De psychose is waanzin in pure vorm, maar wordt door Wouter Kusters filosofisch net zoals `het normale' benaderd. Daarbij maakt hij vergelijkingen met het creatieve van de kunstenaar, het associatieve van de dichter, het relativerende van de filosoof en het `waarden-loze' van de kapitalist. Zijn filosofisch perspectief wisselt hij af met een persoonlijk verslag van zijn eigen psychose en aantekeningen uit zijn psychiatrisch dossier. Hij heeft geprobeerd een taal te vinden die vertelt hoe het is om psychotisch te zijn en maakt aannemelijk dat de psychoot in zijn vlucht ontkomt aan de zwaartekracht van de alledaagse werkelijkheid.
Wouter Kusters laat in Pure waanzin zien dat waanzin geen concept is dat uitsluitend beheerd en uitgesproken wordt door psychiaters, maar een grensgebied waarin kunstenaars, filosofen, psychoten, psychiaters en zelfs normale mensen zich bewegen.
Wouter Kusters is gepromoveerd taalkundige, postdoctoraal onderzoeker bij het Meertens Instituut en publicist. Dit prachtige en verhelderende boek is een bewerking van een essay waarvoor hij in 2004 de Van Helsdingenprijs heeft ontvangen van de Stichting Psychiatrie en Filosofie
Een mooi onderzoek naar de psychotische ervaring vanuit filosofische en taalkundige hoek. Veel interessante inzichten, complementair aan meer neurobiologische en psychologische verklaringsmodellen. Het helpt in de klinische praktijk om taal en woorden te vinden voor de ervaringen van mensen die een psychose doormaken. Alhoewel de auteur beoogt een meer algemene toepassing te kunnen geven voor psychose, blijft zijn analyse toch ook enigszins idiosyncratisch en vooral toepasselijk voor de psychose die hij zelf heeft doorgemaakt. Er zijn ook veel psychotische beelden die niet passen in zijn opeenvolgende 'stadia' of niet volgens de vooropgestelde ervaringswijzen gebeuren. Ook lang niet iedereen ervaart de positieve kanten van psychose die de auteur wel heeft ervaren. In ieder geval leest het als een goede inleiding op zijn latere magnum opus 'Filosofie van de waanzin', wat als volgende op mijn leeslijst staat.
Gelezen als achtergrond informatie voor mijn paper van sociale filosofie. Interessant, een goede voorbereiding voor als ik ooit eens een psychose krijg (hèhè). Ik vond het wel fijn dat er veel verwijzingen waren naar filosofen die ik al besproken had tijdens verscheidene lessen, daardoor voelde ik me best slim. Nu nog mooi samenvatten.