What do you think?
Rate this book
Географії
«Географії» Джованні Кателлі збірка оповідань, які нагадують павутиння маленьких спостережень і невпинних спроб проникнути у найменші проміжки існування. У проминанні вокзалів, доріг та площ напрочуд виразно проступає глибина, перспектива, що їх безнастанно творить письмо автора. Життя здається крихким і незначним, а все ж воно не позбавлене змістовності, гри дзеркал, і в кожну мить персонажі готові ввібрати в себе якомога більше, щоб перетворити щоденність на незгладимий, багатозначний епос.
Видання із паралельним текстом італійською та українською мовами.
Видання із паралельним текстом італійською та українською мовами.
128 pages, Paperback
First published July 21, 2014
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
May 23, 2026
proza artystyczna
note to myself: po różowej
note to myself: po różowej
August 28, 2014
Nie lubię prozy poetyckiej.
* * *
W labiryncie ulic, w gmatwaninie wspomnień
Catelli jest wszędzie: na opustoszałych placach, wąskich uliczkach i pustych dworcach. Jest w odjeżdżającym w daleką podróż pociągu, gdzie zza szyby obserwuje uciekające krajobrazy. Na dwudziestolecie Portu Literackiego, nakładem Biura Literackiego, wyszły Geografie – zbiór opowiadań włoskiego pisarza.
Geografie zdarzeń, geografie miejsc, geografia ludzkiego umysłu – tym jest jedyny wydany po polsku zbiór opowiadań Giovanniego Catellego, współczesnego włoskiego poety i prozaika, prawnika z wykształcenia, wykładowcy z zamiłowania. Kontemplatora (martwej) natury, z wyboru.
Catelli jako cichy obserwator zachowuje na kartkach papieru impresje zdarzeń, zatrzymuje w bezruchu ich sekwencje, spoglądając na nie z innej perspektywy, przeszywając je niemal na wskroś. Dużo jest u niego bezpośrednich zwrotów do adresata („Chodź”, „Porozmawiajmy”), doznań przeżywanych w pierwszych osobach liczb pojedynczej i mnogiej, retrospekcji.
Pisarz balansuje na granicy prozy i poezji, z obu czerpiąc inspiracje. Geografie pełne są wyszukanych porównań, zgrabnych metafor, niecodziennych eufemizmów i bogatej symboliki, zaklętych w formie krótkich opowiadań. Bogactwo opisów i natężenie epitetów zdaje się momentami czytelnika przytłaczać. Barokowy styl Catellego, jego poetyckość i językowa finezja, jednych może zmęczyć, innym natomiast zapewni niepowtarzalne, estetyczne doznania.
Nie jest to proza łatwa. W gąszczu miejsc i w plątaninie impresji brakuje logicznego ciągu zdarzeń. Catelli nie nazywa miejsc – jego geografia ma inny wymiar, mentalny. Punktem wspólnym opowiadań jest postać narratora, który łączy prezentowane w nich miejsca siatką wspomnień. Miejsca - bowiem w Geografiach brak jakichkolwiek historii, wszystkie opowiadania są pewnego rodzaju impresjami, iluminacjami zdarzeń dawno minionych. Pojedynczymi obrazami zapisanymi na kartkach papieru, okraszonymi luźnymi przemyśleniami ich autora i uczestnika jednocześnie.
W tej poetyckości Catellego, w strumieniu świadomości autora, w kłębowisku jego doznań, recepcji i refleksji, mamy czas na to, żeby zatrzymać się w miejscu i po prostu być. Powędrować uliczkami Pragi, nie niepokojeni przejść przez Plac Rewolucji, by następnie wsiąść do pociągu jadącego w nieznanym kierunku. Powolni, spokojni, uzbrojeni jedynie we własne myśli.
Źródło: http://www.dokis.pl/articles/view/855
* * *
W labiryncie ulic, w gmatwaninie wspomnień
Catelli jest wszędzie: na opustoszałych placach, wąskich uliczkach i pustych dworcach. Jest w odjeżdżającym w daleką podróż pociągu, gdzie zza szyby obserwuje uciekające krajobrazy. Na dwudziestolecie Portu Literackiego, nakładem Biura Literackiego, wyszły Geografie – zbiór opowiadań włoskiego pisarza.
Geografie zdarzeń, geografie miejsc, geografia ludzkiego umysłu – tym jest jedyny wydany po polsku zbiór opowiadań Giovanniego Catellego, współczesnego włoskiego poety i prozaika, prawnika z wykształcenia, wykładowcy z zamiłowania. Kontemplatora (martwej) natury, z wyboru.
Catelli jako cichy obserwator zachowuje na kartkach papieru impresje zdarzeń, zatrzymuje w bezruchu ich sekwencje, spoglądając na nie z innej perspektywy, przeszywając je niemal na wskroś. Dużo jest u niego bezpośrednich zwrotów do adresata („Chodź”, „Porozmawiajmy”), doznań przeżywanych w pierwszych osobach liczb pojedynczej i mnogiej, retrospekcji.
Pisarz balansuje na granicy prozy i poezji, z obu czerpiąc inspiracje. Geografie pełne są wyszukanych porównań, zgrabnych metafor, niecodziennych eufemizmów i bogatej symboliki, zaklętych w formie krótkich opowiadań. Bogactwo opisów i natężenie epitetów zdaje się momentami czytelnika przytłaczać. Barokowy styl Catellego, jego poetyckość i językowa finezja, jednych może zmęczyć, innym natomiast zapewni niepowtarzalne, estetyczne doznania.
Nie jest to proza łatwa. W gąszczu miejsc i w plątaninie impresji brakuje logicznego ciągu zdarzeń. Catelli nie nazywa miejsc – jego geografia ma inny wymiar, mentalny. Punktem wspólnym opowiadań jest postać narratora, który łączy prezentowane w nich miejsca siatką wspomnień. Miejsca - bowiem w Geografiach brak jakichkolwiek historii, wszystkie opowiadania są pewnego rodzaju impresjami, iluminacjami zdarzeń dawno minionych. Pojedynczymi obrazami zapisanymi na kartkach papieru, okraszonymi luźnymi przemyśleniami ich autora i uczestnika jednocześnie.
W tej poetyckości Catellego, w strumieniu świadomości autora, w kłębowisku jego doznań, recepcji i refleksji, mamy czas na to, żeby zatrzymać się w miejscu i po prostu być. Powędrować uliczkami Pragi, nie niepokojeni przejść przez Plac Rewolucji, by następnie wsiąść do pociągu jadącego w nieznanym kierunku. Powolni, spokojni, uzbrojeni jedynie we własne myśli.
Źródło: http://www.dokis.pl/articles/view/855
Displaying 1 - 2 of 2 reviews