دین

by Georg Simmel, امیر رضایی (مترجم), سارا شریعتی (مقدمه)

پرسش اصلی زیمل در این کتاب، دین در دنیای مدرن است. از نظر وی، بحران دینی مدرنیته، زوال احساس دینی نیست، بلکه این بحران از این‌جا سرچشمه می‌گیرد که احساس دینی بیش از هر زمان وجود دارد، اما دیگر در هیچ‌کدام از اشکال موجود در قالب‌های تاریخی دین تبلور نمی‌یابد، از قالب‌های شناخته‌شده‌اش خارج شده و از این اشکال فراتر رفته است و به این ترتیب نمایندگان رسمی دین، به‌نفع معنویتی که خود را از هر عقیدهٔ جزمی و آیینی فراتر می‌خواهد، کنار گذاشته می‌شوند. در این شرایط، چه نوع و چه شکلی از دین می‌تواند پاسخگوی نیاز خاموش‌نشدنی ارزش‌های دینی باشد؟ زیمل این‌گونه پاسخ می‌دهد: تنها راه این است که دین «شکلی درونی زندگی» شود، رهاشده از ذات‌گرایی خود، گسسته از پیوندش با عقاید جزمی و محتواهای تاریخی معین. چه، از نظر وی اصیل‌ترین روح دینی، روحی است که برایش حوادث هستی جز با رنگ و رویی دینی نمی‌تواند وجود داشته باشد، کسی که دین برایش، نه بدنه‌ای از اصول عقاید، بلکه نفس زندگی است. این ایده، هستهٔ مرکزی کتاب دین زیمل است.

Genres: Philosophy, Religion, Theology

144 pages, Paperback

First published January 31, 1997

About the author

Georg Simmel was a major German sociologist, philosopher, and critic.

Simmel was one of the first generation of German sociologists: his neo-Kantian approach laid the foundations for sociological antipositivism, asking 'What is society?' in a direct allusion to Kant's question 'What is nature?', presenting pioneering analyses of social individuality and fragmentation. For Simmel, culture referred to "the cultivation of individuals through the agency of external forms which have been objectified in the course of history". Simmel discussed social and cultural phenomena in terms of "forms" and "contents" with a transient relationship; form becoming content, and vice versa, dependent on the context. In this sense he was a forerunner to structuralist styles of reasoning in the social sciences. With his work on the metropolis, Simmel was a precursor of urban sociology, symbolic interactionism and social network analysis. An acquaintance of Max Weber, Simmel wrote on the topic of personal character in a manner reminiscent of the sociological 'ideal type'. He broadly rejected academic standards, however, philosophically covering topics such as emotion and romantic love. Both Simmel and Weber's nonpositivist theory would inform the eclectic critical theory of the Frankfurt School.

Simmel's most famous works today are The Problems of the Philosophy of History (1892), The Philosophy of Money (1907), The Metropolis and Mental Life (1903), Soziologie (1908, inc. The Stranger, The Social Boundary, The Sociology of the Senses, The Sociology of Space, and On The Spatial Projections of Social Forms), and Fundamental Questions of Sociology (1917). He also wrote extensively on the philosophy of Schopenhauer and Nietzsche, as well on art, most notably his book Rembrandt: An Essay in the Philosophy of Art (1916).

Reviews

[Leila Gharavi · Rating 1 out of 5]

رضایی و شریعتی چنان کلاف مسخره‌ای از لغاتی مثل «تعکیس» را تحویل مخاطب داده‌اند که هیچ چیز از زیمل نخواهید فهمید. در افتضاحی ترجمه همین بس که بعد از این‌که یکی‌ از جمله‌های نثر اصلی را در گوگل‌ترنسیلت زدم جمله‌ی بهتری گرفتم تا ترجمه‌ی این دو بزرگوار!

[Anna · Rating 4 out of 5]

There were parts to this books I found immensely interesting and some I didn't understand at all. This will be definitely be on my future rereading list. Simmer isn't a classic for nothing and his ideas remain relevant and thought provoking still in 2017.

[Luka · Rating 5 out of 5]

Веома тежак академски језик, не сме да се пропусти ниједна реч, не сме да се скрене ниједан поглед јер све постаје нејасно, мутно, компликовано и страно. Зимел захтева максималну пажњу, а за узврат бивамо награђени добрим идејама и запажањима једног од првих и најзначајнијих социолога (тако ми је рекла википедија): "Није поједини члан, него је цела група стајала под заштитом одређеног бога, што упућује на то да божанство јесте значило њихово јединство које превазилази и уједињује поједине чланове. Бог је, такорећи, име социјалног јединства.", као и да религија происходи из религиозности, и то не само и нужно појединца, него колектива.