تکرار یک تنهایی، یازدهمین کتاب از سلسله کتابهایی «یاران ناب» است که بر مبنای یک صفحه خاطره و یک صفحه عکس، طراحی و از سوی انتشارات یا زهرا وارد بازار کتاب شد. این کتاب به غیر از مقدمه و بخش کوتاهی از زندگی شهید آوینی، ۲۵ خاطره از افراد مختلف را در بر دارد و البته کتابی کم صفحه و راحت خوان است که میشود همه آن را در یکی دو ساعت خواند
بخشی از کتاب: تا تـوانستند بـرایش حاشـیه سـاختـنـد. حتـی نزدیکانش به او میگفتند: فلانی! ببین این هم یه بازی جدید است. این بازیها را درمیآوری که خودت را نشان بدهی. یادم هست نشسته بودیم برای مونتاژ تصاویری که خودش به عنوان مصاحبهگر در تصویر بود، معنی هم نداشت که نباشد. چه بسا در بعضی جاها عمد داشت که خودش حضور داشته باشد. این را گذاشتند به حساب این که تو میخواهی بگویی من همان هستم که زمان جنگ بودم. آن زمان نبودی، الآن یک فرصتی پیدا کردی به اسم جنگ که میخواهی خودت را معرفی کنی و بگویی من هم فیلمساز بودم و فیلم ساختم...
کتاب با وجود این که نثر خیلی قوی ای نداشت، میشه گفت واقعا تاثیر گذار بود. اندیشه و تفکری که بعد از انقلاب با شهادت شهید آوینی ها از بین رفت باعث شد روز به روز تعصب، و خودبینی زیاد شده تو این مملکت.
نميفهمم چرا اين كتاب ها بايد "توليد" بشن. جالب اينجاست كه نه در فرم و نه در محتوا هيچ نوآوري ندارن. مشتي خاطره تكراري يك طرف و يك تصوير هم در صفحه مقابل. اين خلاصه ي اغلب كتاب هاييه كه درباره آويني توليد شده.
روایت هایی از زندگی مرتضی آوینی از زبان هم کلاسی های دانشگاه، یاران و همکاران سینمایی روایتی از مشکلات ایران در جامعه هنری سینمایی، تنگ نظری ها، آغاز غفلت ها بعد از دوره جنگ ...
سعی کردم که خودم را از میان بردارم تا هر چه هست خدا باشد و خدا را شکر بر این تصمیم وفادار مانده ام. البته آنچه که انسان می نویسد همیشه تراوشات درونی خود اوست. همه ی هنر ها اینچنین اند. کسی هم که فیلم می سازد اثرش تراوشات درونی خود اوست. اما اگر انسان خود را در خدا فانی کند آن گه این خداست که در آثار ما جلوه گر می شود. حقیر چنین ادعایی ندارم اما سعی ام بر این بوده است.
نثر کتاب قوی نبود. فقط به یک سری خاطرات کوتاه پرداخته شده بود. برای شناخت شهید آوینی قطعا باید کتاب های بیشتری از ایشان خواند.