กลิ่นการเวก

by พงศกร

...วังเทวินทร์...วังเก่าแก่ที่มีต้นการเวกขึ้นอยู่อย่างแน่นขนัด...
วังโบราณที่ ‘กลิ่นการเวก’ หอมตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ
นับตั้งแต่ตะวันเริ่มทอแสงจวบจนเย็นย่ำสนธยา...
กลิ่นของการเวกที่หอมเยือกเย็น กรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของความรัก
ความลวง...ความชอบ ความชัง
และ...ความตาย...

395 pages

First published April 1, 2006

About the author

พงศกร เป็นทั้งชื่อจริงและนามปากกาของ นายแพทย์พงศกร จินดาวัฒนะ
จบการศึกษาจาก คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น และอบรมเป็นผู้เชี่ยวชาญสาขา เวชศาสตร์ครอบครัวจาก Pennsylvanin State University ประเทศสหรัฐอเมริกา

เคยรับราชการเป็นแพทย์ ประจำอยู่ที่กลุ่มงานเวชกรรมสังคม โรงพยาบาลราชบุรี ปัจจุบันทำงานในตำแหน่ง Senior Director of Communication ประจำอยู่ที่ศูนย์การแพทย์ โรงพยาบาลกรุงเทพ

พงศกร ได้รับการสนับสนุนและส่งเสริมจากบิดามารดา จึงรักการอ่าน และชอบขีดเขียนมาตั้งแต่เรียนชั้นประถม ผลงานเรื่องสั้นเรื่องแรกชื่อ ปุกปุย ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารสวิตา เมื่อตอนอายุ 11 ปี จากวันนั้นถึงวันนี้ ก็วนเวียนเขียนหนังสือมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสั้น เรื่องยาว สารคดี รวมทั้งบทความทางการแพทย์ และคอลัมน์ตอบปัญหาสุขภาพในนิตยสาร

ปัจจุบันยังคงมีผลงานตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร สกุลไทย หญิงไทย พลอยแกมเพชร และ volume โดยมีสำนักพิมพ์เป็นของตนเองร่วมกับ นายอรรถรัตน์ จันทรวรินทร์ ในนาม groove publishing

Reviews

[Ariya · Rating 1 out of 5]

นอกจากกลวิธีการเขียนที่เน้นบรรยายฉากน่ากลัวได้เยิ่นเย้อที่สุดเล่มหนึ่ง นวนิยายยังมีองค์ประกอบตกยุคที่เห็นในละครจนเกร่อ แล้วนำมาผลิตซ้ำ ทั้งตัวละครจากบ้านนอก ฉากพระนางทะเลาะกัน การสร้างผีแบบตัวละครไทย ฉากปราบผี และมุกตลกที่ไม่มีชั้นเชิงใดๆ
แต่ที่ทำให้หนังสือเล่มนี้เป็นเล่มที่แย่ที่สุดของการอ่านนวนิยายในปีนี้ของเราคือ ถึงจะเป็นเรื่องแต่งร่วมสมัย (ปี 2550) แต่กลับนำเสนอประเด็นการเหยียดเพศอย่างร้ายกาจ ทั้งยังเล่นซ้ำกับภาพแทนของความรุนแรงทางเพศในอดีตอย่างแดรกคิวล่า ซึ่งสุดท้ายเป็นแค่การหยิบยกภาพของผีตะวันตกมาผลิตซ้ำให้เป็นจุดขายราคาถูกของนวนิยายที่จนแต้มกับการสร้างสรรค์อะไรใหม่ๆ ขึ้นมาเรื่องหนึ่งเท่านั้น

[Cephalopodophil. · Rating 3 out of 5]

หากมองข้ามการสร้างภาพลักษณ์ตายตัว​ (stereotypes)​ ของตัวละครในเรื่อง​ โครงเรื่องที่ออกแบบมาอย่างหละหลวม​​ และการใช้น้ำเสียงล้อเลียนเสียดสี​จนทำให้ดูเหมือนงานตลาดล่าง, เราอาจมองนวนิยายเรื่องนี้ในฐานะวรรณกรรมที่ตั้งคำถามกับระบบทุนนิยมที่ตั้งอยู่บนบรรทัดฐานแบบวิถีรักต่างเพศ​ (heteronormative capitalism) แม้ตอนจบของเรื่อง​ "ผู้ละเมิดบรรทัดฐาน” จะต้องถูกกำจัดไปก็ตาม​ แต่อย่างน้อยผู้อ่านก็ได้ยินเสียงของ​เขา​ และตั้งคำถามกับความชอบธรรมของ​" บรรทัดฐาน" เหล่านั้น

ป.ล. เรียนเรื่องนี้​ ได้วิธีการอ่านแบบใหม่ๆ​ ที่ไม่เคยมองมาก่อน​ อ่านจบแล้วอยากหานวนิยายเล่มอื่นๆ​ ของพงศกรมาอ่านต่อ

[hbabiem · Rating 1 out of 5]

ตลอดทั้งชีวิตไม่เคยรู้สึกว่าอ่านเล่มไหนแล้วเสียดายเวลามาก่อน ด้วยตัวหนังสือก็เก่าแล้ว (ปี48) แต่กลิ่น misogyny หึ่งมาตั้งแต่เปิดเรื่อง แต่ก็ยอมทนอ่านเพราะมันอาจเป็นการเสียดสีสภาพสังคมในสมัยนั้น แต่ก็ยังมี rape joke เหยียดเพศ เหยียดคนต่างจังหวัด แต่ถ้าตัดเรื่องพวกนี้ออกไปแล้วปลอบใจตัวเองว่าคนเขียนก็คงอยู่ในยุคสมัยที่ไม่มีความตระหนักรู้ในเรื่องนี้เลย ตัวเนื้อเรื่องเองก็ทำให้รู้สึกว่าเสียดายเวลาที่อ่านจริง ๆ เปิดมาด้วยความขลัง มีกลิ่นอายน่าติดตาม แม้จะพอเดาเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปได้แต่เพราะคนเขียนรู้จักดึงรู้จักปล่อยจึงน่าติดตามและเพลิดเพลินมาก แต่พอมาถึงกลางเรื่องฝีมือกลับตกลง ห่วยจนพาลให้คิดว่าล้อไปกับเนื้อเรื่องที่อาหมงเป็นนักเขียนเงาแทนหรือเปล่า กลิ่นอายแฟนตาซีที่อยู่ๆก็โผล่มาไม่เข้ากับเนื้อเรื่องเลยสักนิด กลายเป็นตลกออกทะเลไปเลย เลิฟไลน์ที่ใส่มาก็ขัดใจมาก คนจะตายอยู่แล้วเอาอะไรไปรักกัน เหมือนแค่ทำตามสูตรสำเร็จว่านิยายต้องมีพระเอก-นางเอก ผีก็งี่เง่าเหลือเกิน อยู่เพื่อเหตุผลอื่นยังจะดีกว่าเพราะเหตุผลที่กล่าวมาในเรื่อง

[Kamon SecondAccount · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้เป็นแนววิญญาณ ขำนิดๆ หลอนหน่อยๆ

'หัสดินทร์' เป็นวิศวกรตกงานที่จะโดนพ่อแม่เรียกกลับไปช่วยธุรกิจครอบครัวถ้ายังหางานในกรุงเทพไม่ได้ ดังนั้น เขาจึงยอมเป็นเลขานุการให้นักเขียนชื่อดัง เจ้าของนามปากกา 'อายุธ' ซึ่งมีศักดิ์เป็นถึงหม่อมราชวงศ์เจ้าของวังเทวินทร์ แต่นิสัยสันโดษไม่ติดต่อใคร แม้แต่คนในกองบรรณาธิการที่ลงนิยายอยู่

ส่วนนางเอก 'อรรำไพ' เป็นบรรณาธิการของนิตยสารรวีที่เริ่มสงสัยและข้องใจกับต้นฉบับนิยายที่ฝีมือการเขียนดร็อปลงไปมาก ราวกับเป็นคนละคนเขียน จนในที่สุดเธอต้องบุกมาถึงวังเทวินทร์ด้วยตัวเอง

การเดินเรื่องค่อนข้างเรื่อยๆ เหมือนกำลังดูละคร เปิดฉากเล่าเรื่องปูพื้นจากด้านพระเอกสลับกับนางเอก ซึ่งแต่ละคนก็ช่างแอ๊คติ้งได้ละค๊อนละครมาก ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ต้นฉบับนิยายเปลี่ยนไปจนอ่านดูก็รู้ แต่พนักงานนิตยสารแทบทุกคนเหมือนจะไม่รู้สึกรู้สาอะไร กลับชมว่าสนุก (ได้ไงฟะ?) แล้วก็เล่นมุกนางเอกอาละวาดฮึดฮัดอยู่คนเดียว คืออ่านแล้วก็โอเคนะ เข้าใจว่าต้องการสร้างความฮาในเรื่อง แต่มันดูจัดฉากมากจนอ่านแล้วเฝือนิดหน่อย
ความ "ละค๊อนละคร" นี่จะยิ่งเห็นชัดตอนตัวร้ายออกโรงแบบเล่นใหญ่รัชดาลัย ตัวละครโผล่มาอาละวาดอย่างฉูดฉาดไม่สมจริงสักนิดเดียว (แอบดีใจที่ตัวร้ายบทน้อย เลยรำคาญน้อยหน่อย)

ความลึกลับในเรื่องค่อนข้างเป็นไปตามแบบฉบับ คือเริ่มจากเผยพฤติกรรมประหลาดของตัวละคร มีวิญญาณตัวประกอบ(?)มาสำแดงความเฮี้ยนบ้าง ก่อนจะขมวดเข้าโหมดเฮี้ยนหนักจัดเต็มในช่วงท้าย

โดยรวมแล้ว ช่วงแรกอ่านแล้วเบื่อๆ เผือๆ เล็กน้อย เริ่มสนุกตอนวิญญาณเฮี้ยน ก่อนจะจบแฮปปี้ตามปกติค่ะ

[Ping · Rating 5 out of 5]

สุดยอดแห่งนิยาย ครบทุกรสชาติ หลอน สั่นประสาท ตลก เศร้า น่ารักกุ๊กกิ๊กก็มี อ่านสองรอบ รอบแรกสมัยมัธยมยืมเพื่อนมาอ่าน ปรากฏว่าอ่านแล้วชอบมาก จนตอนทำงานมีเงินซื้อเองก็เลยซื้อเพราะอยากอ่านอีก รอบสองเว้นไปน่าจะถึงยี่สิบปี กลับมาอ่านอีกก็ยังสนุก ลุ้น หลอน ประทับใจเหมือนเดิม ♥️

[Porpor · Rating 1 out of 5]

ผิดหวังมาก แย่สุดๆเลยเรื่องนี้

[KengJung · Rating 1 out of 5]

อ่านใช้เรียน แต่โคตรไม่ชอบมีไรบ้งหลายอย่าง เช่น ภาพจำเหมารวมกลุ่มคนหลากหลายทางเพศ คนต่างจังหวัด มุกข่มขืน ฯลฯ

[Suthas Moukthong · Rating 3 out of 5]

เป็นนิยายลึกลับ แนวถนัดของพงศกร ดังนั้นจึงไม่ได้คาดหวังความหวานจากพระเอกนางเอกอยู่แล้วค่ะ
ตัวละครประกอบในเรื่องนี้มีสีสันทุกตัว บางตัวอาจจะดูโอเวอร์แอ็คติ้งไปบ้าง แต่โดยรวมก็สนุก มีแทรกมุกตลกขำๆมาตลอด ทำให้บรรยากาศในเรื่องไม่เครียด แต่ยังคงความน่าสนใจในเรื่องราวหลัก
อ่านแล้วลุ้นตลอดว่ามันเกิดอะไรขึ้นในวังเทวินทร์ แล้วเรื่องจะพาไปต่อทางไหน ไอ้ที่ว่าน่าจะมีเรื่องลึกลับมันคืออะไร
เรื่องนี้อ่านแล้วไม่กลัวค่ะ แค่สยองหน่อย ๆ เวลานึกภาพตาม