What do you think?
Rate this book
Le Sommeil du monstre #4
Dört? - Son Perde
Canavarın Uykusu'nda Nike Hatzfeld otuz üç yaşında. Aşırı duyarlı efsanevî hafızası onu doğumunun ilk günlerine götürüyor. Yıl 1993. Yugoslavya can çekişiyor. Bosnalı Sırplar Saraybosna Hastanesi'nin üzerine bombalar yağdırıyor. Nike hayatının ilk günlerini ve yatağını o hastanede kendisi gibi yetim Amir ve Leyla ile paylaşıyor. Daha on sekiz günlükken, bir gün onları bulmaya ve "ebediyen korumaya" yemin ettiğini hatırlayınca kaderi değişiyor. 1993'ün hafızasıyla 2026'daki gerçekliği arasında, Nike keskin bir zamansal gelgit yaşıyor. 2026'daki geleceğinin genleri 1993 yılındaki ilk nefeste belirlenmişcesine karanlık bir dinî kıyametin sarmalına sürükleniyor. Kendisini "Yüce Kötülük" olarak ilan eden Optus Warhole'un yönettiği ölümcül balo gezegeni sarsıyor, dünyayı ve demokrasileri yerinden oynatıyor... Nike ile Leyla birbirlerini buluyor. Amir ise sürekli gelişen puzzle'ın dördüncü parçası olarak karşısına çıkan yersiz yurtsuz Sacha ile oradan oraya sürükleniyor...
32 Aralık insan kopyalayıcı Optus Warhole Yüce Kötülük Sanatçı'sına dönüşüyor ve büyüklü küçüklü oyunlara girişiyor: Kâinatın bilinmezliğine devasa bir yarık açmaktan, başta Nike, Leyla, Amir ve Sacha olmak üzere insanların kaderlerine hükmetmeye kadar...
Üçüncü perde Paris'te Randevu'da Nike'ın arayışı ve 1993'teki Saraybosnalı yetimler üçlüsünü biraraya getirme vaadi gerçekleşmenin eşiğine geliyor.
Gerçek bir son perde olan Dört? arayışın nihayete ermesine ve kavuşmaya sahne oluyor.
Dengeyi ve uyumu bulmak, hayata devam edebilmek, birbirini sevebilmek için hatıraların ağır yükünden kurtulmak istercesine Canavarın Uykusu ve 32 Aralık'ın şiddet ve öfkesinden uzaklaşan bu son perdenin son noktası gönüllü bir soru işareti. Paradoksal bir şekilde, böyle bir yolculuğun sonunda (bu dörtleme 1995'te sonlandı), bu soru işareti barok biçimin görünmez kılabileceği gerçekliği de ele veriyor.
Canavar dörtlemesi üç sesli bir hikâye. Nike'ın Leyla'nın ve Amir'in sesleri, dünyanın dört bir yanındaki Saraybosnalı yetimlerin sesleri. Her şeyden önce, hafıza üzerine bir çalışma. Enki Bilal'in doğum "yeri" olan (daha dağılır dağılmaz hafızalardan silinen ülke) Yugoslavya'nın parçalanışının başdöndürücü bir şekilde geçmiş-bugün-gelecek bağıntısını kuran yazılı ve çizili imgelerinin birbirine geçtiği bireysel ve kolektif Hafıza. Aynı zamanda, Balkanlar'dan dünyanın geri kalanına yayılan, geleceğe dair, potansiyel bir Hafıza. Bize kalan tek yer, unutmayalım ki, bu dünya.
32 Aralık insan kopyalayıcı Optus Warhole Yüce Kötülük Sanatçı'sına dönüşüyor ve büyüklü küçüklü oyunlara girişiyor: Kâinatın bilinmezliğine devasa bir yarık açmaktan, başta Nike, Leyla, Amir ve Sacha olmak üzere insanların kaderlerine hükmetmeye kadar...
Üçüncü perde Paris'te Randevu'da Nike'ın arayışı ve 1993'teki Saraybosnalı yetimler üçlüsünü biraraya getirme vaadi gerçekleşmenin eşiğine geliyor.
Gerçek bir son perde olan Dört? arayışın nihayete ermesine ve kavuşmaya sahne oluyor.
Dengeyi ve uyumu bulmak, hayata devam edebilmek, birbirini sevebilmek için hatıraların ağır yükünden kurtulmak istercesine Canavarın Uykusu ve 32 Aralık'ın şiddet ve öfkesinden uzaklaşan bu son perdenin son noktası gönüllü bir soru işareti. Paradoksal bir şekilde, böyle bir yolculuğun sonunda (bu dörtleme 1995'te sonlandı), bu soru işareti barok biçimin görünmez kılabileceği gerçekliği de ele veriyor.
Canavar dörtlemesi üç sesli bir hikâye. Nike'ın Leyla'nın ve Amir'in sesleri, dünyanın dört bir yanındaki Saraybosnalı yetimlerin sesleri. Her şeyden önce, hafıza üzerine bir çalışma. Enki Bilal'in doğum "yeri" olan (daha dağılır dağılmaz hafızalardan silinen ülke) Yugoslavya'nın parçalanışının başdöndürücü bir şekilde geçmiş-bugün-gelecek bağıntısını kuran yazılı ve çizili imgelerinin birbirine geçtiği bireysel ve kolektif Hafıza. Aynı zamanda, Balkanlar'dan dünyanın geri kalanına yayılan, geleceğe dair, potansiyel bir Hafıza. Bize kalan tek yer, unutmayalım ki, bu dünya.
62 pages, Paperback
First published March 16, 2007
1 person is currently reading
119 people want to read
About the author
Enki Bilal
235 books320 followersEnki Bilal (born Enes Bilal) is a French comic book creator and film director.
Bilal was born in Belgrade, then the capital of Yugoslavia, to a Czech mother, Ana, who came to Belgrade as child from Karlovy Vary, and a Bosnian Muslim father, Muhamed Hamo Bilal who had been Josip Broz Tito's tailor. When he was five years old, his father managed to take a trip and stay in Paris as a political émigré. Enki and the rest of the family followed him, four years later.
Enki Bilal has no sense of belonging to any ethnic group and religion, nor is he obsessed with soil and roots. He said in one interview: "I also feel Bosnian by my father's origin, a Serb by my place of birth and a Croat by my relationship with a certain friends, not to mention my other Czech half, who I am inherited from mother".
At age 14, he met René Goscinny and with his encouragement applied his talent to comics. He produced work for Goscinny's Franco-Belgian comics magazine Pilote in the 1970s, publishing his first story, Le Bol Maudit, in 1972.
In 1975, Bilal began working with script writer Pierre Christin on a series of dark and surreal tales, resulting in the body of work titled Légendes d'Aujourd'hui.
He is best known for the Nikopol trilogy (La Foire aux immortels, La Femme piège and Froid Équateur), which took more than a decade to complete. Bilal wrote the script and did the artwork. The final chapter, Froid Équateur, was chosen book of the year by the magazine Lire and is acknowledged by the inventor of chess boxing as the inspiration for the sport.
Quatre? (2007), the last book in the Hatzfeld tetralogy, deals with the breakup of Yugoslavia from a future viewpoint. The first installment came in 1998 in the shape of Le Sommeil du Monstre opening with the main character, Nike, remembering the war in a series of traumatic flashbacks.
In 2012, Bilal was featured in a solo exhibition at The Louvre. The exhibition, titled "The Ghosts of the Louvre", ran from 20 December 2012 to 18 March 2013. The exhibition was organized by Fabrice Douar, and featured a series of paintings of "Ghosts", done atop photographs that Bilal took of the Louvre's collection.
Bilal was born in Belgrade, then the capital of Yugoslavia, to a Czech mother, Ana, who came to Belgrade as child from Karlovy Vary, and a Bosnian Muslim father, Muhamed Hamo Bilal who had been Josip Broz Tito's tailor. When he was five years old, his father managed to take a trip and stay in Paris as a political émigré. Enki and the rest of the family followed him, four years later.
Enki Bilal has no sense of belonging to any ethnic group and religion, nor is he obsessed with soil and roots. He said in one interview: "I also feel Bosnian by my father's origin, a Serb by my place of birth and a Croat by my relationship with a certain friends, not to mention my other Czech half, who I am inherited from mother".
At age 14, he met René Goscinny and with his encouragement applied his talent to comics. He produced work for Goscinny's Franco-Belgian comics magazine Pilote in the 1970s, publishing his first story, Le Bol Maudit, in 1972.
In 1975, Bilal began working with script writer Pierre Christin on a series of dark and surreal tales, resulting in the body of work titled Légendes d'Aujourd'hui.
He is best known for the Nikopol trilogy (La Foire aux immortels, La Femme piège and Froid Équateur), which took more than a decade to complete. Bilal wrote the script and did the artwork. The final chapter, Froid Équateur, was chosen book of the year by the magazine Lire and is acknowledged by the inventor of chess boxing as the inspiration for the sport.
Quatre? (2007), the last book in the Hatzfeld tetralogy, deals with the breakup of Yugoslavia from a future viewpoint. The first installment came in 1998 in the shape of Le Sommeil du Monstre opening with the main character, Nike, remembering the war in a series of traumatic flashbacks.
In 2012, Bilal was featured in a solo exhibition at The Louvre. The exhibition, titled "The Ghosts of the Louvre", ran from 20 December 2012 to 18 March 2013. The exhibition was organized by Fabrice Douar, and featured a series of paintings of "Ghosts", done atop photographs that Bilal took of the Louvre's collection.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
June 12, 2018
As much as I loved the previous three volumes in the Monster's Sleep cycle by Bilal, this one starts to run out of steam. The artwork is still stellar, but the story starts to take a backseat.
June 4, 2025
altså hvad er den her historie overhovedet for noget
August 9, 2020
Je ne retrouve pas l'engouement des deux premiers tomes... Mais les dessins restent magnifiques
October 6, 2017
https://osrascunhos.com/2017/09/30/re...
Decorrendo no mesmo Universo que O Sono do Monstro, é o último volume de uma tetralogia. Mais imaginativo do que as obra recentes do autor, tanto em termos gráficos quanto narrativos, apresenta um mundo carregado de teorias de conspiração que se tornam reais em que as pessoas podem ser duplicadas, clonadas, perdendo o controlo da sua própria vida.
Decorrendo no mesmo Universo que O Sono do Monstro, é o último volume de uma tetralogia. Mais imaginativo do que as obra recentes do autor, tanto em termos gráficos quanto narrativos, apresenta um mundo carregado de teorias de conspiração que se tornam reais em que as pessoas podem ser duplicadas, clonadas, perdendo o controlo da sua própria vida.
December 29, 2020
It lost all the momentum from the previous parts and became banal in the end.
(posle drugog čitanja)
Za početak treba naglasiti da je ovo direktan nastavak Rendez-vous u Parizu : treći čin (Hatzfeld Tetralogy, #3). što je i sam Bilal potvrdio, dodavši da je do podele došlo zbog obima priče koju je hteo da ispriča. Dakle, uzimajući ih u obzir zajedno, treći čin trilogije donosi zaokret u ponašanju glavnog negativca i njegovu transformaciju u pozitivca (!?!) Utopijski zamišljeno, deluje jako slabo u izvođenju (pogotovu što mu je najveće dobro delo popravka ozonske rupe), sa analogijama i razrešenjima zapleta koji su previše iskonstruisani da bi delovali uverljivo i uneli dodatni smisao. Takođe, izgleda da je i dovoljno vremena prošlo da je Bilal uspeo da odredi stav ko su (glavni) krivci u ratu u Bosni, oduzimajući priči na univerzalnosti krivice.
Bilo kako bilo, pošto ovaj deo ne treba tretirati zasebno, dobija i drugu zvezdicu.
(posle drugog čitanja)
Za početak treba naglasiti da je ovo direktan nastavak Rendez-vous u Parizu : treći čin (Hatzfeld Tetralogy, #3). što je i sam Bilal potvrdio, dodavši da je do podele došlo zbog obima priče koju je hteo da ispriča. Dakle, uzimajući ih u obzir zajedno, treći čin trilogije donosi zaokret u ponašanju glavnog negativca i njegovu transformaciju u pozitivca (!?!) Utopijski zamišljeno, deluje jako slabo u izvođenju (pogotovu što mu je najveće dobro delo popravka ozonske rupe), sa analogijama i razrešenjima zapleta koji su previše iskonstruisani da bi delovali uverljivo i uneli dodatni smisao. Takođe, izgleda da je i dovoljno vremena prošlo da je Bilal uspeo da odredi stav ko su (glavni) krivci u ratu u Bosni, oduzimajući priči na univerzalnosti krivice.
Bilo kako bilo, pošto ovaj deo ne treba tretirati zasebno, dobija i drugu zvezdicu.
May 25, 2012
Finale deludente, peccato.
May 4, 2013
Les héros sont enfin réunis, des années après leur naissance, et leur vie d'orphelins. L'infame Warhole est là, machialelique, Amir libère Sasha, leurs doubles s'aiment sur Mars. Très beau et fort.
February 4, 2014
Jos en kovin pitäisi Bilalin taiteesta, heittäisin tämän kirkuen roskiin. Taidetta. Ja huono taidetta.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews