ในนามของความมั่นคงภายใน

ทหารไทย #1

by Puangthong Pawakapan, พวงทอง ภวัครพันธุ์

ในนามของความมั่นคงภายใน: การแทรกซึมสังคมของกองทัพไทย

ความมั่นคงภายในที่ว่านี้ เป็นความมั่นคงของใคร และเพื่อใครกันแน่... คำตอบคงไม่ได้อยู่ในหนังสือเล่มนี้ แต่หนังสือเล่มนี้ตีแผ่ให้เราเห็นว่าทหารในฐานะชนชั้นนำสูบเอาทรัพยากรส่วนรวมไปใช้ในการแทรกซึมและควบคุมสังคมด้วยข้ออ้างเรื่องความมั่นคงภายในนานเกินไปแล้ว ความมั่นคงภายใน ตลอดจนความมั่นคงของชาติ คืออะไรกันแน่นั้น เป็นเรื่องที่ประชาชนผู้เป็นเจ้าของอำนาจอธิปไตยต้องช่วยกันขบคิดให้คำนิยาม มิใช่ปล่อยให้ทหารว่าเอาตามใจชอบ

Genres: Nonfiction, Asia, Politics

304 pages, Hardcover

Published September 1, 2024

Reviews

[Niti Pandum · Rating 5 out of 5]

หนังสือเล่มนี้จะพาเราไปรู้จักกับหน่วยงานที่มีชื่อว่า "กอ.รมน." หน่วยงานที่ใครหลายคนมองหมดความสำคัญไปแล้วนับตั้งแต่การล่มสลายของ พ.ค.ท. แต่จริงๆหน่วยงานนี้ยังมีความสำคัญมากที่ทำให้กองทัพไทยยังคงมีอิทธิพลต่อการเมืองไทยได้ตั้งแต่อดีตมาถึงปัจจุบัน บางทีเราก็อาจจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของการขยายอิทธิพลทางเมืองและการแทรกซึมทางสังคมของกองทัพโดยไม่รู้ตัวก็ได้ โดยเฉพาะช่วงมัธยมปลายตอนที่เรียน รด. 5555

[Natthaphon · Rating 4 out of 5]

“ในนามของความมั่นคงภายใน” นำเสนอการแทรกซึมของกองทัพภายใต้คำอย่าง “ความมั่นคง” (อะไรคือคำนิยาม ?) ได้เป็นรูปธรรม มีข้อมูลและตัวเลขชัดเจน อ่านง่ายและสามารถเชื่อมโยงถึงทุกคนได้ หนังสือพูดถึงสาเหตุที่มาและพัฒนาการตั้งแต่ช่วงสงครามเย็นถึงปัจจุบัน โดยส่วนตัว ผมให้ 3 ประเด็นสำคัญที่อยากให้โฟกัส
1. วิธีการรับมือกับพคท. และการวิเคราะห์คำสั่งนายก 66/2523, 65/2525 ที่ต่างไป
2. การเปลี่ยนแปลง/พัฒนาการของหน่วยงานความมั่นคงทั้งในช่วงรัฐบาลทหารและรัฐบาลพลเรือน
3. การจัดตั้งมวลชนหลากหลายรูปแบบที่มีมากขึ้น

[Chontiwat Udomsiripat · Rating 5 out of 5]

ในนามของความมั่นคงภายใน - ผมเชื่อว่าใคร ๆ ก็เคยได้ยินชื่อของกองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักร (กอ.รมน) ผ่านสื่อต่าง ๆ ได้แง่ของการปฏิบัติภารกิจจับฉ่ายนานับประการ ไล่ตั้งแต่การแก้ปัญหาภัยความมั่นคง แก้ปัญหาเศรษฐกิจ ส่งเสริมการท่องเที่ยว ไปจนถึงช่วยน้ำท่วม ทำให้เกิดคำถามว่า แท้จริงแล้วกอ.รมน.มีสถานะเเละหน้าที่อะไรกันแน่

หนังสือเล่มนี้จะพาเราไปรู้จักกอ.รมน. ซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐที่ถูกก่อตั้งมาเพื่อทำสงครามต่อต้านพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย (พคท.) ในช่วงสงครามเย็นจนถึงช่วงพฤษภาทมิฬ 2535 (2500 - 2535) ว่าเนื้องานโดยแท้ของกอ.รมน. นั้นมีตั้งแต่การปราบปรามผู้ก่อการร้าย การทำสงครามจิตวิทยา การแทรกซึมเข้าไปในชนบท ไปจนถึงการใช้ความรุนแรงขั้นเด็ดขาด การพ่ายแพ้ของพคท.ไม่ได้ทำให้กอ.รมน.ถูกยุบไป แต่กอ.รมน.ถูกใช้เป็นหน่วยงานทำภารกิจนานาจิตตังเพื่อความมั่นคงของตนเองและชนชั้นนำฝ่ายจารีตนิยมในช่วงหลังการรัฐประหาร 2549 และ 2557

มากกว่าพาร์ทประวัติศาสตร์การเมือง หนังสือเล่มนี้ได้พาเราตั้งคำถามและหาคำตอบว่าทหารมีไว้ทำไม กอ.รมน. ใช้งบประมาณแผ่นดินไปกับการจัดทำอะไรบ้าง (ขอไม่นับว่าเป็นการจัดทำบริการสาธารณะตามหลักกฎหมายปกครอง) มีการจัดตั้งหน่วยงานลำดับรองมากน้อยขนาดไหน โครงการอะไรที่ผิดกฎหมายแล้วกอ.รมน.มีส่วนเกี่ยวข้อง ไปจนถึงการตั้งคำถามถึงสภาวะ "รัฐซ้อนรัฐ" ที่รัฐบาลพลเรือนไม่กล้าเข้าไปสั่งการหรือยุบหน่วยงานเพื่อให้เกิดการใช้งบประมาณอย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งสภาวะรัฐซ้อนรัฐนี่เองก็เป็นการขัดกับหลักการแบ่งแยกอำนาจและทำลายประชาธิปไตยอย่างเงียบงันและรุนแรงไปในตัว

นอกจากนั้นแล้ว อาจารย์พวงทองยังได้วิเคราะห์คำสั่งฯ 66/2523 และคำสั่งฯ 65/2525 ว่าคำสั่งฯเหล่านี้นั้นมีผลให้รัฐไทยเอาชนะพคท.ได้เด็ดขาดหรือไม่ หรือมีปัจจัยภายใน/นอกอะไรที่ส่งผลให้พคท.แพ้สงคราม หรือในมิติทางกฎหมาย เราสามารถยกเลิกกฎหมายที่ให้อำนาจแก่ กอ.รมน. ได้หรือไม่ เราจะยกเลิกกฎหมายตัวนี้ด้วยวิธีการใด เป็นคำถามสำคัญต่อนักกฎหมายต่อไป

สุดท้ายแล้ว เราทุกคนล้วนเป็นเครื่องมือของกอ.รมน. ไม่ทางตรงก็ทางอ้อม ในสภาวะรัฐซ้อนรัฐแบบนี้ เราไม่รู้ตัวเลยว่าบางกิจกรรมที่เราทำในอดีตนั้นเคยเป็นกิจกรรมที่กอ.รมน.กำหนดให้ทำทั้งสิ้น แน่นอนว่าสภาวะรัฐซ้อนรัฐแบบนี้จะจบตรงไหน ไม่มีใครทราบได้ แต่อย่างน้อยเราก็รู้แล้วว่า ความอันตรายของรัฐซ้อนรัฐนั้นน่ากลัวกว่าที่เราคิด

[beerdesu · Rating 5 out of 5]

ชี้ให้เห็นการพยายามขยายอำนาจและบทบาทของกอ.รมน. โดยกองทัพและชนชั้นนำฝ่ายขวาตั้งแต่ยุคสงครามเย็น เพื่อสร้างความชอบธรรมให้ทหารได้เข้ามามีบทบาทในการควบคุมงานด้านความมั่นคงโดยเบ็ดเสร็จ เราถึงได้เห็นทหารเข้าเกี่ยวข้องกับงานหลายด้านมาก ทั้งพัฒนาเศรษฐกิจ ขจัดความยากจน พัฒนาชนบท สอนหนังสือในโรงเรียนหรือกระทั่งดูแลงานด้านการท่องเที่ยว ซึ่งนอกจากจะผลกับงบประมาณที่กองทัพได้รับอย่างสูงลิ่วในแต่ละปีแล้วยังทำให้ทหารได้มีอำนาจในการกำหนดนิยามความมั่นคงว่าอะไรคือความมั่นคงของชาติหรือพฤติกรรมไหนที่ถือว่ากำลังคุกคามความมั่นคงด้วย รวมถึงพาไปสำรวจว่าการประกาศใช้ 66/2523 กับ 66/2525 หรือแนวทางการเมืองนำการทหารในยุครัฐบาลพลเอกเปรม ที่อ้างว่าสามารถทำให้พคท.ล่มสลายและนักศึกษากลับจากป่าสู่เมือง เป็นการ overclaim ยังไง โดยการเคลมของประกาศนั้นของทหารทำให้ไปลดทอนความจริงที่ว่าทหารมีการใช้ความรุนแรงกับประชาชนอย่างต่อเนื่องและอ้างว่าเพราะทหารทำให้ชาติกลับมาสงบสุขได้ และที่น่าสนใจคือการชี้ให้เห็นทัศนะของรัฐบาลพลเรือนที่มี่ต่อกอ.รมน.ที่โดยส่วนใหญ่แล้วมีลักษณะประนีประนอมและมักมองว่าการให้อำนาจกับทหารควบคุมงานด้านความมั่นคงต่อไปจะเลี่ยงการถูกรัฐประหารโดยกองทัพได้ ซึ่งอาจารย์มองว่าเป็นทัศนะที่ควรถูกรื้อถอนและรัฐบาลควรเข้ามามีบทบาทในการกำหนดแยกแยะงานของกองทัพออกจากงานของพลเรือนโดยเด็ดขาด ซึ่งนอกจากจะลดความสิ้นเปลืองของงบประมาณไปกับบรรดาโครงการที่ไม่มีประโยชน์แล้วยังจะมีผลต่อการลดอำนาจของกองทัพร่วมด้วย

[Jon Norimann · Rating 5 out of 5]

Infiltrating Society is a cool primer on how the military of Thailand got the job of doing a lot more than defending the country from other countries militaries. Obviously this is niche knowledge, but it generalises somewhat into the bloating of governments anywhere. It is also probably a bit of a handgrenade in today's political debate in Thailand, where little dissent is allowed. And Pawakapan writes well, in a fashion anyone interested in such a subject can understand. Infiltrating Society is an excellent 3 hour read for anyone at all interested in politics in Thailand today and especially the role of Thailand's military.

[Wasin Waeosri · Rating 5 out of 5]

หนังสือที่เล่าที่มาของหน่วยงานที่ทำสารพัดอย่างกอ รมน อธิบายว่าเขาทำอะไรบ้างไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำแต่ก็ท��� ไปจนถึงเรื่องที่ควรทำแต่ไม่ทำ

เรียกได้ว่าแบบเรียนรู้ทันหน่วยงานรัฐ 101

อาจารย์พวงทองเขียนอ่านง่ายดีครับ

[Klaas · Rating 5 out of 5]

Brave lady, hope she stays well. Next and last subject, which is closely related to the army, to be discussed in the open in Thailand is the holy of the holy. Wonder who will do that. Armies have only two places to go to, to the barracks and to the battlefield and should never interfere in the politics of the country. I fully agree what the writer said after ISOC wanted to stop the publication of this book:” I believe that the public would appreciate a democratic debate more than using the law to stop people from accessing different opinions through a prohibition or book ban.,” she wrote. “This democratic method would make the Thai society stronger and more secure because it would allow us to live together peacefully and have tolerance for diversity.” (Prachatai 17-09-2024)

[nisemono偽者 · Rating 5 out of 5]

“You say what? Put the man in the right job? Bullshit—we’re NOT doing that here. ทหารไทยอาจจะกล่าวไว้
เป็นหนังสือของอาจารย์พวงทอง ที่ได้รับการโฆษณาจากทางพวกทหาร โดยไม่ต้องพึ่งพาการยิงแอดเลย อะไรที่ทหารบอกว่า หนังสือต้องห้าม เท่ากับ มันเป็นเรื่องจริง อย่าอ่านเลยทุกท่าน ผมกระดากใจ ทำนองนั้น
อ่านไปก็กำหมัดไป และมานั่งย้อนคิดดูตอนที่รัฐบาลมีเปรยๆในเวทีว่าจะขึ้นภาษี VAT รวมถึงปรับภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา เป็น flat rate 15% แล้วก็ได้แต่ทดท้อถอนหายใจ we gonna pay for this shit, right bro และก็มาเอ๊ะตอนที่รัฐบาลท่านเศรษฐา ไม่ยุบกอ.รมน. ด้วยท่าทีที่ขึงขัง พอได้อ่านเล่มนี้ก็ถึงบางอ้อ อ้อ อาหร่อยยยย

This is a book by Professor Puangthong that got a surprising endorsement from the military itself—without even needing paid ads. If the military declares a book "banned," it pretty much confirms that it’s true. Their message is something like, "Don’t read it, folks. It’s too real." Makes you cringe a little, doesn’t it?
As I read it, I found myself clenching my fists and reflecting on those times when the government casually hinted at raising VAT or implementing a flat income tax rate of 15%. It just leaves you sighing in frustration, thinking, We’re gonna pay for this shit, right, bro?
And then there’s the moment of realization when the Srettha administration refuses to dismantle the Internal Security Operations Command (ISOC) with an air of determination. After reading this book, it all starts to click—Ah, now I see. Makes total sense... and wow, it stings.