"Ο κύκνος κι αυτός" περιγράφει το διχασμό ενός ανθρώπου ανάμεσα στον έναστρο κρυφό κόσμο της πνευματικότητάς του και στο μίζερο φανερό κόσμο της προσωπικής του ζωής: "Μπορεί να έχεις την ωραιότερη ιδέα της γης.
Μια ιδέα παγκόσμια, σωτήρια, να σε καίει και να σε παρασέρνει ψηλά. Και στην προσωπική σου ζωή, ένα μικρό γελοίο εμπόδιο, να σου βάζει τρικλοποδιά και να σ εξευτελίζει. Να σε καταδικάζει σε μια καθημερινότητα που όχι μόνο δεν εγκρίνεις μα που περιφρονείς μέχρι θανάτου. Και να τη συνεχίζεις..."
Η Μάρω Βαμβουνάκη (English: Maro Vamvounaki) γεννήθηκε στα Χανιά όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια. Από εννέα χρονών ήρθε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά και ψυχολογία. Από το 1972 και για έντεκα χρόνια έζησε στη Ρόδο, όπου εργάστηκε ως συμβολαιογράφος. Σήμερα ζει στην Αθήνα.
Ένας τυχαίος ανθρωπάκος συνηθισμένος μίζερος μες την καθημερινότητα και την ρουτίνα της οικογενειακής του ζωής που μισεί, μες την ταπεινή εργασία του εμποροϋπαλλήλου που απομυζεί μεγάλη ενέργεια απο τις μέρες τις θλιβερές που βιώνει καθημερινά. Σκεπτόμενος άνθρωπος ανάμεσα σε άλλους που δεν ενδιαφέρονται παρά μόνο για το φαίνεσθαι και όλα τα μικρά γελοία εμπόδια που μπορούν να σου βάλουν οι αγελαίες ανθρώπινες μάζες Προσπαθώντας άοκνα για μια ζωή από αυτή που ονειρεύονται. Μικρά όνειρα κοινότοπα, μέσα σ’ αυτά κινούνται μέσα σ’ αυτά θέλουν να υπάρχουν να διαφέρουν κάνοντας φιγούρα στους ομοίους τους, ψεύτικες καλημέρες,ψεύτικο ενδιαφέρον,ψεύτικες εξομολογήσεις, αληθινά μόνο τα ψέματα. Οι άνθρωποι αρέσκονταινα διαφημίζουν την ταπεινή ματαιοδοξία τους και την υπέρμετρη κενοδοξία τους σε όλους αυτούς που καταδικάζουνται σε μια καθημερινότητα με ψευτοηθική που την εγκρίνουν, δεν την περιφρονούν και συνεχίζουν να υπάρχουν. Εξακολουθούν να πουλάνε τις διαφημιστικές μετοχές που τους πλασάρει η τηλεόραση μαζί με την αποφασιστικότητα τους για μια ζωή με άρτο και θεάματα. Εκεί ανάμεσα εγκλωβισμένος βρίσκεται ο δικός μας ταπεινός ήρωας. Ο άνθρωπος που μισεί την ρουτίνα της καθημερινότητας, που κάθε βράδυ ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών δεν μπαίνει στο σπίτι του επιστρεφοντας απο τη δουλειά, μα ανεβαίνει στο καμαράκι που υπάρχει στην ταράτσα μέσα στην υγρασία, τη σκόνη και τα εκατοντάδες βίβλια του. Δεν είναι μορφωμένος δεν έχει τίτλους πτυχία αξιώματα, έχει όνειρα ελπίδες και μοναδική απαντοχή τον ουρανό, τα άστρα που μελετά ανελλιπώς, το σύμπαν, τους πλανήτες το χάος που επικρατεί πάνω από τα στρώματα της εξωκοσμικής μας πλάσης.
Όσα μας φοβίζουν και μας μαγεύουν, για το άγνωστο,το ανεξερεύνητο, το απρόσιτο, το θαυματουργό. Είναι ο άνθρωπος της φαντασίας και του ενστίκτου.
Μέσα στην επιστημονική πλάνη του φτιάχνει τα εργαλεία που γίνονται σκαλοπάτια στην άβυσσο μες στον πανικό της άγνοιας και της νύχτας.
Το σκοτάδι πάντα το συνδυάζουμε με το κακό, να όμως που η φαντασία και η χαρά η παρατήρηση και τα πρωτόγονα αστρονομικά όργανα κατάφεραν θαύματα, τα φωτίσαμε και τα λάμψαμε. Αυτός ο ξεκούραστος ουρανός της νύχτας δεν είναι καθόλου σκοτεινός μόνο οι αστρονόμοι γνωρίζουν καλά, αισθάνονται την νυχτερινή πυρπόληση του και την απολαμβάνουν. Τι ηδονή να βλέπεις το άπλετο φως των κοσμικών συγκρούσεων εκεί που όλοι βλέπουν την απόλυτη μαυρίλα. Να βλέπεις τους αστρικούς καταρράκτες να χύνονται διαφοροποιώντας προαιώνια σχήματα. Τη φωτιά των εκρήξεων αστραφτερών μορίων, έτσι και ο δικός μας ανθρωπάκος μπόρεσε να χωρέσει μέσα στην επιστήμη.
Άρχισε δειλά να γράφει ένα επιστημονικό εγχειρίδιο για την Ανδρομέδα.. και τον κύκνο… Δύο χρόνια μετά κατάφερε να το στείλει στη διεύθυνση του ινστιτούτου αστρονομικής ερευνας. Στον ίδιο χωροχρόνο η σύζυγος του ενδιαφερόταν να παρακολουθεί όλη μέρα τηλεόραση, να πηγαίνει στο κομμωτήριο, να βυθίζεται στον οργασμό των κοινωνικών / γειτονικών της σχολίων και κρίσεων, να θαυμάζει και να κρυφοποθεί τον κουμπάρο, να φοβάται για τα παιδιά της που βρίσκονται στην εφηβεία μένοντας άπραγη, και να γυαλίζεται να στολίζεται και να παραμένει ένα κουφάρι γεμάτο ανόητες ψευδαισθήσεις.
Ο ανθρωπάκος μας ήταν από καιρό νεκρός σαν νεκρός που παριστάνει τον ζωντανό και να πνίγεται μες τη ζωή των άλλων. Ετσι μια μερα αποφάσισε να φύγει, το κενό που άφησε δεν ήταν κενό, ήδη υπήρχε ένα κενό και τώρα καλύφθηκε, τακτοποιήθηκε. Η μεσοβέζικη κατάσταση του ζωντανού -νεκρού έληξε, επιτέλους, έγινε κάτι ακέραιο ένας νεκρός - νεκρός!
Το έργο του αναγνωρίστηκε με απόλυτο θαυμασμό και αξιολογήθηκε ως τεράστια κληρονομιά. Στο γράμμα του προς το ινστιτούτο ερευνών εξηγούσε πως είχε ένα όνειρο, «..ήθελα να γράψω ένα μεγάλο παραμύθι για παιδιά όπου θα τους εξηγεί πως η γη μπορεί μέσα από τους αιώνες να γίνει πορτοκάλι κι ύστερα μπιζέλι και το Everest, η Παναγία των Παρισίων,η Ακρόπολη, τα λούνα-παρκ κι εμείς, όλοι, να χωρέσουμε μέσα της, μια και αξία δεν έχει το μέγεθος, ο όγκος, όπως πρόχειρα θα μπορούσε να πιστέψει κανείς!..»
Μαγευτική ιστορία που μπλέκει τις αδικίες της ζωής,την φτώχεια και τις χαμένες ευκαιρίες με τα αστέρια,τα νεφελώματα και τους πλανήτες και σου δημιουργεί ένα αίσθημα σαν να βρίσκεσαι εξω από το σώμα σου όσο διαβάζεις αυτό το βιβλίο. Σαν να βρίσκεσαι σε άλλη εποχή,στην Αθήνα της δεκαετίας του 70. Σαν να παλεύεις μαζί με τον πρωταγωνιστή να βγάλετε άκρη σε όλα αυτά τα ανεξιχνίαστα μυστήρια του σύμπαντος και να παίρνεις ζωή από όλο αυτό.
Πάντα θα επαινώ την δουλειά της αγαπημένης Μάρως γιατί σε κάθε βιβλίο της με εκπλήσσει ακόμα περισσότερο,μου προκαλεί καινουρια συναισθήματα. Έχει έναν υπέροχο τρόπο να καταστα ακόμη και τα πιο απλά πράγματα,τις πιο απλές σκηνές,ζωντανές και κατατοπιστικές. Ξέρει και χειρίζεται άριστα τις λέξεις ,ηδη από το πρώτο της βιβλίο,δημιουργώντας εικόνες και παρομοιώσεις που σε τοποθετούν μέσα στην ιστορία,σε βοηθούν να τα νιώσεις και να τα καταλάβεις όλα καλύτερα.
Τα βιβλία της έχουν άκρως κοινωνικό περιερχόμενο όποτε πλέον έχω αρχίσει να αποδέχομαι την σκληρή και σίγουρα όχι ονειρική πραγματικότητα που παρουσιάζει μέσα από τα βιβλία της και την αγαπω ακριβώς γι’αυτο. Παρότι κρατάει το ρεαλιστικό στοιχείο στις αφηγήσεις της, υπάρχει κάτι ακομα που τις φωτίζει και τους δίνει μια πιο προσεγμένη και όμορφη υπόσταση χωρίς απαραίτητα να ξεφεύγουν από το πραγματικό και το ανθρώπινο πλαίσιο στο οποίο έχουν τοποθετηθεί.
Κάθε βιβλίο της είναι ενα out of body experience πραγματικά. Το συνιστώ για όσους ψάχνουν κάτι συντομο αλλά δυνατό για να διαβάσουν 🖤
[...]"για να καρπίσει ο σπόρος πρέπει να πεθάνει και να ταφεί".[...]
[...]Ακόμα και σ΄αυτή την πυκνότατη πολιτεία όπου οι άνθρωποι ζούνε σα να μην υπάρχει φύση ή ουρανός ή εποχές ή ανησυχία πρωτόγονη υπάρχει. Χάνουν τον ύπνο τους, γίνονται νευρικοί.[...]