กาลนิทราชาเลต์

Starry Night #2

by ภัสรสา

นิจกาลไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเขามีชีวิตมานานแค่ไหนแล้ว
เลิกนับไปตั้งแต่อยู่มาสักพันปีได้ เขารู้แค่เรื่องเดียว
ถ้าอยากให้ความแค้นและความเจ็บปวดที่ติดตัวอยู่
และอยากให้ความอมตะอันน่าเบื่อสิ้นสุดลง.... เขาต้องแก้แค้น!

นิทราอยู่มายี่สิบเจ็ดปี เก่งที่สุดคือการสร้างศัตรู
แต่อยู่ๆ ก็ต้องมาทำงานเอาอกเอาใจเจ้านายที่เอาใจยาก แถมเป็นอมตะ
ไม่รักก็ฆ่า... นั่นคือวิธีถอนคำสาปของเขาและเป็นทางหลุดพ้นของเธอ
ให้ช่วยฆ่าไม่ได้แน่ๆ งั้นนิทราจะช่วยให้เขามีความรัก
รักเธอนี่แหละ เตรียมพบกับเสน่ห์อันร้อนแรงของนิทราได้เลย!

480 pages, Paperback

Published October 1, 2024

Reviews

[Dew · Rating 4 out of 5]

ขอแนะนำว่าอย่าหยิบเรื่องนี้มาอ่านก่อนนอนเพราะการหยุมกันระหว่างพระ-นางจะทำให้คุณเผลอหัวเราะเสียงดังจนคนข้างๆตื่น และตัวคุณเองจะอ่านเพลินจนรู้ตัวอีกทีคือฟ้าสางแล้ว

ชอบความรักกันของไนต์ บีช และอัยย์ สามคนนี้แม้จะไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน แต่มีความเป็นครอบครัวของกันและกันมากกว่าครอบครัวโดยสายเลือดของแต่ละคนซะอีก

ส่วนตัวฉันไม่ใช่ทาสแมว แต่อ่านเรื่องนี้แล้วอยากเจอตัวโซเฟีย โซฟี และโซฟามาก (ชื่อสุดท้ายนี่....สงสารแมวเล็กน้อย)

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 4 out of 5]

#หลังอ่านของน้ำฝน 🌧️
- เรื่องของคนอมตะหน้าดุที่รักแมวกับสาวแกร่งที่มาแบบมิจฯ
- คนหนึ่งอ่อยให้รักหวังผล อีกคนหาจังหวะฆ่าเพื่อปลดคำสาป
- มีแทรกเรื่องของครอบครัวในหลาย ๆ ด้าน
- อ่านแล้วตื่นเต้น กระตุ้นต่อมอยากรู้สุด
- แถมพระ/นางตีกันไปบอกรักกันไปหมั่นไส้สุด
- เหนือสิ่งอื่นใด ไม่มีใครเปย์ได้เท่าคุณกาล! ชอบจริงพระเอกนิสัยรวย

หลังอ่านแบบเต็มจิ้ม ⬇️
🔗 https://wp.me/p6yYEv-3KR

[Lily 百合花 · Rating 4 out of 5]

ชื่อเรื่อง – กาลนิทราชาเลต์ ชุด Starry Night 2
ผู้แต่ง – ภัสรสา


ตัวละคร
นิทรา (ไนต์) อายุ 27 ปี
นิจกาล (กาล)


รีวิวหลังอ่าน

ในตอนที่อ่าน “พันธนาคาเฟ่” จบนั้น พี่อ้นได้ทิ้งปมให้สงสัยเกี่ยวกับลุงจิระ ที่ต้องรับใช้นิจกาลไปตลอด แบบสืบทอดกันไปเรื่อยๆ รุ่นสู่รุ่นที่เป็นผู้ชายมาโดยตลอด จนมาถึงรุ่นที่เป็นผู้หญิงอย่างนิทรา ก็คือคิดว่าคำสาปได้คลายลงแล้ว เลยไม่เคยอธิบายเกี่ยวกับงานให้ลูกสาวฟังเลย เราก็ได้แต่สงสัยว่าทำไมนิจกาลถึงได้เป็นอมตะ แล้วอะไรกันที่ทำให้ต้องส่งต่องานกันแบบนี้ โดยมีเพ่ย พันพร่างดาว นางเอก “พันธนาคาเฟ่” เป็นสื่อกลางนั่นเอง

และแล้วถ้าหากได้อ่าน “กาลนิทราชาเลต์”​ ก็จะได้คำตอบทั้งหมดที่สงสัย พร้อมกับได้เจอว่ารักกันแบบหยุมหัวเป็นแบบใด 555+ แต่อ่านๆ ไปต้องตั้งสติในการอ่านด้วยนะ เพราะเห็นชื่อนิจกาลกับนิทราแล้วตาลาย บางรอบอ่านนิจกาลเป็นนิทรา บางครั้งอ่านนิทราเป็นนิจกาล ชื่อคล้ายกันจนเกินไป แต่ใดๆ ชื่อเพราะมากจริงๆ ประทับใจกับชื่อนิจกาลมากๆ เลยอะ

อ่านแล้วชอบนิสัยรวยของนิจกาล 555+ แบบรวยเว่อร์วัง ทำตัวเว่อร์ๆ ตลอด อาจจะดูเย็นชาชาเย็นกับใครต่อใคร แต่จริงๆ เป็นคนที่น่ารักในมุมลึกๆ กว่าจะเห็นมุมน่ารัก ต้องเห็นเขาหยุมหัวกันก่อนนะ ซึ่งการหยุมหัวกันนี่แหละ เลยทำให้อ่านสนุกมาก แล้วก็สงสัยตามด้วยว่าเพราะอะไรกัน ทำให้เขาต้องเป็นอมตะมานานนับพันปี

บ้านของนิจกาลนั้นคือหรูหราหมาเห่าแมวหอนแบบสุดๆ แบบเหมือนโรงแรมหรูต้องนั่งรถกอล์ฟเข้าไป สุดจริงเลย แล้วแบบอาหารก็กินแบบต้องมีเชฟทำให้ ก่อนจะกินก็ต้องล้างมือแช่มือด้วยอุณหภูมิแบบเป๊ะๆ งานที่นิทราจะต้องทำให้กับนิจกาลแบบที่จิระเคยทำนั้น พอนิทราทำจริง แบบที่ต้องคอยเช็ดตัวให้ โดนเนื้อตัวหรืออื่นๆ นิจกาลทนไม่ไหวเอง บอกว่าไม่ให้ทำแล้ว 555+

จริงๆ เดอะแบกอีกสองคนที่ต้องอวยยศให้ก็คือเพ่ยๆ กับพี่ธันย์แห่ง “พันธนาคาเฟ่” เปิดมาก็เจอให้ไปคุยกับนิทราให้รับงานของนิจกาล ซึ่งนิทราก็ฟังไปแบบไม่ค่อยจะเชื่อว่าเห็นพ่อฉันจริงหรือ แล้วตัวเองก็ปิดใจกับพ่อไปนานแล้วด้วย เลยยิ่งทำให้เป็นงานยากของเพ่ยๆ เลย แล้วตอนที่เพ่ยๆ กับพี่ธันย์ต้องมาเจอกับความเยอะและความเหมาจ่ายของนิจกาล ก็ต้องรับมือกันอีกยกใหญ่ ได้แต่กอดๆ ว่าเดี๋ยวก็ผ่านไปได้นะทั้งสองคน

อาหารในเรื่องน่ากินมากๆ อีกเช่นเคย อ่านไปหิวไป แล้วบางอย่างเราก็ไม่รู้จักชื่อเรียกมาก่อน พออ่านเจอค้นหาในอากู๋ก็โอ้วววว เรียกแบบนี้นี่เอง แต่ถามว่าตอนนี้จำคำนั้นได้ไหม ก็จำไม่ได้แล้ว ตอนนี้สมองยิ่งกว่าปลาทอง ความจำระยะสั้นมากเลย ขนาดชื่อตัวละครในอดีตเมื่อพันปีก่อน เรายังจำได้แบบน่าจะแค่คุ้นๆ ว่าแบบนั้น แต่สะกดยังไงก็สะกดไม่ถูก แล้วก็อาจจะจำได้แค่บางคนด้วยซ้ำ

ชอบความสัมพันธ์ของนิทรา อัยย์ บีช แบบมากๆ เลย ทั้งสามคนคือรักและผูกพันกันแบบสุดๆ แบบที่เหมือนพี่น้องท้องเดียวกันคลานตามกันมาเลยอะ ทั้งสามเหมือนขาดกันไม่ได้ ไปไหนมาไหนต้องมีกันสามคนตลอดไป ซึ่งนิจกาลเองก็คงจะเห็นถึงความรักความผูกพันของทั้งสามคนนี้เช่นกันแหละ

ช่วงเวลาที่นิจกาลกับนิทรารักกันนั้นมีน้อยนิดหอยสังข์ แต่ถ้าถามว่าผ่านเรื่องราวกันมาขนาดนี้ มันจะเป็นไปได้ไหมนั้น ก็เป็นไปได้ อ่านแล้วเจ็บปวดใจแทนนิทราตอนที่เธอได้รู้ความจริง และปวดใจแทนนิจกาลที่ทำตัวเหมือนคนไร้รักมานับพันปีเพื่อรอวันปลดปล่อยตัวเองและเอาคืนในสิ่งที่คิดว่าควรจะทำ แต่สุดท้ายความจริงในแบบที่พอเดาได้ (แต่จริงๆ เดาไม่ค่อยได้นะ ไปสปอยล์ตัวเองมาก่อนเหมือนกัน 555+) ก็กระแทกหน้าแบบสุดๆ

คือด้วยความที่เดี๋ยวนี้จะอ่านยันหว่างแบบตอนสาวๆ ก็ไม่ค่อยจะไหวแล้ว แต่ความอยากรู้ว่าอะไรทำให้เกิดเหตุการณ์ในอดีตขึ้น ก็เลยอดใจไม่ไหว ขอแง้มๆ เปิดผ่าน e-Reader ไปช่วงท้ายๆ หน่อยสิ สปอยล์ตัวเองก่อนนอนสักหน่อย จะได้ไม่คาใจข้ามวันข้ามคืน แล้วพอได้รู้ก็สบายใจแล้ว แต่พอจะอ่านถึงจริงๆ ก็ต้องเตรียมใจตั้งรับอีกหลายรอบ แต่เราเป็นคนที่สามารถสปอยล์ตัวเองได้ แล้วก็ยังอ่านสนุกอยู่นะ แค่แบบเรื่องมันแอบหนักเหมือนกัน ปวดใจตามตัวละครไปเลยทีเดียว

เรื่องราวของบีชก็หนักหนา ฮือออ ได้แต่กอดบีชผ่าน e-Reader นะ การจะผ่านพ้นมาได้ก็ไม่ใช่ง่ายๆ ส่วนเรื่องของอัยย์ ตอนอ่านถึง “นิฮงจินเดสก๊ะ” นี่ขำพรวดเลยนะ ฮาาาา แบบโอ๊ยยยตลกนิจกาลแบบสุดๆ ไหนจะปาร์ตี้วิญญาณอีก คิดอะไรเล็กๆ ไม่ ใหญ่ๆ ทำคือนิจกาลตัวจริงเสียงจริง คนอะไรเอาเบค่อนมาเอง เพื่อให้เพ่ยๆ กับพี่ธันย์ทำอาหารให้กินหว่า ฮาาาาา

อ่านแล้วชอบช่วงท้ายๆ ที่พวกเขารักกันแบบหยุมหัวแหละ เสียดายว่ามีน้อยไปนิด แบบอยากให้หยุมหัวให้เห็นเยอะๆ กว่านี้หน่อย ให้สมกับที่รอคอยกันมาพันปี ฮาาาา ความรักกันแบบหยุมหัวนี่แหละ ที่เป็นสิ่งบันเทิงใจสำหรับคนอ่านอย่างเรามากๆ เลย

เรื่องนี้ตอนแรกตั้งใจจะอ่านตั้งแต่ตอนออกมาช่วงงานหนังสือครั้งก่อน แต่แล้วเราก็ยุ่งวุ่นวายหลายอย่าง ทั้งปั่นซีรีส์เอย (ตอนนี้ชาเลนจ์ตัวเองด้วยการดูซีรีส์ที่จะหลุดออกให้ทัน) ตอนนี้มีปั่นเรียนเพิ่มมาอีก ก็เลยทำให้กว่าจะได้อ่านจริงๆ จังๆ ก็คือเดือนนี้เอง แล้วเดือนนี้ก็เป็นเล่มเดียวที่อ่านจบด้วย เพราะภารกิจรัดพุงจนเกินไป ทำให้เรื่องนี้ที่เริ่มอ่านเมื่อเดือนที่แล้วไปได้ 35 หน้า ก็คือค้างข้ามมายันเดือนนี้ สุดท้ายก็ได้อ่านจนจบ ได้เห็นนิทรากับนิจกาลรักกันแบบหยุมหัว คนอ่านก็มีความ���ุขและสบายใจ กร๊ากกกก

ส่วนชื่อ “ยามยา” นั้น อยากจะบอกว่าตอนพิมพ์ถึงนั้น หลายครั้งข้าพเจ้าเกือบจะพิมพ์เป็น “ยามยาย” แหะๆๆ หรือไม่ก็ “ยายยา” แล้วก็ต้องมานั่งลบๆ ออกไป พิมพ์ถึงคือเราจะพิมพ์เรื่องย่อเก็บไว้อ่านเองด้วย เพื่อให้เราในอนาคตได้วนมาอ่านดู ย่อยังไงให้ได้ 3 หน้าเอสี่ เก่งมากเลยเธอ แต่อันนี้เอาไว้อ่านเองจริงๆ ก็เลยจะไม่ได้แปะไว้ที่ไหนเลย

อีกเรื่องที่ขำมากก็คือชื่อโซฟา ฮาาาา โซเฟีย โซฟี โซฟา รั่วมากจริงๆ แต่เป็นชื่อน่ารักนะ แม้จะดูไม่ค่อยเข้าพวกก็ตาม และพอพูดถึงโซฟา ก็ทำให้ขำว่าหลายครั้งที่นิทราทำให้นิจกาลได้พ่นน้ำส้มออกมา จังหวะพ่นน้ำนี่แหละที่โคตรขำ แบบโอ๊ยยยย หมดกันมาดผู้ดีของคุณชายเขา

อยากให้มีเรื่องราวของอัยย์ต่อจังเลยนะ อยากรู้ว่าใครจะมาทำให้หัวใจอัยย์น้อยของนิทรานั้นได้สั่นไหวกันบ้าง ถ้าจะมีเรื่องราวของอัยย์ แอบคิดว่าคนอ่านคงจะได้หิวท้องกับหิ้วท้องรอกันอย่างแน่นอน แบบน่าจะมีอาหารเด็ดๆ ให้ได้อยากกินอีกมากมาย พี่อ้นคงจะบอกว่าแค่นี้ก็เขียนไม่ทันแล้ว ได้แต่หวังว่าจะมี แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมีไหมนะ 555+

โดยรวมเป็นเรื่องที่พล็อตดีงามมากๆ แบบพล็อตสุดยอดไปเลยอะ แล้วการสร้างบุคลิกของนิจกาลในรูปแบบที่ไม่เหมือนใคร ไหนจะคนที่มาเคมีเคใจหยุมหัวกับนิจกาลอย่างนิทราอีก ที่แบบนิสัยฉันเป็นแบบนี้ ใครจะทำไม คือช่างเข้ากันได้ดีมากจริงๆ แม้ว่าเรื่องราวในอดีตจะแสนเจ็บปวดใจ แต่ก็ทำให้ตื่นเต้นและลุ้นหนักมาก เล่าสลับกับเรื่องราวในปัจจุบันที่ชวนว้าวุ่นใจไม่แพ้กัน เลยทำให้สนุกกับการอ่านมากมาย แล้วก็ปรบมืออวยยศเพ่ยๆ กับพี่ธันย์ต่อไป ว่าเก่งมากที่ตั้งรับนิจกาลได้ 555+

ใครยังไม่ได้อ่าน อยากแนะนำให้อ่านมากๆ เลย แต่ควรเริ่มอ่านจาก “พันธนาคาเฟ่” ก่อน แล้วค่อยมาเรื่องนี้ จะเข้าใจภาพรวมของเรื่องมากกว่า และอินกว่าด้วย จักรวาลนี้สนุกจริงๆ เลยนะ อยากให้ได้ลองมาสัมผัสไปด้วยกันกับนิยามของนิจกาลผู้ที่มีนิสัยรวยเว่อร์วัง 555+

Start 8.33 น. Mon 6 Jan 2025
End 1.41 น. Sat 22 Feb 2025
Review Date 15.15 น. Thu 27 Feb 2025

[Smtlee · Rating 5 out of 5]

เพิ่งจะอ่านจบเลยหลังจากดองมาตั้งแต่งานหนังสือตุลา24 >< เปิดอ่านไปสองบทคือติดหนึบเลยค่ะวางไม่ลงเลย พยายามไม่หาอ่านรีวิวหรือสปอยที่ไหนก่อนอ่านเลย คำโปรยคือแทบไม่ใบ้อะไรเลย (สำหรับเรา) ซึ่งดีมากๆ มันทำให้เราไม่คาดหวังอะไรกับเนื้อเรื่องไปล่วงหน้า มันทำให้เราสนุกกับเนื้อเรื่องได้ง่ายซึ่งไรท์ไม่ทำให้ผิดหวังเลยค่ะ ชอบนิจกาลมากๆเหมือนจะเย็นชาแต่จริงๆ คือละมุนมาก เด็จพ่อคนดีย์ของอัยย์ มองข้ามชอทคิดถึงอนาคตคนข้างหลังยัยไนต์วางแผนรองรับให้หมดถ้าไนต์ไม่อยู่แล้วทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำก็ได้ อันนี้เราประทับใจมาก อาจจะขี้จิกกัดเหน็บแนมไปนิด พิธีกรรมขั้นตอนชีวิตประจำวันเยอะเรื่องมากไปหน่อยแต่ทั้งหมดคือดูเล็กน้อยไปเลย มองเป็น character คนที่เกิดมาเป็นเจ้าคนนายคนแล้วอยู่มาเป็นพันปีแถมรวยอีกมันก็ต้องมีชีวิตที่ไม่ธรรมดาที่จะมีความเอาแต่ใจหน่อยๆต้องมีคนดูแลรับใช้ใกล้ชิดอ่ะเนอะ

ตอนแรกเดาว่าต้องจบแบบแอบหน่วงๆ หน่อยให้นางเอกรอไปแน่ๆ ดันหักมุมเฉย ฮ่าๆ ๆ ๆ ชอบการต่อปากต่อคำของคุณกาลยัยไนต์ ปากพอกันทั้งคู่ อ่านแล้วจินตนาการสีหน้าสีตาทั้งสองคนไปด้วยคือขำเลย อ่านไปยิ้มไป

สรุปคือ ชอบมาก สนุกมากค่ะ <3 <3 <3