Νίκος Κοεμτζής. Ένας άνθρωπος κυνηγημένος και βασανισμένος, που σκότωσε τρεις συνανθρώπους του και τραυμάτισε άλλους επτά, ένας άνθρωπος που καταδικάστηκε σε θάνατο και έμεινε είκοσι τρία χρόνια στη φυλακή. Ένας άνθρωπος με αυτό το παρελθόν μπορεί να έχει μέλλον σε μια κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων; Τι τον οδήγησε στο έγκλημα; Τι και ποιος τον βοήθησε στο δρόμο προς τη μεταμέλεια; Πόσο μπορεί να βοηθήσει άλλους συνανθρώπους του να αποφύγουν τη δική του μοίρα; Πόσο μεγάλη επίδραση είχε στο χαρακτήρα του η τόσο μακρόχρονη φυλάκιση;
Μια συγκλονιστική μαρτυρία γραμμένη από τον ίδιο στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων της δοκιμασίας, που ρίχνει φως σε αυτό που υποκριτικά αρνείται η κοινωνία να δει: τη σκοτεινή πλευρά της.
Ο Νίκος Κοεμτζής ήταν Έλληνας κακοποιός, ο οποίος τις 24 Φεβρουαρίου 1973 σκότωσε με σουγιά τρεις ανθρώπους (ανάμεσά τους δύο αστυνομικούς) και τραυμάτισε άλλους επτά μέσα στο νυχτερινό κέντρο διασκεδάσεως «Νεράιδα της Αθήνας», στη συμβολή των οδών Αγίου Μελετίου και Δροσοπούλου στην Κυψέλη, επειδή παρενόχλησαν τον μικρό αδελφό του την ώρα που χόρευε ένα τραγούδι που είχε ζητήσει παραγγελιά. Καταδικάστηκε τρεις φορές σε θάνατο και οκτώ σε ισόβια, ενώ έμεινε στη φυλακή για 23 χρόνια.
Η αυτοβιογραφία του Νίκου Κοεμτζή βρέθηκε τυχαία στα χέρια μου στα πλαίσια μιας αυθόρμητης αγοράς. Έχοντας δει την "μηχανή του χρόνου" πίστεψα ότι ήξερα τις λεπτομέρειες της ιστορίας.
Γεγονός όμως ήταν ότι έκανα λάθος. Η αυτοβιογραφία του, εν πολλοίς, πιο γνωστού θανατοποινήτη στην Ελλάδα είναι ένα μικρό διαμάντι. Ακατέργαστο μεν, αλλά διαμάντι. Γραμμένο σε τραχιά και απλοϊκή γλώσσα, το συγκεκριμένο βιβλίο αξίζει να διαβαστεί καθώς στις σελίδες του θα ανακαλύψουμε την ιστορία από μία άλλη ματιά. Είναι πολύ εύκολο κανείς να κατηγορήσει τον Ν.Κοεμτζή ως φονιά (που δε το αρνείται) και ως στυγνό εγκληματία (που δε το αρνείται επίσης) αλλά έχει πραγματικό ενδιαφέρον να δει κανείς πως έφτασε ως την παρανομία και εν τέλει τον φόνο.
Νομίζω πως σε κάποια χρόνια το βιβλίο αυτό θα ξεχαστεί καθώς δε κυκλοφορεί πλέον και ο συγγραφέας του έχει πεθάνει. Δε θα πεθάνουν όμως τα γεγονότα και δυστυχώς ούτε τα παραδείγματα των ανθρώπων που έφτασαν στο δρόμο χωρίς γυρισμό από συνδυασμό λάθους δικού τους αλλά και του κράτους...
το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του είναι για τη ζωή στις φυλακές. Ενδιαφέρον ότι παραλείπει να κάνει συνεχή εξιστόρηση με λεπτομέρειες της συγκεκριμένης βραδιάς
Συγκλονιστικές οι περιγραφές της ζωής του ως μελλοθάνατος στις φυλακές Αλικαρνασσού και πολλή τροφή για σκέψη. Πώς γεννιέται ένας εγκληματίας και ποια είναι η κοινωνική ευθύνη;