Δικά μας παιδιά

by Sophia Nikolaidou, Σοφία Νικολαΐδου

Αυτή είναι η ιστορία των Δικών Μας Παιδιών, των παιδιών που μεγάλωσαν κλεισμένα στα δωμάτιά τους. Ακούν μουσική με ακουστικά, συνθέτουν beats στον υπολογιστή και γράφουν μπάρες στα τετράδιά τους. Έχουν για οικογένεια τους φίλους τους και ζουν τη ζωή τους online.
Αυτή είναι η ιστορία της δικής μας γενιάς, που πιστέψαμε πως θα γίνουμε καλύτεροι από τους γονείς μας. Και τώρα βλέπουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν, να κάνουν τα λάθη τους, να φεύγουν μπροστά.
Φωνές και ουρλιαχτά στο γήπεδο, στη θύρα με τα θηρία. Αίμα στα πεζοδρόμια. Κρυφοί λογαριασμοί στα σόσιαλ. Συμμαθητές που δαγκώνουν σαν οχιές στα προαύλια των σχολείων. Κορίτσια που κάνουν αγορίστικα πράγματα. Μανάδες που ανησυχούν. Μανάδες που τα παρατούν. Μανάδες με κότσια. Πατεράδες που γίνονται μάνες στα ζόρικα και πατεράδες που δεν είναι εντάξει. Δυο γενιές – και γκρεμός ανάμεσα. Θα έρθει η στιγμή που θα απλώσουν το χέρι;
Αυτή είναι μια ιστορία για όσα ξέρουμε, αλλά και για όσα δεν θα μάθουμε ποτέ. Γιατί κάθε γενιά νομίζει ότι προστατεύει τα παιδιά της. Μα, αν ακούσουμε την ιστορία από την άλλη πλευρά, θα δούμε ότι και τα παιδιά προστατεύουν τους γονείς από όσα δεν θα υποψιαστούν – και ευτυχώς.
Αυτή είναι μια ιστορία για ένα ραπ συγκρότημα, για τα όνειρα που παίρνουν εκδίκηση, για τα παιδιά που έσωσε η μουσική.

Genres: Fiction

352 pages, Paperback

Published May 14, 2024

About the author

See also: Σοφία Νικολαΐδου

Reviews

[Zoi Gkatziona · Rating 4 out of 5]

Παιδιά και γονείς. Γονείς και παιδιά. Του σήμερα. Μια σχέση έντονη, με τα πάνω της και τα κάτω της. Ένα χάσμα που συχνά φαντάζει αγεφύρωτο. Πόσο τελικά, επιδραστικό είναι το οικογενειακό περιβάλλον στη διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός παιδιού; Τι καταλαβαίνουν οι γονείς; Ή πόσο τελικά διατεθειμένοι είναι να αφουγκραστούν τα παιδιά τους και να τα καταλάβουν;
Η Νικολαΐδου με αυτό το βιβλίο της επιχειρεί να εξερευνήσει αυτή τη σχέση. Χαίρομαι που η νέα αναγνωστική χρονιά ξεκινά με ένα θέμα τόσο σημερινό, τόσο επίκαιρο... Με έβαλε να σκεφτώ, να προβληματιστώ, να ψάξω, να μάθω και να δω με διαφορετική ματιά και συμπάθεια τους νέους του σήμερα, τα δικά μας παιδιά. Τα παιδιά του Διαδικτύου, των ΜΚΔ, της ραπ...Τα παιδιά που νομοτελειακά, όπως σε κάθε εποχή, αναζητούν τους δικούς τους τρόπους έκφρασης και διαμαρτυρίας, έξω από καλούπια και κανόνες.
Εδώ η μουσική θα παίξει καθοριστικό ρόλο. Θα γίνει η γέφυρα που θα ενώσει τις δύο πλευρές, ο κώδικας επικοινωνίας που θα τολμήσει να εκφράσει τα άρρητα, το σωσίβιο που θα σώσει. Γιατί τελικά, αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα.

[Vasilis Kalandaridis · Rating 5 out of 5]

Η Σοφία Νικολαϊδου περιγράφει τη Σαλονίκη,τους ανθρώπους της πόλης και τον τρόπο ζωής στην πόλη καλύτερα από κάθε άλλον συγγραφέα που έχω διαβάσει εγώ και γράφει θέματα σχετικά με την πόλη.Είναι το πέμπτο της βιβλίο που διαβάζω και είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος

[Athena Mathioudaki · Rating 5 out of 5]

Μόλις το τελείωσα. Το διάβασα μέσα σε δύο μέρες μονορούφι. Είναι από τα βιβλία που σίγουρα θέλω να ξαναδιαβάσω. Στην αρχή ξεκινάει χαλαρά. Καλή γραφή. Σε πάει παρακάτω. Πολλά ονόματα. Λίγο με μπέρδευαν στην αρχή.
Ποιος είναι ποιος. Από την μέση όμως και μετά το απογειώνει. Ως μάνα ταυτίζομαι. Ως μάνα με "βλαμμένο" που δεν αφήνει συναυλία για συναυλία και είναι διαρκώς με τα ακουστικά στα αυτιά δάκρυσα. Ενα βιβλίο και για μας. Ευχαριστούμε πολύ!

[Natasha Anastasiou · Rating 4 out of 5]

Κάτι λιγότερο από 3 ώρες μου πήρε για να τελειώσω το ΔΜΠ ακα Δικα μας Παιδιά της Σοφίας Νικολαΐδου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
Ήμουν τυχερή γιατί βρέθηκα στην παρουσίασή της, την προηγούμενη εβδομάδα που έγινε για τα 59α Δημήτρια στη Θεσσαλονίκη. Έχω διαβάσει και προηγούμενα βιβλία και η άποψή μου παραμένει σταθερή- από τις καλύτερες με την πένα στην Ελλάδα.

Μια συγγραφέας που δεν αφήνει τα θέματα να ξεχνιούνται στη λήθη, τα αγγίζει με το που συμβαίνουν, έτσι κι εδώ, ένα βιβλίο για την ιστορία των Δικών μας παιδιών, που κυκλοφορούν στην πόλη, στα γήπεδα, αλλάζουν παρέες και αγάπες αλλά και τους γονείς τους που- ειδικά αν είσαι στο μεταίχμιο όπως πολλοί από εμάς- συνδεόμαστε με όλα τα πρόσωπα.
Κεντρικοί ήρωες; Για εμένα όλοι, με κινητήρια δύναμη τον Κώστα, την Τζινα και τον Μάκη, αυτά τα παιδιά που ζουν στην Άνω Πόλη, και τελειώνουν το σχολείο που τους φυλακίζει γιατί έχουν όνειρα και ταλέντα που δεν κλειδώνονται. Πρωταγωνιστές και οι γονείς, με τα λάθη τους, άλλα μικρά και άλλα μεγάλα, με ζωές βασανισμένες κι άλλες «εύκολες», με την αλήθεια τους. Όλοι οι χαρακτήρες έχουν την αλήθεια τους και όλοι εξελίσσονται μοναδικά από την πένα που τους δημιουργεί.

Με πήραν λίγο τα ζουμιά.. όχι όχι μόνο στο τέλος, αλλά και με τη σχέση εγγονής -παππού που δεν είδαμε παρά μόνο στο μυαλό της, με τη μάνα που άργησε αλλά τελικά κατάλαβε τι ήταν αυτός ο άντρας που διάλεξε, με την ύβρις και τη νέμεσις των χαρακτήρων.

Στην παρουσίαση η συγγραφέας ανέφερε πως πολλοί της λένε ότι δεν έδωσε καλό τέλος σε έναν από τους χαρακτήρες της -τη Βάλια- που βασανίστηκε πολύ. Δε συμφωνώ, εγώ πιστεύω πως η Βαλια και ο Τζόρνταν είχαν από τα πιο αισιόδοξα τέλη του βιβλίου (πέρα από τα παιδιά).

[Vaso · Rating 4 out of 5]

Κωστής, Τζίνα, Μάκης

3 παιδιά που ψάχνουν να βρουν που ανήκουν μέσα στον κόσμο. Το σχολείο τους δεσμεύει, τους πνίγει. Διέξοδος τους η μουσική...οι γονείς τους, δεν το καταλαβαίνουν, δεν θέλουν να το καταλάβουν? Πώς άλλαξαν έτσι οι εποχές κι οι καταστάσεις?

Είναι η πρώτη μου επαφή με τη γραφή της κας Νικολαΐδου -το απόψε δεν έχουμε φίλους είναι στο ραντάρ μου χρόνια τώρα - και με τράβηξε η αμεσότητα της γραφής της. Ξεκινά την ιστορία της με τους τρεις ήρωες της, αλλά μας γυρίζει και στο παρελθόν και μας συστήνει και τους γεννήτορες τους, και με κάποιον τρόπο, όλοι συνδέονται.

Μου άρεσε που τα παιδιά κάνουν την επανάσταση τους μέσα από τη μουσική. Ο παραλληλισμός με μια πραγματική ιστορία που συνέβη στο πρόσφατο παρελθόν της Θεσσαλονίκης, δείχνει την αγάπη της συγγραφέως για την πόλη, θίγοντας τα κακώς κείμενα, που πολλοί σκέφτονται αλλά λίγοι τολμούν να θίξουν....


"Η μουσική είναι σωσίβιο. Και βάρκα. Και πανί. Η μουσική είναι αερόστατο, τον σηκώνει ψηλά. Η μουσική γλυκαίνει τον πόνο, τον διώχνει μακριά. Η μουσική ξέρει."

[Michelle · Rating 4 out of 5]

Η Σοφία Νικολαΐδου έχει καταφέρει να πίασει τον σφυγμό της εποχής και της νέας γενιάς - κολλημένη στα social media, απογοητευμένη από το σύστημα που δημιουργήσαμε εμείς και θύματα βίας στα σχολεία, στα γήπεδα, στα σόσιαλ αλλά με όνειρα να ξεφύγουν, να δημιουργήσουν κάτι δικό τους. Μου άνοιξε τα μάτια και τα αυτιά (έμαθα για καλλιτέχνες κ μουσική που δεν είχα ακούσει ποτέ) και είδα μια άλλη πλευρά της σημερινής νεολαίας που έχει άλλες αξίες και θέλει άλλα πράγματα από αυτά με τα οποία μεγαλώσαμε εμείς και νομίζουμε ότι αυτά είναι σημαντικά.
Ευαίσθητο, τρυφερό και πολύ σκληρό μυθιστόρημα - το λάτρεψα.
Sofia Nikolaidou never ceases to inspire me with her novels.

[Stella Karioti · Rating 5 out of 5]

Ruthm And Poetry. Αυτό είναι η ραπ. Το βιβλίο τα συνδυάζει και τα δύο. Ρυθμό γιατί οι ιστορίες των προσώπων σαν παραπόταμοι συγκλίνουν πριν εκβάλουν στη θάλασσα. Ποίηση γιατί χτίζει εικόνες και συναισθήματα, όχι μόνο ιστορίες.
Το βιβλίο έχει ψυχή και είναι τόσο καλογραμμένο που σου δίνει την αίσθηση πως καμιά λέξη του δεν περισσεύει. Τα δικά μας παιδιά, δεν μπορούν να γίνουν πιο δικά μας.

[penpenwise · Rating 4 out of 5]

Απολαυστικότατο! Πολύ ωραία προσέγγιση και της γενιάς των μεγάλων και των εφήβων της ιστορίας. Σε παρασέρνει, και ειδικά ο τρόπος με τον όποιο μπλέκονται οι ιστορίες είναι αρκετά απρόσμενος. Το τέλος δε με ξετρέλανε (το βρήκα κάπως 'λιγο') αλλά, σα σύνολο ένα πολύ δυνατό σύγχρονο βιβλίο

[αννα σγουρου · Rating 4 out of 5]

"δικά μας", από τη δική μας σκοπιά, με τη δική μας έγνοια, το δικό μας βλέμμα..
τα ίδια τα "παιδιά" άραγε πώς θα σταθούν απέναντι στον "καθρέφτη";

[Chrysa · Rating 4 out of 5]

Άμεσο, καλογραμμένο, με ρυθμό και με πολύ επίκαιρο στορι - πολύ ωραίο βιβλίο.

[Michalis Spanos · Rating 4 out of 5]

Η κα Sophia Nikolaidou με τον απλό τρόπο γραφής της καταφέρνει μέσα από αυτό το βιβλίο να θίξει τόσα πολλά προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας. H απομόνωση την οποία νιώθει ένα ανήλικο παιδί και η βία με την οποία έρχεται σε επαφή καθημερινά στην ζωή του είναι ίσως τα θεμέλια αυτού του βιβλίου.

Σε όλη αυτήν την προσπάθεια της αποτύπωσης του τρόπου με τον οποίο επικοινωνούν οι πρωταγωνιστές και όχι μόνο, θεωρώ ότι σε κάποια σημεία μπορεί να κουράσει έναν αναγνώστη, ο οποίος προσπαθεί να αντιληφθεί τα πραγματικά νοήματα της συγγραφέας. Αυτή είναι και η αφορμή του 4/5.