Sunday

Sunday #1-4

by Olivier Schrauwen

Sunday follows, over the course of one day, the stream of consciousness of a fictionalized version of the author’s cousin, Thibault. On the day of his girlfriend’s return from an extended trip, Thibault wakes up, does nothing, gets James Brown stuck in his head, drinks and smokes, grows paranoid about his relationship, struggles to compose text messages, and watches The Da Vinci Code, all the while avoiding anyone and everyone, descending deeper into his own thoughts and fears. Meanwhile, a former crush and another cousin of Thibault’s plan a surprise birthday for him, sending the external and internal on a collision course.Schrauwen’s brilliant comic timing and formal mastery transcends the quotidian nature of the plot. Through use of color, flashback and the dissonance between text and image, the ways in which Schrauwen layers a depiction of human consciousness as lines on paper are infused heavily with slapstick and white-knuckle tension and make for an exhilarating read and breathtaking use of the comics medium.

Genres: Graphic Novels, Comics, Fiction, Graphic Novels Comics, Comix, Humor, Bande Dessinée

453 pages, Kindle Edition

First published December 1, 2023

About the author

Olivier Schrauwen is a Belgian cartoonist and musician, currently based in Berlin.
Schrauwen was born in 1977 in Bruges, a city in the Dutch-speaking part of Belgium. He studied animation at the Academy of Art in Gent, then obtained a master degree in comics at the 'École superieure des Art Saint-Luc' in Brussels.
His works include the surreal Arsène Schrauwen (2014), the six sci-fi stories collected in Parallel Lives (2018), the pirate story Portrait of a Drunk (2019) in collaboration with French cartoonists Ruppert and Mulot, and his slice-of-life magnum opus Sunday (2024).

Reviews

[Rod Brown · Rating 1 out of 5]

OMG! 500 pages of a repellent European dude spending one entire Sunday dithering, dawdling, doing drugs, earworm singing on loop, fantasizing, free associating, frittering, getting drunk, masturbating, napping, procrastinating, smoking, watching The Da Vinci Code on Netflix, and whining, whining, whining.

Books that review themselves:
This very thought I'm articulating
this very, very thought I'm having . . .
right now
Right
now
It doesn't need to be verbalized,
it doesn't matter

Irritatingly pointless.

To fluff it out, the panels sometimes shift to show what other people in the protagonist's life or neighborhood are doing but always under his tedious narration and sometimes featuring . . . (Ha! Ha!) . . . synchronicity and/or . . . (Oh my!) . . . serendipity (I'm crushed by literary heft! Make it stop!). A good chunk of pages are dedicated to a chthonic mouse and a couple of cats wandering about putting on a terribly dull Tom and Jerry sideshow . . . or being symbolic or something ('Cuz literature!). And let's not get started on the irony of the protagonist being a font designer with dysgraphia, an impairment of written expression (Mercy, sir. I beg for mercy!).

Pigshit.


FOR REFERENCE:

Contents: Foreword -- Reading Instructions -- Part 1. from 8:15 am to 10:15 am -- Part 2. from 10:20 am to 11:30 am -- Part 3. from 11:30 am to 1:30 pm -- Part 4. from 2:15 pm to 3:30 pm -- Part 5. from 3:45 pm to 5:00 pm -- Part 6. from 5:30 pm to 7:30 pm -- Part 7. from 8:30 pm to 10:45 pm -- X

(Best of 2024 Project: I'm reading all the graphic novels that made it onto one or more of these lists:
• Washington Post 10 Best Graphic Novels of 2024
• Publishers Weekly 2024 Graphic Novel Critics Poll
• NPR's Books We Love 2024: Favorite Comics and Graphic Novels

This book made the Post list.)

[Laurent De Maertelaer · Rating 5 out of 5]

Schrauwens magnum opus (tot nu toe)! De Nederlandstalige versie kwam uit in deze luxueuze topeditie van het Borgerhoutse Bries. Schrauwen vertaalde zelf de originele Engelse versie naar het Nederlands en zorgde voor een heerlijke 'Vlaamse' draai in het tussentaalgebruik van zijn onvergetelijke personages (Gert Meesters stelde enkele wijzigingen voor, Ria Schulpen van Bries leverde de eindredactie). Voor mij een van de hoogtepunten van het leesjaar. Ik vond deze nog beter dan de Engelstalige versie. Nu even bekomen en nagenieten.

[Wim Oosterlinck]

Ik heb de graphic novel Zondag van striptekenaar Olivier Schrauwen gelezen. Het is het verhaal van zijn neef Thibault, op een doelloze dag in zijn leven die de tekenaar nauwgezet reconstrueert. Het is een dag vol verveling, wachten, eten, zitten, rondlopen, film kijken. Ondertussen denkt hij na, fantaseert hij, zijn andere mensen naar hem onderweg.

Wat Olivier Schrauwen met dit verhaal doet, is fascinerend. Terwijl je voortdurend de (vaak nietszeggende) gedachten volgt van de hoofdpersoon, zie je in de prentjes allerlei andere dingen: buren, familie, een vriendin in het buitenland, een rat, een poes. De wereld draait terwijl hij volledig in zijn gedachten zit. Het is geweldig gemaakt. Voelt wat experimenteel aan, maar wat een geniale graphic novel.

Olivier Schrauwen krijgt zaterdag 13 juni in Turnhout de Bronzen Adhemar uitgereikt, de belangrijkste stripprijs van ons land.

Kijk hier voor meer leesverslagen: https://wimoosterlinck.wpcomstaging.c...

[Bob Fish · Rating 5 out of 5]

🫵 Vote Olivier Schrauwen ! 💪

https://youtu.be/UhloxNHYsOM





Eerst in het Engels verzameld, nu eindelijk ook in de moedertaal.

Prachtig meesterwerk! Zonder twijfel beste boek van 2023! En andere superlatieven naar keuze!

Klik hier voor een snelle doorbladering:
https://youtu.be/CVjXuBEcUQY
Nu ook verdiend vanboven in mijn TOP 40 van "De Nieuwe Vlaamse Strip":
https://youtu.be/Ol7s0k5wIgk

Overview of Olivier Schrauwen's beautiful oeuvre:
https://youtu.be/Ec8B76Hfc8w

[Jochen · Rating 5 out of 5]

5* - En ik maar denken dat de nieuwste Brecht Evens mijn graphic novel van het jaar zou worden...

MAGISTRAAL! Die beeldtaal! Dat verhaal over de saaiste weekdag ooit! Die personages! Die manier van vertellen! Om te herlezen, te herbekijken en nog eens te lezen. Liefst op een zondag, als het even kan.

[Méli · Rating 5 out of 5]

Sunday brings all the boys to the yard
And they're like it's a damn good comic

(i'm boy)

[David Karlsson · Rating 5 out of 5]

Årets bästa serieroman visade sig vara den här tegelstenen på närmare 500 sidor som handlar om en sketen söndag 2017. Huvudpersonen är Schrauwens kusin Thibault och enligt förordet har de tillsammans återskapat en mer eller mindre bortkastad dag. Hur pass mycket som är verklighet kontra fiktion är svårt att veta men spelar heller ingen större roll, poängen är här snarare hur boken bryter ny mark inom seriemediet.

Ämnet är alltså en rätt vanlig dag. Thibault vaknar, hänger runt i huset, väntar på sin flickvän som ska komma tillbaka från en längre utlandsvistelse (han har dock glömt vilken tid), tänker på en utekväll med en annan kusin, prokrastinerar ett jobb han redan borde ha gjort (att skapa ett teckensitt till en tidsskrift), dricker upp en presentkorg med öl som egentligen skulle vara till hans pappa, försöker läsa en filosofibok, fantiserar om en tidigare flamma, blir hög, tittar på DaVinci-koden och somnar till slut i soffan. Som sagt en rätt bortkastad dag ...

Över varje bild ligget Thibaults tankar som ett stream of consciousness (där han inte sällan återkommer till en James Brown-låt han fått på huvudet) men "kameran" flyter över tid och rum: ena stunden följer den Thibault, nästa hans minnesbilder, därefter hans flickvän, kusin, granne, en katt som jagar en mus osv. Den inre monologen och bilden hänger ibland ihop, ibland inte, och ofta finns det en diskrepans mellan dem som blir väldigt underhållande.

Thibault är inte en karaktär man fattar särskilt mycket tycke för, han är på det hela taget en loser. Men just det är också vad som gör att man vill följa honom genom dagen, lite som hur man väl uppskattar de delar av "Min kamp" mest där Knausgård visar sina sämre sidor?

Grafiskt varierar sig Schrauwen nästan in absurdum, i princip varje sida bjuder på något nytt. Så har det även varit i hans tidigare böcker (där den ena också handlar om en släkting, även där oklart hur sanningsenligt) av vilka två getts ut på svenska av Lysteing förlag och det är bara att hålla tummarna för att de ger ut även denna.

Ett mästerverk? Ja, mycket möjligt. Otroligt underhållande och välgjort är det oavsett och en stark rekommendation!

[Paul Dembina · Rating 5 out of 5]

Based on Schrauwen's cousin Thibault's life, this is ostensibly just an average day. However there's a lot else packed in here and I especially liked the way that 2 (and sometimes 3) narratives could be layered on top of each other simultaneously.

I won't give away the ending, but I did find it rather good. Excellent stuff!

[Marieke Holtrup · Rating 4 out of 5]

Ik heb dus niet deze zondag gelezen maar die van die vriend van raoul via eva en ik vond het lit! Heb nog wat redactionele opmerkingen als die welkom zijn

[Peter Hollo · Rating 5 out of 5]

A tour de force of comics artistry... 470 pages depicting one man's whole day, in all its banality.
There are some spoilers below of sorts, although I feel this kind of book can't really be spoiled.

The main narrative follows Thibault (ostensibly Schrauwen's cousin, although I'm not entirely convinced it's not fiction), with his thoughts across the top of the panels. But as the introductory note states, the "camera" often wanders off to show other things: a mouse running around the houses and streets of the neighbourhood, chased by various cats; his girlfriend Migali on her last day in Africa, rushing to the airport but stopping for a particular errand; an old flame, Nora, remembered from his student film, who turns out to be in town; his cousin Rik who he accompanied in some youthful waywardness, who meets up with Nora; his neighbour trying to deliver him some food cooked by the neighbour's wife, and then going to the pub where Rik and Nora end up close to the end...

Through all this Thibault listens to some James Brown, whose "Get Up" then filters its way through the whole book as a brain-worm in Thibault's thoughts; he pines for Nora in a kind of pathetic but idle fashion, rejecting Migali in his idle fantasies while proving he can't really get by at all on his own; he fails to do a job that's overdue; and he gets drunk and then stoned.

The artistry is in building tension from the pathos, as Thibault messes up his day and Migali almost misses her plane, and in the amusing juxtapositions of Thibault's thoughts with the other characters' progress through the day.
It turns out to be a big birthday for Thibault the following day, and his friends are converging to celebrate it, collecting whimsical presents along the way - their thoughtfulness another juxtaposition beside Thibault's aimless unproductivity and fantasising. Of course the cringe is the point, and speaking for myself I've definitely had days (weeks, years) like this.

That's the narrative itself, but the comics artistry is phenomenal. Schrauwen varies his style throughout, representing memories and the other characters' timelines in distinct ways, beautifully depicting movement, and in myriad ways reflecting Thibault's frame of mind. In the last chapter, T smokes a joint while watching The Da Vinci Code on his couch, and (inevitably, mixing alcohol and marijuana with next to no food) finds his thoughts floating askew and untethered before drifting into sleep. Following these surreal pages, his friends gather and sneak into the living room to wake T as the day flips over into his birthday, and the style is fuzzy but highly realistic, taking up pages with full bleed as Thibault no longer has thoughts to narrate. It's a surprisingly beautiful ending, considering it's nothing unexpected and closes out a story that's meant to just be one guy's boring day.

Of course, this particular boring day is significant in that Thibault's girlfriend is returning from many weeks overseas, and Thibault is turning... 30?... If it really is drawn from the experiences of a real cousin of Schrauwen, it's a day whose events conspire to provide the author with a rich wellspring of narrative devices. But it doesn't really matter whether it's entirely fictional or just embellished. It's a wonderful, illuminating piece of art regardless. Highest of recommendations!

[Ruben Hervas · Rating 5 out of 5]

No sé si he llegado a entender algo, pero solo por las increíbles ilustraciones, la maravillosa paleta de colores y el divertido movimiento de cámara mientras se superponen los pensamientos ácidos del protagonista, ya es un 5 rotundo.

Para todo lo demás, un domingo muy domingo en el que no pasa nada pero pasa el domingo y con el, un poco la vida.

[André Habet · Rating 5 out of 5]

I love everything Schrauwen puts out, and this book really solidifies the idea that there are no bad ideas, just poor execution. Boring is hilarious in the hands of Shrauwen. Looking forward to buying a copy and rereading this in a single sitting while downing a few.

[Przemysław Skoczyński · Rating 5 out of 5]

Kiedy biorę do ręki komiks tak obszerny jak „Sunday”, spodziewam się gęstej, pełnej językowych pułapek i fabularnych zakrętów historii. W zasadzie powieść graficzna Schrauwena jest wielopoziomowa i pełna treści, ale ubrana w zaskakująco przyswajalną formę. Konstrukcja całości, jak na rzecz pozornie statyczną i mówiącą o zaledwie jednym dniu, jest nadspodziewanie wciągająca, pomysłowa i obudowana znaczeniami.

Sama forma nie jest w kontekście bibliografii autora niczym nowym. Dosyć luźny styl graficzny, przełamywanie monochromatycznej kolorystyki jaskrawymi barwami (przede wszystkim retrospekcje prezentowane na różowo), przedstawianie zarysów postaci na tle zamglonych teł i sporo przestrzeni w często zróżnicowanych pod kątem układu kadrach – wszystko to składa się na różnorodną, choć jednocześnie bardzo spójną całość. I chociaż wizualne doznania z pewnością są tu bardzo istotne, to, co najważniejsze dla czytelnika, odbywa się na płaszczyźnie samej treści.

Komiks jest prezentacją zaledwie jednego dnia z życia Thibaulta Schrauwena – kuzyna autora, który opowiedział Olivierowi najbardziej beznadziejny i bezproduktywny okres, jaki był sobie w stanie przypomnieć. Już sam pomysł, by przedstawić tak krótki wycinek czasowy niemal godzina po godzinie, nasuwa porównania do „Ulissesa” - Jamesa Joyce’a. Sytuacja, w której czytelnik przygląda się kolejnym prozaicznym i banalnym momentom, wynoszonym za pomocą różnych technik do rangi tematu sztuki, potwierdza te korelacje. Drugim tropem wskazywanym w tekstach dotyczących „Sunday” jest „proustowska Magdalenka”, szczególnie w chwilach, w których zmysły stają się pretekstem do retrospekcji (zaciągnięcie się papierosem). To zresztą trop, na który wskazuje również sam bohater.

Thibault zajmuje się tworzeniem fontów do różnego rodzaju tekstów. Jego aktualna partnerka przebywa w Gambii, a niesforny kuzyn i dawna koleżanka z czasów szkolnych chcą mu zrobić niespodziankę, odwiedzając go w dniu urodzin. Pomysł, by kadry podpisywać myślami narratora, nawet jeśli fabuła prezentuje wydarzenia, w których on sam nie bierze udziału, nie jest może niczym nowym, ale przez to, że jego komentarze zawsze w jakiś sposób wiążą się z tym, co widzimy na ilustracjach, całość nabiera wielowymiarowości i wieloznaczności. Gdy narrator mówi, że robi mu się niedobrze, a jedzenie podchodzi mu do gardła, czytelnik widzi kadry przedstawiające nieczystości wypływające z rury ściekowej, będącej częścią równoległej historii. Wraz z postępującą fabułą poszczególne równorzędne tory fabularne zacieśniają się, dążąc do wspólnego finału. Dawna szkolna miłość, aktualna partnerka przebywająca w Afryce, nieokrzesany kuzyn, sąsiad, drobny pijaczyna spotkany w barze, a nawet szczur walczący z trudami życia w mieście – każdy odgrywa swoją rolę w toczącym się symultanicznie przedstawieniu.

Można chyba śmiało powiedzieć, że przy pomocy kilku chwytów Schrauwenowi udaje się uchwycić chaos i rozproszenie współczesnego człowieka. To ta sytuacja, gdy nagle trafia ci się upragniony dzień wolny i masz na niego tyle pomysłów, że w efekcie kończysz na beznamiętnym scrollowaniu beznadziejnych filmików w mediach społecznościowych, a planowanie i bezproduktywne myślenie o tym co mógłbyś robić, zajmuje więcej czasu niż samo działanie. Autor przedstawia bohatera w szeregu nudnych i komicznych sytuacji, choćby wtedy, gdy próbuje ustalić treść wiadomości sms, jaką ma wysłać do partnerki. Śledzimy jego próby filozofowania i racjonalizowania swojego życia, choć kończy się to najczęściej sarkazmem lub pretensjonalnymi wnioskami. Te banały sąsiadują z celnymi fragmentami, dotyczącymi na przykład filozofii języka i niemożności komunikacji. Powaga i przeciętność funkcjonują na jednej płaszczyźnie. Ma się wrażenie, że bohater ciągle nie może rozpocząć właściwego dnia oszukując siebie, szukając wymówek, nadużywając wybujałej wyobraźni i ulegając ciągłemu rozproszeniu, któremu towarzyszą natarczywe myśli i niemożność ucieczki przed powracającą w głowie melodią.

To wszystko wiąże się z procesem wkraczania w etap wieku średniego, a więc momentem, gdy nie jest się już siłą napędową świata, działa się raczej w ukryciu i przez nikogo niezauważanym. Cały ten dzień to metafora stanu, w którym nikogo nie obchodzisz, a to co najlepsze już przerobiłeś. To jednocześnie dzień zmarnowanych szans na coś konstruktywnego, tak jak marnujemy całe lata, wyobrażając sobie kim będziemy w przyszłości, jednocześnie tkwiąc w bezruchu. Thibault stara się uporczywie nadać swojej egzystencji jakiś nowy sens, choćby wtedy, gdy fantazjuje o zmianie partnerki, mimo że w obecnym związku układa mu się całkiem dobrze. Lubi wizualizować własną postać, jako nieco żałosnego Stand-upera i chce, by w tej komedii każdy z czytelników rozpoznał siebie.

[Denise Lauron · Rating 2 out of 5]

I picked this up for bookclub.

The concept was good, but it was confusing and the main character was not very interesting.

I do not recommend this book.

[Byram · Rating 5 out of 5]

Read this in a Sunday in a bar over a couple of beers and it was a perfect way to read it in. The cool color palette is unusual and fascinating and ethereal and there’s a coziness and poignancy to the mundanity of the story. Hard to describe but an unusual and worthwhile read

[John Watts · Rating 4 out of 5]

A day (Sunday) in the life of the procrastinating, drinking, lusting, avoiding, self-doubting, regretful life of Thibault. He narrates the entire book, but his narrations don’t always match what is happening in the panels, which follow a load of sub plots, so it can be quite a mind bender, following two (or more plots) at once. Thibault is not likeable, but he’s interesting. I loved the palette of the book, lovely water colour washes. I wish there were a few more moments to make me laugh, but I definitely got taken into his mind, including the trippy high he ends up in. Good read.

[Connor · Rating 1 out of 5]

I did not finish this. I read 200 pages which I felt was generous. I would say this book is very mundane. The blurb says it follows someone's thoughts throughout one day, and that's pretty much exactly what it is. I don't see the appeal. Not for me.

[Julen B · Rating 4 out of 5]

Personaje más desquiciante no encontraréis. Ahora, la tremenda pirueta que se marca Schrauwen a nivel formal es de 10. Todo, como siempre, al límite, pero un límite chulo de explorar.

[Benny · Rating 4 out of 5]

Really did not expect to enjoy this as much as I did. The first fifty pages or so had me worried but there's a real cumulative power in the sheer monotonous detail Schrauwen goes into - to be able to offer a real sense of identity to this cast of characters in relatively few words (in the grand scheme - Rik, Mona and Marjane don't get a quarter of Thibault's dialogue and still through their connection to him I feel I got to know them well) is really something. Beautiful in its radical honesty. Will be thinking about this for a while. The sequence where Thibault gets high and watches The Davinci Code was both unbelievably funny and fantastically panelled, and gives me a reason to start a list of Comics That Artistically Depict Intoxication, which otherwise would only have Dash Shaw titles in it. 4.5, maybe verging on a 5. Fire

[Hannah · Rating 3 out of 5]

I thought Sunday was a very interesting graphic novel. In this graphic novel we're taken through Sunday in the life of the author's cousin. This Sunday is especially important because it's the day his girlfriend is returning from a trip. This graphic novel is the perfect look at the mundaneness of every day life. It's a great look at the ordinary lives of ordinary people.

If you're into slice of life graphic novels I definitely recommend checking this out.

Thank you to Netgalley and Fantagraphics for an ARC in exchange for an honest review!

[Rita · Rating 1 out of 5]

this book clearly went over my head or something, it was just a huge ? in my mind

[Maria Alfaro · Rating 5 out of 5]

!!!!!!!!

[Luz Amadei · Rating 5 out of 5]

This is one of the best graphic novels I've read. The book focuses on a very non-charismatic man with too much self esteem. The brilliance of this novel is the way reality, memories and thoughts are incorporated into a graphic novel.

[James Smart · Rating 5 out of 5]

Beauty in mundanity. In a similar constellation to the best of Chris Ware, my first read from Schrauwen was an incredible experience that I read in two sittings, feeling breathless by the end.

Sunday does what comic books and graphic novels do better than any other medium — allowing the reader to inhabit the experience of living so fully and completely it can sometimes feel like too much, somehow coming too fast and too slow at the same time.

Sunday plays with simultaneous narratives, the complexity of the human experience even in the most ordinary moments, all with a strikingly simple visual style, lots of humour and finding pathos even in the smallest moments of Thibault’s “wasted day”. One of the best and most daring graphic novels I’ve read in a while.

[Antonio Navarro · Rating 2 out of 5]

Menudo pelmazo de novela gráfica. He disfrutado algunas de sus obras pero esta me ha parecido imposible, un ejercicio vacuo absoluto. Y entiendo que esa es la gracia… pero con la que está cayendo, me ha parecido hasta molesto.

[Lou Braibant · Rating 5 out of 5]

Perfect om op een zondag te lezen!

"In Sunday vertelt Olivier Schrauwen het verloop van een schijnbaar saaie zondag uit het perspectief van zijn jarige neef Thibault. Opdringere gedachten nemen de bovenhand, onverwachte verhaallijnen spiegelen elkaar, en er lijkt op komische wijze maar geen einde te komen aan deze grauwe zondag. Schrauwen portretteert op experimentele wijze zijn neef, zonder gêne en zonder excuses, rauw, vaak op het randje van wrange humor en zelf-pessimisme. De perfecte serie om op een grijze zondag even in weg te duiken, om nog eens goed te schaterlachen en om een kijkje te nemen in iemand anders mondaine leven." -LB op www.9dekunst.nl

[Cail Judy · Rating 5 out of 5]

It’s almost unfair how good this is.

You should know what you’re signing up for here, it’s the deepest dive into a lazy Sunday you could ever imagine. Yet, it’s so much more than that—the codes, the callbacks, the inner machinations of Thibault’s brain, and how that plays out over the day as it unfolds for his cousin, his girlfriend and his unrequited crush. It is a work of genius.

I’m so goddamn impressed. Read on loan from the Vancouver Public Library, with thanks.

[Olivier · Rating 5 out of 5]

Oke, wauw, dus zo geweldig kan een graphic novel over een luie zondag zijn. Heel knap hoe de tekeningen en dialogen enerzijds en de doorlopende gedachtengang van het hoofdpersonage anderzijds met elkaar in interactie gaan.

[chvang]

Did not finish. Not because it was bad, but because I read a Goodread Friend's 1-star review and lost interest in the book until it was due back to the library. Since I didn't really form much of an opinion, the stars will be blank.

I hope to reopen the book in a more favorable mood.

[Sofía Balbuena · Rating 5 out of 5]

Estoy muerta y esto lo estoy escribiendo desde el cielo.