Land van dochters

by Evi Hanssen

Onderzoeksjournalist Stijn reist naar Dottirland om een reportage over het eiland te maken. Al tachtig jaar wordt het uitsluitend door vrouwen geregeerd. Ze hebben een samenleving opgebouwd die radicaal anders is: vrouwen verrichten het denkwerk, mannen de fysieke arbeid. Een van de oprichters van de vrouwenstaat, Vrouwe Theresia, wordt binnenkort 100 jaar, wat gevierd wordt met een groots volksfeest. Maar dan gebeurt het ondenkbare: Theresia wordt dood en verminkt teruggevonden. In zijn zoektocht naar de ware toedracht van haar overlijden stuit Stijn op het donkere verleden van Dottirland

Genres: Book Club, Audiobook

240 pages, Paperback

Published October 1, 2024

Reviews

[Sanne Thijs · Rating 2 out of 5]

Het idee van dit boek is leuk. Onderzoeken hoe een matriarchale maatschappij er zou kunnen uitzien. En er worden een aantal leuke dingen aangehaald hoe dit zou kunnen zijn. Maar helaas was de basis gekozen op een matriarchale maatschappij die te vergelijken is met de patriarchale maatschappij van de jaren 50-60.
Mannen aan de haard en de vrouwen hebben alles voor het zeggen en sussen tegelijk de mannen in hun domheid terwijl deze wat rusteloos worden. Het hele idee lag er dus vingerdik op en werd wat simpel gebruikt.

Hoeveel fascinerend had het wel niet kunnen zijn als het meer een spiegel was met onze hedendaagse maatschappij. Waar er een idee van gelijkheid is maar het in de details nog compleet scheef loopt en de valsheid van een patriarchale (of in het boek matriarchale maatschappij) naar boven komt.

Het idee is dus leuk, zeker om dit te mengen met een mysterieuze moord. Maar het zou leuker geweest zijn als het niet had overgelopen met clichés.

[Katrien]

In haar nawoord zegt de auteur dat ze geïnspireerd is door 'boeken, films, series,...'
Maar de hele setting van het verhaal, de manier waarop mensen leven op het eiland, is gewoon overgenomen van 'Kinderen van Moeder Aarde' van Thea Beckman, een prachtige jeugdroman uit 1985, eerste deel van een trilogie.
De schrijfstijl is eenvoudig, het taalgebruik vaak grof (de journalist), en de karakters zwart-wit. Hier en daar klopt er iets niet in het verhaal en ik dacht nu en dan: dit komt me bekend voor, uit een film of serie.
Het grote verschil met het werk van Thea Beckman is dat Land van Dochters in het nu speelt, met internet, wifi, smartphones en smartwatches. En er komt een heel bizar hoofdstuk in, geen idee waarom.
Geef mij maar Thea Beckman, top auteur!

[Leone Mattheus · Rating 3 out of 5]

Het idee achter dit boek vond ik in eerste instantie superinteressant: een fictieve maatschappij waarin feminisme een duidelijke plaats krijgt. Toch bleef ik wat teleurgesteld achter. Het verhaal doet soms denken aan een parodie op bestaande klassiekers, zoals 'De kinderen van Moeder Aarde', en het plot was voor mij iets te voorspelbaar om écht spannend te zijn. Ik ben nu geen fan van boeken waarbij ik de plotwendingen al van ver zie aankomen. Desondanks vind ik de roman geslaagd: de thematische keuzes zijn relevant en geven stof tot nadenken. Het is een boek dat, ondanks zijn herkenbare elementen, een interessante bijdrage levert aan het genre.

[Tinne · Rating 3 out of 5]

misschien toch wel 3,5

[Hanne Patteet · Rating 3 out of 5]

Girl huh
What in the wannabe feminist is going on in here on this day
Snap ook niet waarom alles zo vreselijk traag op gang kwam om dan de ontknoping in 10 zinnen te schrijven?
3⭐️ makkelijk te volgen, leuke atmosfeer

[Lie · Rating 4 out of 5]

Land van de dochters, geschreven door Evi Hanssen. Via Libelle Leesclub mocht ik dit boek lezen.
Dottirland, een eiland door vrouwen bestuurd en waar mannen voor de was en de plas zorgen, maakt zich op om hun stichter, Vrouwe Theresia, te vieren. Ze zou 100 worden. Maar de avond voor de grote dag wordt ze vermoord teruggevonden. Stijn, misdaadjournalist die de feestelijkheden bij zou wonen, onderzoekt de moord en ontdekt een 'donker verleden'.
Vlot verhaal, lees makkelijk weg.

[Sikko Debbenhof · Rating 4 out of 5]

Een goede roman over actuele maatschappelijke thema’s, zonder moralisme. Evi Hanssen heeft een fijne pen vol verbeeldingskracht. Een mix van Midsommar en Kinderen van Moeder Aarde, boeiend tot het einde.

[Iris · Rating 3 out of 5]

Ik kreeg dit boek via de Libelle Leesclub, en eerlijk gezegd zou ik het zelf niet snel hebben gekozen. Het is een unieke mix van een bijzondere leefwereld en misdaad. Hoewel ik al wat misdaadboeken heb gelezen en de identiteit van de dader voor mij niet echt een verrassing was, kwam het einde wel volledig onverwacht!

Dit was mijn eerste boek van deze schrijfster, en ik moet zeggen dat ik de schrijfstijl van Evi erg aangenaam vond. Ze heeft een talent voor het creëren van levendige beschrijvingen die de situaties goed tot leven brengen. Soms waren de zinnen wel wat lang. Al met al een interessante en verrassende leeservaring!

[Pauline · Rating 3 out of 5]

Land van Dochters is een misdaadroman die zich afspeelt op een eiland waar vrouwen het voor het zeggen hebben, als in: alle gender rollen zijn zo goed als omgedraaid. Dus de mannen zijn in de weer om de tafels te dekken, terwijl de vrouwen en kinderen kletsen en spelen. De 100-jarige baas van het fictieve eiland is ook vrouw. Na haar verjaardag wordt ze vermoord aangetroffen, en Stijn, een misdaadjournalist uit de Overkant (België, waar de mannen het nog wel voor het zeggen hebben), is toevallig aanwezig om een reportage te maken. Tijd voor hem om uit te zoeken wie het heeft gedaan. Zou het niet per se aanraden, want blijft een beetje op de oppervlakte, terwijl het idee van een matriarchale samenleving en hoe die er dan anders uit zou kunnen zijn wel interessant is. Een 6-.

[Dorien · Rating 5 out of 5]

Een volwassen verlengstuk van de kinderen van moeder aarde, inclusief een whodunnit, 10/10

[Izzy Vogel · Rating 2 out of 5]

The satisfying ending made this go up by a whole point. I hate men.

[Ines Cuylaerts · Rating 2 out of 5]

Het heeft even geduurd voor ik het uit had. Het boek kon m'n aandacht niet houden. Ik raakte niet in het verhaal en het einde was open en tegelijk ook gesloten. Ik heb het uitgelezen, maar blijf met een raar gevoel achter alsof het verhaal niet af is.

Het verhaal zelf laat zien dat er een mix van personen nodig is om een samenleving goed te laten draaien. Als er een groep meer vertegenwoordigd is dan een ander, is er geen harmonie. Zonder harmonie leven we in een keurslijf. Dat komt in het boek duidelijk naar voor. Welke vorm je het keurslijf ook geeft, het is en blijft een dictatuur.

[Hanna · Rating 4 out of 5]

Vrouwen aan de macht met alle voor -en nadelen. Een geweldig geschreven doordenker.

[Het Verloren Boek · Rating 1 out of 5]

Het leest min of meer vlot en het is gedurfd; daarbij is al het positieve gezegd. Er is niet genoeg research gedaan voor dit boek. Personages zijn niet ontwikkeld. Het is een aaneenschakeling van luie en onuitgewerkte ideeën. De auteur heeft ook niet begrepen hoe men een verhaal opbouwt. Het boek is een opsomming in de trend "en dan deed Max dit en dan deed Stijn dat en dan deed Alix dit en dan deed Theresia dat en dan gebeurde dit met Leo". Dat is niet hoe men een verhaal vertelt of uitwerkt, toch geen meeslepend verhaal. Men kan na 10 pagina's al vermoeden hoe het boek zich zal ontwikkelen.

Dat het boek geschreven werd door een vrouwelijke televisiepersoonlijkheid van middelbare leeftijd die in een van de meest gepriviligeerde posities aller tijden zit, is lachwekkend. Het feminisme is kleuterachtig en van een lagere schoolniveau. Alle mannen stinken en zijn slecht; alle vrouwen zijn goddelijk. Mannen kunnen niet echt iets, zijn niet in staat om samen te werken of iets zinnig te zeggen, vrouwen zijn oppermachtig op alle vlakken, buiten fysieke kracht, gewoon, omdat ze dat vinden.

Daarnaast staat het boek vol met logische inconsistenties. Er wordt iets geponeerd in hoofdstuk x dat later in hoofdstuk y tegengesproken wordt, zonder dat de auteur dat merkt. Dat komt omdat het boek geen verhaal wil vertellen, maar een politieke boodschap wil vertolken. Het hoofdstuk waar Max in de Kelder naar de Fightclub gaat is belachelijk en een zoveelste voorbeeld van logische inconsistentie.

De enige gelijkenis met de realiteit lijkt me dat de mannen in het boek 5 uur moeten werken, daarnaast het gehele onderhoud van het eiland voor zich nemen en 's nachts ook nog patrouilleren voor de veiligheid. Ze moeten dus bijna constant werken en runnen de wereld waarin vrouwen het voor het zeggen hebben. Vrouwen die zelf 5 uur werken en daarnaast niets doen behalve voor de kinderen zorgen en relaxen. Dat is ongeveer hoe onze wereld gebouwd en onderhouden werd, maar soit.

Het zal er bij sommige vrouwen en mannen vlotjes ingaan, maar het boek had met meer interne kritiek en research beter geweest. Als de auteur wat meer had nagedacht over haar ideeën, had het een boek voor volwassenen kunnen zijn. Nu is het een kinderboek voor jonkvrouwen tussen 12 en 15. De auteur, zoals eerder vermeld, is vooral op zoek naar makkelijke controverse. Leuk om even in de krant en op TV te verschijnen, literair zal het echter geen potten breken en redelijk snel vergeten worden, simpelweg omdat het niet goed genoeg is. Enkel door het privilege van de auteur is dit een uitgegeven boek. Als de auteur niet bekend was, was er geen enkel kans dat dit ooit uitgegeven zou worden door een serieuze uitgever.

Daar heb je dan weer uw privilege, vrouwe Hanssen Theresia!

[An · Rating 4 out of 5]

Een kort en makkelijk leesbaar tussendoortje. Het thema en concept van dit verhaal intrigeerden me en geven nog steeds stof tot nadenken. De uitvoering viel helaas soms iets te veel terug op clichés, waardoor het geheel eerder voorspelbaar werd. In het begin waren er verschillende schrijfissues, waarvan ik gehoopt zou hebben dat een editor deze had opgepikt. Ook de overmatige verwijzing naar leitmotieven zoals de abrikozen, het buikgevoel,... en de manier waarop personages zijn uitgewerkt maakte het geheel soms een beetje simplistisch waar het mogelijk eleganter en subtieler had gekund. Maar... Het verhaal verveelde niet; ik heb er mij mee geamuseerd. Het was leuk om de wereld eens door deze andere bril te bekijken.

3.5 ☆

[Nina Vandenhouten · Rating 3 out of 5]

Heel mooi geschreven, het boek leest enorm snel. Op 2-3 dagen was hij uit. Het was wel wat voorspelbaar helaas, enkel een kleine plottwist aan het einde. Ik had ook meer verwacht dat het zou gaan over hoe een gemeenschap door vrouwen geleid perfect zou lopen, maar het gaat in het extreme. Wat op zich ook aantoont dat enkel vrouwen aan de macht of enkel mannen nooit goed is. Een mix is belangrijk en dat toont dit boek aan. Ik voelde namelijk ergernissen bij het lezen hoe personages anderen behandelden en als een boek je zo’n gevoel geeft, is het goed geschreven in mijn opinie. Ik had daarom 4/5 gegeven, maar het feit dat ik het einde snel door had, zorgt voor een 3/5. Maar ik raad het wel aan voor mensen die een vlot boek zoeken dat ze kunnen volgen zonder te basic te zijn.

[Sanne Vandromme · Rating 3 out of 5]

Ik begon er enthousiast aan en hoopte voor Evi Hanssen dat het een topper ging zijn.

Ik moet eerlijk zijn ik geraakte wel in het verhaal, maar geraakte moeilijk vooruit.
Tot het verhaal een wending neemt, die ik niet zag aankomen toen was ik verkocht. Ik kijk wel uit naar haar volgende roman omdat ze een goeie schrijfstijl heeft en het leest vlot, maar er is nog ruimte om te groeien.

Het verhaal wordt verteld over een land waar vrouwen aan de macht zijn. Ze naderen een feestelijke dag waar één van de stichtsters wordt gevierd. Een journalist wordt uitgenodigd om het land en het hele gebeuren te beschrijven in een artikel. Alles loopt goed tot na de eerste dag van het feest. Er wordt een moord gepleegd, maar wie en zeker waarom.

De rest laat ik jullie zelf ontdekken.

[Fien · Rating 2 out of 5]

Goh. Tjah. Interessant concept maar niet echt uitgewerkt. Ja het is een hippie commune, toevallig met veel vrouwen. De journalist (Paul jambers anyone?)die plots wel interesse heeft na 24u op het eiland … de slijmerige echtgenoot, de stoere dochter…de zwakzinnige broer, allemaal zo stereotiep? En die catacomben kamer, what up with that?

Ergens halfweg dacht ik : jeeetje Evi, hoeveel abrikozen eten die mensen. Nou

Ik heb de volledige plot op zo’n 50 pagina’s van het einde aan mijn man voorspeld. En correct.
Een punt voor het laten verdwijnen van 1 personage wel.

Los daarvan, wel uitgelezen in 24u, vlotte fastfood lectuur.

[Els · Rating 4 out of 5]

Hoewel het moordplot er wat dik op lag (ik had al een vermoeden van de dader voordat de moord werd gepleegd), vond ik het een verrassend boek met een interessante (soms wat krom-geredeneerde, ouderwetse patriarchaat geflipt feministisch paradijs met heel wat illogische hiaten) premise en een lekkere plottwist aan het einde.

Lekkere zomerread, misschien geen literair pronkstuk maar wel leuk om de maatschappelijke experimenten te combineren met een moordverhaal. Leest als een trein, sterk geschreven, zoals een originele crimi hoort te zijn!

[jjh · Rating 4 out of 5]

Een enorme aanrader! Dit boek geeft fictief antwoord op de vraag wat er gebeurd als vrouwen aan de macht zijn en de rollen omgedraaid zijn. Of mannen dat wel aan kunnen? In het begin een zachte commune met goede inzichten maar halverwege een mild misdaad boek waarbij je tot op de laatste bladzijde je afvraagt wat er precies is gebeurd en waarom. Het boek bleef mild en eigenlijk had ik veel meer willen lezen over de community en de leefwijze van Dottirland.

[Amyytje · Rating 3 out of 5]

Ik ben normal geen fan van luisterboeken en ook niet zo van Nederlandse/Vlaamse schrijvers, maar ik vond dit een erg vermakelijk boek. Ik vond het fijn dat het werd voorgelezen door de auteur zelf en het was een verhaal dat ik nog nooit ergens had gehoord. Ik ben altijd wel fan van moordverhalen, dus ik was geboeid door dit verhaal.

[Debby De Ridder · Rating 2 out of 5]

Een makkelijk geschreven boek waarvan het idee wel interessant is - de matriachale maatschappij - maar helaas te weinig uitgewerkt. De manier van schrijven is ook niet de mijne (“Max doet dit en doet ze dit en nu doet dit”, de bijvoeglijke naamwoorden bij ELK substantief …). Het leest wel vlot, het was snel uit. 😉

[Claire Claeys · Rating 3 out of 5]

Als dit een kinderboek was en meer uitgewerkt dan denk ik dat ik het echt schitterend ging gevonden hebben. Mooi dat een wereld vervreemdend en herkenbaar kan zijn. Ik kon mij het eiland perfect voorstellen en in voortbewegen. Las zeeer vlot maar mocht wat meer diepgang hebben en vooral op het einde.

[Sylvia Tack · Rating 5 out of 5]

Een land geregeerd door vrouwen wordt opgeschrikt door een moord, door het verhaal heen kom je meer te weten over de geschiedenis en ontstaan van Dottirland. Als je dan denkt te weten wie de moordenaar is krijg je toch een plotselinge twist en een open einde dat je zelf kan invullen

[Sofie Veerbeek · Rating 2 out of 5]

Luisterboek.


Prima boek. Niet echt een thriller. Wel leuk verhaal om te lezen over een samenleving waarin vrouwen het voor het zeggen hebben. Het was wel relatief 'simpel'. Ik denk dat er meer in had kunnen zitten

[Daphne Wijma · Rating 5 out of 5]

Hoe zou een land zijn als alleen vrouwen het land besturen. Dat alles vanuit het perspectief van het vrouwenbrein georganiseerd is. Hoe ver gaat de bescherming van jouw legacy en dat van jouw voorouders. Bijzonder boek, om na te praten en filosoferen hoe het dagelijks leven zou zijn als….

[Tine Hofmans · Rating 3 out of 5]

Drie sterren? Vier sterren? Wat is dat toch altijd met mij die er liever drie-en-een-half geeft.. Drie is te weinig, vier is te veel.

Een fictiedebuut met een geruststellend einde dat ik graag aan mijn 'Gelezen'-lijstje toevoeg.

[Sabine · Rating 1 out of 5]

Ik bleef wat op mijn honger zitten. Er werden naar mijn mening veel te veel maatschappelijke items verweven in het verhaal. Het idee was er maar de uitvoering van het idee was niet wat ik mij er van had voorgesteld. Over smaken en kleuren natuurlijk...

[Veerle · Rating 4 out of 5]

4.5 *. Leest fijn: het boek is niet langer dan nodig gemaakt en heeft korte hoofdstukken, ook de schrijfstijl is aangenaam. De whodunnit is op zich niet erg verrassend, maar was voor mij van ondergeschikt belang. Het onderwerp daarentegen is wel boeiend en lokt vragen uit. Fijn boekje!

[GOOSSENS Hilde · Rating 2 out of 5]

Niet zo een dik boek en leest vlot weg. Het idee wordt echter iets te simpel uitgewerkt en dat maakt het verhaal van bij het begin erg voorspelbaar.