เรื่องเล่าของ Mind da Hed เปี่ยมไปด้วยตัวอักษรที่ชวนให้สมองซีกขวาทำงานหนัก นอกจากต้องประมวลผลเนื้อหาที่ไหลเข้าไปแล้ว ยังต้องพยายามกดสมองซีกซ้ายไม่ให้ใช้เหตุผลพยายามตีความเรื่องเล่า
จากเล่ม Sad at first sight สู่เล่มนี้ ผมว่า Mind da Hed มีพัฒนาการที่น่าสนใจ แม้จะโดดเด่นแต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าหลายชิ้นเป็นการผลิตซ้ำ ทั้งอารมณ์ สำนวน ความรู้สึก ที่ถึงจะเติบโตขึ้น แต่มันก็จำเจเหมือนภาพของชีวิตประจำวันสามัญชนรสขมปร่าที่เฝ้ารอวันโรยราในบั้นปลาย
ไม่รู้ว่าขอมากไปหรือเปล่า แต่อยากให้เล่มหน้าเป็นเล่มที่ Mind da Hed กล้าฉีกกรอบทั้งรูปแบบ เนื้อหา และวิธีการที่ไปไกลกว่า Novella ขนาดสั้น หรือถ้อยความที่กระจัดกระจายแล้วใส่กรอบรวมกันเป็นเล่มครับ