In 2017 verhuisde Merijn de Boer met zijn vrouw en pasgeboren dochter naar New York, waar zijn vrouw als diplomaat ging werken. Ze belandden in een appartement op de achtendertigste verdieping van een flatgebouw in Manhattan. Na New York verhuisden ze naar Jeruzalem en een paar jaar later naar Tunesië. In Lieve Hannibal schrijft De Boer over zijn leven als schrijver, huisman en vader in het buitenland. Stukken over literatuur worden afgewisseld met soms ontroerende en vaak geestige verhalen over het gezinsleven. Net als in zijn geliefde romans De Saamhorigheidsgroep en Het Surinamedagboek weet De Boer als geen ander tragiek aan humor te koppelen. Altijd is hij ernstig en lichtvoetig tegelijk.
Leuk voor mensen met een verliteratuurd brein: dit boek zit bomvol intertekstualiteit.
De hoofdstukken lezen als een soort serie waarbij elk hoofdstukje een kleine gebeurtenis of een grapje of een ontmoeting de hoofdrol speelt, met een duidelijk begin, plot en eind. Waarbij we de personages steeds beter leren kennen en weten hoe ze praten en denken. En met zielig afscheid als einde dat heimwee opwekt naar het begin van de serie, maar dan is het Merijns echte leven dat natuurlijk gewoon doorgaat maar dan buiten het boek. Ik heb er erg van genoten om deel uit te maken van dit stuk van zijn leven. Net als in Het Surinamedagboek waan je je helemaal in de natuur en de samenleving van de steden waar hij is (New York, Jeruzalem en een dorp is Tunesië). Ik krijg er helemaal zin van om te reizen (en om te lezen).
Een schrijver die niet veel anders doet dan mijmeren over wat andere schrijvers schreven en voornamelijk de kinderen van en naar school brengt. En dat dan in Tunesië.
Een boek voor lezers. Dat klinkt misschien als een soort tautologie - een boek wordt per definitie gelezen - maar je moet wel tegen alle literaire verwijzingen kunnen. Ik vond ze aanvankelijk leuk en herkenbaar en ze maakten me nieuwsgierig naar verhalen die ik nog niet ken. Na een tijdje werden ze me een beetje te veel, maar dat kan komen omdat ik niet bij alles wat ik meemaak denk aan een boek dat raakt aan mijn ervaringen. Wel regelmatig, maar niet in de mate waarin de schrijver dat heeft. Misschien zit er binnen de groep ‘lezers’ nog verschil tussen de amateurs zoals ik en de mensen met ‘een verliteratuurd brein’, zoals het treffend werd omschreven in een andere Goodreads-recensie. Tijd om mijn brein verder ‘te verliteraturen’. Verder een tof boek over de ervaringen als huisvader en schrijver in Jeruzalem, New York en Tunesië.
Merijn de Boer is schrijver en zijn vrouw is diplomaat. Als huisman / schrijver brengt hij de dagen door met zijn kinderen in New York, Jeruzalem en Carthago.
Er gebeurt niet zo gek veel, behalve wat uitjes en dagelijkse beslommeringen. En hij leest boeken. Maar hij schrijft het zo achteloos goed op, je reist als het ware met hem mee.
Af en toe hardop gelachen, vooral over de grauwe buulbuul.
'Nee, om mijn ervaring te delen met iemand die er ook was geweest, kon ik niet terecht bij eenentwintigste-eeuwse ouders. Wel bij een overleden schrijver die er honderd jaar geleden was.'