Η αυτοβιογραφία του Νίκου Κοεμτζή βρέθηκε τυχαία στα χέρια μου στα πλαίσια μιας αυθόρμητης αγοράς. Έχοντας δει την "μηχανή του χρόνου" πίστεψα ότι ήξερα τις λεπτομέρειες της ιστορίας.
Γεγονός όμως ήταν ότι έκανα λάθος. Η αυτοβιογραφία του, εν πολλοίς, πιο γνωστού θανατοποινήτη στην Ελλάδα είναι ένα μικρό διαμάντι. Ακατέργαστο μεν, αλλά διαμάντι. Γραμμένο σε τραχιά και απλοϊκή γλώσσα, το συγκεκριμένο βιβλίο αξίζει να διαβαστεί καθώς στις σελίδες του θα ανακαλύψουμε την ιστορία από μία άλλη ματιά. Είναι πολύ εύκολο κανείς να κατηγορήσει τον Ν.Κοεμτζή ως φονιά (που δε το αρνείται) και ως στυγνό εγκληματία (που δε το αρνείται επίσης) αλλά έχει πραγματικό ενδιαφέρον να δει κανείς πως έφτασε ως την παρανομία και εν τέλει τον φόνο.
Νομίζω πως σε κάποια χρόνια το βιβλίο αυτό θα ξεχαστεί καθώς δε κυκλοφορεί πλέον και ο συγγραφέας του έχει πεθάνει. Δε θα πεθάνουν όμως τα γεγονότα και δυστυχώς ούτε τα παραδείγματα των ανθρώπων που έφτασαν στο δρόμο χωρίς γυρισμό από συνδυασμό λάθους δικού τους αλλά και του κράτους...
το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του είναι για τη ζωή στις φυλακές. Ενδιαφέρον ότι παραλείπει να κάνει συνεχή εξιστόρηση με λεπτομέρειες της συγκεκριμένης βραδιάς
Συγκλονιστικές οι περιγραφές της ζωής του ως μελλοθάνατος στις φυλακές Αλικαρνασσού και πολλή τροφή για σκέψη. Πώς γεννιέται ένας εγκληματίας και ποια είναι η κοινωνική ευθύνη;