Ήταν η πρώτη γνωριμία με τον συγγραφέα και απογοητεύτηκα! Μία ανούσια, κατά την άποψή μου, ιστορία με πολλές, πάρα πολλές χυδαιότητες που πολλές φορές χρησιμοποιούνταν χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Αν στόχος του συγγραφέα ήταν να προκαλέσει, σίγουρα το πέτυχε αλλά κατ' αρνητικό τρόπο θάλεγα! Η χρήση τόσων χυδαιοτήτων και "προχωρημένων" ιδεών πιθανόν να είχαν σκοπό να καταδείξουν ένα "κοινωνικό προοδευτισμό", που ίσως είναι λίγο δύσκολο να χωνευτεί από μερικούς σαν και μένα.
Μια σουρεαλ λογοτεχνική φάρσα ενός οργισμένου νέου Κορτώ, που όντας εμπνευσμένος ίσως από το Άρωμα του Ζίσκιντ επιχείρησε να κάνει το ανάλογο με τη λαιμαργία. Το καφρικο (και για μένα αγαπημένο) χιούμορ του κορτώ δεν έχει ακόμα ωριμάσει αλλά διαφαίνεται το καυστικό πνεύμα του και μια σατιρική διάθεση για διάφορα επίμαχα ζητήματα όπως η θρησκεία, ο κοινωνικός αυτοματισμός, η ματαιότητα της ύπαρξης, η ανθρωποφαγία του αδύναμου κλπ Στο περιθώριο κάπου κάπου αναπτύσσει τους προβληματισμούς του ψύχραιμα και με αρκετή επιδεξιότητα αλλά το βιβλίο γενικά είναι για κλάματα.
Edit 08/03/2025: Μετά τα γεγονότα της επετείου των 2 ετών για το έγκλημα των Τεμπών και βλέποντας την στρατηγική αδιαφορία του συγγραφέα επί του θέματος, επιδιώκοντας να διατηρήσει μια "ουδέτερη" φιλοκυβερνητική στάση, σταματάω πλέον την ανάγνωση βιβλίων του και την συγγραφή κριτικής για αυτά. Δεν θα προχωρήσω σε αγορές νέων βιβλίων του και δεν θα τα αναφέρω σε κανέναν λογαριασμό μου.