“Ήταν μια τελετουργία της άνοιξης και η θάλασσα ζητούσε αίμα… Τρεις νέοι, που δεν είχαν γνωρίσει ακόμα γυναίκα, έπρεπε να διασχίσουν την απαγορευμένη σπηλιά με τις λάουρες… Αν και οι τρεις έβγαιναν από την σπηλιά, η ψαριά θα ήταν καλή εκείνον τον χρόνο…
Ο Παγανισμός και ο Χριστιανισμός επιμένουν σε θυσίες με ελπιδοφόρο μήνυμα… Δύο όντα από διαφορετικούς κόσμους ανακαλύπτουν τις ομοιότητες τους… Ποιος έκανε το πρώτο βήμα στην άβυσσο; Τι μορφές έπαιρναν τα μυστήρια ενός άλλου οργανισμού;
Ο Παγανισμός και ο Χριστιανισμός τρώνε τους θεούς τους… Η Βιολογία τρώει εμάς!"
Ο Αβραάμ Κάουα γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει Γαλλική Φιλολογία, Αγγλική Φιλολογία και Δημοσιογραφία και έχει αποκτήσει Διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου πάνω στον Μεταμοντερνισμό, την Λογοτεχνία και το Σύγχρονο Πολιτισμό.
Από το 2003, διδάσκει Πολιτισμικές Σπουδές στο Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Έχει δημοσιεύσει κείμενα σε συλλογές δοκιμίων όπως οι The Routledge Companion to Science Fiction, (2009) Fifty Key Figures in Science Fiction (εκδόσεις Routledge, 2010), Πολιτιστικές Βιομηχανίες (εκδόσεις Κριτική, 2005), Ψηφιακά Μέσα (Κριτική, 2010) και σε ελληνικά και διεθνή περιοδικά, μεταξύ των οποίων τα Βαβέλ, Γαλέρα, 9eme Art, Fictions: Studi sulla narrativita και International Journal of Comic Art. Έχει γράψει τη μελέτη Εικονικά Βλέμματα: Μεταμοντέρνα Αφήγηση στα Κόμικς, τον Κινηματογράφο και τη Λογοτεχνία (εκδόσεις futura, 2002), τη συλλογή διηγημάτων Τι Τραγουδούσαν οι Σειρήνες (futura, 2004), καθώς και το μυθιστόρημα τρόμου Το Ασήμι που Ουρλιάζει (εκδόσεις Jemma Press, 2009) και τη συνέχεια του, Νεκρό Δέρμα (Jemma Press, 2011).
Αυτή την εποχή, συνεργάζεται με τον Αλέκο Παπαδάτο (σχεδιαστή του Logicomix) σε ένα graphic novel με θέμα τη γέννηση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Λατρεύει το σινεμά, τα κόμικς, το διάβασμα και τη μουσική, ενώ του αρέσει να κοιτά τη βροχή από το παράθυρό του όταν γράφει.
Στο συγκεκριμένο κόμικ μου αρέσει πολύ η ιδέα, μου αρέσει η αρχή, αλλά προοδευτικά μου τα χαλάει στην εκτέλεση. Η ιδέα, λοιπόν, είναι το πέρασμα από την πλούσια λαογραφία της ελληνικής γοργόνας σε μια εκδοχή όπου οι γοργόνες αίναι βιολογικά υπαρκτά πλάσματα, αντικείμενο μελέτης και ερευνητικών αποστολών. Από εκεί και πέρα, η αφήγηση ακολουθεί το campy '70s-'80s monster movie narrative που είναι τόσο αγαπητό στον Αβραάμ Κάουα και αυτό γενικά είναι ΟΚ.
Εκεί που διαφωνώ είναι ότι ο αφηγηματικός τόνος της αρχής, το αντίστοιχο ενός intro ταινίας, δεν σταματάει προκειμένου το κείμενο να μας διευκρινίζει πού και πού τι ακριβώς βλέπουμε στο "τώρα". Σκηνές εκτυλίσσονται, ως επί το πλείστον τα πράγματα είναι κατανοητά, αλλά σε κρίσιμα σημεία όπου θα ήταν χρήσιμο το σχόλιο του ιδανικού παρατηρητή, το κείμενο φιλοσοφεί χαμένο σε έναν "σινεφίλ" ρεμβασμό.
Όσο αφορά το σχέδιο, αυτό επιτελεί τον ρόλο του ικανοποιητικά, όμως είναι σαφώς άνισο, με τις πρώτες σελίδες να είναι πιο φροντισμένες ενώ οι τελευταίες 12 περίπου πολύ πιο βιαστικές. Ενδιαμέσως έχει διακυμάνσεις, με τα ιδιαίτερα πλάνα της κινησιολογίας των γοργόνων να μην είναι πάντα επιτυχημένα.
Σε κάθε περίπτωση, είναι μια τίμια προσπάθεια. Σαν κλείσιμο να πω, ελπίζω το στοιχείο συνομωσίας που παρουσιάζεται τελείως αποσπασματικά και λίγο άτσαλα, να σημαίνει ότι θα δούμε κάποια συνέχεια.
Ενδιαφέρουσα σεναριακή ιδέα με την ενσάρκωση των σειρήνων ως πραγματικά ζωντανά πλάσματα του σύγχρονου κόσμου, αλλά η αφήγηση-διάλογοι δεν έχουν πάντα νοηματική συνέχεια και σε σημεία δυσκολεύεσαι να παρακολουθήσεις το τι γίνεται (τελειώνει με ένα πιθανό cliffhanger που ίσως σημαίνει ότι θα υπάρξει συνέχεια ;;). Από την άποψη του σχεδίου και των χρωματισμών μου άρεσε ιδιαίτερα η μορφή των σειρήνων που έχουν μια απόκοσμη και ταυτόχρονα σαγηνευτική εμφάνιση. Το σκίτσο είναι πολύ προσεγμένο στις πρώτες σελίδες του τεύχους και στη συνέχεια γίνεται πιο μέτριο με αρκετά σκαμπανεβάσματα στην ποιότητα των λεπτομερειών.
Πολύ ενδιαφέρον ιδέα και σενάριο. Ικανοποιητικό το σχέδιο, οι διάλογοι, και η ροή της ιστορίας. Ελπίζω να γραφτεί και η συνέχεια, γιατί μου άφησε αρκετά ερωτηματικά για το τί συμβαίνει και με βάση τα δικά μου γούστα δε λειτουργεί ως one shot story.