สิ้นแสงอนธการ เล่ม 3

สิ้นแสงอนธการ #3

by Rou Bao Bu Chi Rou, 肉包不吃肉, โร่วเปาปู้ชือโร่ว

แม้ กู้หมาง จะทำจวนซีเหอวุ่นวายไปบ้างแต่สถานที่ที่เกิดเรื่องขึ้นกลับเป็นจวนสกุลเย่ว์ เพราะจู่ๆคุณชายน้อยเย่ว์กลับหายตัวไป โม่ซี จึงได้รับบัญชาให้ไปตามหาคนที่เกาะปีศาจพร้อมกับศิษย์พี่กู้ของเขาที่มีความทรงจำกระจัดกระจาย

บนเกาะ ทั้งสองถูกดูดเข้าสู่คันฉ่องมิติเวลาพาย้อนกลับไปในอดีตอันเจ็บปวดยิ่งของกู้หมางซึ่งเป็นห้วงเวลาแปดปีก่อนที่โม่ซีเคยฝันถึงนับครั้งไม่ถ้วน ช่วงเวลาสำคัญที่อาจเปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้...
แต่จะมีสิ่งใดเปลี่ยนไปหรือไม่ ใต้นภาเหนือปฐพีแห่งนี้ผู้ใดจะกล้าคาดเดา

372 pages, Paperback

Published August 15, 2024

About the author

Associated Names:
* Rou Bao Bu Chi Rou
* 肉包不吃肉 (Chinese Profile)
* โร่วเปาปู้ชือโร่ว (Thai Profile)
* Meatbun Doesn't Eat Meat (English Profile)

Reviews

[Giyongchy · Rating 4 out of 5]

ฉากที่อ่านแล้วชอบและเสียน้ำตาสุดในเล่มนี้คือตอนที่แม่ทัพโม่คุยกับลู่จ่านชิง​ มันเป็นเรื่องจริงที่เวลามองคนละมุมสิ่งที่เห็นมันก็จะต่างกัน

" ทั้งที่ใช้ชีวิตอยู่ในปลักตม​ กลับชอบแหงนหน้ามองแสงตะวันหมื่นจั้ง"
" พวกเราก็แค่อยากมีชีวิตอยู่ไปวันๆ​ ดีกว่าต้องตายอย่างมีเกียรติ"

คำของจ่านชิงนี่จี๊ดมาก​ ทำดีแค่ไหนคนชั้นล่างก็ไม่เคยถูกมองว่ามีเกียรติ​ เศร้าอ่ะ

[? · Rating 5 out of 5]

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ (4.999/5)

มันดีย์ แต่ขาดอีกนิด แต่ก็อยากให้ห้าดาวอ่า! เล่มนี้ศิษย์พี่กู้ของซีซีกลับมาแล้ว มีอาคมหรือสถานที่ที่เกี่ยวกับฮัสกี้ประปราย สนุกดีที่ได้ทวนความจำ เกิดการฟอร์มทีมคล้ายๆกับเล่มแรก แต่ทีมนี้ดูตึงกว่าเล่มแรกอ่ะ555555 ตึงขึงเลยจริงๆ ระหว่างการช่วยเหลือเฉินฉิงโม่ซีและกู้หมางก็ถูกดูดเข้าไปในคันฉ่องมิติเวลา ที่เลือกไม่ถูกว่าควรให้ห้าดาวไปเลยไหมเพราะช่วงมีบางซีนช่วงท้ายๆที่กินเวลาไปหลายบทเลย เธอกระชับได้อีกนิดนึงง่ะ แต่! ซีนอารมณ์โร่วเปาทำเกิน รู้สึกได้ทุกอารมณ์ตั้งแต่เจ็บ หน่วง สิ้นหวัง ไปจนถึงขนลุก ยิ่งเปิดเพลงจีนฟังด้วยคือสนุกเทียบเท่ากับการดูซีรีส์เลย เรามี playlist ไว้เปิดสำหรับทุกอารมณ์ หึกเหิมในฉากต่อสู้ เพลงเศร้าขาดใจในฉากที่เขาระบายความรู้สึกกัน แนะนำฟังไปอ่านไป ทำให้ตัวเองเจ็บกว่าเดิมค่ะ สรุปคือหลายๆซีนมันอิมแพ็คมาก สามารถขนลุกเพราะความคิดหรือคำพูดของตัวละครที่สุดแล้วนะ ถ้าไม่เอื่อยนิดๆช่วงท้ายเล่มนี้ 5 ดาวอย่างชิล

เราได้ย้อนอดีตไปกับกู้หมางในคันฉ่อง เห็นปมเพิ่มอีก เห็นคนน่าสงสัย เห็นหลายๆอย่างที่ดูเหมือนจะไขปริศนาได้ละ แต่ไขไม่ได้สักอย่าง เบาะแสมันกระจัดกระจายไปหมด มาจากหลายทิศทาง แต่พอเฉลยแล้วต้องกรี๊ดแน่เลย

ศิษย์พี่กู้ แม่ทัพกู้ กู้หมางกลับคืนมาแล้ว ผู้ที่มีความทรงจำร่วมกับโม่ซี เล่มนี้เลยได้เห็น ได้เข้าใจความรู้สึกของตัวละครมากขึ้นไปอีก โม่ซีไม่ได้มีแต่มุมที่เคียดแค้นตัดพ้อใส่กู้หมางที่สูญเสียความทรงจำอีกแล้ว ต่อหน้ากู้หมางที่เคียงข้างเขามาครึ่งชีวิตเขาก็ไม่มีเกราะคุ้มกันมากมายเพียงนั้นอีก กู้หมางรู้จักเขาดีกว่าใคร จะเสแสร้งให้ใครดูกัน นั่นเลยทำให้เราได้เห็นว่าโม่ซีแตกสลายขนาดไหน ยังแตกสลายได้มากกว่าเล่มก่อนหน้า และเล่มนี้เขาก็ได้ตระหนักถึงอะไรหลายๆอย่างในอดีตที่เขามองข้ามไป ทำพลาดไป จึงไม่สามารถโกรธแค้นกู้หมางได้ขนาดนั้นเมื่อเขาโทษตัวเองส่วนหนึ่ง

กู้หมาง…อ่านไปแล้วรู้สึกว่าเป็นคนที่เก่งมาก ความเก่งกาจและน่าเลื่อมใสบรรยายออกมาทั้งทางตรงและทางอ้อมได้ดีมาก ทางอ้อมคือการที่เขาสามารถคลี่คลายสถานการณ์ต่างได้อย่างดี ถึงแก่นวิญญาณโดนทำลายความน่าเกรงขามและความสามรถก็ยังไม่หมดไป ความรอบรู้และช่างสังเกตทำให้เป็นคนที่พึ่งพาได้ ทุกอย่างนี้มันทำให้อุ่นใจที่มีเขาอยู่ เข้าใจซีเหอจวินเลยที่กลายเป็นแค่ซีซีเมื่อเขากลับมา แต่แอบปวดใจกว่าตอนไม่มีความทรงจำไหม เพราาะว่าความใส่ซื่อของกู้หมางก็หายไป ที่กลับมาคือตัวตนที่เปื้อนเลือด แบกรับหนี้ชีวิตมากมายจนไม่สามารถเข้าใกล้และเผลอใจให้โม่ซีได้อีก ที่ปวดใจยิ่งกว่าคือความรู้สึกของกู้หมางที่เราได้เข้าใจมากขึ้นอีกนิดในเล่มนี้ พี่กู้รักโม่ซีมากเลยนะ การเลือกทางเดินที่ต่างคือการควักหัวใจของตัวเองที่มีกันและกันอยู่ในนั้นออกไป กลายเป็นแผลเหวอะหวะที่ทรมานทั้งคู่มาแปดปี มันทำให้สงสัยมากเลยว่ากู้หมางรักและโหยหาโม่ซีขนาดนี้…สิ่งที่ทำให้เขาตัดเยื่อใยและแทงโม่ซีที่หัวใจปางตายได้มันคืออะไร กู้หมางผ่านอะไรมาอีกที่ยังไม่เฉลยกันแน่

ลู่จ่านซิงออกมานิดเดียว แต่ตอนตายเราเศร้ามาก โร่วเปาเขียนความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อรัก สหายสนิทที่โตมาด้วยกันได้ดีจริงๆ ฉากจ่านซิงรับโทษคือเราไม่ไหวเลยอ่ะ มันแตกสลายมาก กู้หมางเองก็แตกสลายเช่นกัน สิ่งที่จ่านซิงเลือกมันบานปลายมาก ณ ปัจจุบันมันไม่ถูกต้อง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอนาคตกู้หมางจะไม่เจ็บกว่านี้ถ้าเรื่องนี้ไม่เกิดขึ้น ไม่มีใครรู้ สุดท้ายก็ทำไปเพราะรักเพื่อน เพื่อชนชั้นทาส เพราะอุดมการณ์ที่ต่างกัน

[Pandan · Rating 4 out of 5]

ปวดใจเหลือเกิน เหมือนเฝ้าดูคนสองคนที่รักกันมาก แต่ก็ทำร้ายกันไม่เลิก จากเล่มก่อนๆ เราติดตามเรื่องราวผ่านสายตาโม่ซีเป็นหลัก เลยยังไม่ค่อยเข้าใจว่าปัญหาความต่างทางชนชั้นมันหยั่งรากลึกขนาดไหน จนกระทั่งเล่มนี้ ได้เห็นอะไรจากมุมมองกู้หมาง ได้รับรู้สิ่งที่กู้หมางต้องเผชิญมากขึ้น จึงเข้าใจได้เลยว่าทำไมกู้หมางถึงไม่ให้ความหวังโม่ซี ถึงไม่ถ่ายทอดความรู้สึกในใจจริงๆ ให้โม่ซีรับรู้ เพราะจากมุมมองโม่ซี เลวร้ายยังไงก็ยังเป็นชนชั้นสูง ไม่มีวันเข้าใจความสิ้นหวังของคนที่ถีบตัวเองจากชนชั้นทาสอย่างกู้หมางได้เลย

พูดถึงเนื้อเรื่อง เล่มนี้ได้ออกไปผจญภัยที่เกาะปีศาจ แต่โฟกัสหลักก็คือการย้อนอดีตพระนาย เผยให้รู้แล้วว่าลู่จ่านชิงคือใคร ทำอะไรลงไปบ้าง แล้วยังมีตัวละครลับโผล่มาอีก คนในเล่มหนึ่งยังไม่เฉลยเลย ไม่รู้ว่าคนเดียวกันมั้ย ปมรุงรังของสกุลเย่ว์ ฉู่อี-เจียงเยี่ยเสวี่ยก็น่าสนใจ ไม่รู้ว่าจะมาแนวฉีกขมแซงคู่หลักรึเปล่า (เพราะในฮัสกี้พวกปมรองๆ นี่ตัวแสบกันมาก) แอบมีเรดาร์สาววายสะกิดว่าระหว่างน้าสี่กับเจียงเยี่ยเสวี่ยมันต้องมีลับลมคมในอะไรที่นอกเหนือจากเรื่องเกี่ยวกับพี่สาวแน่ๆ เลย

[เจ้าหมีขาว · Rating 5 out of 5]

ทุกคนดูมีปณิธานในใจมีสิ่งที่คิดว่าตนเองทำแล้วถูกต้อง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเรื่องราวของกู้หมางก็เป็นแค่ละครชวนหัวของชนชั้นสูง เวลาเขาเล่าว่าชนชั้นสูงได้รับนั้นได้รับนี้เป็นเรื่องที่สมควร ตัดภาพมากู้หมางเขาก็เป็นแค่ทาส เขาไม่สมควรได้รับ ให้ไม่ได้ ปวดใจสุดๆ

เล่ม 3 ยังไม่ได้เฉลยปมทั้งหมด คิดว่ายังมีอะไรอีกมากมายเลยที่เราไม่รู้ แต่โม่ซีรักกู้หมางมาก มากๆเลยด้วย การกลับไปอยู่เคียงข้างกู้หมางในช่วงเวลาที่เจ็บปวดคือฝันนับพันนับหมื่นครั้ง แต่พอมาเห็นกับตาคือเจ็บเชี่ยๆ ขนาดยังไม่รู้ทั้งหมดนะ

เสน่ห์ในงานโร่วเปาอีกอย่างคือตัวละครแวดล้อม ทุกตัวละครถูกสร้างออกมาให้มีชีวิต มีเรื่องราวและหนทางของตัวเอง ถูกสร้างให้เป็นที่รักของคนอ่านไม่แพ้คู่หลัก เล่มนี้มีเปรยๆเรื่องของตัวละครอื่นๆมากขึ้นแล้ว น่าตามมากเพราะดูมีพิรุธในคำพูด ในการกระทำเต็มไปหมด

ความสัมพันธ์ของสองตัวละครในเล่มนี้น่าสนใจมาก คือตะโกนออกมาเลยว่ามันต้องมีอะไร บวกกับมุมมองการวิเคราะห์คนของกู้หมางช่วงต้นๆ มันยิ่งน่าสนใจ เขามองคนมองโลกได้ลึกกว่าโม่ซี เพราะฉะนั้นขอทดความสงสัยเก็บไว้ในใจก่อน

เข้าใจความรู้สึกกู้หมาง เข้าใจดีเลยว่าทำไมถึงทรีดโม่ซีดีขนาดนั้น ดูแลทะนุถนอม ขี้โมโหแต่น่าเอ็นดู สงสารอ่ะ สงสารทั้งคู่เลย อยากอุ้มๆโม่ซีกับกู้หมางมาตบตูดแล้วบอกว่า ไม่เป็นไรนะๆ ไม่รู้ว่ามันจะจบดีได้ยังไง เพราะเรายังมองหาหนทางแก้ไขไม่เจอ ไม่ใช่ว่าเปิดอกคุยกันแล้วจบด้วย

[Hahababa · Rating 5 out of 5]

ครึ่งเล่มแรก ผู้เขียนพาเราเข้าไปผจญภัยในเกาะปีศาจ พร้อมๆกันนั้นก็พาเราและโม่ซีเดินเข้าไปในความทรงจำของกู้หมางในช่วงที่เจ็บปวดที่สุดของชีวิต

ม่านความจริงทีละชั้นค่อยๆเปิดออก เพื่อจะเจอม่านอีกชั้น ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด การเสาะหาความจริง, เหตุผลภายใต้การกระทำ, สิ่งที่กู้หมางต้องพบเจอ จนถึงความแตกสลายอันหนักหน่วงของเขา โม่ซีได้เผชิญด้วยสายตาตนเอง ความเจ็บปวดของโม่ซีในฐานะผู้ดู อาจจะเจ็บกว่าโม่ซีในฐานะผู้ถูกกระทำซะอีก

ครึ่งเล่มหลัง ทางหนึ่งคือการช่วยคนและหาทางออกจากเกาะปีศาจ ทางหนึ่งคือการยิ่งเข้าลึกของความสัมพันธ์ที่ยากจะแกะออกตั้งแต่แรก

การเปิดเปลือกความรู้สึกของกู้หมาง การให้ข้ออ้างสำหรับการพัวพันกันครั้งแรกหลังกลับมาเจอกัน…ฉากการต่อสู้เข่นฆ่านับพันไม่เร้าใจเท่าการโรมรันของคนสองคน

และทิ้งท้ายด้วยความสัมพันธ์ของคนอีกคู่ ที่ราวตะโกนอยู่ในความเงียบ ว่าฉันก็มีความรัก (?) ความแค้น (?) ที่ยากจะสะสางเหมือนกันนะจ๊ะ

[DoubleJay Amornwarawong · Rating 5 out of 5]

อ่านจบแล้วรู้สึกว่าเล่มนี้กู้หมางกับโม่ซีตึงมาก จนสงสารเจียงเยี่ยเสวี่ยที่เป็นคนกลาง ทางนึงก็กู้หมางกับโม่ซี ส่วนอีกทางก็มีมู่หรงฉูอีที่ตึงใส่อีก

สนามอารมณ์ = สหายเจียง

[rocky · Rating 4 out of 5]

4.5