What do you think?
Rate this book
De kunst van het vallen
Wie wil ervaren hoe een dictatuur aanvoelt, moet eens een affaire proberen.' Elk gsm-gesprek is een risico, elk parkeerbiljet bewijsmateriaal. En toch ontstaan in de moeilijkste omstandigheden de mooiste geschiedenissen. Maar wat als dat alles instort? En standbeelden en geliefden van hun voetstuk vallen?
De kunst van het vallen gaat over het onvermogen om onbevangen lief te hebben, en de weigering zich daarbij neer te leggen. De verteller zoekt een nieuw verhaal. Om in te geloven of om tegen te vechten. Even lijkt een romance met de jonge schoonspringer Alex het antwoord. Maar al gauw blijkt dat zijn jeugdige onschuld het verraad uit het verleden niet kan overstemmen. Ook Katharina hunkert naar vroeger, maar de val van de Muur heeft het land dat ze mist voorgoed uitgewist. In hun gedeelde heimwee naar iets wat niet meer bestaat, vinden zij en de verteller elkaar. Tot het heden die illusie abrupt onderbreekt.
De kunst van het vallen gaat over het onvermogen om onbevangen lief te hebben, en de weigering zich daarbij neer te leggen. De verteller zoekt een nieuw verhaal. Om in te geloven of om tegen te vechten. Even lijkt een romance met de jonge schoonspringer Alex het antwoord. Maar al gauw blijkt dat zijn jeugdige onschuld het verraad uit het verleden niet kan overstemmen. Ook Katharina hunkert naar vroeger, maar de val van de Muur heeft het land dat ze mist voorgoed uitgewist. In hun gedeelde heimwee naar iets wat niet meer bestaat, vinden zij en de verteller elkaar. Tot het heden die illusie abrupt onderbreekt.
356 pages, Paperback
First published January 1, 2014
5 people are currently reading
269 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 20 of 20 reviews
December 31, 2021
***1/2
_De kunst van het vallen_ herinnerde ik mij nog half van het relletje bij de verschijning in 2014, toen de recensent van De Morgen (Dirk Leyman) de plot had verklapt, en Gaea Schoeters het weerwoord waarvan zij vond dat ze er recht op had, werd ontzegd. Dat plot blijkt uiteindelijk niet zo belangrijk, hooguit als élément de surprise, gezien het nogmaals wordt herhaald. Maar laat ik daar misschien niet op ingaan.
Het eerste deel van het boek vond ik ronduit fantastisch geschreven. Schoeters is erin geslaagd mij helemaal in het verhaal mee te trekken, tot de min of meer spectaculaire (weliswaar niet onverwachte, maar dat geeft niets) onthulling op het einde. Het tweede deel is initieel veel verrassend van dat plot, maar blijkt uiteindelijk vooral verhaaltechnisch een echt bravourestukje te zijn.
Dit 'ouder' boek van Schoeters is nog net iets beter dan het recentere _Trofee_ waar ze in de plotafwikkeling net iets te veel de mist in gaat. _De kunst van het vallen_ is veel beheerst (!) dramatischer, veel menselijker.
Een mooie uitgave ook. Bij het boek zit een bladwijzer in bijpassende typografie, iets wat men gerust tot verplichting zou mogen maken voor elk boek. Dergelijke details zijn helaas schaars. Het verbaasde mij dan ook in het geheel niet toen ik bij het obligate colofon het lemma 'Boekverzorging' (wat een mooi woord) en daarnaast de naam Dooreman aantrof.
_De kunst van het vallen_ herinnerde ik mij nog half van het relletje bij de verschijning in 2014, toen de recensent van De Morgen (Dirk Leyman) de plot had verklapt, en Gaea Schoeters het weerwoord waarvan zij vond dat ze er recht op had, werd ontzegd. Dat plot blijkt uiteindelijk niet zo belangrijk, hooguit als élément de surprise, gezien het nogmaals wordt herhaald. Maar laat ik daar misschien niet op ingaan.
Het eerste deel van het boek vond ik ronduit fantastisch geschreven. Schoeters is erin geslaagd mij helemaal in het verhaal mee te trekken, tot de min of meer spectaculaire (weliswaar niet onverwachte, maar dat geeft niets) onthulling op het einde. Het tweede deel is initieel veel verrassend van dat plot, maar blijkt uiteindelijk vooral verhaaltechnisch een echt bravourestukje te zijn.
Dit 'ouder' boek van Schoeters is nog net iets beter dan het recentere _Trofee_ waar ze in de plotafwikkeling net iets te veel de mist in gaat. _De kunst van het vallen_ is veel beheerst (!) dramatischer, veel menselijker.
Een mooie uitgave ook. Bij het boek zit een bladwijzer in bijpassende typografie, iets wat men gerust tot verplichting zou mogen maken voor elk boek. Dergelijke details zijn helaas schaars. Het verbaasde mij dan ook in het geheel niet toen ik bij het obligate colofon het lemma 'Boekverzorging' (wat een mooi woord) en daarnaast de naam Dooreman aantrof.
April 30, 2023
Een moeilijk geval, dit boek. Het is zo rijk: het gaat over liefde, muziek, geschiedenis, politiek, ruimtevaart, relaties, toeval, en het is heel mooi geschreven, met op elke bladzijde zinnen om over te pennen. De structuur valt uiteen in 2 delen die niet lineair op elkaar volgen, het duurde voor mij enkele hoofdstukken voordat ik de draad terug vast had.
Het boek bevat dus zo veel, en voor mij zit er ook wat Slavisch aandoende tragiek in, misschien dat het daarom echt zwaar om te lezen was. Ondanks de korte hoofdstukken, zeker geen pageturner. Ik heb er echt wel een beetje mee geworsteld om het uit te krijgen. Maar wel eentje die gaat blijven hangen, dat maakt het goeie literatuur, zeker?
Enkele citaten:
- "Dingen doen omdat ze aangenaam zijn, zonder enig verder nut, wijst op een zekere staat van geluk. Alleen gelukkigen hebben genoeg aan handelingen die tot niets anders dan schoonheid leiden. Vrijen. Duiken. Pianospelen. Wie ongelukkig is, vermijdt lege momenten; voor hen hebben ze de onhebbelijke neiging zich als zwarte gaten te gedragen, waaruit je, als je niet oppast, jezelf nooit meer losgerukt krijgt. Daarom klampen de ongelukkigen zich met twee handen vast aan het enige houvast dat ze hebben: resultaat. Iets waar ze met enige tevredenheid naar kunnen kijken, zichzelf sussend met de gedachte dat ze iets hebben bereikt. Iets waarnaar, in het beste geval, de buitenwereld goedkeurend zal knikken. Goed zo. Voor gelukkige mensen is nietsdoen de meest natuurlijke staat die er is. Ze zijn, en dat volstaat."
- "Al op het allereerste ogenblik dat we iemand ontmoeten, vormen onze hersenen zich razendsnel - en op basis van volstrekt niets, of toch niets anders dan die nergens op gebaseerde eerste indruk - een beeld van de ander, dat we nadien verder inkleuren met onze wensen en onszelf vervolgens als waar voorhouden. Vanaf dan lezen we de ander, en alles wat hij doet, uitgaand van dit beeld, deze volstrekt onbewezen voorstelling die we van hem hebben, maar die we als basis hebben aangenomen, zoals een goede gelovige de wereld verklaart vanuit zijn geloof. Daarom kijken we de eerste dagen of maanden van verliefdheid zo hardnekkig van de ander weg: uit angst dat hij of zij afwijkt van het ideaaldbeeld dat we van hem of haar hebben. Pas wanneer we voldoende aan de ander gewend en dus gehecht zijn geraakt, dan dat beeld worden bijgesteld. Liefde is een kwestie van timing: kijken we te vroeg om, dan kan ons ideaalbeeld de schoonheidsfouten die we zien niet verdragen en zakt het als natte klei in elkaar; komen we te laat, dan is het beeld uitgehard en zijn onze verwachtingen zo hoog dat ze niet meer kunnen worden bijgesteld."
Het boek bevat dus zo veel, en voor mij zit er ook wat Slavisch aandoende tragiek in, misschien dat het daarom echt zwaar om te lezen was. Ondanks de korte hoofdstukken, zeker geen pageturner. Ik heb er echt wel een beetje mee geworsteld om het uit te krijgen. Maar wel eentje die gaat blijven hangen, dat maakt het goeie literatuur, zeker?
Enkele citaten:
- "Dingen doen omdat ze aangenaam zijn, zonder enig verder nut, wijst op een zekere staat van geluk. Alleen gelukkigen hebben genoeg aan handelingen die tot niets anders dan schoonheid leiden. Vrijen. Duiken. Pianospelen. Wie ongelukkig is, vermijdt lege momenten; voor hen hebben ze de onhebbelijke neiging zich als zwarte gaten te gedragen, waaruit je, als je niet oppast, jezelf nooit meer losgerukt krijgt. Daarom klampen de ongelukkigen zich met twee handen vast aan het enige houvast dat ze hebben: resultaat. Iets waar ze met enige tevredenheid naar kunnen kijken, zichzelf sussend met de gedachte dat ze iets hebben bereikt. Iets waarnaar, in het beste geval, de buitenwereld goedkeurend zal knikken. Goed zo. Voor gelukkige mensen is nietsdoen de meest natuurlijke staat die er is. Ze zijn, en dat volstaat."
- "Al op het allereerste ogenblik dat we iemand ontmoeten, vormen onze hersenen zich razendsnel - en op basis van volstrekt niets, of toch niets anders dan die nergens op gebaseerde eerste indruk - een beeld van de ander, dat we nadien verder inkleuren met onze wensen en onszelf vervolgens als waar voorhouden. Vanaf dan lezen we de ander, en alles wat hij doet, uitgaand van dit beeld, deze volstrekt onbewezen voorstelling die we van hem hebben, maar die we als basis hebben aangenomen, zoals een goede gelovige de wereld verklaart vanuit zijn geloof. Daarom kijken we de eerste dagen of maanden van verliefdheid zo hardnekkig van de ander weg: uit angst dat hij of zij afwijkt van het ideaaldbeeld dat we van hem of haar hebben. Pas wanneer we voldoende aan de ander gewend en dus gehecht zijn geraakt, dan dat beeld worden bijgesteld. Liefde is een kwestie van timing: kijken we te vroeg om, dan kan ons ideaalbeeld de schoonheidsfouten die we zien niet verdragen en zakt het als natte klei in elkaar; komen we te laat, dan is het beeld uitgehard en zijn onze verwachtingen zo hoog dat ze niet meer kunnen worden bijgesteld."
December 5, 2014
Ik vond het absoluut niet belangrijk of de verteller een man of een vrouw is, het gaat over gemis en overleven, twee wendingen in het verhaal, een einde dat afsluit.
Ik moet op zoek naar een aantal werken van Tsjaikovski en Rachmaninov. Eén ding is zeker, ik luister nooit nog op dezelfde manier naar de muziek van Russische componisten.
Ik moet op zoek naar een aantal werken van Tsjaikovski en Rachmaninov. Eén ding is zeker, ik luister nooit nog op dezelfde manier naar de muziek van Russische componisten.
June 7, 2014
Ik sloeg afgelopen nacht de laatste bladzijde om en floot zacht tussen mijn tanden. Bladerde daarna terug, herlas de laatste bladzijden van Boek 1, en dan terug, en terug. Herlas en herlas, stukken en brokken, gegrepen zoals ik zelden was, door alles.
May 30, 2014
zeer zinnelijk boek, bijzonder graag gelezen. het raakt alle zintuigen,is zeer tactiel: ik vond het bijna als braille zo mooi.
July 9, 2021
Overdonderd door de zinnelijkheid en tastbare emoties, de muzikale analogieën en de lichte desoriëntatie waarin dit boek je achterlaat
July 24, 2025
Het is een vreemd boek. Ik heb het helemaal uitgelezen, dus er moeten aspecten aan zijn die ik goed vind. Maar welke dat precies zijn, daar kan ik moeilijk de vinger op leggen. Wat me niet bevalt, is makkelijker te beschrijven: de overdreven en gekunstelde stijl, de bizarre metaforen en vergezochte vergelijkingen.
Verder strooit Schoeters in haar beschrijving van de Sovjet-Unie vooroordelen en clichés in het rond. De hoofdpersoon beschouwt Gorbatsjov als haar held. Nou, dan weet ik het wel.
Oké, genoeg gemopperd.
Wie weet kunnen mijn leesclubgenoten me wel overtuigen vd talenten van de auteur. Dat zou niet de eerste keer zijn...
Verder strooit Schoeters in haar beschrijving van de Sovjet-Unie vooroordelen en clichés in het rond. De hoofdpersoon beschouwt Gorbatsjov als haar held. Nou, dan weet ik het wel.
Oké, genoeg gemopperd.
Wie weet kunnen mijn leesclubgenoten me wel overtuigen vd talenten van de auteur. Dat zou niet de eerste keer zijn...
November 30, 2025
Op mijn eReader gelezen, maar ik denk dat ik hier toch een hard copy van ga aankopen. Ik wil er heel graag in terug duiken en opnieuw genieten van sommige passages op papier. wat een ontdekking, Gae Schoeters.
May 8, 2017
De kunst van het vallen : een roman over ... de val van het communistische Rusland, de Berlijnse muur, een kosmonaut uit de ruimte, een schoonspringer (nadat hij de springplank verlaat is hij eigenlijk aan het vallen, niet ?!?), in de liefde vallen (falling in love) en er weer uit vallen, ...
Aan de hand van historische feiten leidt Gaea Schoeters ons door haar verhaal van verlies en hervinden van de liefde in een parallel universum.
Intrigerende feiten over Louganis, Gagarin, Tsjaikovski, Gorbatsjov, ... en zo veel meer kleuren en maken het verhaal.
De korte hoofdstukjes (soms enkele zinnen) maken het zeer verteerbaar !
Ik kijk al uit naar een volgend boek van Schoeters.
Aan de hand van historische feiten leidt Gaea Schoeters ons door haar verhaal van verlies en hervinden van de liefde in een parallel universum.
Intrigerende feiten over Louganis, Gagarin, Tsjaikovski, Gorbatsjov, ... en zo veel meer kleuren en maken het verhaal.
De korte hoofdstukjes (soms enkele zinnen) maken het zeer verteerbaar !
Ik kijk al uit naar een volgend boek van Schoeters.
June 16, 2025
Ik twijfelde tussen 4 of 5 sterren. Ik was zó in de war door dit boek, de verhaallijn en hoewel ik de verwijzingen/passages over de Sovjet-unie interessant vond wilde ik zeker op het einde eigenlijk weer terug naar het verhaal, waardoor ik bijna ging skimmen.
Maar die zinnen, wauw. Ik vulde drie pagina’s in mijn citatenboekje. Dat is dan literatuur hè.
Maar die zinnen, wauw. Ik vulde drie pagina’s in mijn citatenboekje. Dat is dan literatuur hè.
May 22, 2020
Wat heb ik genoten van dit boek. Een heel originele insteek, niet onverwacht voor mij. Prachtige zinnen, kortom subliem.
August 17, 2020
Dit boek deed deugd. Klassiek. Vrouwelijk. Stijlvol. Vol emoties. En toch licht van taal.
Gespierd en gracieus als een schoonspringer ;-).
Gespierd en gracieus als een schoonspringer ;-).
September 4, 2014
Het is uit, in stukken en beetjes maar toch
Het is uitgelezen.
Een boek waarin heen en weer wordt geslingerd tussen geschiedenis, liefde, blindheid, menselijkheid, dictatuur (politiek, emotionneel)en seks
Het is een afwisseling van verhalen, die allemaal op de een of andere manier met elkaar verweven zijn en toch hetzelfde vertellen, maar dan anders
Mooi taalgebruik, fijn ritme, personages die je kan volgen.
De link met de muziek en de muzikale beschrijvingen vond ik zeer intrigerend, Het is een fascinerende manier van luisteren en begrijpen die heel goed, beeldend beschreven werd.
Een aanrader, voor mij toch.
Met de recensie hieronder ga ik dus niet helemaal akkoord
http://www.cuttingedge.be/boekenstrip...
Het is uitgelezen.
Een boek waarin heen en weer wordt geslingerd tussen geschiedenis, liefde, blindheid, menselijkheid, dictatuur (politiek, emotionneel)en seks
Het is een afwisseling van verhalen, die allemaal op de een of andere manier met elkaar verweven zijn en toch hetzelfde vertellen, maar dan anders
Mooi taalgebruik, fijn ritme, personages die je kan volgen.
De link met de muziek en de muzikale beschrijvingen vond ik zeer intrigerend, Het is een fascinerende manier van luisteren en begrijpen die heel goed, beeldend beschreven werd.
Een aanrader, voor mij toch.
Met de recensie hieronder ga ik dus niet helemaal akkoord
http://www.cuttingedge.be/boekenstrip...
July 29, 2014
Als je in een spiegel kijkt dan zie je een weerspiegeling van jezelf. Als je valt dan kan je door de spiegel vallen - dan barst die in duizend scherven uiteen. Maar je spiegelbeeld kan niet uit de spiegel vallen. Alsof het voor altijd opgesloten zit in het spiegelglas.
Als je naar een geliefde kijkt dan zie je nooit de persoon zoals die zichzelf voorstelt. Als je verliefd wordt dan kan je door je eigen beeld heen vallen - dan barst je in duizend voorstellingen van jezelf uiteen. Maar de ander kan niet verliefd worden op het beeld dat je van jezelf voorstelt. Alsof de liefde voor altijd opgesloten zit in spiegelglas.
Als je naar een geliefde kijkt dan zie je nooit de persoon zoals die zichzelf voorstelt. Als je verliefd wordt dan kan je door je eigen beeld heen vallen - dan barst je in duizend voorstellingen van jezelf uiteen. Maar de ander kan niet verliefd worden op het beeld dat je van jezelf voorstelt. Alsof de liefde voor altijd opgesloten zit in spiegelglas.
November 7, 2014
Want wat wij het lot noemen, is niets meer dan het toeval dat de vorm van onze wensen aanneemt. Een eenvoudige verlegging van de verantwoordelijkheid. Of juister: het is onze wens die het toeval herschikt tot precies die gebeurtenis die ons goed uitkomt. De romantische waarde die we aan het toeval toeschrijven, en waarop geliefden zich zo graag beroepen om de onafwendbaarheid van hun liefde te onderstrepen, is niet meer dan een manier van kijken. (Blz. 33)
Mooie zinnen, goed boek!
Mooie zinnen, goed boek!
Read
December 26, 2015Een 50-tal pagina's gelezen, maar het kon me niet boeien. Het boek heeft een heel mooie cover, maar de ongewone lay-out (bladspiegel en lettertype) bemoeilijkt het lezen, vind ik.
December 3, 2020
Ongelooflijk mooi geschreven. Genoten van het verhaal, enorm genoten van de schrijfstijl. Een boek om met hapjes en beetjes te lezen en te herlezen, zo schoon.
Displaying 1 - 20 of 20 reviews