In feite zou dit boek op de leeslijst van middelbare scholen moeten staan, maar voor volwassenen die de laatste 20 jaar niet onder een steen hebben geleefd, is dit toch vooral "preaching to the choir".
Toch weer heel wat geleerd, voor mij nieuwe begrippen als infocratie, reputatiekrediet, lateraal lezen, immuniteitsverzekering + aangeboden strategieën om in te gaan tegen de infodemie + 10 vuistregels. Nog een klein hongertje: als iedereen dit boek leest en zich aan die strategieën en vuistregels houdt ... tout est au mieux ... . Maar ... Er zal m.i. altijd een massa verkopers/kopers van fake news, opinies i.p.v. op feiten gebaseerde argumenten blijven bestaan, en die massa wordt naar mijn gevoelen overal (vriendenkring, aan de toog, familieleden, en uiteraard op internet, helaas ook in de klassieke pers) steeds groter. En, zoals bij een atoomreactie, wat is daar de kritische massa want als we die bereiken (USA, Trump?) dan is dat toch het einde van de democratie? Hoe kan dat vermeden worden, want hoe parlementairen en bewuste burgers zouden moeten georganiseerd ruziemaken lijkt me nuttig en nodig, maar ... ALLE (of toch genoeg) kiezers. Onderwijs ...????? Misschien toch eens gebruik maken van dat laatste zinnetje: "Laat het me weten als u nog vragen hebt".
Hoe we verdrinken in informatie, en hoe dat leidt tot complottheorieën, polarisatie en verwarring. Maar het boek blijft erg op de oppervlakte. Er is heel veel herhaling, en Devisch denkt vooral aan anti-vaxxers, complotdenkers, "sociale media en influencers, zaken die al lang en voor velen duidelijk zijn. Maar ik mis het echt onderzoek waarom bepaalde mensen hun vertrouwen verliezen in instituties of wetenschap. Er is geen aandacht voor bijvoorbeeld de rol van lobby’s, economische belangen of falend beleid. Devisch roept op tot kritisch denken, maar stelt zelf geen kritische vragen over de dominante systemen zelf.
Jammer, want het onderwerp verdient meer dan deze eenvoudige benadering.
Ergens tussen 3 en 4 , het was bij momenten wat open paden en platgereden deuren, ik begrijp wel dat een filosofisch boek wat ( eigen) opzoekwerk en denkwerk is maar ergens had ik de schrijver liever wat een reportage boek zien schrijven, meer een zoektocht naar wat er op het internet verschijnt., door wie , en waarom , ….. waarom we ons kapot informeren? Omdat we nieuwsgierig zijn , graag kunnen meespreken, erbij /horen/. , ……. De schrijver had mss beter gevraagd waarom is er zoveel verschillende elkaar tegensprekende informatie op het internet , en welke informatie wordt het meest gegeten en waarom , 3 ,4 sterren , leuk om lezen , … maar ik had iets meer diepgang verwacht,
Ik heb me teveel laten leiden door de titel en dacht dat het meer ging gaan om de dwang uzelf te informeren. Of de informatiedrang die mensen de laatste jaren hebben dankzij het internet.
Uiteindelijk gaat het over algorithmes, desinformatie, etc. Veel herhaling. Zeker geen aanrader als je Nexus gelezen hebt, dat dezelfde thema's veel dieper behandeld, terwijl het ook een redelijk oppervlakkig boek was.
Wanneer je geen tijd hebt voor Nexus, moet je dit boek lezen.
Ignaas Devisch behandelt hier een belangrijk thema, maar hij blijft te veel op de vlakte. Te anekdotisch; je leest vooral dingen die je al tientallen keren in de opiniekaternen van de kranten hebt gelezen. Goed boek waarschijnlijk voor scholieren en jongeren; dat wel. Maar van een filosoof mag het toch net iets meer zijn.
Een toegankelijk, gestructureerd boek met zeer heldere bronvermelding. Een goede toegangspoort tot meer lezen over de infocratie en diens impact op emancipatie, uitdagingen van publiek debat, burgerschap in digitale tijden en het belang van wetenschapscommunicatie. Blij met dit boek!
Duidelijke handvaten en een goede portie twijfel om met de infocratie aan de slag te gaan. Het plaatst voor mij alles weer wat in kleur i.p.v. zwart-wit.
De auteur stelt geen enkel origineel idee voor. De enige boeiende ideeën zijn ideeën van anderen. Men wil te veel belerend doen, zonder de lezer aan te zetten tot reflectie.