Χωλ

by Κατερίνα Χανδρινού

Το Χωλ, ιδιότυπο θρίλερ δωματίου, συνεχίζει να πραγματεύεται το θέμα του οίκου που άνοιξε με το αφήγημα, Κόρκυρα. Ο οίκος, εδώ, πρωταγωνιστεί σαν ίδρυμα και σαν τρόφιμος. Το σύγχρονο σπίτι κλείνεται στον εαυτό του και αναρωτιέται εμμονικά για την κατασκευή και τη διαρρύθμισή του. Tο χωλ εξέλιπε σταδιακά και η κατάργησή του επηρέασε τους ανθρώπους και τις μεταξύ τους σχέσεις. Στο έγκλειστο σπίτι άλλοτε απαντούν οι ένοικοι, άλλοτε διάφοροι ήχοι και τριγμοί, άλλες φορές οι ηθοποιοί των ταινιών που προβάλλονται στο άδειο του σαλόνι και κάποτε οι νεκροί αρχιτέκτονες.

144 pages, Paperback

First published May 1, 2024

Reviews

[Leonidas Moumouris]

"Ανακαινισμένο τριάρι του 60, καθόλου άσχημα. Το 60 υπήρχε τουλάχιστον αισθητική. Χολ, διάδρομοι, τοίχοι. Υπήρχε μια τελετουργία, μια προετοιμασία. Περνούσες πρώτα απ'το χολ για να μεταβείς στο κυρίως θέμα. Σου έδινε ο αρχιτέκτονας χώρο για να σκεφτείς πηγαίνοντας απ'το ένα δωμάτιο στο άλλο. Τώρα όλα ενιαία. Κουζινοσαλοτραπεζαρία σου λέει. Όλα μαζί. Γι αυτό οι άνθρωποι χωρίζουν. Γιατί βλέπονται συνέχεια ".

Μ αρέσει πολύ αυτό το απόσπασμα.
Μόνο που δεν είναι απ'το Χωλ της Χανδρινού. Είναι απ'το Μάτι του Ψαριού, της Λένας Κιτσοπούλου. Του 2015.

Αυτό το απόσπασμα με διάφορες μορφές το συνάντησα πολλές φορές μέσα στο βιβλίο. Και όσο κι αν προσπάθησα να το προσπεράσω θα ομολογήσω πως κάθε φορά με ενοχλούσε.
Φυσικά δεν σημαίνει πως μια ιδέα δεν μπορεί να ανήκει σε πολλούς. Σιγά, δεν ανακάλυψε την πυρίτιδα η Κιτσοπουλου.
Θα ήθελα να διαβάσω και άλλα της Χανδρινού. Γιατί εδώ κάπως με έχασε. Και θα διαβάσω.

[Xenia Germeni · Rating 5 out of 5]

Λένε τόσα τα κουδούνια των διαμερίσματος για τους ενοίκους τους".- Κατερίνα Χανδρινού, Τα κουδούνια των ανθρώπων, από το "Χωλ", εκδόσεις Κείμενα (2024)...ΥΓ Σαν φοιτήτρια τον Αύγουστο στο διάλειμμα του διαβάσματος για την εξεταστική πήγαινα βόλτα στα Πατήσια, την Κυψέλη Εξάρχεια και κοιτούσα τα κουδούνια στις πολυκατοικιες και μερικές φορές τα χτυπούσα. Έτσι χωρίς νόημα. Συνήθως τον Αύγουστο που ολοι ελειπαν. Η ασφάλεια μιας ανασφάλειας υποθέτω.
Συνεχίζουν να μου αρέσουν τα slides και οι Polaroids και οι φωτογραφίες των άλμπουμ. Το Χωλ είναι μια συλλογή φωτογραφιών από τα παλιά έως πρόσφατα. Η Κατερίνα τις πήρε και τις έβαλε σε μια δική της σειρά και αφήνει τον αναγνώστη να τις "διαβάσει" με τον δικό του τρόπο και σειρά. Πρόζα και Κατερινα μαζί οι λέξεις. Η έκδοση είναι μικρή και όμορφη όπως και ο χαριτωμένος σελιδοδεικτης. Ξεχώρισα στην ατομική μου ανάγνωση: Τα κουδούνια των ανθρώπων, Αντρας, Μεταχειρισμένα, Βιβλιοθήκη με τζάμι, Τόνι Ερντμαν, Βίκτωρ Ουγκο, (Το συνεχές) Γράψε, Μπορεί και χωρίς εσένα να διονυσιαστει..Η σειρά είναι τυχαία..Υπάρχει όμως ένα που θέλω να το γράφω με μαρκαδόρο σε τοίχους σε όλη την Αθήνα στις δικές μου ατσαλες διαδρομές τώρα που το παράξενο νεκροζωντανο καλοκαίρι στην Αθήνα τελειώνει "Καλά, εσύ έναν άνθρωπο να ταιριάξουν τα ανοσοποιητικα σας, δεν βρήκες ακόμη, μόνη σου θα τα κακαρωσεις; " 🖤

[MimbleWimble___ Elli Maria Moutsopoulou · Rating 3 out of 5]

Ενώ μου άρεσε η ιδέα, οι σκέψεις κλπ κάτι στην εκτέλεση με έχασε. Η δομή; Η σύνδεση και η αποσύνδεση των μικρών ιστοριών; Κάτι.

[angeliki m · Rating 4 out of 5]

" Αν σου 'χει λείψει η θάλασσα, είναι χειμώνας κι έχεις ανάγκη ν' ακούσεις τις φωνές των γλάρων σε χαμηλή πτήση, πήγαινε μπες στην μπανιέρα, πάρε ένα ξυραφάκι ζιλέτ βένους οσεάνα κι άρχισε να ξυρίζεις τις γάμπες σου έντονα. Χωρίς σαπουνάδα. Μόνο με νερό. Θέλει γρήγορες, βαθιές, αποφασιστικές κινήσεις. Κλείσε τα μάτια. Θα με θυμηθείς. Μέχρι να κοπείς, το αργότερο ως τότε, θα τους έχεις ακούσει. Το αίμα θα κυλήσει, θα ξεραθεί, θα τυλιχτεί γύρω από τον αστράγαλο κόκκινο φύκι. "

[Peri Morfosis]

Κάποτε υπήρχε ένας χώρος ανάμεσα. Ούτε σαλόνι, ούτε δωμάτιο. Ένα πέρασμα, μια αναμονή. Το χωλ. Σήμερα λείπει από τα σπίτια και μαζί του λείπει κάτι απροσδιόριστο, σχεδόν αφανές. Αυτό το κάτι αναζητά το βιβλίο. Όχι για να το επαναφέρει, αλλά για να το αφουγκραστεί.

Η συγγραφέας κινείται σε κείμενα σύντομα, με φράσεις που μοιάζουν να σταματούν πριν ολοκληρωθούν. Δεν διηγείται ιστορίες. Δεν χτίζει πλοκή. Παρατηρεί. Αναρωτιέται. Στρέφει το βλέμμα σε σημεία παραμελημένα, έναν διακόπτη, έναν τοίχο, μια απόσταση. Η γραφή της θυμίζει περπάτημα μέσα σε δωμάτια, σε σιωπές, σε μνήμες.

Το σπίτι εδώ δεν είναι φόντο. Είναι πρόσωπο. Σκέφτεται, θροΐζει, θυμάται. Οι τοίχοι κρατούν ψίθυρους, οι γωνιές μαζεύουν μικρές απουσίες. Η απλότητα της γλώσσας δεν κρύβει κάτι περίπλοκο· απλώς επιτρέπει στο φευγαλέο να μείνει λίγο παραπάνω.

Το Χωλ δεν εξηγεί. Δεν καταλήγει. Απλώς στέκεται. Όπως στεκόταν κάποτε κάποιος στο χωλ, πριν βγει ή πριν μπει. Σε αυτό το μετέωρο σημείο, κάτι γεννιέται, όχι απαντήσεις, αλλά βλέμμα. Μια επιθυμία να παρατηρήσεις αλλιώς.

Ίσως τελικά το χωλ να είναι τρόπος σκέψης. Ή στάσης. Ένας χώρος χωρίς σαφή λειτουργία, που όμως κουβαλάει αυτό που συχνά περνά απαρατήρητο: το ενδιάμεσο. Αυτό που δεν λέγεται, αλλά υπάρχει.

[Αλέξανδρος · Rating 5 out of 5]

αρχιτεκτονική ψυχολογία - Gentrification - Ενοίκια - Διαμερίσματα του 60 - Αθήνα

Η Ηρωίδα ή η ίδια συγγραφέας μας καλωσορίζει στη ζωή της μέσα από το σπίτι της. Πρώτα γνωρίζουμε την κατοικία της. Το κουδούνι της. Το ασανσέρ.. και μετά αυτήν. Όταν μπούμε στο διαμέρισμα δεν θα δούμε αμέσως το διαμέρισμα. Θα συναντήσουμε αυτή μέσα στο χωλ της. Σαν μια τελετουργία. Εφόσον υπάρχει το χωλ. Γιατί αν δεν υπάρχει το χωλ, θα δούμε αυτήν και την σαλονοτραπεζαρία της κατευθείαν. Θα λείψει η σύντομη προσωπική γνωριμία. Κάπως έτσι μαθαίνουμε για αυτήν. Μαθαίνοντας για τις συνελεύσεις και τον Κινέζο ιδιοκτήτη. Για τις οικογένειες ή τα ζευγάρια που έζουν ζήσει σε διαμερίσματα με χωλ ή χωρίς χωλ.

Μικρές μίνι ιστορίες, άλλοτε προσθέτουν χιουμορ, άλλοτε μια πικρία για τις στιγμές γύρω από τα σπίτια μας. Χάνει ένα αστέρι επειδή θεωρώ ότι κάποια κείμενα ίσως να μην χρειάζονταν να βρίσκονται μέσα στη συλλογή κάνοντας κάπως άνισο το περιεχόμενο. Διαβάζεται μέσα σε μια ή δυο μέρες. Προτείνω να το πάρετε στην έκθεση βιβλίου αυτές τις μέρες στο Πεδίον του Άρεως.

[Christos · Rating 3 out of 5]

Το στυλ γραφής ομολογώ δεν ήταν ιδιαίτερα του γούστου μου και αρχικά τουλάχιστον μου φάνηκαν έως και λίγο ασυνάρτητα κάποια από τα μικρά κείμενα που απαρτίζουν το βιβλίο. Προχωρώντας η γνώμη μου άλλαξε προς το καλύτερο και μπορώ να βρω εντόπισα γνώριμα περιστατικά ή σκέψεις σε πολλές ιστορίες, χωρίς βέβαια και πάλι να βρίσκω σε όλα τα κείμενα τη σύνδεση. Έξυπνη πινελιά η ιδέα του εξωφύλλου με τη χειρόγραφη γραμμή που κάνει κάθε βιβλίο μοναδικό.