Νυχτερινή φαντασία

by Paul Verlaine, Τέλλος Άγρας (Translator), Κώστας Καρυωτάκης (Translator)

Στο λιγοσέλιδο αυτό βιβλίο συγκεντρώνονται οι μεταφράσεις που ο Τέλλος Άγρας (1899-1944), ο Κ.Γ. Καρυωτάκης (1896-1928), ο Μιλτιάδης Μαλακάσης (1869-1943), ο Κωστής Παλαμάς (1859-1943), ο Τ. Κ. Παπατσώνης (1895-1976) και ο Λάμπρος Πορφύρας (1879-1932), ανάμεσα στα 1901 και στα 1949, έκαμαν σε ποιήματα εκείνου που, στον καιρό του, είχε ανακηρυχθεί "πρίγκηπας των ποιητών" και σήμερα δίκαια αναγνωρίζεται σαν μια από τις πιο μουσικές και υποβλητικές φωνές του συμβολισμού - του Παύλου Βερλαίν (1844-1896).
Η πρόθεση διπλή. Να συσταθεί ξανά, ψηφίδα ψηφίδα, από τους καλύτερους τεχνίτες και να βγεί πάλι στο φως το σχεδόν φαγωμένο από τα χρόνια και από τους μύθους τρυφερό πρόσωπο του ρεμβώδη και αυτοκαταστροφικού Lelian (μάλλον πρώτη φορά τυπώνεται στα ελληνικά βιβλίο με τα ποιήματά του), αλλά και να δειχτεί η μεταφραστική πρακτική μιας άλλης εποχής: τριών λογοτεχνικών γενιών λίγο πολύ: Παλαμάς, οι πρώτοι επίγονοι, η γενιά του Μεσοπολέμου (ο Παπατσώνης, με τη δυσεύρετη έμμετρη μετάφρασή του, για άλλη μια φορά εξέχει απ' τη γενιά του, απρόθυμος σε κατατάξεις).

Genres: Poetry

101 pages, Paperback

First published January 1, 2003

About the author

Paul-Marie Verlaine was a French poet associated with the Symbolist movement. He is considered one of the greatest representatives of the fin de siècle in international and French poetry.

Despite Rimbaud admiring his poetry, these poets had a stormy affair which led to Verlaine's incarceration after shooting Rimbaud. This incident indirectly preceded his re-conversion to Roman Catholicism.

Verlaine's last years were particularly marked by alcoholism, drug addiction and poverty.

His poems have inspired many composers, such as Chopin, Fauré and Poldowski.

Art Poétique describes his decadent style and alludes to the relevance of nuances and veils in poetry.

Reviews

[Giorgos · Rating 3 out of 5]

Ο Ερρίκος Σοφράς με ευαισθησία σκάρωσε ένα συμπαθητικό βιβλίο που μας πάει πίσω στον ουσιαστικά άγνωστο Βερλαίν και στους παλιακούς και παλιοκαιρίσιους έλληνες μεταφραστές του -όχι ότι βρέθηκε κάποιος καλύτερός τους. (Το μετάφρασμα του Παπατσώνη, η πιο απροσδόκητη προσφορά του επιμελετή, επιβεβαιώνει πόσο ξεχωρίζει ο ποιητής.) Η συλλογή παραμένει, τόσα χρόνια μετά, η μοναδική αυτοτελής έκδοση του Βερλαίν στα ελληνικά. Δεν ζητά να είναι αντιπροσωπευτική του έργου του Βερλαίν, αλλά είναι για τον τρόπο που μετέφραζαν από τον Παλαμά ώς τα μέσα του 20ου αιώνα. Παρότι περιλαμβάνει μόνο δυο τρία από τα αγαπημένα μου ποιήματά του, την διάβασα πολύ ευχάριστα. Οι ήχοι του Βερλαίν ακούγονται αιθέριοι, συρτοί, κοφτοί, φευγαλέοι, θλιμμένοι και παρασύρουν χάρη στο αντικριστό γαλλικό κείμενο, χωρίς το οποίο δεν θα είχε νόημα να εκδοθούν τέτοια μελωδικά ποιήματα.

[philosophie · Rating 4 out of 5]

παρόλο που η ποίηση του Verlaine δεν αποδείχτηκε σύμφωνη στο στυλ μου, το διασκεδαστικό ήταν πως μετά από λίγα ποιήματα μπορούσα να ξεχωρίσω τον Έλληνα ποιητή που μετέφραζε το εκάστοτε κομμάτι, χρησιμοποιούσαν χαρακτηριστικές λέξεις κ συγκεκριμένο ύφος, ειδικά ο Τέλλος Άγρας, οποίος είχε μεταφράσει τα περισσότερα έργα, κάτι που έκανε την ανάγνωση του βιβλίου να μοιάζει με παιχνίδι.

σε γενικές γραμμές, ήταν μια πολύ καλή ανθολόγηση ποιημάτων για να εισαχθεί κανείς στην ποίηση του Γάλλου συμβολιστή.