Έρωτας και μοναξιά

by Éric Fottorino, Γιώργος Καλαμαντής (Translator)

"Η μητέρα σας δε σας πρόσφερε και πολλά πέρα από τη ζωή", σχολίασε ο χορδιστής των σωμάτων μόλις άγγιξε για πρώτη φορά το δέρμα της Κλάρας Βέρνερ. Κι αυτό ήταν το ελάχιστο φως που κατάφερε να ρίξει στο σκοτεινό παρελθόν της νεαρής Γαλλίδας, η οποία αναζήτησε στην παγωμένη Νορβηγία τη μοναξιά που θα τη λύτρωνε από τον αγιάτρευτο έρωτά της, το καταφύγιο στο οποίο θα μπορούσε να φροντίσει τις αφανείς πληγές του κορμιού και της ψυχής της. Κι αν το δικό της βλέμμα αιφνιδιάζεται διαρκώς από εικόνες των περασμένων, που επανέρχονται επίμονα (το πολύβουο Μαρόκο, ένα δωμάτιο-φυλακή στο γκρίζο Δουβλίνο, δυο χέρια που χτυπούν και χαϊδεύουν με το ίδιο πάθος), στα μάτια των άλλων εκείνη παραμένει ένα άλυτο αίνιγμα: δοκιμάζουν να τη ζωγραφίσουν, μα το χαρτί μένει λευκό, προσπαθούν να την αγγίζουν, μα τα δάχτυλα μένουν μετέωρα. Ακόμα και το χιόνι, την ύστατη στιγμή, δε θα κρατήσει το ίχνος της.

167 pages, Paperback

First published May 15, 2002

About the author

Éric Fottorino is a French journalist and writer. He is the winner of the Prix Femina, 2007, for Baisers de cinéma. After having been a reporter for the daily newspaper Le Monde, then becoming editor-in-chief and executive editor, he was appointed president of the directory group of the La Vie-Le Monde group in January 2008. He was removed from this latter office in December 2010.

His biological father, Maurice Maman, was of Moroccan and Jewish origin and was a gynecology student when he met his mother. The ultra-Catholic family of his mother, Monique Charbrerie, was opposed to their marriage. The young Eric was raised without his father. When he was 9, his mother married Michael Fottorino, a physiotherapist. It’s at this time that he took the name of Eric Fottorino. It was only years later that he managed to contact his biological father.

In 1984, after studies at the Faculty of Law at the University of La Rochelle and then at the Institut d'études politiques de Paris, Eric Fottorino started as a freelance reporter for Libération and La Tribune de l’économie.

He joined the daily newspaper Le Monde in 1986, initially as a news desk editor, tracking records of incoming source material, eventually moving on to work with agricultural and African source material. He then became a reporter (1995-1997) before becoming editor-in-chief in 1998, then a chroniqueur (a journalist who writes as a specialist in a particular domain) in 2003.

Reviews

[Valentini Georgopoulou · Rating 1 out of 5]

Κάποιοι άνθρωποι αποζητούν την μοναξιά, είναι η σανίδα σωτηρίας τους, το εισιτήριο για την ελευθερία τους. Δεν τους φοβίζει η μοναξιά, τρέμουν όμως και μόνο στη θύμηση των ολέθριων συνεπειών του αρρωστημένου έρωτα που είχαν ζήσει.




Πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας είναι μια 20χρονη Γαλλίδα, η Κλάρα Βέρνερ, που παρά το νεαρό της ηλικίας της, βίωσε γεγονότα και καταστάσεις που θα «έσπαγαν» και τον πιο δυνατό άνθρωπο. Είναι ένα κορίτσι με πολλά συναισθηματικά κενά. Μόνιμη η θλίψη στα μάτια της, από παιδί ακόμα. Δεν ένιωσε το μητρικό χάδι και το φιλί. Μια τρυφερή κουβέντα, μια ζεστή αγκαλιά. Η μητέρα της ήταν πιο ψυχρή και από τον Βόρειο Πόλο, απόμακρη και αδιάφορη.




Στο πολύβουο Μαρόκο θα βρεθεί παντρεμένη με τον Άραβα Ανάς Μαρουνί. Τον ερωτεύτηκε, τον αγάπησε και πίστευε πως μαζί του θα ζούσε υπέροχες στιγμές, δημιουργώντας μια όμορφη οικογένεια. Στην αρχή, όλα φάνταζαν σχεδόν αρμονικά, μόνο με λίγα γκρίζα σύννεφα, όπως σε κάθε σχέση άλλωστε.



Τα πράγματα όμως πήραν μια εντελώς διαφορετική τροπή, όταν μετακόμισαν στο Δουβλίνο. Η αφόρητη και αδικαιολόγητη ζήλια του Ανάς, τον οδηγούσαν στα άκρα. Η Κλάρα βρέθηκε έγκλειστη στο διαμέρισμα – φυλακή. Της είχε απαγορεύσει να βγαίνει έξω, να τηλεφωνεί, να μιλάει με άλλους ανθρώπους, να έχει φίλους. Την χτυπούσε σε καθημερινή βάση δίχως λόγο ή αφορμή και την βίαζε. Μελανιές παντού, όλο της το κορμί χιλιάδες σπασμένα κομμάτια, ανεξίτηλα σημάδια στο σώμα και την ψυχή. Το Δουβλίνο ήταν για την Κλάρα συνώνυμο του τόπου βασανιστηρίων, η Κόλαση η ίδια.




Ήθελε να φύγει μακριά, να σπάσει τα δεσμά της βίας και του πόνου, να νιώσει ελεύθερη, να μπορεί να αναπνέει χωρίς φόβο, όμως ο Μαροκινός νόμος την κρατούσε δέσμια στον γάμο αυτό. Ο πατέρας της, που κατάλαβε τι περνούσε, βλέποντας τα σημάδια της και «διαβάζοντας» όσα κρύβονταν πίσω από τις σιωπές της, γίνεται ο σωτήρας της. Κατέστρωσε ένα σχέδιο, την «απήγαγε» και την πήγε κατευθείαν στο αεροδρόμιο, όπου η Κλάρα πήρε το αεροπλάνο για Νορβηγία.




Αέρας ελευθερίας, ανάσα ζωής. Εκεί η Κλάρα θα προσπαθήσει να κάνει μια νέα αρχή, να γυρίσει σελίδα, να σβήσει τις μελανές σελίδες από το σκοτεινό παρελθόν της και με την βοήθεια του χρόνου και του χορδιστή, που γνώρισε εκεί, να αρχίσει να γιατρεύει τις πληγές της.




Πόσο εύκολο είναι όμως κάποιος να διαγράψει με μια κοντυλιά, όσα του κατέστρεψαν τη ζωή; Το μυαλό, το κορμί και η καρδιά δυστυχώς δεν έχουν έναν διακόπτη, που όταν τον κατεβάσεις, όλα ως δια μαγείας, να έχουν σβηστεί, να έχουν χαθεί για πάντα. Η Κλάρα θα παλέψει με τον εαυτό και τα σκοτάδια της. Το παρελθόν και η κατακρεουργημένη της ψυχή, την τραβούν σαν βαρίδιο τυλιγμένο γύρω της στον πάτο. Θα καταφέρει η Κλάρα, όπως ο Φοίνικας, να αναγεννηθεί από τις στάχτες της ή θα χαθεί για πάντα στο λαβύρινθο της αβύσσου;




Τι να πω γι’αυτό το βιβλίο χωρίς να ακουστώ κακιά; Το μόνο ίσως που βγάζει νόημα από όλο το βιβλίο είναι το αντίκτυπο της βιαιότητας και της βιαιοπραγίας στη ζωή της πρωταγωνίστριας. Ιστορία ανούσια, αδιάφορη. Λόγος κοφτός, καθόλου περιγραφικός, απλή κατάθεση των γεγονότων. Κάπου πήγε να το σώσει ο συγγραφέας όταν προσπάθησε να κάνει μια καταβύθιση στον ψυχισμό της πρωταγωνίστριας, όμως απέτυχε παταγωδώς. Το κερασάκι στην τούρτα; Φυσικά το φινάλε, το οποίο ήταν μισής σελίδας, άκυρο και τύπου τελεσίγραφου. Αν και για το συγκεκριμένο βιβλίο ο συγγραφέας απέσπασε το βραβείο EUROPE 1 το έτος 2000, εμένα δυστυχώς δεν με κέρδισε ούτε στο ελάχιστο.

[Nos Lecteurs · Rating 3 out of 5]

Histoire assez intéressante sur la fuite de soi, j'ai eu beaucoup de peine pour cette femme