Το ξίφος της Προλεάννα

by Κωνσταντίνος Ζαχαράκης

Ο Στόρσιγκε αποκτά επιτέλους τα μέσα για να αντιμετωπίσει το διεφθαρμένο Ιερατείο. Τι συμβαίνει όμως όταν μια καλοκάγαθη και ηθική θεά μπλέκεται στο κεφάλι ενός κυνικού θνητού;
Μέσα από τις περιπέτειες του πρώην λοχαγού ξετυλίγεται η πολυπλοκότητα της εξουσίας, της θυσίας και της διακαούς ανάγκης για εκδίκηση. Στον κόσμο αυτό κάθε απόφαση είναι μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην τιμή και την επιβίωση, στην πίστη και την αμφιβολία, στο καθήκον και την προδοσία.
Όλοι θα παλέψουν με τις πιο σκοτεινές επιθυμίες και τους βαθύτερους φόβους τους προκειμένου να ανακαλύψουν ποιοι πραγματικά θέλουν να είναι.
Η Αιώνια Έκλειψη πλησιάζει και η μάχη ανάμεσα στο Φεγγάρι και τον Ήλιο ξεκινάει…
Εσύ ποια πλευρά θα διαλέξεις;

484 pages, Paperback

First published September 11, 2024

About the author

Ο Κωνσταντίνος Ζαχαράκης σπουδάζει στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του ΑΠΘ και τα καλοκαίρια του εργάζεται σε ξενοδοχείο της Πρέβεζας. Είναι είκοσι έξι ετών και περνά τον χρόνο του γράφοντας ιστορίες φαντασίας και σενάρια για επιτραπέζια παιχνίδια ρόλων.
Στα είκοσι τρία του δημοσίευσε το πρώτο του διήγημα με τίτλο «Αφύπνιση» στο συλλογικό έργο «Πήρα μια Τρομάρα». Μετά από λίγους μήνες ακολούθησε το διήγημα «Ναΐτες και Δαίμονες» στο βιβλίο «Υπερφυσικά Φαινόμενα και Ελληνικά Κάστρα». Το 2023 διακρίθηκε στον διαγωνισμό του Fantasy Festival και μπήκε σε μια ακόμα συλλογή με τίτλο «Transhumanism and the Rise of A.I». Μερικούς μήνες αργότερα εκδόθηκε το Pocket Book φαντασίας "Η Λίμνη του Μάρτυρα" και τον Αύγουστο του 2024 το μυθιστόρημα του "Το Ξίφος της Προλεάννα". Τέλος, τον Νοέμβριο του 2025 κυκλοφόρησε η κοινωνική νουβέλα, "Το Ημερολόγιο ενός Χαλασμένου ΑΙ".
Λατρεύει τη συγγραφή και προσπαθεί διαρκώς να εξελίσσεται, με σκοπό να ταξιδέψει τους αναγνώστες του σε φανταστικούς κόσμους που θα τους βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν την σκληρή πραγματικότητα. Ελπίζει πως μια μέρα η ελληνική λογοτεχνία του φανταστικού θα στέκεται επάξια απέναντι σε τίτλους του εξωτερικού.

Να είστε πάντα δημιουργικοί και γεμάτοι φαντασία!

Facebook Page: https://www.facebook.com/profile.php?...

Instagram: https://www.instagram.com/konstantino...

Reviews

[Κεσκίνης Χρήστος · Rating 5 out of 5]

Αποκάλυψη. Και απόλαυση. Αυτές είναι οι πρώτες λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό σχετικά με αυτό το βιβλίο. Σε μια εποχή που όποιος γράφει επική φαντασία copy-άρει τον Tolkien και αναλύει σε χιλιάδες λέξεις τον... υπέροχο κόσμο που έχει φτιάξει, ο συγγραφέας χτίζει υπέροχα τον δικό του και μας τον παρουσιάζει απαλά σαν χάδι και χωρίς κόπο. Με αφήνει να τον εξερευνήσω μόνος μου και ακόμη και τώρα που τελείωσα με το βιβλίο, θέλω να τον επισκεφτώ ξανά. πότε ήταν η τελευταία φορά που είπατε κάτι τέτοιο, ειδικά για πρωτοεμφανιζόμενο (έχει αρκετές συμμετοχές με διηγήματα, αλλά όλα τα τελευταία 2 χρόνια);
Οι χαρακτήρες είναι αρκετά δουλεμένοι και ειδικά ο πρωταγωνιστής είναι ένας από εμάς. και αυτό είναι ΥΠΕΡΟΧΟ. Έχει τα θέματά του, χωρίς όμως να είναι αντιήρωας. Βρίζει, φτύνει, χρησιμοποιεί όσα έμαθε στον πόλεμο (που σιχαίνεται, όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος) για να πετύχει έναν σκοπό. Έχει τις αδυναμίες και τις κρατάει μέχρι τέλους. Είναι ένας ολοκληρωμένος χαρακτήρας από την αρχή. Δεν χρειάζεται να εξελιχθεί σε ήρωα. Παραμένει ο εαυτός του, απλά καταλαβαίνει ποιος είναι έτσι και αλλιώς. Και αυτό είχα να το νιώσω από την εποχή που διάβαζα sword n sorcery. ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ.
Αν ο Tolkien είναι η κλασική μουσική, ο Howard οι ManOwaR (ή ο Wagner για τους άσχετους), εδώ έχουμε τους ... Motorhead και τον Lemmy! Δεν τον νοιάζει να στρώσει το κείμενο ή να το ωραιοποιήσει. Θα έλεγα το έγραψε Μεχαμ (Με ένα χτύπημα αν μπορέσω για να χρησιμοποιήσω κάτι από το ίδιο το βιβλίο). Και με αυτό δεν εννοώ ότι δεν έγινε επιμέλεια (η οποία είναι εξαιρετική), αλλά ότι το βιβλίο έχει γραφτεί για να σου τρίψει στα μούτρα κάποια θέματα και δε ψάχνει να τα πει με εύκολο τρόπο. Στα πετάει κατάμουτρα και όποιον πάρει ο χάρος!
ΣΙΓΟΥΡΑ θέλω να διαβάσω και άλλα πράγματα από τον συγγραφέα.
ΥΓ Γούσταρα που είναι stand alone βιβλίο. Δε χρειάζεται όποιος γράφει Φανταζι να το κάνει σε τριλογίες (και πάνω). Θέλω να γραφτούν και άλλα βιβλία σε αυτόν τον κόσμο, αλλά και να μη γίνει εδώ έχουμε ένα διαμάντιι.

[Dimitris Zisis · Rating 4 out of 5]

Ένα εξαιρετικό βιβλίο με χιούμορ, δράση και ένα υπέροχα δομημένο κόσμο και πλοκή. Το τέλος αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο για sequel ή prequel (ελπίζω κάποια μέρα 👀), ενώ η έκδοση είναι πραγματικά προσεγμένη. Ένα πολύ ωραίο bonus είναι το barcode με RPG κανόνες στις τελευταίες σελίδες – δεν το περίμενα!

Οι χαρακτήρες είναι πολύ καλογραμμένοι και δένεσαι εύκολα μαζί τους. Κάποιοι είχαν λιγότερο χρόνο στην ιστορία απ’ όσο θα ήθελα αλλά είναι τόσο ζωντανοί που νιώθεις αμέσως οικειότητα. Ο πρωταγωνιστής ξεχωρίζει με το ιδιαίτερο χιούμορ του και δημιουργεί ένα υπέροχο δίδυμο με τη θεά Λεάννα.

Το μόνο στοιχείο που με ξένισε ήταν ορισμένες φράσεις και βρισιές που είχαν έναν πιο μοντέρνο τόνο και με έβγαζαν στιγμιαία από την ατμόσφαιρα του κόσμου. Ωστόσο, συνολικά το βιβλίο και η ιστορία είναι εξαιρετικά και το απόλαυσα πάρα πολύ!

Μεχάμ! ⚔️

[Gallant Duke · Rating 5 out of 5]

Υπάρχουν ιστορίες φαντασίας που σε καλούν να τις θαυμάσεις από απόσταση. Κόσμοι τεράστιοι, γενεαλογίες, θεοί που μιλούν από ύψη ασφαλή. Και υπάρχουν κι εκείνες που σε τραβούν από τον γιακά και σε ρίχνουν μέσα στη λάσπη τους. Το Ξίφος της Προλεάννα ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Εδώ η δύναμη δεν παρουσιάζεται ως δώρο, αλλά ως βάρος. Η πίστη δεν είναι καταφύγιο, αλλά πεδίο σύγκρουσης. Και οι θεοί δεν στέκονται υπεράνω των ανθρώπων, μα μπλέκονται επικίνδυνα μαζί τους, πληρώνοντας το τίμημα. Ο Στόρσιγκε δεν είναι ήρωας με την κλασική έννοια. Είναι ένας άνθρωπος φθαρμένος από τον πόλεμο, γεμάτος θυμό, μνήμη και ενοχή. Δεν αναζητά λύτρωση, ούτε μεγαλείο. Αναζητά απαντήσεις, ακόμη κι αν αυτές κόβουν πιο βαθιά από το ίδιο το ξίφος που κρατά.

Η παρουσία της Προελάννα δεν λειτουργεί σαν σωτηρία, αλλά σαν καθρέφτης. Φως που δεν εξαγνίζει αυτόματα. Αγάπη που δοκιμάζεται όταν έρχεται αντιμέτωπη με την ανθρώπινη οργή, τη βία και την ανάγκη για εκδίκηση. Η μεταξύ τους σχέση δεν χτίζεται με δηλώσεις, αλλά με τριβές. Με μικρές μετατοπίσεις, με αμφιβολίες, με ρωγμές που ανοίγουν και στους δύο.

Το βιβλίο δεν βιάζεται να σου εξηγήσει τον κόσμο του. Σου τον αφήνει να τον ανακαλύψεις μέσα από αποφάσεις που κοστίζουν, μέσα από ένα Ιερατείο που μυρίζει εξουσία και όχι αγιοσύνη, μέσα από έναν επερχόμενο κοσμικό κύκλο που δεν υπόσχεται λύτρωση, μόνο σύγκρουση. Ήλιος και Φεγγάρι, πίστη και αμφιβολία, καθήκον και προδοσία. Όχι ως σύμβολα, αλλά ως καθημερινά διλήμματα.

Και όταν η ιστορία φτάνει στο τέλος της, δεν σε αποχαιρετά ευγενικά. Σε αφήνει με την αίσθηση ότι κάτι τελείωσε όπως έπρεπε. Σκληρά. Τίμια. Χωρίς ωραιοποιήσεις. Γιατί σε αυτόν τον κόσμο, κανείς δεν βγαίνει αλώβητος. Ούτε οι άνθρωποι. Ούτε οι θεοί.

Κλείνοντας, οφείλω να πω πως ξαφνιάστηκα ευχάριστα από αυτό το δείγμα grimdark fantasy. Και μάλιστα πολύ. Όχι μόνο γιατί μιλάμε για έναν ουσιαστικά πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα, αλλά γιατί το βιβλίο τολμά να κινηθεί έξω από τα ασφαλή, γνώριμα μονοπάτια του είδους. Δεν προσπαθεί να μιμηθεί, ούτε να χωρέσει σε έτοιμα καλούπια. Ο Ζαχαράκης πήρε ρίσκο, τόσο θεματικά όσο και αφηγηματικά, και αυτό το ρίσκο του βγήκε. Το αποτέλεσμα είναι κάτι διαφορετικό, πιο σκοτεινό, πιο ανθρώπινο, που δείχνει ξεκάθαρα ότι υπάρχει φωνή και όχι απλώς πρόθεση.

Στα επιπλέον θετικά, αξίζει ειδική αναφορά η ποιοτική έκδοση. Το χαρτί είναι εξαιρετικό, η αίσθηση του βιβλίου στο χέρι προσεγμένη, και το μεράκι του δημιουργού φαίνεται ξεκάθαρα στις λεπτομέρειες: σελιδοδείκτες και εικαστικά με τα πλάσματα που στοιχειώνουν τον κόσμο του συνοδεύουν την ανάγνωση και ενισχύουν τη συνολική εμπειρία

για την πλήρη κριτική πατήστε εδώ: https://greekfantasyatlas.gr/book_rev...

[Νέλλη Κουρκούλη · Rating 4 out of 5]

Ένας κόσμος που κυριεύεται από το θαμπό φως του φεγγαριού, αλλά διψά για τις ακτίνες του Ήλιου. Ένας αντιήρωας που τον ακολουθούν εξίσου κόντρα χαρακτήρες. Ένα συγκινητικό τέλος και σίγουρα ένα βιβλίο με προσωπική σφραγίδα. Ο Κωνσταντίνος έχει χτίσει καλά τον κόσμο του και πιστεύω πως δεν μας τα αποκάλυψε όλα, σίγουρα ήθελα κι άλλες πληροφορίες ή ένα νέο βιβλίο από αυτό το σύμπαν! Χωρίς αμφιβολία ένα δυνατό ντεμπούτο.

[Nikos Chaldogeridis · Rating 5 out of 5]

Ο Κωνσταντίνος έχει φτιάξει έναν κόσμο, γεμάτο μαγεία, μάχες και εσωτερικές σκέψεις. Πρέπει να μπεις και εσύ στον κόσμο της Προλεαννα για να γνωρίσεις τους χαρακτήρες τους οποίους έφτιαξε.

Ο Στορσιγκε ήταν λοχαγός, αλλά παραιτήθηκε από τον Ιερό Λόχο γιατί δεν τον βοήθησαν την στιγμή που ήθελε. Ζούσε πλέον μόνος του, μέχρι να τον βρει ένας μοναχός για να του ζητήσει βοήθεια. Πρέπει να τραβήξει ένα σπαθί μέσα από μια πέτρα. Δεν είχε τι άλλο να κάνει και τον βοήθησε και τότε είναι που ξεκινάει το ταξίδι του.

Ένα ταξίδι που θα τον φέρει αντιμετωπο με τον άνθρωπο που ζητούσε την βοήθεια του και συνεχώς τον απέφευγε. Ένας νέος Κόσμος δημιουργείται από τις νέες αποκαλύψεις. Ένα ιερό σπαθί που είναι μια σύνδεση, όχι απλή αλλά θεϊκή. Ένας πόλεμος ανάμεσα στο καλό και το κακο, ανάμεσα στον ήλιο και το φεγγάρι.

Ο Στορσιγκε είναι λίγο πιο αθυροστομος από το κανονικό, αλλά ο συγγραφέας το έδεσε τόσο ωραία που δεν με ενόχλησε καθόλου, αλλά μου άρεσε που είδα κάτι διαφορετικό από το συνηθισμένο βιβλίο. Μου αρέσε η κοσμοπλασια και το σύστημα μαγείας που έχει φτιάξει. Μαγικά πλάσματα φυσικά και δεν λείπουν από το βιβλίο και έχει φτιάξει εικόνες για να τα γνωρίσεις και εσύ, οπότε να επισκεφτείτε το προφίλ του για να τα δείτε.

Απο εμένα είναι ναι. Πρέπει να το διαβάσετε όλοι.

[Natalie ♊️ · Rating 4 out of 5]

"Θάνατος... Ποτέ δεν τον γνώρισες, ποτέ δεν μίλησες μαζί του, πάντοτε όμως είσαι υπόχρεος να τον υπακούσεις."
☆☆☆
"Θάνατος. Σαν τα ποταμόπλοια της Πυργύδρας, σε παίρνει μια βόλτα για να βρεις παλιούς φίλους και γνωστούς."

⚜️⚔️❗️ ⭐️⭐️⭐️⭐️4/5❗️ ⚔️⚜️

[Gio Merk · Rating 4 out of 5]

Το βιβλίο το είχε πάρει το μάτι μου καιρό και πάντα αναρωτιομουν για το τι ιστορία θα ξετυλιγοταν στις σελίδες του, μέχρι τελικά που μου δόθηκε η ευκαιρία να το πάρω στα χέρια μου και να το διαβάσω! Θα πω μονάχα ότι το αγάπησα.Οχι κατευθείαν από τις πρώτες σελίδες(όπως και είναι φυσικο πιστεύω) αλλά σιγά σιγά, γνωρίζοντας περισσότερο τον κόσμο της Προλεαννα και βλέποντας τους χαρακτήρες της ιστορίας να εξελίσσονται σταδιακά.
Δεν με κούρασε στην ανάγνωση.Ενιωσα πραγματικά λες και διάβαζα μια DnD(Dungeons and Dragons) περιπέτεια.Σιγουρα υπήρχαν και πραγματακια που θα μου άρεσε να έβλεπα περισσότερο η κάποια στοιχεία που θεωρώ πως θα ήταν καλό να δινόταν περισσότερο βαρύτητα σε αυτά , αλλά και πάλι τίποτα που μου χάλασε την εμπειρία!
Ευελπιστώ ο συγγραφέας να μας κάνει την τιμή και να μας ξανά ταξιδέψει στην Προλεαννα κάποια στιγμή σε ένα μελλοντικό sequel η spin-off ίσως, καθώς πιστεύω πως αυτός ο κόσμος έχει τρομερό potential!
Θα είμαι έτοιμος! Μεχαμ!!

[Angel Ant · Rating 5 out of 5]

Με την αρχή της ανάγνωσης αυτού του βιβλίου, μου δημιουργήθηκαν κάποιες ιδέες και σκέψεις για το πώς θα μπορούσε να συνεχίζει η ιστορία.
Μα κάθε επόμενο κεφάλαιο έφερνε μια ανατροπή και, καθώς συνέχιζε η ανάγνωση, η αρχική εικόνα που είχα φτιάξει άλλαξε παντελώς. Έγινε πιο σοφή, πιο επική, πιο ωμή. Και αυτό είναι που κάνει την ιστορία ξεχωριστή.

Πράγματι, καταφέρνει να ξεφύγει μιας κατεστημένης φανταστικής περιπέτειας και υπενθυμίζει πως ένας πόλεμος μόνο κακό μπορεί να φέρει, απώλειες, αδικίες και αμφιβολίες για το αύριο.

[Ιωάννης Ιατρούδης · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό αντιπολεμικό μυθιστόρημα. Αποτυπώνεται όλη η ματαιότητα του πολέμου με μια γλώσσα απλή και καθημερινή.

[Eirini Markouli · Rating 5 out of 5]

Δεν ήξερα τι να περιμένω ξεκινώντας αυτό το βιβλίο, αλλά τελικά… ήταν όλο εκπλήξεις και δεν βαρέθηκα στιγμή!
Η πλοκή κυλάει γρήγορα, γεμάτη ένταση, χωρίς να κάνει κοιλιές. Το ύφος είναι ωμό, ρεαλιστικό, γεμάτο βρισίδια και σκληρές ατάκες που αρχικά με ξένισαν, αλλά τελικά ταιριάζουν απόλυτα με τον κόσμο και τους χαρακτήρες.
Ο βασικός ήρωας δεν είναι εύκολος τύπος. Είναι ενας βετεράνος πολέμου ,σκληρός, απότομος και βλάσφημος. Όμως όσο προχωρά η ιστορία, ανακαλύπτεις ότι αυτή η σκληρότητα είναι τελικά επιφανειακή,η ζωή τον έκανε έτσι. Στην πραγματικότητα είναι ένας άνθρωπος που κουβαλάει πολύ πόνο, πληγές και νοσταλγία. Οι συχνές σκέψεις του για τη νεκρή γυναίκα του δείχνουν πόσο ευαίσθητος είναι κατά βάθος.Επισης μας δείχνει και πόσο ενδιαφέρεται για τους συμπολεμιστές του αφού δεν διστάζει να παρακούει εντολές για να τους προστατεύει!Και κάπως έτσι, όσο προχωράει το βιβλίο χωρίς να το καταλάβεις, και τον συμπαθείς και τον πονάς και τον θαυμάζεις θα τολμούσα να πω !
Η θέα Προελάννα από την άλλη είναι μια μικρή θεά , όλο φως και αγάπη , ακριβώς η άλλη πλευρά του νομίσματος . Από την αρχή τον πιστεύει και τον στηρίζει. Κι ενώ οι δύο τους μοιάζουν τόσο αντίθετοι μεταξύ τους , βλέπουμε πώς ο ένας επηρεάζει τον άλλον. Και οι δύο αλλάζουν Ως ένα βαθμό τον αρχικό τους χαραχτηρα τελικά ,όχι απότομα, αλλά σιγά σιγά και αληθινά !
Πίσω από τη δράση, το βιβλίο αγγίζει και πιο σοβαρά θέματα: πίστη, στρατιωτικό καθήκον, θρησκεία… και πώς όλα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τους λίγους για εξουσία και εκμετάλλευση.Μια αντανάκλαση θα πω πολλών παρόμοιων καταστάσεων την κοινωνίας μας !
Και το τέλος… σκληρό. Όχι άδικο, ούτε υπερβολικό. Σκληρό όπως ήταν και ο ίδιος ο ήρωας. Όπως ήταν και ο κόσμος του. Ίσως να μην υπήρχε καταλληλότερο φινάλε από αυτο.
Κάτι που ξεχώρισα επίσης είναι τα ονόματα που έχουν σκανδιναβικό χαρακτήρα, και δίνουν μια διαφορετική πνοή σε όλο το βιβλίο ! Και τέλος να αναφέρω και τον υπέροχο χάρτη που σχεδίασε ο συγγραφέας!
Οπότε έν κατακλείδι έχουμε ένα δυνατό, ρεαλιστικό βιβλίο φαντασίας, γεμάτο δράση, ανθρώπινα διλήμματα και χαρακτήρες που αλλάζουν και σε αλλάζουν.Πολυ ενδιαφέρον σας το προτείνω σίγουρα !!

[Gianna ⚔️ · Rating 4 out of 5]

Πραγματικά πέρασα πολύ ωραία με αυτό το βιβλίο!
Το πρώτο πράγμα που εκτίμησα ήταν το πολύ προσεγμένο χτίσιμο του κόσμου που σου δίνεται οργανικά και αβίαστα μέσα απ' το διάλογο και τις περιγραφές, χωρίς να νιώθεις ότι διαβάζεις άρθρο στη wikipedia ή να γίνεται ασταμάτητο infodump.
Έπειτα οι άκρως relatable χαρακτήρες και ειδικά ο Στόρσιγκε, ο πρωταγωνιστής μας, που είναι ακριβώς το είδος του χαρακτήρα που χαίρομαι να διαβάζω: με τα ψυχολογικά του και μια κάπως bleak εικόνα για τον κόσμο, που όμως καταφέρνει και γίνεται ακριβώς αυτό που χρειάζεται ο κόσμος για να σωθεί. Ή τουλάχιστον, για να του δοθεί μια παράταση. Αυτό που θα ήθελα ήταν μεγαλύτερη παρουσία της Χάκουβα, ήταν πολύ ενδιαφέρων χαρακτήρας και άξιζε να δούμε πιο πολλά από αυτήν. (Να ελπίζω σε κάποιο spin-off?)
Η πλοκή εξελίσσεται με τρόπο που σου κράτα αμείωτο το ενδιαφέρον και το βιβλίο διαβάζεται σχεδόν απνευστί· μου έκανε μόνο μια μικρή κοιλίτσα κάπου στη μέση που όμως γρήγορα ξεπεράστηκε, ενώ θα ήθελα να δοθεί λίγο παραπάνω χρόνος στην επανάσταση εναντίον του βασιλιά και του Ιερατείου. Αναμενόμενο το ότι ήταν περιορισμένος μιας και σχεδόν όλο το βιβλίο είναι από την οπτική γωνία του Στόρσιγκε αλλά λίγη πολιτική ίντριγκα παραπάνω ποτέ δεν έβλαψε κανέναν 😅 Το τέλος, αν και γλυκόπικρο, ήταν ταιριαστό και έκλεινε πολύ ικανοποιητικά την ιστορία.
Τελικά ναι, αυτό είναι το fantasy που γουστάρω, να είναι gritty, να έχει κατεστραμμένους ήρωες, να νιώθεις ότι διαβάζεις κάτι που μπορεί να συμβαίνει αυτή τη στιγμή κάπου αλλού.
Το βιβλίο περιέχει κι ένα δωράκι για μας τους RPGάδες: ένα πολυσέλιδο και καλοφτιαγμένο pdf με κανόνες, πλάσματα και νέες subclasses για να παίξουμε D&D στον κόσμο του Τιρ'Ντόρχαντας, κάτι που σίγουρα θα δοκιμαστεί.
Κωνσταντίνε μου, ευχαριστώ που με εμπιστεύτηκες με το παιδί σου!
Μεχάμ!

[Κωνσταντίνος Ζαχαράκης]

Καλή χρονιά σε όσους βλέπετε τώρα αυτό το σχόλιο και καλές χρονιές γενικά στους ανθρώπους από το μέλλον 😅

Το Ξίφος της Προλεάννα λοιπόν... Θα είμαι ειλικρινής, έχω αμφιβολίες και φόβους για κάθε ιστορία που προσπαθώ να πω, αλλά γουσταρα πάρα πολύ το ταξίδι όσο έγραφα το συγκεκριμένο βιβλίο! Πήρα ένα ρίσκο με τον πρωταγωνιστή, Στόρσιγκε. Θα μπορούσα να προσεγγίσω τον χαρακτήρα και την αφήγηση με μια πιο αποστειρωμενη ματιά. Ειδικά ως πρωτοεμφανιζόμενος είχα τον φόβο της έκθεσης σε μεγάλο βαθμό, αλλά σκέφτηκα: fuck it! Αν είναι να το γράψω τουλάχιστον να το ευχαριστηθω! Οπότε άφησα τον κυνισμό, την αθυροστομία και τον γκρίζο χαρακτήρα του Στόρσιγκε ελεύθερα να πλεξουν την ιστορία μαζί μου και, ενώ δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να κρίνω αν πέτυχε ή όχι, θα πω ξανά πως πέρασα καλά με τη διαδικασία. Δε γίνεται να κρίνω το βιβλίο σαφώς, αυτό το κομμάτι ανήκει αποκλειστικά στους αναγνώστες.

Οι σκέψεις όταν μου όταν το έγραφα, λίγο πολύ ήταν: οι διαφορές θρησκείας και πίστης, το χιούμορ, ο θάνατος και η επιβίωση κόντρα στην αυτοθυσία και τα ιδανικά, η αθωότητα μιας άλλης εποχής, η εκδίκηση και τέλος, η αγαλλίαση που νιώθει κανείς όταν καταφέρει να νικήσει τους οποιουσδήποτε δαίμονες τον στοιχειώνουν.

Ο πρωταγωνιστής, μεσήλικας, κυνικός και αντιήρωας, γιατί ήθελα να γράψω μια ιστορία από την πλευρά ενός ανθρώπου που θα μπορούσε ίσως κάποιος εκεί έξω να ταυτιστεί ευκολότερα. Ασχέτως αν έφτασα κοντά ήθελα να γράψω έναν σκουριασμένο πολεμιστή, έναν άνθρωπο με πάθη και φόβους που θα καλούνταν να τα αντιμετωπίσει αν ήλπιζε ποτέ να καταφέρει να κοιτάξει περήφανα τον καθρέφτη.

Συγγνώμη αν είναι λίγο μπερδεμένη η σειρά που παραθέτω τις σκέψεις μου, αλλά αποφάσισα απλά να τις αφήσω να κυλήσουν από μέσα μου χωρίς να μπω στη διαδικασία να τις οργανώσω αργότερα.

Τι λέγαμε λοιπόν; Α, ναι! Το Ξίφος της Προλεάννα... Ελπίζω πραγματικά αν πέσει στα χέρια σας να σας κάνει να γελάσετε, να προβληματιστείτε, να κλάψετε, να νευριασετε, να αποτελέσει ένα όμορφο διάλειμμα από την καθημερινότητα ή απλά να σας βοηθήσει να πέσετε για ύπνο

Ευχαριστώ!

[minabi · Rating 3 out of 5]

Διαβάστηκε στα πλαίσια bookclub με φίλους και μας άφησε όλους με καλά πράγματα να πούμε για αυτό το ντεμπούτο!

Ο Στόρσιγκε και η Λεάννα ήταν πολύ ενδιαφέροντες πρωταγωνιστές, με ευχάριστο banter και μια όμορφη σχέση ανάμεσα τους. Παρόλο που θα ήθελα να δω περισσότερο τις διαφορετικές πτυχές της Λεάννα (παιδί / θεά / burning sun), ικανοποιήθηκα και από αυτό που μου δόθηκε. Οι βρισιές του Στόρσιγκε είχαν σημεία που κούρασαν με την συχνότητα και επαναληψιμότητα τους (κάποιος που βρίζει τόσο θα περίμενα να έχει πιο διευρυμένο λεξιλόγιο), αλλά επίσης μας έδωσαν κάποιες από τις πιο αστείες στιγμές του βιβλίου, και φυσικά το συνθηματικό που μοιράζονταν μονο η Λεάννα και ο Στόρσιγκε (καριόλης <3)

Το side cast επίσης με ικανοποίησε, και κατάφερα να νοιαστώ για αυτούς. Εξαίρεση αποτελεί, δυστυχώς, η Χάκουβα. Η πειρατίνα ήταν αρκετά objectified στις περιγράφες της (δεν είμαι σίγουρη πως κάποιος μπορεί να κινηθεί σε ένα καράβι με ένα δερμάτινο παντελόνι τόσο στενό που τρίζει, και χωρίς στήριξη στο μάλλον ευμεγέθες στήθος της) και αρκετά δευτερεύουσα στη πλοκή. Ο Στόρσιγκε χρειάστηκε να τη σώσει 2 φορές (!) το οποίο με άφησε να σκέφτομαι πως θα προτιμούσα να είχαμε κρατήσει το noble του background της, και να μην ήταν ποτέ πειρατίνα (δεν την είδαμε να κάνει πειρατεία, επίσης). Η πλοκή της θα ταίριαζε παραπάνω σε μια άμαθη αλλά feisty πριγκίπισσα, που μόλις το έσκασε από την καταπιεσμένη ζωή της, παρά σε μια καπετάνιο πειρατικού καραβιού.

Παραδέχομαι παρόλα αυτά στον συγγραφέα πως δυναμικές γυναίκες υπήρχαν στον κόσμο του - δύο Θεές, έντονη παρουσία στα στρατιωτικά σώματα. Δυστυχώς αυτό δεν μου ήταν αρκετό αν σκεφτούμε το main cast, όπως επίσης δεν μου ήταν αρκετή η παρουσία των Αόμματων. Είναι πολύ κρίμα που δεν είχαμε κάποιον Αόμματο επαναστάτη ενάντια στην Γιαρβιχάρμα στο main cast, γιατί θα ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να τους γνωρίσουμε σαν κάτι παραπάνω από "white walkers", και επίσης μια ακόμα καλύτερη ευκαιρία να δούμε γιατί ο Στόρσιγκε ήταν "αιματοβαμμένος" και "αγρίμι" (το backstory του τα υπονοεί όλα αυτά, αλλά τα flashbacks μας έδειξαν έναν συμπονετικό commander με καλή κρίση που νοιαζόταν για τους στρατιώτες του - θα ήθελα να δω τις "κακές" του πτυχές πιο πρακτικά στο χαρτί).

Ενώ ο Χερρασίλμα δεν με ικανοποίησε πλήρως σαν villain, βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα τόσο τη Γιαρβιχάρμα όσο και όλα τα πλάσματα που αυτή δημιούργησε, το οποίο με επίστρεφει στο προηγούμενο μου point - θα ήθελα να έχω δει και την θεά του φεγγαριού και τα πλάσματα της πολύ παραπάνω. Ελπίζω σε κάποια άλλη δουλειά του συγγραφέα να ασχοληθούμε με αυτά, και την πολύ όμορφη αισθητική τους.

Τέλος, ήταν εξαιρετικά όμορφο το empathy της ματιάς του Στόρσιγκε, η ταξική του συνείδηση, και το μήνυμα ενάντια στον πόλεμο και τη διαφθορά του πλούτου. Έχοντας διαβάσει πρόσφατα το best-seller "Will of the Many", το οποίο μίσησα (!) για τις απίστευτες ελλείψεις του σε αυτήν ακριβώς την σκοπιά, και το υποτιμητικό βλέμμα του για τους φτωχούς και αδύναμους, ήταν refreshing να διαβάζω ένα βιβλίο το οποίο τους αντιμετώπιζε σαν ανθρώπους.

Ενώ είμαι purist στο θέμα της πρόζας, και σε αυτό το κομμάτι εντόπισα ελλείψεις (οι παρομοιώσεις ήταν δυστυχώς συχνά άστοχες), το θεωρώ ένα όμορφο ντεμπούτο, με πολλές προοπτικές για βελτίωση στα τεχνικά. Ανυπομονώ να διαβάσω και άλλο σε αυτόν τον κόσμο, και να παρακολούθησω της εξέλιξη αυτού του νέου έλληνα συγγραφέα του φανταστικού.

[Philip Alexandris · Rating 3 out of 5]

Το Ξιφος της Προλεαννα είναι ένα αξιόλογο βιβλίο που ο συγγραφέας του φαίνεται πως νοιάζεται πολύ για τον κόσμο του και έχει κάτι να πει. Πέρασα ωραία με τον Στορσιγκε και τους υπόλοιπους χαρακτήρες, και η γραφή (αν και η επιμέλεια σε 3-4 σημεία πάσχει λίγο) κυλούσε καλά και είχε πραγματικά αστεία κομμάτια χιούμορ.

Όσον αφορά τα αρνητικά, θα μείνω σε ένα που πιστεύω πως είναι η ρίζα των θεμάτων που βρήκα στο βιβλίο: Η έλλειψη εμβάθυνσης.

Ξεκινώντας από τους χαρακτήρες, νιώθω πως μου λείπουν στοιχεία του εσωτερικού τους κόσμου γενικότερα. Ο Στορσιγκε έχει νεκρή γυναίκα, αλλά δεν ξέρω κάτι για αυτήν και την σχέση τους. Κάθε φορά που την σκέφτεται σκέφτεται απλά πως του λείπει, όχι κάποια μνήμη. Δεν δουλεύει έτσι το πένθος. Παρόμοια ισχύουν και για τους υπόλοιπους χαρακτήρες, που νιώθω σε σημεία που τους κινεί η πλοκή και όχι το ανάποδο, ακριβώς γιατί δεν έχει γίνει η απαραίτητη εμβάθυνση στην σελίδα.

Δεν πιστεύω πως αυτή η έλλειψη οφείλεται στο ότι ο συγγραφέας δεν σκέφτηκε για τους χαρακτήρες, αλλά στο ότι πρόκειται για το ντεμπούτο του. Κάποιος με περισσότερη εμπειρία (και ο ίδιος ο συγγραφέας αργότερα στην καριέρα του) θα έκανε τα πράγματα διαφορετικά.

Παρόμοια πράγματα ισχύουν και στο στήσιμο του κόσμου. Οι κακοί παρουσιάζονται κυρίως σαν αμυαλα ζομπι που απλά θέλουν να εξαπλωθούν. Όμως στο TTRPG pdf που δίνει ο συγγραφέας (πολύ ωραία κίνηση, παρεπιπτόντως), μας εξηγείται πως οι Αόμματοι δεν είναι όλοι υπό την επήρεια της κακιάς Θεάς αλλά αντίθετα έχουν και επαναστάτες. Κάτι τέτοιο έπρεπε να βρίσκεται στο βιβλίο. Απορία μου έμεινε και για τις δέκα "σταυροφορίες" του βιβλίου, που δεν είναι ξεκάθαρο το timeline τους. Όλα αυτά είμαι σίγουρος πως ο συγγραφέας τα ξέρει, τα έχει σκεφτεί - άλλωστε ο κόσμος φαίνεται πλούσιος από άποψη worldbuilding. Απλά μιας και η συγγραφή βιβλίου είναι δύσκολο εγχείρημα έμειναν κάπως στην άκρη και είναι κρίμα.

Τέλος από έλλειψη εμβάθυνσης πάσχουν και οι κακοί της ιστορίας. Τους βλέπουμε σε ένα μικρό κεφάλαιο στην μέση και μετά στο τέλος, και δεν αρκεί αυτό για να στήσει κίνητρα πέρα από το "είναι κακοί".

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως το βιβλίο δεν είναι απολαυστικό. Ειδικά η αποκορύφωση στο τέλος είναι καλά γραμμένη, και παρόλο που ο Στορσιγκε μπορούσε να έχει παραπάνω βάθος (και να είναι πιο grimdark μιας και το βιβλίο προμοταρεται έτσι) τον νοιαζόμουν και διάβασα τις τελευταίες 100 σελίδες σερί. Θα το πρότεινα σε sword and sorcery fans σίγουρα.

Τέλος δύο μικροπραγματα που είναι εντελώς προσωπικά: Θεωρώ πως κάποια από τα ονόματα χαρακτήρων δεν δούλεψαν. Πιάνω πως είναι όλα νομίζω φινλανδικά, αλλά δεν κάνει καλή μεταφορά στα ελληνικά πάντα αυτό. Επίσης οι βρισιές ομολογώ έγιναν υπερβολικές σε φάσεις. Θα προτιμούσα να είναι λιγότερες (δεν χρειάζονται για να δείξουν πως το βιβλίο είναι σοβαρό και ενήλικο) και να αντικατασταθούν με βρισιές που ανταποκρίνονται παραπάνω στον κόσμο (σκατα και καριολης λεμε και εδώ, θα ήθελα κάτι πιο συγκεκριμένο που να λένε στην Προλεανννα).

[Petros · Rating 3 out of 5]

Χάρηκα πολύ που επιλέχθηκε το συγκεκριμένο βιβλίο στα πλαίσια του book club που συμμετέχω. Ως άτομο που διαβάζει κυρίως ξενόγλωσση λογοτεχνία, ήταν μια όμορφη εισαγωγή στην ελληνική λογοτεχνία του φανταστικού.

Ο συγγραφέας κατάφερε με ωραίο τρόπο να παρουσιάσει έναν άγριο, ωμό και πρωτότυπο κόσμο, από τον οποίο όμως δεν λείπουν και τα όμορφα στοιχεία, όπως η ποικιλία μαγικών πλασμάτων που παρουσιάζονται.

Ο πρωταγωνιστής έχει ξεχωριστή φωνή, προσπαθώντας να ισορροπήσει μεταξύ του πένθους μιας σημαντικής απώλειας με την ανάγκη του να σώσει τον κόσμο. Έχοντας ολοκληρώσει το βιβλίο, νιώθω ότι γνωρίζω πολύ καλά τον Στόρσιγκε, ωστόσο το γεγονός ότι μοιράζεται την σκέψη του με την θέα Λεάννα από το πρώτο κεφάλαιο, δεν μου έδωσε την ευκαιρία να τον γνωρίσω καλύτερα π.Λ. (προ Λεάννας), προκειμένου να εκτιμήσω καλύτερα του ανάπτυξη του χαρακτήρα του με την εξέλιξη της ιστορίας. Θεωρώ πως αν είχαμε λίγο χρόνο μόνο με τον Στόρσιγκε, ή αν είχαμε μια μεγαλύτερη εμβάθυνση στο παρελθόν του Στόρσιγκε σε διάφορες πτυχές της ζωής του θα δούλευε καλύτερα.

Δεν μπορώ να κρύψω ότι μου άρεσε η αλληλεπίδραση του πρωταγωνιστή με την θεά και μου προσέφεραν πολλές στιγμές γέλιου. Ήταν μια ωραία νότα χαράς όταν τα πράγματα γίνονταν πιο σκοτεινά στην ιστορία. Και πιστέψτε με γίνονται πολύ σκοτεινά.

Υπάρχει ένα πολύ ωραίο cast χαρακτήρων οι οποίοι δίνουν ο καθένας την δική του πινελιά στην ιστορία και επηρεάζουν τον Στόρσιγκε με διάφορους τρόπους. Μου άρεσαν οι συζητήσεις τους και η δυναμική που υπήρχε. Ωστόσο, υπήρχαν εκτεταμένες επαναλήψεις από βρισιές, οι οποίες πολλές φορές ήταν τοποθετημένες σε λάθος σημεία και αφαιρούσαν από την ένταση και την κρισιμότητα της σκηνής.

Τέλος, κάτι ακόμα που θεωρώ ότι αξίζει να δουλευτεί περισσότερο είναι το πώς οι δυο θεές αντιπροσώπευαν το απόλυτο καλό και το απόλυτο κακό. Θα μου άρεσε να είχαν και οι δύο πιο «κακά» και πιο «καλά» στοιχεία, για να νιώσω πραγματικά την ισχύ που μπορεί να έχουν και να είναι πιο ρεαλιστικές.

Ήταν μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια αυτό το ντεμπούτο και σίγουρα θα επιλέξω να διαβάσω τα επόμενα βιβλία του συγγραφέα, ο οποίος είναι ευγενέστατος και γενναιόδωρος. Μαζί με το βιβλίο, έλαβα και πάρα πολλά δωράκια, από χάρτη έως και χάρο για DnD. Τον ευχαριστώ πολύ!

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 4 out of 5]

Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2025/06/6....

Αφιέρωμα σε βιβλία φαντασίας/θρίλερ εγχώριων δημιουργών
(Μέρος 6ο)

~ Το ξίφος της Προλεάννα ~

Για το ''κλείσιμο'' του αφιερώματος σε βιβλία φαντασίας/θρίλερ εγχώριων δημιουργών επέλεξα να διαβάσω και να σας παρουσιάσω ένα έργο ενός ανερχόμενου και με προοπτικές εξέλιξης συγγραφέα. Ένα βιβλίο που είναι γεγονός ότι με κέρδισε από το πρώτο βλέμμα που έριξα στην εικόνα του εξωφύλλου του σε συνδυασμό με τον τίτλο του. Ναι, ''Το ξίφος της Προλεάννα'' που υπογράφει ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Ζαχαράκης (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής) είχε διαπεράσει τη σκέψη μου και με είχε δελεάσει με τέτοιον ευφάνταστο τρόπο ώστε να είναι από τα βιβλία που θα με ''οδηγούσε'' σε μονοπάτια επικής φαντασίας...

Και τώρα μία μεγάλη αλήθεια, ή, πιο σωστά διαπίστωση σχετικά με τα βιβλία φαντασίας. Νιώθω, όλο και περισσότερο -πέραν κάποιων συγκεκριμένων εξαιρέσεων που δε γίνεται αλλιώς- να διαβάζω βιβλία του είδους που να αναπτύσσονται και να ολοκληρώνονται οι ιστορίες τους, αυτοτελώς, σε ένα και μόνο βιβλίο. Ναι, το παρόν βιβλίο έμοιαζε λες και θα εκπλήρωνε αυτήν μου την επιθυμία και για να βεβαιωθώ έπρεπε να ''χαθώ'' μέσα στις σελίδες του, όπερ κι εγένετο...

''Ο Στόρσιγκε αποκτά επιτέλους τα μέσα για να αντιμετωπίσει το διεφθαρμένο Ιερατείο. Τι συμβαίνει όμως όταν μια καλοκάγαθη και ηθική θεά μπλέκεται στο κεφάλι ενός κυνικού θνητού;
Μέσα από τις περιπέτειες του πρώην λοχαγού ξετυλίγεται η πολυπλοκότητα της εξουσίας, της θυσίας και της διακαούς ανάγκης για εκδίκηση.
Στον κόσμο αυτό κάθε απόφαση είναι μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην τιμή και την επιβίωση, στην πίστη και την αμφιβολία, στο καθήκον και την προδοσία. Όλοι θα παλέψουν με τις πιο σκοτεινές επιθυμίες και τους βαθύτερους φόβους τους προκειμένου να ανακαλύψουν ποιοι πραγματικά θέλουν να είναι.Η Αιώνια Έκλειψη πλησιάζει και η μάχη ανάμεσα στο Φεγγάρι και τον Ήλιο ξεκινάει…Εσύ ποια πλευρά θα διαλέξεις;" (Από το οπισθόφυλλο)

Σας έχω ξαναπεί πόσο μεγάλη ευχαρίστηση αισθάνομαι όταν μέσα στις ιστορίες των βιβλίων που διαβάζω βρίσκω πρόσωπα και λοιπές μορφές πλασμάτων που κάθε άλλο παρά φέρουν τα ιδανικά χαρακτηριστικά του ηρωϊσμού. Είναι αυτό που λέμε, κοινώς, αντιήρωες/ίδες με τα όποια θετικά και αρνητικά χαρακτηριστικά συνοδεύουν την ανθρώπινη κι όχι μόνο φύση τόσο στον πραγματικό όσο και στον κόσμο της φαντασίας. Έτσι, λοιπόν, κι εδώ ο συγγραφέας τολμά να πάρει το ρίσκο -με δεδομένο ότι μιλάμε για έναν ανερχόμενο δημιουργό- και να μας παραδώσει ένα έργο ακριβώς όπως εκείνος έχει θελήσει να το παρουσιάσει. Δηλαδή, να μην παρεκκλίνει από αυτό που αρχικά είχε πλάσει με την φαντασία του και να μείνει πιστός σε εκείνο και να το μετουσιώσει σε σκέψεις και εικόνες πάνω στο χαρτί δίχως φόβο, αλλά με πάθος...

Ο συγγραφέας φαίνεται ότι έχει δουλέψει πάνω στο σωστό ''χτίσιμο'' της ιστορίας του, όπως και των προσώπων που θα τοποθετηθούν σε πρωταγωνιστικούς όσο και σε δευτεραγωνιστικούς ρόλους. Έχει εμβαθύνει στις λεπτομέρειες του κόσμου των πλασμάτων και στα όσα θα διαδραματιστούν μέσα σε αυτόν. Καθένας και καθεμία θα επιτελέσει κι από έναν σκοπό χάρη στη θέση που έχει μέσα στην πλοκή. Επίσης, έχει γίνει πολύ καλή δουλειά αναφορικά με τις περιγραφές των σκηνών, την έντονη δράση, την άπλετη δόση φαντασίας και μυστηρίου, όπως και στο πώς επιτρέπει στο αναγνωστικό κοινό να βρει σημεία ταύτισης, ή, μη με τα πρόσωπα και κατ'επέκταση τις πράξεις και τις σκέψεις όλων των προσώπων. Εδώ να πω ότι κάποιες βωμολοχίες ίσως ενοχλήσουν μερίδα του αναγνωστικού κοινού και να τις θεωρήσουν ως αναχρονισμό -σε σχέση με τον χρόνο που διεξάγεται όλη η υπόθεση του βιβλίου- μα εγώ δεν μπορώ να πω ότι τις βρήκα τόσο ενοχλητικές ώστε να με κάνουν να δώσω αρνητικό πρόσημο στο έργο.

Πέρασα από διάφορα συναισθηματικά στάδια διαβάζοντας το βιβλίο κι αυτό οφείλεται -σε έναν βαθμό- και στους προβληματισμούς που ευφυώς περνά ο συγγραφέας μέσα από την ιστορία του όπως είναι ο θάνατος και η επιβίωση, η προσφορά, η αυτοθυσία, η πίστη στον σκοπό, η αλλοτινή και περασμένη αθωότητα, η εκδίκηση, η ελπίδα έως και η πολυπόθητη λύτρωση και η μορφή με την οποία μπορεί αυτή να έρθει... Ναι, σε ένα γενικότερο πλαίσιο έμεινα αρκετά ικανοποιημένη από τα όσα διάβασα και μελλοντικά θα ήθελα να έρθω σε επαφή και με άλλα έργα του συγγραφέα. Πάντα υπάρχει χώρος και χρόνος για νέους/ες δημιουργούς που έχουν να προσφέρουν σε όλα τα λογοτεχνικά είδη!
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής.

https://vivliovamon.blogspot.com/2025...

[Katerina Tsigkou · Rating 5 out of 5]

🗡️Ο Στόρσιγκε είναι ένας βετεράνος πολεμιστής, που θεωρείται προδότης αφού μετά από Δέκα Ιερές Εκστρατείες, αφήνει τον στρατό πίσω του.

Φαινομενικά κυνικός, σκέφτεται την εκδίκηση για το θάνατο της γυναίκας του, και ότι είναι μάταιη η δική του ζωή, στην οποία έχει προσπαθήσει να δώσει τέλος. Η ευκαιρία να πάρει εκδίκηση έρχεται όταν μέσω ενός τελετουργικού, η θεά Λεάννα αναγεννάται μέσα του. Με τη βοήθεια παλιών και νέων φίλων, η προσωπική εκδίκηση θα μπει σε δεύτερο βαθμό, αφού του δίνεται η ευκαιρία να φέρει τη δικαιοσύνη στο βασίλειο, που έχει γίνει έρμαιο προφητειών και πολέμων.

Δε θα πω άλλα σχετικά με την υπόθεση, μην κάνω και spoiler.

🗡️Το βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ. Ανήκει στην κατηγορία της επικής φαντασίας και έχει όλα όσα περιμένεις, κοσμοπλασία, ιστορικό υπόβαθρο, μαγικά πλάσματα, όλα φαίνεται να τα έχει σκεφτεί στη λεπτομέρεια ο συγγραφέας.

Αυτό που λάτρεψα είναι ο έμμεσος και άμεσος σχολιασμός των εξουσιών, και το πώς οι εκπρόσωποι τους καθοδηγούν τον κόσμο. Πώς κάποιοι πλουτίζουν από τους πολέμους που προκαλούν ενώ άλλοι πολεμούν στο όνομα τους.

Μας μιλά για το αποτέλεσμα του πολέμου στους στρατιώτες και στις οικογένειες τους, θάνατος, φτώχεια, αστεγία, προσφυγιά.

Μας μιλά για τη σχέση των ανθρώπων με το περιβάλλον. Μας μιλά για πολλά πράγματα, πάντα επίκαιρα στην πραγματικότητα.

🗡️Έχει κάποια αρνητικά το βιβλίο, όπως η αθυροστομία. Δεν με ενοχλεί να βρίζουν οι χαρακτήρες, αλλά δεν μου άρεσαν τέτοιες λέξεις στην αφήγηση, ειδικά σε ένα βιβλίο που ήδη εντυπωσιάζει από άποψη γραφής και περιεχομένου.
Επίσης τα γεγονότα στο τέλος μου φάνηκε ότι έγιναν λίγο γρήγορα.
Παρόλα αυτά, δεν κόβω αστεράκια γιατί η δουλειά ως σύνολο ήταν εξαιρετική.

[Madalena · Rating 3 out of 5]

Το Ξίφος της Προλεάννα είναι ένα ενδιαφέρον ντεμπούτο από συγγραφέα του Ελληνικού φανταστικού. Το ξεκίνησα για το book club στο οποίο συμμετέχω και πέρασα ωραία διαβάζοντάς το καθώς κυλάει γρήγορα και είναι εμφανής η αγάπη του συγγραφέα για τον κόσμο και τους χαρακτήρες που δημιούργησε.

Η αρχή ήταν πολύ promising και το γλυκόπικρο τέλος ήταν κατάλληλο για την σκοτεινή ατμόσφαιρα του βιβλίου. Στη μέση ωστόσο ένιωσα ότι κάποιοι διαφορετικοί χειρισμοί θα έδιναν περισσότερο βάθος και θα έκαναν ακόμα πιο δυνατή την κορύφωση.

Συγκεκριμένα, επειδή μου άρεσε αρκετά η Λεάννα και ο δεσμός της με τον Στόρσιγκε, θα ήθελα να δούμε περισσότερο και τον ανταγωνιστή, ώστε να γνωρίσουμε και την Γιαρβιχάρμα, την σκοτεινή θεά, ως χαρακτήρα. Αυτό θα πρόσθετε τραγικότητα στην τελική αναμέτρηση ανάμεσα στις δυο θεές και θα βοηθούσε εξηγούσε τα κίνητρα των ανταγωνιστών γενικότερα. Θα ήθελα επίσης μια πιο στρατηγική επιλογή σκηνών που να οδηγούν οργανικά στις επιλογές και τα σχέδια των χαρακτήρων προς το τέλος, γιατί σε κάποια σημεία η έμφαση ήταν σε σκηνές δράσης που δεν έδιναν απαραίτητες πληροφορίες για τους χαρακτήρες και τον κόσμο.

Το PDF που παρέχει ο συγγραφέας στο τέλος είναι ένα ωραίο στοιχείο που δίνει ενδιαφέρουσες πληροφορίες και στοιχεία κοσμοπλασίας. Θα ήθελα κάποια από αυτά, όπως πχ η εξήγηση του γιατί ο βασιλιάς τους ήταν γνωστός ως βάτραχος να είχαν μπει μέσα στο κείμενο καθώς θα έλυναν απορίες και θα έκαναν την αναγνωστική εμπειρία πιο ζωντανή.

Παρόλα αυτά είναι ένα αξιόλογο πρώτο βιβλίο και θα ήθελα να διαβάσω επόμενες δουλειές του συγγραφέα είτε στον ίδιο κόσμο είτε σε άλλο.

[Χρήστος Γκότσης · Rating 5 out of 5]

Μεχαμ…Με ένα χτύπημα αν μπορέσω. Νομίζω αυτό σκεφτόταν ο Κωνσταντίνος Ζαχαράκης όταν έγραφε το «Ξίφος της Προλεάννα». Δημιουργώντας έναν υπέροχο κόσμο με αγαπημένους πρωταγωνιστές κατάφερε να χτίσει μια ιστορία γεμάτη συναίσθημα, θάρρος, δράση, με μεταφορές και παρομοιώσεις χωρίς ποτέ να κουράζει με περιττές περιγραφές και να είναι πάντα επικεντρωμένος στην ροή της περιπέτειας μας, διαποτίζοντας τις σελίδες με αγάπη και μεράκι για αυτό που κάνει. Οι πρωταγωνιστές μας, χαρακτήρες που δεν συναντάμε συχνά σε βιβλία, έχουν ένα πολύ ξεχωριστό δέσιμο μεταξύ τους πράγμα που μας παρασύρει μαζί τους στις περιπέτειες. Μοιράζοντας σε ίσες αναλογίες περιγραφή, διάλογο και χιούμορ έχουμε ένα ισορροπημένο μυθιστόρημα που ένιωσα σαν να διαβάζω από έναν συγγραφέα με πολυετή εμπειρία στη συγγραφή. Αν άλλαζα κάτι θα ήταν μεγαλύτερη παρουσία των πλασμάτων που αναφέρει, λιγότερη επανάληψη στα συναισθήματα του πρωταγωνιστή καθώς και λίγο περισσότερη παρουσία στους φίλους του και στο τέλος αναφορά στα επιτεύγματα για όλη τη συντροφιά και όχι για έναν συγκεκριμένο περισσότερο. « Το ξίφος της Προλεάννα» δημιούργησε νέους δρόμους με φρέσκες ιδέες στο μυθιστόρημα φαντασίας!

[Μιχαήλ Σιδηρόπουλος · Rating 5 out of 5]

Η πολύ ωραία γραφή του Ζαχαράκη βοηθάει στο να μπεις μέσα στον κόσμο του.
Ο κόσμος του βιβλίου είναι ολοκληρωμένος αλλά όχι χαοτικός, και αυτό είναι θετικό στο να μην χαθείς σε κανένα σημείο της αφήγησης.

Ο κεντρικός ήρωας είναι της κατηγορίας chaotic good (που θα λέγαμε με DnD όρους) και έτσι γίνεται εύκολα αγαπητός. Η θεά είναι sidekick με μικρό αφηγηματικό αποτύπωμα, οπότε δεν την ένιωσα ως κεντρικό χαρακτήρα της ιστορίας.
Ο ήρωας ακολουθεί την προσωπική του ηθική (που έρχεται πολύ συχνά ενάντια στον νόμο) και το καλό.
Το βρισίδι είναι αρκετό (όχι όμως προσβλητικό), αλλά εμένα μου φαινόταν ως κομμάτι του χαρακτήρα και δεν με ενόχλησε.

Σε 1-2 σημεία με έκανε να γελάσω (να γελάσω, όχι απλά να χαμογελάσω) και αυτό δεν είναι κάτι εύκολο.

Οι χαρακτήρες είναι ξεχωριστοί και ο ρυθμός της ιστορίας έχει την πρέπουσα κλιμάκωση.
(Ίσως προς το τέλος τα κεφάλαια όπου βλέπουμε τι κάνει ο κάθε ήρωας ξεχωριστά, θα μπορούσαν να είναι λίιιιγο πιο σύντομα, γιατί η διαδρομή από την είσοδο στην πόλη μέχρι την τελική κορύφωση διήρκησε πολύ).

Ότι μικροπαρατηρήσεις ή ενστάσεις μπορεί να είχα, δεν είναι αρκετές για να μην βάλω 5*.

[Book Enjoyer. · Rating 4 out of 5]

(4,8 για να είμαι ακριβέστερος με τα αστέρια) Ένα υπέροχο βιβλίο φαντασίας, με αληθινούς και ανθρώπινα γραμμένους χαρακτήρες, η γραφή δεν κουράζει καθώς κυλάει ομαλά, σε αρκετά σημεία υπάρχει βωμολοχία ΑΛΛΆ τουλάχιστον για εμένα δεν είχα θέμα καθώς εδώ μιλάμε για morally gray χαρακτήρα με κυνισμό και απαισιοδοξία. Από το πρώτο λεπτό καταλαβαίνεις την πλοκή και δεν θες να το σταματήσεις, ειδικά προς τις τελευταίες σελίδες, το συγκεκριμένο βιβλίο με έκανε να κλάψω (το πρώτο και σίγουρα όχι το τελευταίο βιβλίο), έβαλα τον σελιδοδείκτη στη σελίδα και άφησα τα δάκρυα να κυλήσουν. Κάτι ακόμα, επειδή είμαι λάτρης του Dungeons and Dragons (ή εν συντομία DnD) οι σκηνές μάχης μου έφερναν την αίσθηση ότι διαβάζω DnD campaign και μου άρεσε γιατί έδινε μια ας πούμε σβελτάδα στις σκηνές αυτές.

[Αλέξανδρος Τόλιας · Rating 4 out of 5]

Ένα πολύ ευχάριστο και επικό ανάγνωσμα. Δυνατοί χαρακτήρες και γρήγορη δράση, με όμορφες και καθόλου κουραστικές περιγραφές. Ο πρωταγωνιστής μας μιλάει -και σκέφτεται- με έναν δικό του ωμό τρόπο, που έρχεται σε μια πολύ ενδιαφέρουσα και απολαυστική αντίθεση με τον διαφορετικό και πιο αθώο τρόπο που σκέφτεται η θεά που τον ακολουθεί στις περιπέτειες του. Προσωπικά, η ωμή γλώσσα (οι βρισιές) ίσως θα μπορούσε να υπάρχει στον διάλογο και στην αφήγηση (κυρίως) σε μικρότερο βαθμό, χωρίς να σημαίνει ότι δεν δίνει τον ρεαλισμό στους χαρακτήρες και στα παθήματα τους και το χιούμορ σε αρκετές περιπτώσεις.

Πραγματικά το απόλαυσα και αναμένω σίγουρα τα επόμενα!

[Athina · Rating 4 out of 5]

Αν και μεγάλο βιβλίο διαβάζεται εύκολα και η πλοκή κυλάει γρήγορα. Είναι standalone επομένως έχουμε μια ιστορία που ολοκληρώνεται και δεν σε δεσμεύει στο τέλος. Να εκφράσω βέβαια πως αυτό ήταν ένα γεγονός που με προβλημάτισε αρχικά, καθώς πρόκειται για βιβλίο επικής φαντασίας. Συνεπώς  θεωρώ αρκετά δύσκολη την ανάπτυξη κοσμοπλασίας  αλλά και χαρακτήρων σε ένα μόνο βιβλίο. Μπορώ να πω όμως, πως η εκτέλεση ήταν ικανοποιητική και το κλείσιμο της ιστορίας δεν θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστό.

Υπάρχουν έντονες και λεπτομερείς περιγραφές για κάθε σκηνή που βρίσκεται ο πρωταγωνιστής μας. Ίσως λίγο παραπάνω φλύαρες σε κάποια σημεία με μικρές επαναλήψεις. Τα συναισθήματα και οι σκέψεις των χαρακτήρων μας μεταδίδονται επίσης, άμεσα.

Λάτρεψα τον Στόρσιγκε πάρα τον κυνικό και σκληρό χαρακτήρα του, ο όποιος σε ένα βαθμό θεωρώ πως είναι δικαιολογημενος. Είχε πολλές απώλειες στη ζωή του και πέρασε από πολλές δύσκολες και σκληρές καταστάσεις. Μου άρεσε η ευαισθησία με την οποία αντιμετωπίζει ο πρωταγωνιστής μας την απώλεια της αγαπημένης του και το πως αυτό αποτελεί κινητήρια δύναμη για το σκοπό του.

Είναι επίσης αρκετά ενδιαφέρον ο τρόπος που προσέγγισε ο συγγραφέας τον χαρακτήρας της Λεαννα, μιας θεάς που ήταν σαν να ξαναγιεννιοταν  από την αρχή και την παρακολουθούμε να ωριμάζει και να αναλαμβάνει τον ρόλο της.

Ίσως αυτό που μου έλειψε να ήταν η ανάπτυξη της ιστορίας της Χάκουβα. Παρόλο που λαμβάνει έναν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη, δεν θεωρώ πως την γνωρίσαμε όπως θα έπρεπε. Περισσότερο ένιωσα πως  χρησιμοποιήθηκε για να επιτελέσει κάποιο σκοπό και όχι για να την γνωρίσουμε πραγματικά. Επίσης στο τέλος ήταν σαν να ξεθώριασε η παρουσία της ενώ άλλοι εξίσου σημαντικοί στη εξέλιξη χαρακτήρες μου έκαναν περισσότερο αίσθηση.

[Nikos Andriopoulos · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο με συνεπήρε από τις πρώτες σελίδες, με τράβηξε στην ιστορία και τον κόσμο του και χωρις να το καταλάβω έφτασα στη τελευταία.

Ο κόσμος, οι χαρακτήρες, οι διάλογοι, όλα καταφέρνουν μέσα σε ένα μόλις βιβλίο να δέσουν και να χτίσουν ένα εξαιρετικό αφήγημα.

[Dimitris Siderogiannis · Rating 5 out of 5]

Φαίνεται ότι το έργο του είναι εξαιρετικό γιατί και οι ιστορίες του ως DM στα DnD campaign που παίζαμε ήταν εξαιρετικές! Καλοτάξιδο Κωσταντίνε και καλές δουλειές στο μέλλον!

[Άρης Γκρίμπας · Rating 5 out of 5]

Στο παρακάτω άρθρο έχω αφήσει μερικές σκέψεις για το βιβλίο.

https://www.lefalok.gr/to-xifos-tis-p...