What do you think?
Rate this book
Het intieme interview
Na de breuk met haar vriendin heeft Kaja, een kunsthistorica, nood aan een nieuwe uitdaging. Ze besluit een interview af te nemen van een oudere kunstenaar wiens werk haar al een hele tijd intrigeert. Kaja wil maar al te graag de échte drijfveren van de kunstenaar op papier zetten, die haar slechts schoorvoetend toelaat in zijn leven. Toch komen na verschillende korte gesprekken, op allerhande plaatsen in de buurt van zijn besloten atelier, zijn innerlijke worstelingen aan het licht. Kaja raakt erg gehecht aan de ontmoetingen met de kunstenaar, maar wordt uiteindelijk geconfronteerd met een wrange realiteit.
117 pages, Paperback
Published January 1, 2024
6 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
January 27, 2025
Voor ik van wal steek: ik kwam naar GR om te kijken of er iets mis is met mijn smaakpapillen. Dat zou heel goed kunnen (ik heb nog maar net een tandheelkundige ingreep achter de rug) en ik heb overigens niet de waarheid in pacht. Tot mijn grote verbazing heeft dit boek uitstekende recensies, maar niemand schreef een review dus ik ben compleet bereid om mijn mening bij te stellen als iemand goede argumenten aandraagt. Ik zou het zelfs heel erg appreciëren.
Dat gezegd zijnde.
Het verhaal gaat over Kaja, een kunsthistorica. Wel, ik ben Maya, een kunsthistorica. Dat is ook meteen de reden waarom ik het boek uit de bib heb meegegrist. Het klonk alsof het écht iets voor mij was. Daarnaast moet ik ook zeggen dat ik Devriendts beeldende werk waardeer. Bovendien durf ik enkel in mijn goorste dromen te fantaseren over een boek uitbrengen bij Borgerhoff & Lamberigts. De uitgeverij staat in mijn ogen garant voor kwaliteitswerk. Er was dus een goed fundament om me neer te nestelen met dit boekje.
Maar dan begon het. De schrijfstijl van Devriendt leest alsof het een review van mij op deze website is: veel woorden, snel op schrift gezet, bol van de stijl- en taalbeschouwingsfouten. Redactioneel mocht er nog wat meer schaafwerk aan verricht worden. Het woord 'monsteren' wordt bijvoorbeeld meerdere keren gebruikt op 117 pagina's tekst. Ik vind het persoonlijk ook een fantastische beschrijving, maar als je het voor de vierde keer gebruikt, valt het wel op.
Nog iets dat er uitsprong was het veelvuldig beschrijven van kledij en parfums. Het had iets voyeuristisch, iets subjectiefs terwijl het louter benoemen van merken op zich puur objectief zou moeten aanvoelen.
Nog een pet peeve: Devriendt en ik schelen 40 jaar in leeftijd. Nog nooit gedaan en never ever zou ik The Rolling Stones als ouderwets omschrijven...? En welke zichzelf respecterende kunsthistorica zou zoiets in de mond nemen? Alleen al deze opmerking toont aan wat ik doorheen het volledige boek ervoer: het personage van Kaja dat zou moeten overkomen als een jonge (?) lesbische vrouw is duidelijk niet geschreven door een jonge vrouw. En al zeker niet door een lesbienne. Dat aspect komt ook zeer oppervlakkig over. Net zoals de hele persoonlijkheid van Kaja: Paul, wie is ze? Wat doet ze? Wat drijft haar?
Nog twee zaken met een spoiler alert:
Als je dit leest en je hebt het boek ook gelezen, breng me gerust op andere gedachten. Ik sta open voor een nieuw inzicht!
Dat gezegd zijnde.
Het verhaal gaat over Kaja, een kunsthistorica. Wel, ik ben Maya, een kunsthistorica. Dat is ook meteen de reden waarom ik het boek uit de bib heb meegegrist. Het klonk alsof het écht iets voor mij was. Daarnaast moet ik ook zeggen dat ik Devriendts beeldende werk waardeer. Bovendien durf ik enkel in mijn goorste dromen te fantaseren over een boek uitbrengen bij Borgerhoff & Lamberigts. De uitgeverij staat in mijn ogen garant voor kwaliteitswerk. Er was dus een goed fundament om me neer te nestelen met dit boekje.
Maar dan begon het. De schrijfstijl van Devriendt leest alsof het een review van mij op deze website is: veel woorden, snel op schrift gezet, bol van de stijl- en taalbeschouwingsfouten. Redactioneel mocht er nog wat meer schaafwerk aan verricht worden. Het woord 'monsteren' wordt bijvoorbeeld meerdere keren gebruikt op 117 pagina's tekst. Ik vind het persoonlijk ook een fantastische beschrijving, maar als je het voor de vierde keer gebruikt, valt het wel op.
Nog iets dat er uitsprong was het veelvuldig beschrijven van kledij en parfums. Het had iets voyeuristisch, iets subjectiefs terwijl het louter benoemen van merken op zich puur objectief zou moeten aanvoelen.
Nog een pet peeve: Devriendt en ik schelen 40 jaar in leeftijd. Nog nooit gedaan en never ever zou ik The Rolling Stones als ouderwets omschrijven...? En welke zichzelf respecterende kunsthistorica zou zoiets in de mond nemen? Alleen al deze opmerking toont aan wat ik doorheen het volledige boek ervoer: het personage van Kaja dat zou moeten overkomen als een jonge (?) lesbische vrouw is duidelijk niet geschreven door een jonge vrouw. En al zeker niet door een lesbienne. Dat aspect komt ook zeer oppervlakkig over. Net zoals de hele persoonlijkheid van Kaja: Paul, wie is ze? Wat doet ze? Wat drijft haar?
Nog twee zaken met een spoiler alert:
Als je dit leest en je hebt het boek ook gelezen, breng me gerust op andere gedachten. Ik sta open voor een nieuw inzicht!
April 8, 2025
110 pagina's gewacht om iets intrigerend te lezen jammergenoeg. Het verhaal mist kleur en levendigheid. Zo is er bijvoorbeeld een passage waar beschreven staat hoe Kaja, het hoofdpersonage, voor het ontbijt hoofdpijn had en daarna niet meer. Oké en waar is de context?
Devriendt schrijft heel beschrijvend en legt iedere handeling van een persoon op een simpele manier uit. Bijvoorbeeld
'De persoon neemt zijn telefoon en gaat gaan zitten op een bruine stoel en kijkt naar de bloemen buiten.' Dit is geen exact fragment uit het boek maar zo voelt het wel het gehele verhaal aan. ik stoorde me hieraan en was blij dat het uit was. De laatste 10 pagina's vond ik goed.
Devriendt schrijft heel beschrijvend en legt iedere handeling van een persoon op een simpele manier uit. Bijvoorbeeld
'De persoon neemt zijn telefoon en gaat gaan zitten op een bruine stoel en kijkt naar de bloemen buiten.' Dit is geen exact fragment uit het boek maar zo voelt het wel het gehele verhaal aan. ik stoorde me hieraan en was blij dat het uit was. De laatste 10 pagina's vond ik goed.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews