Yüklük

by Ahmet Büke

Ahmet Büke'nin öykülerinde acı ve ironi bir arada; bu yalın öyküler, şaşırtıcılığını da, sarsıcılığını da ülkemizin tükenmek bilmez acı ve ironi kaynağından topluyor. Böylece bir dil sağanağı çıkıyor ortaya: yoksulun dili, ötekinin dili, zalimin dili ve umut edenin dili hep bir ağızdan öykü söylüyor. Büke, Yüklük'teki öykülerinde artık kangrene dönüşmüş meseleleri anlatırken yer yer sevdiği sanatçılardan da yardım alıyor, edebiyat serüvenindeki köşe taşlarını imliyor. Ahmet Büke, Türkiye'nin yazarı olmakta direniyor.

Biz onlara dedik ki, elbette sizin bilmediğiniz öyküleri biz biliriz. Seni yazdıkların için küçümseyenler bilmiyorlar mı, onların akıllarını açıp yazdıklarını biz koyduk. Zenginlik istediler, verdik. Pahalı kumaşlar ve kervanlar dilediler; bir sabah kapılarının önüne koyduk. Ama yine de senin öykülerine güldüler. İçine yeis dolmasına izin verme. Sabretmekten vazgeçersen onlardan ne farkın kalır. Hem senin neyi becereceğini de biz bilirdik. Onun için çabalasan da, vazgeçsen de fark etmez. Ama vazgeçmemende büyük mükâfatlar olabilir. Olmayabilir de.

Genres: Turkish Literature, Short Stories

88 pages, Paperback

First published April 1, 2014

About the author

1997 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi İktisat bölümünden mezun oldu. Ölümsüz Öyküler Yayınevi'nin düzenlediği 'Xasiork 2002 Kısa Öykü Yarışması'nda Kayıp Dua Kitabı isimli hikâyesi birincilik ödülüne layık görüldü. 2008'de Alnı Mavide ile Oğuz Atay Öykü Ödülü'nü, 2011'de Kumrunun Gördüğü adlı kitabı ile Sait Faik Hikâye Armağanı'nı aldı. Öyküleri, e edebiyat, AdamÖykü, Özgür Edebiyat ve Patika dergilerinde yayımlandı. Sosyal Ayrıntılar Ansiklopedisi ve Derkenar isimli internet dergilerinde kısa öyküler yazmaya devam ediyor.

Reviews

[Meltem Sağlam]

İki bölümde, on beş kısa öyküden oluşan bu kitap, yazarın basılan son öykü kitabı. Kitabın ikinci bölümü olan ‘Bakiye’ bölümünde, öykü ustalarına saygı duruşu var. Umarım Ahmet Büke’nin öykücülüğe vedası değildir. Çünkü bir sonraki kitabı olan ‘Deli İbram Divanı’ bir roman.

Romanı da harikaydı ama öykülerinin de tadı damağımızda kalıyor, sıcacık duygularla sarıyor okuyucularını.

Çok beğendim.

[Mehmet]

Kendisini mektepliden çok, alaylı bir öykücü olarak tanımlayan Büke'nin okuduğum bu ilk kitabını çok beğendim. İzmir'de geçirdiğim kısa ama güzel günleri hatırlatan, İzmir'i hissettiren öyküler var. Bunun yanı sıra insanın içini burkan, hüzünlü öyküler de var.

[Hakan Sipahioğlu]

ahmet büke'den yalnızca ilk öykü kitabı olan izmir postasının adamları'nı okumuştum. naifliğin suyunun çıktığı kimi öyküler hariç oldukça hoşuma gitmiş, hatta orhan veli öykü yazmış gibi hissettirdiği anlar olmuştu.

fakat bu kitabı tam bir fecaaat. iki bölümden oluşan kitabın ilk bölümünde ali ismail'e, iş cinayetine kurban giden çocuklara vb. değinmesi "fikren" çok değerli, fakat bu hassas konular öyküden öyküye değişen savruk bir üslubun ve iyi pişmemiş bir ironinin arasında karambole gidiyor. ikinci bölümdeyse ot, kafa vb. dergilerin tohumlarını ahmet büke atmış zannettirecek bir "ustalara saygı duruşu" romantizmi var ki düşman başına. farklı yazarlar için farklı bir dil, kurgu vs oluşturmayı geçtim, farklı bir atmosfer yaratmaya dahi tenezzül etmeyen, çalakalem girişilmiş, salt "selam çakmış" olmanın ekmeğini yiyen öyküler bunlar.

velhasıl sevmedim, demek ki ahmet büke de bohçasında ne varsa ilk kitaplarında boşaltanlardanmış.

[Mehmet Kır]

Ahmet Büke'nin yazmış olduğu kitaplar arasından okuduğum üçüncü kitap : "Yüklük"
Bu üç kitabı da okuduktan sonra yazarın kitaplarından bir sonuç çıkarılamıyor. Bu kesin...
Büke'nin kitapları adeta bir puzzle'ı andırıyor . Doğru ya da yanlış önemli değil. Önemli olan sadece parçaları birleştirmek.

[Mehmet Erkurt]

Yine hüzünledi Ahmet. Özellikle Sevgi Soysal öyküsüyle. Meksika ise ayrı tat bıraktı. Yer yer postmodern kayıplar yaşamadım değil -o konuda iyi bir okur olmadım, "benden kaynaklı, sevgili."

[samet]

neden bilmiyorum, belki biliyorum ama ifade edemiyorum. sevemedim. istediğim öyküler bunlar değil. ama bir ara tekrar ele alacağım, belki buraya dönüp "hakkını yemişim" yazacağım. ama belki.

[Terss]

Yarım kalmış öyküler, ne anlattığı anlaşılmayan dertler okumak isterseniz tam yerindesiniz. Yine de John fante ve vüs'at o Bener ile dertleşme tarzında yazdığı öyküler güzeldi benim için.

“Bulamıyormuş o çevirinin ilk baskısını. Bazı insanlarda var bu hastalık. İlk baskıları toplayacaklar illa. Sen ömrünü Ankara-İzmir arasında sidik kokan kompartımanlar arasında geçir. Jandarma mevcutlu katiller, evden kaçan kızlar, ölmeye giden yaşlılar, umutsuz memurlar ama mutlu kasaba esnafları arasında bilet kes dur. Sonra da akşam olsun. Marşandizler sussun. Basmane’deki tek o oda lojmanına gir. Çingen pilavı, altınbaş. Biraz kendine gelince tahta sandığını aç, ilk baskı kitaplarını divana dizip izle onları. Vay be!”

[Selman dinler]

Özel bir şey yapmama gerek yok, ben kendi başıma öyküyüm, diyen bir yazarın rahatlığını okudum bu kitapta. Ama hayır, herkesin bir şey yapması gerekir. Emek vermeli, karakter ve atmosfer kurmalı, kurguya kafa yormalıyız, istersek Kafka olalım. Otantik bir dilin samimiyetine sığınarak kaytarmak olmaz. Ortak semboller, yazarlar, politik temalar üzerinden kestirmeden gitme kolaycılığından vazgeçmek gerekir. Dolayısıyla normalde 3 yıldız vereceğim bu kitaba, Sayın Büke'nin büyük potansiyeline rağmen yan gelip yatmasına kızdığım için bir puan da oradan kırarak 2 veriyorum.

[Mehmet]

ahmet büke'den okuduğum üçüncü kitap. kısa, uçucu ama etkileyici öyküler. bol ironi.

"anne," dedi. "biz nezih'le karar verdik, bu sene ölmüyoruz."
"devlet ağır dönen bir değirmen taşıdır!"

en çok dostumuz yaşamasız, kömürümüz kara'yı sevdim, içinde vüs'at abi var diye.

[Acibademist]

Bir sızı bırakıyor okurken bile hissediyorsunuz. Bazı öykülerde saçlarını sevesiniz geliyor insanlarının. Son kısımlarda konuklarıyla birlikte konuşurken uzaktan izler gibiydim. Dilerim onunla dertleşecek yazarların öykülerini okumua fırsatını bulur en yakın zamanda.

[Emirhan Aydın]

"Uzun uzun yürüyelim."

[Ferhat Karaağaç]

Herşey güzel de be Ahmet abi; kitabın ağrısına ve ağırlığına dayanamıyor insan. Dalıyor, uzaklara...

[yerazness]

En sevdiğim kısım Bakiye adı altında toplanan hikayeler oldu.

[Evren Erarslan]

Ahmet Büke'nin öykülerinde kaçamadığınız bir alan olur. Genelde oraya sığınmaya çalışırsınız ancak yakalanırsınız. Fakat bu tadı yakalayamadım. Yüklük Büke'nin ilk öykü kitabı olduğunu zannettiğim bir kitaptı. Mevcut tarzından bir miktar uzaklaşmış. Gerçekçilikten de sıkılmış bir havadayken yazılmış bir kitap gibi geldi bana. Arasında 2 öyküyü beğendim. Diğerleri aklımdan silindi bile. Kitabın son kısmında yer alan yazarlara saygı kuşağı hoş fakat benim hiç ısınamadığım bir saygı duruşu. Daha farklı, daha yenilikçi ve yaratıcı yazarlık üzerine yapılan işleri daha çok seviyorum sanırım.

[Mücella]

Öyküden ziyade yarım bırakılmış, tamamlanmamış metinler kitabı. Aradığım derinliği, heyecanı bulamadım. Her öyküde, ben ne okudum şimdi, hissiyatı. Büke’nin kalemi ile ilk tanışmam. Diğer kitaplarının bana hitap edeceğini umuyorum.

[Curious Mind]

Aslında ilk bölümdeki öyküleri çok beğenmiştim. İkinci bölüm o kadar sıradandı ki kafamdaki o ilk bölümdeki yazar imgesini de değiştirdi.