niet dat hij het kon) en ze trouwen.

Kinderen komen er niet. En langzaam maar zeker blijkt Ingeborg slechte periodes heeft. Dan scheldt ze Johannes uit (hij zoekt alleen maar kutten op) en mag hij niet in de buurt komen. Ze verhuizen en de boerderij waar Johannes groot is geworden te verlaten.

De buren, de gemeenschap zorgt voor Ingeborg. En soms wordt ze opgenomen.

Bijna 70 jaar oud hervinden ze elkaar.

Kortom: het verhaal van een leven. Van een Noors leven

[Twan]

In Mijn tijd in deze bossen neemt Gaute Heivoll de lezer mee naar het vrij onbewogen leven van Johannes en zijn vrouw Ingeborg. Laatstgenoemde is schizofreen, waardoor dit boek vooral een ode is aan hoe Johannes met deze situatie omgaat. Het jarenlange geduld en de vergevingsgezindheid druipt van de pagina's af.

Dit is een levensverhaal over een gewoon leven in de bossen op het Noorse platteland in de vorige eeuw. Het gaat over de niet te stoppen veranderingen in een mensenleven, alsook over alles wat altijd hetzelfde is en zal blijven. Het is een lokaal, tijdgebonden verhaal met een universeel karakter. Dat is knap bewerkstelligd door Heivoll. Het maakt Mijn tijd in deze bossen tot fraaie, voortkabbelende doch nooit saaie literatuur. Zeker het lezen waard.

[Per]

Jeg likte denne boka og gir den mellom 4 og 5. Det handler om en sliter som er lite villig til å ta i bruk moderne hjelpemidler i arbeidet på gårdene sine. Det blir tre i alt etter at kona ikke klarer å leve på odelsgarden hans, den neste der en fjerne slektning av den opprinnelige eieren fok gården på odelsløsning og slutt ender opp i den nedlagte skolen sammen med kona si som i perioder har vært psykotisk og voldelig. Hun er en tråd gjennom boka og der han viser at han uten å være seg det bevisst, har holdt ekteskapsløftet sitt.