I Pantalones hus

Pantalone-trilogien #1

by Hilde Rød-Larsen

Hemmeligheter og skam går i arv fra generasjon til generasjon, og fortielser former liv i romanen I Pantalones hus.

Eva, 59, er nylig blitt enke. Hun er redaktør for oversatt litteratur, var gift med Sverre som var redaktør i et konkurrerende forlag. Eva har en voksen sønn, Jonas, som hun kjenner en uvilje for.

Cornelia, 31, har brutt med trygge Thomas som hun har datteren Karla med. Cornelia jobber i en veske- og koffertbutikk og har egentlig ikke råd til leiligheten hun leier.

På selveste julaften krysses de to kvinnenes veier.

Genres: Contemporary

288 pages, Hardcover

First published August 6, 2024

Reviews

[Marte Haga]

Som alltid når jeg anbefaler en bok: Heller enn å gjengi handlingen, vil jeg heller peke på det som får meg til å anbefale boka. Dette fordi jeg selv ikke liker å vite for mye av plottet før jeg leser nye bøker, jeg vil heller ikke risikere å "spoile" noe, og dessuten kan du enkelt finne ut mer om handlingen ved et Google-søk.
Dette er første bok av det som skal bli en trilogi - akkurat det skulle jeg gjerne visst før jeg begynte, for da ville jeg ventet; rett og slett fordi jeg har så mange påbegynte trilogier og serier at jeg ikke vil ha mer "uferdig" på leselista, men men, nå er nå boka en gang lest og her er noen tanker om den;

Tematikken er dagsaktuell og på en interessant måte er den både tydelig og samtidig også godt "pakket inn" i handlingen. Det står ikke konkret noe sted hva "det handler" om, og ulike lesere vil nok merke seg litt forskjellige tema utifra hvor i livet de selv er og hva de har i egen baggasje. Selv anså jeg temaene å være: makt, kapitalisme og klasseskille, arv, og fortielse. Andre tema tenker jeg er familie og relasjoner, samt at skam også må nevnes.. Med arv tenker jeg først og fremst på handlingsmønstre man tar med seg uten selv å være klar over det; hvordan enkelte "problemer" liksom vandrer videre gjennom generasjonene - og her kommer da også dette med fortielse inn, for det skjer oftest uten at noen setter ord på det. Fortielsen jeg nevner handler forsåvidt om mer enn bare dette, noe en ser i begge karakterer

Parallelle historier
Annethvert kapittel handler om hver av de to hovedkarakterene, og deres fortellinger flettes inn i hverandre på flere måter enn at de møter hverandre mot slutten av boka
Jeg er generelt glad i bøker som fortelles fra ulike karakterers ståsted, og også i bøker med flere parallelle handlingsforløp. Men, det er ikke nok bare det, der må gjøres på en ordentlig måte som passer til handlingen, og det må tilføre boka noe som ikke kunne oppstått uten. Og nettopp det synes jeg ble gjort her; som leser ville jeg ikke vært foruten å følge begge disse damene.

Feel good men egentlig ikke?
Til tross for alvorlige temaer og generelt ikke veldig lystig lesing - dette er ikke en komedie, liksom - er det likevel en slags feel good-vibe over boka. Det har nok mye med språket å gjøre, at det flyter godt og gjør det enkelt å lese. Dialogene er også realistiske og gir boka litt "snert" som tillater karakterene å virke livlige. Selve bokas "oppsett" / komposisjon bidrar også til at den oppleves som lettlest, selv om den er komplisert og kompleks: kapitelene er relativt korte, språket flyter godt og det er ingen unødvendig lange utgreiinger som senker tempo

Dybde
Boka er lettlest, samtidig som det er dybde i den. En kan velge "å bare lese", eller en kan analysere opp og ned i mente til en blir grønn i tryne.
Boka åpner for mang en interessant diskusjon og samtaler; jeg skulle gjerne hatt noen å diskutere denne med kjente jeg da jeg var ferdig med den, for jeg ser for meg at det jeg tok med meg fra boka kanskje ikke er det samme som det en annen ville satt igjen med.
Det står mye mellom linjene, enklere tråder blir liksom hengende å sveve litt slik at en selv må fange dem opp; en får ikke "løsningen" (realiteten) servert med te-skje, kanskje nettopp fordi en løsning og en realitet ikke alltid går opp i opp . .

[Tonje]

Hm, tja, neijo. Delvis spennende, delvis flat? E visst starten på ein trilogi, så komme nok til å lese de to andre når de blir gitt ut. Men har kje hastverk med det liksom.

[Mozaika Literacka]

Ta nieśpiesznie snująca się powieść zauważalnie domaga się skupienia, czasu i świadomej, wręcz absorbującej obecności. To z jednej strony jej atut, historia bowiem niesie się po wyobraźni refleksyjnie, z drugiej natomiast przeszkoda, niełatwo bowiem zakraść się w ten nieco hermetyczny portret, aby w pełni przeżyć spowitą skandynawskim chłodem życiową szarość. Dwie przygniecione samotnością, ale też destrukcyjnym marazmem kobiece twarze. Dwie narracje uzewnętrzniające przemyślenia i psychologiczną dziurę. Dwie metaforyczne, blade, spokojnie nakreślone, odczuwalnie subtelne opowieści, których nieco gorzki smak ma w sobie coś szczerego, intymnego, ale też wyraźnie surowego. Czytelnik chłonie tę stonowaną literacką woń z wyczuwalną potrzebą wyciszenia, w swoim tempie poszukując nici, która gdzieś w tej osobliwej drodze, ma połączyć dwie kreacje w jedną podróż. Wspólnym mianownikiem okazuje się strata i tym samym pożegnanie - doświadczone żałobą, ale też to wyryte rozstaniem. Narastający w ukrytych myślach smutek, widoczna nostalgia, trud odnalezienia siebie w płynącej swoim nurtem prozie dnia, uwierająca pustka i potrzeba bliskości - to właśnie tak życiowe i jednocześnie osobiste hasła czają się w przestrzeni mocno kameralnych słów. Ta powieść dzieje się w myślach i dzieje się w sercu, nigdzie nie pędzi, nie zaskakuje, nie skręca w żadne nieoczekiwane strony, w zamian staje się odzwierciedleniem dwóch kobiecych wrażliwości, którą w ten wizualnie ostrożny sposób, próbują po prostu przetrwać, poszukać wsparcia, dotknąć ludzkiego zrozumienia, wyciszyć wijący się po głowie chaos. To lektura nie dla każdego, a jednak nie sposób zaprzeczyć, że zachęca do większej uważności.

[Silje Bråthen]

Denne boka koste jeg meg med, språket var lett og historien var sår. En deilig følelse å komme til slutten og ville ha MER! Mer Cornelia og Eva.

Gleder meg allerede til neste bok og det plager meg at dette var en «reservebok» på ferie som mamma tok med, som jeg har hatt i bokhylla siden august! At denne leseropplevelsen så lett kunne vært avfeid og utsatt ennå lenger.

[cassandra]

Dette er på en måte en typisk norsk bok med lite handling, og mer fokus på karakterutvikling. Men den falt bare ikke i smak, skrivinga fengsla meg ikke i det hele tatt.

[Marte KA]

Følte jeg akkurat ble kjent med dem, vil høre mer.

[Mathias Karlsen]

Fin bok om møte mellom to generasjoner. Syns fet var fint å lese om to situasjoner jeg ikke kjenner med igjen i — en enke og en alenemor.

Rød-Larsen skriver fint og intimt, og klarer (i mine øyne) å balansere begge karakterene.

Sterk 4-er.

[Gaiaasg]

tenkte først at jeg ikke var helt i målgruppa for denne boka, men denne var god!! masse gøye ord, og historier som sammenvikles på akkuratt passe kompliserte måter:-))))

[Sofie Juliane]

Ganske fin sommerlæsning! 💌

[Jan Kruse]

Fængslende og dog alligevel lidt ligegyldig

[Magdalena Tomczak]

Z jednej strony Eva. Próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości po stracie męża. Samotna. Ma syna, ale ich relacje są bardzo trudne.
Z drugiej strony Cornelia. Rozstała się z mężem. Bardzo samotna. Ma małą córkę i walczy, aby przetrwać.

W końcu ich drogi się przecinają. Eva wpływa na Cornelię. Cornelia na Evę. Każda z nich wynosi coś innego z nowej relacji. Relacji początkowo bardzo ostrożnej, delikatnej. Obie kobiety chciałyby móc otworzyć się wzajemnie bardziej, jednak blokują je charaktery. Obie są samotniczkami, ale też obie są poszukujące. Ciepła, miłości, zrozumienia. Wsparcia.

Akcja w tej książce tak naprawdę nie istnieje. Wszystko dzieje się bardzo powoli i subtelnie. Język również jest dosyć oszczędny. Większość historii to przemyślenia głównych bohaterek. Obie walczą z natłokiem myśli, ale żadna z nich nie chce o tym rozmawiać. Najchętniej to w ogóle by nie rozmawiały, wszystko zostawiły dla siebie. I pomimo tego, że dzieli je wiele lat (Eva ma 59, Cornelia około 30) są niemal identyczne.

Nic tutaj nie dzieje się bez przyczyny. Kobiety poznają się w bardzo trudnych momentach swojego życia i jak się okazuje – obie mają na siebie wpływ. Eva pomaga Cornelii stanąć na nogi, a Cornelia sprawia, że Eva jest w stanie inaczej spojrzeć na swoją przeszłość i przyszłość. Obie budują od nowa swoje relacje, obie walczą ze swoimi demonami. Obie uczą się rozmawiać o uczuciach.

Nie jest to książka dla każdego i jestem pewna, że styl i język jakim posługuje się autorka może odstraszyć niejedną osobę. Trzeba uzbroić się w cierpliwość, akcja nie popędzi na łeb, na szyję. Tempo będzie bardzo wolne, a momentami będziesz mieć wrażenie, że totalnie nic się nie dzieje. Jednak to jest właśnie piękno tej książki. Ona skupia się głównie na przemyśleniach, na dojrzewaniu obu kobiet do kolejnych decyzji. O dorastaniu do nowego życia. O walce z milczeniem i próbami rozmawiania o uczuciach. O zauważeniu. Poszukiwaniu bliskości, przyjaźni, miłości.

Współpraca reklamowa z @wydawnictwoczarnaowca .

[Merete Bratsberg Aae]

To parallelle historier som flettes sammen.

Begge er i oppbrudd og strever med å finne fotfeste i en ny livssituasjon.
Eva den eldste av dem, 59 år, jobber i et forlag. Mannen hennes er nylig død, og sønnen har hun lite kontakt med. Hun er ensom. Dessuten er hun vanskelig å komme inn på, sier venner. Hun er som teflon. Økonomien hennes er god og hun har få ytre bekymringer.

Cornelia, den yngste, 31 år, innser at hun angrer på at hun gjorde det slutt med mannen sin. De deler på å ha Karla, datteren. Moren hennes bor i Nice, er alkoholisert og fjern. Faren vet hun ikke hvem er. Hun må gå på visninger for å finne et nytt sted å bo, siden leiligheten er for dyr for henne aleine. Dette blir vanskelig.

I løpet av handlinga får vi innblikk i familiehemmeligheter. Maktspill og seksuell utnyttelse avsløres. Taushet er også et stikkord. Personene i boka har latt være å snakke om det vanskelige.

Disse to kvinnene møtes og blir kjent. De har noe å tilføre hverandre.

Boka har et godt språk, fine skildringer av hovedstaden og av de ulike livene menneskene lever, side ved side. Dette skal bli en trilogi. Jeg gleder meg til neste bok.

[Mette Løkeland]

Denne boka byrja litt treigt, men er litt som ein snøball. Det vert bra driv. Sjå sitatet på siste bilde. Det forklarer nok Hilde Rød-Larsen sine handlingar og utsegner. Ho vil ikkje vera lysredd. Dei to kvinnelege hovudpersonane vert etter kvart fletta saman. Om løyndomar og tagnad som både går i arv, men også som samfunnet verner om. Korleis vi lukker augene for det som skjer av di vi ikkje orker å sjå eller involvere oss. Å ta stilling eller å konfrontere kostar meir der og då enn å la det skure. Varslaren får som oftast hardare medfart enn den/dei som har stått for ugjerninga eller med vilje sett bort.

[Anetq]

Eva's mand Sverre er død, men hans synder spørger stadig i forlagsbranchen - og i levende live. Men dette store drama er egentlig det mindste i denne historie om Evas nye liv og møde med Bjørnar, der næsten gør hende til et nyt mennesker. Bogens anden hovedperson er Cornelia, der har brudt kæresten og ikke har råd til at blive i sin lejlighed med datteren Karla, og alene ender med at fejre juleaften med Eva og Bjørnar. Eva er Jonas' mor, og de er dårlige til at tale sammen, men måske akn det også ændres (jeg læste Pantalone 1 & 2 i forkerte rækkefølge Jonas er hovedperson i I hvalens bug). Også her er det tunge temaerder er på spil - og alligevel føles det som en lys og let roman.

[Dorthe Svendsen]

Detta var gøy. Det å måtte ha med tankene litt og klare å sette sammen noen klosser underveis var gøy. Det med så mange paraleller til dagens hendelser er også gøy. Elsker den litt åpne slutten, og mulighet for endreing gir håp også til mitt liv. Boken er lettskrevet, men veldig velskrevet samtidig. Liker godt den følelsen jeg sitter med nå, om at verden ikke alltid er så veldig stor av like vel.

[Katrine Junker]

Sikke en smuk bog. I Panralones hus følger vi Eva og Cornelia, som begge står ved skilleveje i livet - og som filters sammen i en, på sin helt egen måde, smuk relation.

Jeg blev meget rørt af handlingen og sproget.

Det sidste kapital ‘April’ er EKSEMPLET på, at denne bog er nødvendig, og var et overraskende element som bandt en sløjfe på dette mesterværk.

Jeg GLÆDER mig til næste bog i serien.

[¡sofie!]

Prosjekt: lese leseeksemplar jeg eier så jeg kan velge å beholde dem eller gi dem bort (SELV OM JEG HAR flyttet) DEL 5

Denne romanen var så samtid som samtidslitteratur kan bli. Krydret med referanser til hele Norges pop-kultur og geografi.
Det er noen partier som er lekkert skrevet, men må innrømme at kapitlene i sin helhet føles ganske repetitive og derfor tomme. Denne skal ut av hylla, om så bare hjem hjem til bokhylla i Mjøndalen.

[Linn Staven]

Nært, klokt og meget godt oppbygd historie om moderne kvinneliv i Norge. Vi blir kjent med Eva 59, og Cornelia 31, som begge går gjennom et brudd i livet som snur og vender på hverdagen deres. Det gir oss et glimt inn i livene deres, vi trekkes inn, skjønner at her finnes mer, og gleder oss masse til fortsettelsen.
Perfekt til boksirkler👍

[Matilde Junker]

4,5⭐️

En utrolig god bog om forvirrede eksistenser og refleksioner fra barndom til nu. Men vigtigst af alt, om vigtigheden af mødet med andre mennesker.

Hvis der er én ting, som jeg savner en smule, så er det, at jeg til tider godt kunne bruge lidt mere handling frem for personudvikling og tvetydig reflektion.

[Lis Agerbæk]

Gode intentioner om at beskrive et vigtigt tema, magtfulde mænds brug-og-smid-væk af (unge) kvinder.

Sympatisk, men den fanger ikke mig. Handlingen virker for villet og som læser får man tidligt en fornemmelse af, hvilke personer der udfylder hvilke roller. Det kommer der ikke god litteratur ud af efter min mening.

[Anna]

Om bøkene, menneskers historier og hvordan vi møter dem. Hvordan er det vi møter andre mennesker? Hvem er troverdige? Hvordan kan man frigjøre seg fra fortidens gjenferd? Hva slags privilegerer er det folk har, og hvordan er de usynlige, alt dette de får gratis. Hvordan behovene deres kan tilfredsstilles så enkelt, mens andre står utenfor og stirrer inn.

[Tine Sundal]

Denne kjedet meg

[Christine Yang]

To ensomme kvinner, i ulike livsfaser og i hver sin livskrise, finner veien inn i hverandres liv. Boken starter litt tregt, men etter hvert får jeg stor medfølelse med karakterene og blir rørt av relasjonene.

[Amalie]

Åh en fin bog og ih hvor jeg glæder mig til de næste i serien.

[Bente]

3,5/5 🌟

[Oda]

Sår og fin

[Lisa Bagne]

3.5 (lydbok)

[Katrine]

Denne likte jeg veldig godt. Gleder meg til neste bok.

[Ellen Bahnsen Gotthelf]

God bog. Kan godt lide at den er generations opdelt og kort. Vil blive tung/plat hvis det havde været en 600 siders bog. 

Kan godt lide afslutningen med anmeldelserne, da det giver en ekstra kommentar.

Synes historien i sig selv var fin og ægte på en måde. 

Man forstod karakterene og man så det for sig. God læsning. Men den springer spændende fra Eva og Cornelia, sådan man skal holde tungen lige i munden for at forstå

[mathilde]

Bogklubsbog #2
Klubben elskede den og glæder sig til de næste. Mere Eva mere Cornelia, tak.