What do you think?
Rate this book
Nisnikan
Uitgerekend in het jaar waarin Stef Selfslagh zijn vader verliest, moet hij ook afscheid nemen van zijn zoon. Figuurlijk dan toch. Camu, de zoon in kwestie, heeft immers de pubergerechtigde leeftijd bereikt. Met alle ‘ik ben hier weg’-s en ‘laat mij nu toch eens fucking gerust’-s van dien.
Even overweegt Stef om er gewoon mee te stoppen, met de opvoeding. In de plaats daarvan schrijft hij zijn zoon een lange brief. Over hun gedeelde liefde voor taal, Colombiaanse wenkbrauwen en M&M’s. Over hun tweepersoonstrip naar Miami. Over nisnikan, het minst principiële woord in de Nederlandse taal. Over walvisvaders en dopsleutelsetvaders. Over de parallellen tussen volwassenheid en voetschimmel. Maar over de meedogenloze spiegel die zijn opgroeiende zoon hem voorhoudt.
Nisnikan is het ontwapenende coming-of-ageverhaal van een vader die op hetzelfde moment als zijn zoon volwassen wordt. Die het liefst van al zou vasthouden, maar leert dat hij moet loslaten.
Even overweegt Stef om er gewoon mee te stoppen, met de opvoeding. In de plaats daarvan schrijft hij zijn zoon een lange brief. Over hun gedeelde liefde voor taal, Colombiaanse wenkbrauwen en M&M’s. Over hun tweepersoonstrip naar Miami. Over nisnikan, het minst principiële woord in de Nederlandse taal. Over walvisvaders en dopsleutelsetvaders. Over de parallellen tussen volwassenheid en voetschimmel. Maar over de meedogenloze spiegel die zijn opgroeiende zoon hem voorhoudt.
Nisnikan is het ontwapenende coming-of-ageverhaal van een vader die op hetzelfde moment als zijn zoon volwassen wordt. Die het liefst van al zou vasthouden, maar leert dat hij moet loslaten.
172 pages, Kindle Edition
Published September 3, 2024
4 people are currently reading
210 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 29 of 29 reviews
September 19, 2025
ik lach zelden luidop bij een boek, maar deze keer kon ik niet stoppen.
nisnikan is een zelfverzonnen woord dat geen betekenis heeft, en daarom alles kan betekenen. het boek is een openhartig inzicht in een relatie tussen vader en zoon (waarin de schrijver ook allebei die rollen inneemt), met alle ups en downs en moppen en tranen die daarbij komen kijken. in het boek gaat het over anticiperende nostalgie (vervroegd gemis dat je meemaakt terwijl je het moment nog aan het beleven bent), wat meteen de perfecte beschrijving is van hoe ik me voelde tijdens het lezen van het boek.
Stef Selfslagh speelt zo mooi met taal dat ik er zelf geïnspireerd door raakte en meteen zin kreeg om een boek te schrijven, maar de woorden kwamen niet naar boven wanneer ik Word opende dus jullie zullen toch nog even moeten wachten. Ik heb mijn best moeten doen om niet bij élke pagina een ezelsoor te vormen om de woorden later terug te lezen, maar ik denk dat ik met zekerheid kan zeggen dat ik het volledige boek binnen de kortste keren opnieuw zal lezen en die ezelsoren niet zal nodig hebben als begeleiding.
wat was het fijn om even deel te zijn van het leven van Stef en Camu.
allemaal lezen nu meteen!!!!!!!!!!
nisnikan is een zelfverzonnen woord dat geen betekenis heeft, en daarom alles kan betekenen. het boek is een openhartig inzicht in een relatie tussen vader en zoon (waarin de schrijver ook allebei die rollen inneemt), met alle ups en downs en moppen en tranen die daarbij komen kijken. in het boek gaat het over anticiperende nostalgie (vervroegd gemis dat je meemaakt terwijl je het moment nog aan het beleven bent), wat meteen de perfecte beschrijving is van hoe ik me voelde tijdens het lezen van het boek.
Stef Selfslagh speelt zo mooi met taal dat ik er zelf geïnspireerd door raakte en meteen zin kreeg om een boek te schrijven, maar de woorden kwamen niet naar boven wanneer ik Word opende dus jullie zullen toch nog even moeten wachten. Ik heb mijn best moeten doen om niet bij élke pagina een ezelsoor te vormen om de woorden later terug te lezen, maar ik denk dat ik met zekerheid kan zeggen dat ik het volledige boek binnen de kortste keren opnieuw zal lezen en die ezelsoren niet zal nodig hebben als begeleiding.
wat was het fijn om even deel te zijn van het leven van Stef en Camu.
allemaal lezen nu meteen!!!!!!!!!!
January 5, 2025
'Nisnikan' is een vertederende brief van een vader aan zijn opgroeiende zoon. Ik nam het boek mee van de nieuwe-boekenplank in de bibliotheek omdat de kaft me intrigeerde. Dat is vaak een slechte leidraad, maar dit boek hield me vast omdat Selfslagh net het loslaten zo treffend beschrijft. Hij ziet niet alleen hoe zijn zoon verandert, maar durft ook naar binnen te kijken. Vooral wanneer hij het gezin erbij betrekt waarin hij zelf opgroeide, en hij de complexe maar liefdevolle relatie met zijn eigen vader probeert te vatten en reflecteert over de zelfmoord van zijn broer, raakt hij bij mij een gevoelige snaar.
April 14, 2025
Nisnikan is een brief van een vader aan zijn zoon. Selfslagh schreef het toen hij zijn zoon aan de puberteit verloor en zijn vader aan dementie. Het resultaat is een van de mooist geschreven boeken die recent in dit taalgebied zijn neergepend.
Selfslagh schrijft als Mozart: met een gevleugelde pen die de gravitas van het bestaan wel kent, maar lichtvoetig overstijgt.
Wie op zoek is naar een praktische handleiding om met puberende zonen of stervende vaders om te gaan, komt bedrogen uit. Voor wie ontroerd wil worden door momenten van herkenning als twijfelende ouder en kind, is het een aanrader. Voor wie onze taal liefheeft, is het een must-have.
Selfslagh schrijft als Mozart: met een gevleugelde pen die de gravitas van het bestaan wel kent, maar lichtvoetig overstijgt.
Wie op zoek is naar een praktische handleiding om met puberende zonen of stervende vaders om te gaan, komt bedrogen uit. Voor wie ontroerd wil worden door momenten van herkenning als twijfelende ouder en kind, is het een aanrader. Voor wie onze taal liefheeft, is het een must-have.
January 23, 2025
4,5 ⭐️
May 19, 2025
Prachtig geschreven ❤️
September 24, 2024
Recht naar het hart. Wat een prachtige ode aan het vaderschap en alle emoties die ermee gepaard gaan.
April 17, 2025
4,5/5
Heel mooi!!!
Heel mooi!!!
November 29, 2024
https://looneybooks79.blog/2024/11/29...
'Nisnikan', een woord zonder betekenis dat eigenlijk alles kan betekenen. Het is het uitgevonden woord van de jonge Camu, de zoon van auteur, columnist en journalist Stef Selfslagh. Dit boek is een brief van een vader aan zijn puberende zoon, een brief waarin hij figuurlijk afscheid neemt van het kind. Tegelijkertijd neemt hij ook met dit boek afscheid van zijn vader, die net overleed.
Nisnikan is een coming-of-age story maar niet enkel van Camu, de zoon van Stef, maar ook van Stef zelf die begrijpt dat ook hij moet opgroeien en volwassen worden, net als zijn zoon, met wie hij wel een liefde voor taal deelt, en zelfs door zijn zoon. Want gedaan zijn de verzonnen spelletjes die hij kon spelen met hem, gedaan is het knuffelen en zijn papa boven alles stellen, gedaan is het met alles samen doen en als hij angst heeft aan papa's been vast te hangen. Op een bepaald moment moet je als vader loslaten en moet je inzien dat je zoon ook zijn eigen weg moet zien te vinden in het leven.
Stef trekt dan ook de lijn door met zijn eigen vader en hoe hij zich zelf heeft losgerukt van de opvoeding die hem werd opgelegd, hoe hij ook als puber zich afzette van alles wat zijn ouders hem bij brachten.
Op de cover zie je een mooie foto van Stef en Camu met hun fake tattoos die ze showen, stoere smoelen trekkend maar toch op het randje van in lachen uitbarsten.
En dit is maar één herinnering die hij deelt samen met zijn zoon, die nu eerder 'laat me nu toch eens fucking gerust' uit en meer op de smartphone tijd doorbrengt dan met zijn ouders. En hoewel de tijden en de middelen anders zijn, schetst dit boek een mooi beeld van hoe een gezin evolueert, hoe rebels een puber kan zijn, hoe mooi opvoeding ook is, hoeveel liefde een vader voor zijn kinderen kan hebben (en natuurlijk ook een moeder, maar het boek is vanuit Stefs standpunt als vader geschreven, so it's implied)
Heerlijk hoe dit boek ook een ode brengt aan wijlen Stijn De Paepe, de dichter die enkele jaren geleden de strijd met een vreselijke ziekte verloor. Dat dit gebeurt over een foto van Stef en zijn zoon, in de zee, poedelnaakt, met hun blote konten naar de camera gericht, zou Stijn dubbel en dik appreciëren, daar ben ik zeker van!
Ook al is dit een portret dat misschien niet altijd de leukere kanten van opvoeden toont, dat puberteit vaak zwaar inhakt in een gezin wil zeker niet zeggen dat dit boek geen grappige inhoud bevat. De herinneringen en vooral het 'te pas en te onpas gebruiken van het woord Nisnikan en zijn vele betekenissen' zorgt voor de nodige grappige situaties.
'Nisnikan', een woord zonder betekenis dat eigenlijk alles kan betekenen. Het is het uitgevonden woord van de jonge Camu, de zoon van auteur, columnist en journalist Stef Selfslagh. Dit boek is een brief van een vader aan zijn puberende zoon, een brief waarin hij figuurlijk afscheid neemt van het kind. Tegelijkertijd neemt hij ook met dit boek afscheid van zijn vader, die net overleed.
Nisnikan is een coming-of-age story maar niet enkel van Camu, de zoon van Stef, maar ook van Stef zelf die begrijpt dat ook hij moet opgroeien en volwassen worden, net als zijn zoon, met wie hij wel een liefde voor taal deelt, en zelfs door zijn zoon. Want gedaan zijn de verzonnen spelletjes die hij kon spelen met hem, gedaan is het knuffelen en zijn papa boven alles stellen, gedaan is het met alles samen doen en als hij angst heeft aan papa's been vast te hangen. Op een bepaald moment moet je als vader loslaten en moet je inzien dat je zoon ook zijn eigen weg moet zien te vinden in het leven.
Stef trekt dan ook de lijn door met zijn eigen vader en hoe hij zich zelf heeft losgerukt van de opvoeding die hem werd opgelegd, hoe hij ook als puber zich afzette van alles wat zijn ouders hem bij brachten.
Op de cover zie je een mooie foto van Stef en Camu met hun fake tattoos die ze showen, stoere smoelen trekkend maar toch op het randje van in lachen uitbarsten.
En dit is maar één herinnering die hij deelt samen met zijn zoon, die nu eerder 'laat me nu toch eens fucking gerust' uit en meer op de smartphone tijd doorbrengt dan met zijn ouders. En hoewel de tijden en de middelen anders zijn, schetst dit boek een mooi beeld van hoe een gezin evolueert, hoe rebels een puber kan zijn, hoe mooi opvoeding ook is, hoeveel liefde een vader voor zijn kinderen kan hebben (en natuurlijk ook een moeder, maar het boek is vanuit Stefs standpunt als vader geschreven, so it's implied)
Heerlijk hoe dit boek ook een ode brengt aan wijlen Stijn De Paepe, de dichter die enkele jaren geleden de strijd met een vreselijke ziekte verloor. Dat dit gebeurt over een foto van Stef en zijn zoon, in de zee, poedelnaakt, met hun blote konten naar de camera gericht, zou Stijn dubbel en dik appreciëren, daar ben ik zeker van!
Ook al is dit een portret dat misschien niet altijd de leukere kanten van opvoeden toont, dat puberteit vaak zwaar inhakt in een gezin wil zeker niet zeggen dat dit boek geen grappige inhoud bevat. De herinneringen en vooral het 'te pas en te onpas gebruiken van het woord Nisnikan en zijn vele betekenissen' zorgt voor de nodige grappige situaties.
December 15, 2024
“Het leven nam af, het leven nam toe, en dat gebeurde tegelijk.”
Ik heb dit boek met veel plezier gelezen. Het is een trip door het ouderschap en het leven, door loslaten en toelaten.
Ik heb dit boek met veel plezier gelezen. Het is een trip door het ouderschap en het leven, door loslaten en toelaten.
November 29, 2025
@Zoye: bedankt voor de aanrader!! zo’n mooi, grappig & interessant boek
July 14, 2025
Binnenkomer. Zowel de prachtige zinnen als de boodschap.
December 1, 2024
Recht naar mijn hart.
“Los daarvan blijft het een nauwelijks te verdragen gedachte dat jij nonkel Philippe nooit gekend hebt en hij jou niet. Jij had van het internet geplukte nieuwjaarsbrieven aan hem moeten voorlezen, hij had je luiheid met een briefje van twintig moeten belonen.
Jij had naar hem moeten vluchten wanneer het je thuis te veel werd, hij had je met open armen moeten ontvangen en cordon bleus voor je bakken.
Jij had hem moeten zeggen ‘het is niet omdat ik enig kind ben dat alleen mijn ouders van mij mogen houden,’ hij had die stelling glimlachend moeten bevestigen.
Jij had, hij had, jullie hadden. Geen vervoeging is zo droevig als de verleden tijd van de voorwaardelijke wijs.”
❤️
“Los daarvan blijft het een nauwelijks te verdragen gedachte dat jij nonkel Philippe nooit gekend hebt en hij jou niet. Jij had van het internet geplukte nieuwjaarsbrieven aan hem moeten voorlezen, hij had je luiheid met een briefje van twintig moeten belonen.
Jij had naar hem moeten vluchten wanneer het je thuis te veel werd, hij had je met open armen moeten ontvangen en cordon bleus voor je bakken.
Jij had hem moeten zeggen ‘het is niet omdat ik enig kind ben dat alleen mijn ouders van mij mogen houden,’ hij had die stelling glimlachend moeten bevestigen.
Jij had, hij had, jullie hadden. Geen vervoeging is zo droevig als de verleden tijd van de voorwaardelijke wijs.”
❤️
October 1, 2024
Ik mocht dit boek lezen via de Libelle Leesclub (waarvoor dank). Toen ik te weten kwam dat ik dit boek mocht recenseren, was ik niet onmiddellijk enthousiast. Ik werk in een boekhandel en had dit boek reeds zien passeren en vond het niet echt iets voor mij. Ik ben met frisse tegenzin aan dit boek begonnen en had het in 2 dagen uit. Het las als een trein. De schrijfstijl was heel makkelijk te volgen en heel erg tof verwoord. De manier waarop het boek geschreven is, ontlokte me heel vaak een glimlach. De band die de auteur heeft met zijn zoon en hoe deze beschreven wordt, is zo liefdevol en grappig omschreven, dat het eigenlijk helemaal geen straf was om dit boek te lezen. Ik geef dit boek 3 sterren, omdat ik het verfrissend vond en zeker een aanrader vind.
November 29, 2024
Genoten van dit pareltje! Een heel poëtische, ontroerende en tegelijkertijd eerlijke inkijk in het ouderschap en heel verfrissend om het eens vanuit een vaderlijk standpunt te lezen. De schrijfstijl van Stef is om (gezond) jaloers op te worden :-), regelmatig zinnetjes tegengekomen die je wilt inkaderen. Warm aanbevolen voor iedereen met (puberende) kinderen!
April 20, 2025
Emotioneel, grappig en origineel!
"Ik weet wel: liefde hoeft niet per se in woorden gegoten te worden"
"Al lezend leer je het leven"
"We hoeven geen antwoorden te zijn, we kunnen beter vragen blijven"
Ik heb dus besloten om vanaf nu ook gewoon maar een vraag te zijn, want antwoorden zijn begrend, vragen laten ruimte. Antwoorden blijven thuis, vragen gaan op reis.
"Ik weet wel: liefde hoeft niet per se in woorden gegoten te worden"
"Al lezend leer je het leven"
"We hoeven geen antwoorden te zijn, we kunnen beter vragen blijven"
Ik heb dus besloten om vanaf nu ook gewoon maar een vraag te zijn, want antwoorden zijn begrend, vragen laten ruimte. Antwoorden blijven thuis, vragen gaan op reis.
December 28, 2024
Meegenomen uit de bib toen mijn vriendin nog hoogzwanger was, en uitgelezen met een slapende zoon van enkele weken oud op de arm. Heerlijk boekje vol liefde, twijfels en bedenkingen van een vader. Erg graag gelezen!
September 16, 2024
Een copywriting masterclass die me als jonge vader ook nog eens recht in het hart raakt.
February 7, 2025
Must read, een eerlijk, grappig, herkenbaar, ontroerend en hartverwarmend boek.
March 11, 2025
Had ik maar het nisnikan van Stef. Ooit hoop ik hetzelfde aan mijn dochter te kunnen schenken.
April 11, 2025
Ontroerend. Grappig. Verontrustend. Pijnlijk. Mooi. <3
June 8, 2025
“Er is niks zo troostends als een zin waar je je helemaal in kunt terugvinden”
En zo zitten er veel zinnen in dit boek.
En zo zitten er veel zinnen in dit boek.
July 13, 2025
Open en bloot, en heel mooi verteld.
Read
August 1, 2025deed me denken aan de film c'monc'mon. omgaan met de uitdagingen van opvoeden met interessante insteek. elkaar denken kwijt te geraken, maar toch vinden
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 14, 2025
Dit boek ♥️
October 12, 2025
Iedere ouder van puberende kinderen zou dit boek moeten lezen. Wat maakte het de zwaarte die soms in mijn hart woont sinds mijn dochters het leven beginnen toe te eigenen, zachter.
December 10, 2025
“Loslaten is vasthouden op lange termijn”
February 1, 2025
3,5 ⭐️
Displaying 1 - 29 of 29 reviews