En un món on sembla que els diners pot comprar-lo tot, tres persones coincideixen en la clínica de fertilitat Eva. No es coneixen, però aquesta trobada fortuïta serà l'inici d'una amistat sorgida de la desesperació i la ràbia.
A Alma li agradaria ser invisible, però les càrregues familiars, les del present i les del passat, li ho impedeixen. Carla va fer l'impossible per salvar a un pare que només sabia voler a una dona morta. An va lluitar des de ben petit per complir amb les expectatives de la seva mare, fins i tot si havia d'oblidar-se de la seva pròpia identitat. En aquesta sala d'espera comencen a entendre que el pecat original que arrosseguen no és culpa seva, i que tot sacrifici té un límit.
Aquestes tres vides s'entreteixeixen fins que les costures no donen més de si, rebentant de manera violenta i donant pas al que realment amagaven venjança.
Antía Yáñez ens proposa, a través de la història d'aquest clan de subalternes, un antídot ple de fúria i sororitat amb el qual fer front a la precarietat, a la discriminació i a l'explotació.
Perquè la violència mai és la solució. Fins que ho és.
Antía Yáñez Rodríguez, nada en Burela en 1991, é unha escritora galega. Enxeñeira de camiños. Reside en Cecebre (Cambre), onde xestiona unha academia e fai obradoiros literarios para rapaces.
En 2018 gañou o premio Illa Nova con Senlleiras. É a historia de dúas mulleres, Alana (moza pobre) e Alda (influencer), en tempos diferentes, comezos do século XX e comezos do século XXI, pero cun mesmo problema, o maltrato dos seus homes. Na obra hai diferentes narradores e intégranse textos xornalísticos, das redes sociais, etc.
Só lin 50 páxinas e chegoume dabondo. Pésimamente escrito, pero moi MOI mal. Cheo de lugares comúns e frases que nin sequera parecen estar conectadas entre si. Como un adolescente intentando soar profundo.
Por outro lado, que A Negra sexa iso, A Negra, sen mais personalidade que ter “a pel da cor do chocolate” (que vergonza escribir esta comparación no 2024, tamén che digo) consegue o efecto contrario ao que pretende. Porque está claro que o que pretende é contentar. Tres cuartos do mesmo coa personaxe trans.
Medo me da saber como será o tratamento da explotación reproductiva das mulleres no resto do libro.
3 estrelas pola importancia da temática que trata e porque lle dou moita credibilidade a Antía Yañez como autora. Con todo, non fun quen de conectar coa historia, sobre todo creo que polo xeito de ser contada.
4,25/5⭐ Sen ser eu moi fan das distopías xa só ca sinopse e o título estiven dentrísimo. A evolución da relación das personaxes paréceme moi chula e a sucesión de acontecementos dende o seu pasado ata o final do libro é atrapante e explosiva. Retrata moi ben a miseria humana e o aluguer/compra da saúde reprodutiva feminina. A violencia non é a solución ata que o é 🔥
É importante empezar decindo que a min as distopías non me gustan. Desmoralizan, estresan e entristecen.
Unha vez dito esto teño que admitir que o libro decepcionoume algo. Hai descricións e caracterización de personaxes que me parecen un erro.
Con todo, o mensaxe feminista de base, a denuncia social, a plasmación da situación das mulleres (relegadas de novo a meros recipientes), o tratamento da xestación subrogada e da prostitución….. Todos os temas que se poñen sobre a mesa deben ser tratados, pero eu non conseguín entrar na historia. Doulle 3 estrelas porque é da Yáñez, mais eu non conectei ca maneira de narrar a historia. Pero repito: eu non disfruto cas distopías.
O que si, moito me gustaron os agradecementos. Deixáronme outro sabor de boca diferente ao da historia.
O clan das Barbies nos presenta un terrible mundo distópico no que a sociedade parece estar máis polarizada que nunca. No século XXII a pobreza segue vixente pero tamén a falta natalidade.
A xestación subrogada e a prostitución, entre outras formas de explotar os corpos das mulleres, son as solucións as que se ven abocadas as mulleres pobres, especialmente cando a miseria desborda ou a súa situación é desesperada.
Tres persoas descoñecidas atópanse nunha clínica de fertilidade e forxarán entre elas unha amizade que lles vai dar o coraxe e afouteza non so para facer fronte as súas pantasmas do pasado senon para romper con aquelo que obstaculiza o seu presente.
▪︎
O mundo distópico que Antía Yáñez nos presenta non pode ser máis desmoralizante e o mesmo tempo daste conta que non é imposíbel.
Veremos como a miseria está máis extendida ca nunca a pesar dos avances tecnolóxicos e científicos, e como os dereitos das mulleres siguen sendo menoscabados para reducilas a meros obxectos reproductivos.
Pero ademáis da mensaxe feminista e de denuncia social que transcende a toda a novela, eu disfrutei dunha trama apaixonante pero tamén terrible con "mulleres anoxadas" que claman polo seu dereito a mostrar a súa rabia e a vivir sen medo.Mostrarannos que a violencia non é a solución ata que o é.
Doeme na alma poñerlle esta nota sendo 'Senlleiras' un dos meus libros favoritos e adorando a Antía como o fago, pero isto non hai por onde collelo. Odiei a narración, a forma na que está escrito, o superficial que se fai todo... Parece o boceto dun libro cheo de repeticións ou as sobras da cea do día anterior. Quedei pataplof :(
“La violencia es la herramienta de la desesperación, pero hasta para ejercerla hay roles de género.”
👭 Alma, An y Carla no se conocen, pero se encuentran en una clínica de fertilidad y allí empezarán una relación unida por la rabia y la desesperación con el fin de afrontar su pasado y buscar venganza.
👭 La autora con este clan unido por la sororidad, nos muestra la precariedad, la discriminación y la explotación que viven muchas mujeres en el mundo. A pesar de tratarse de una distopía, hay muchas situaciones que viven las protagonistas, que existen en la realidad y Antía hace una denuncia magistral hacia ellas.
👭 No sabía qué me encontraría con este libro y me ha sorprendido un montón: al principio no me estaba enganchando, luego me hizo sufrir conociendo el pasado de las protagonistas y ya no pude parar de leer hasta llegar a un final muy merecido para esta historia. No quiero contar nada más, ya que es un libro que hay que leer a ciegas, así que os lo recomiendo un montón.
Non sabería por onde comezar… É unha novela a tres voces, e as tres viven unha vida e situacións que me alarman menos do que me gustaría… O corpo feminino sempre está no punto de mira, sempre hai que pelear por facer ver que quen manda somos nós e este libro é un grito sobre iso
“La barbarie solo se diferencia de la normalidad en el número de veces que sucede”. Le doy un 3,5 porque a pesar de que me ha encantado que la autora ponga sobre la mesa la gestación subrogada, la violencia contra las mujeres, las violaciones y la distopía a la que se encamina el mundo para nosotras, se me ha hecho un poco pesado. Sobre todo la primera parte del libro. También influye el hecho de que no me ha gustado nada el personaje de An/Anastasia.
Pese a eso, la autora escribe muy bien, sabe desgranar las injusticias y ha escogido un título llamativo que me llevo a comprar el libro solo un mes despues de que saliera al mercado.
Estou comezando a leer libros escritos orixinalmente en galego e penso que foi un bo comezo! Unha distopia que no é perfecta, pero que te leva a facer analises sociais interesantes sobre a explotación sexual e reproductiva das mulleres. Quizáis esperaba un pouco máis de crítica social ou falar máis en profundidade de certos temas. Pero sen dúbida, un bo libro!
A premisa desta novela era, canto menos, prometedora: unha crítica á xestación subrogada e á comercialización e a cosificación das personas xestantes en forma dun futuro distópico no que a natalidade está baixo mínimos e as leis facilitan a explotación das persoas e a restricción dos dereitos humanos. Ata aquí, podemos felicitar á autora pola forma na que, nunha especie de "mixed media" creada a base de escritos coma artigos de prensa, transcripcións de comunicados, ou decretos leis integrados antes de cada capítulo da novela, conforma para a lectora unha visión xeral da realidade na que se desenvolven os acontecementos da historia, conseguindo crear unha sensación constante de rexeitamento e incomodidade en quen está a ler. Pola contra, sinto dicir que un dos meus maiores problemas con este libro foi a construción das personaxes principais. Yañez decidiu escoller como protagonistas a unha muller cis branca, unha muller cis negra, e un home trans branco . Coma autora branca e cis, quero pensar que ela mesma foi consciente das complicacións que lle supoñería tratar de escribir de forma fiel e respetuosa a dúas personaxes que viven experiencias tan diferentes á súa, e de xeito especial nun ámbito tan segregado a nivel racial e de xénero coma son a xestación, a maternidade, a natalidade etc. Sen poder ser eu a mellor xuíza da execución da autora á hora de escribir a estas personaxes, a reducción das mesmas ao feito de seren simplemente "a negra" ou "o trans" e o constante uso de eufemismos para describir cousas coma a cor de pel da muller negra fixéronseme incómodas e difíciles de ler. Igual que sempre se debate a idea de que os homes non poden escribir fielmente a personaxes femininas debido á súa ignorancia da complexidade dos aspectos que compoñen a nosa existencia, deberiamos de ter claro que quizáis as personas cis e brancas non podemos pretender comprender a existecia da xente racializada ou trans o suficientemente ben como para tratar de recreala nunha historia, sobre todo queréndolle dar tanta importancia a ditos feitos. Por outro canto, a narración baseouse case exclusivamente na corriente de conciencia de ditas personaxes, o cal non tería sido un problema salvo polo feito de que cada unha delas parecía ter unha sola cuestión sobre a que dar unha e mil voltas, ata o punto de que a acción principal da novela ocorreu en apenas 30 páxinas en total, e a cuestión de vinganza que se prometía na contraportada do libro acadou un terceiro plano e desencadeou cun epílogo lixeiramente apresurado. Con todo e con iso, quero darlle un 2.5 á historia por atreverse a discutir un tema tan actual e controvertido coma a xestación subrogada dende unha posición obviamente contraria á mesma; pero a execución das personaxes e o ritmo xeral da novela fixéronme imposible disfrutala ou sacar unha discusión limpa do argumento xeral.
Le doy tres estrellas porque la temática me parece interesante y es importante que se hable de ello. Siendo honesto, no me metió para nada en la historia, no acaba de ser mi estilo narrativo y lo veo todo demasiado inconexo. Hay algún fragmento interesante, como ciertas reflexiones finales de Alma, pero me parece todo bastante impostado. Me da la sensación de que se ha dado un mordisco a una manzana demasiado grande y se ha terminado con la mandíbula dislocada.
Cuantísimos temas tiene este libro para hablar durante horas. Me ha gustado que estas páginas recojan cuestiones tan importantes. Sin embargo, me han faltado 100 más para completar el desarrollo de la novela. Hasta la mitad se me ha hecho como una presentación constante de las protagonistas. Con todo, qué bien que haya autoras que le den visibilidad a estas historias.
nom me esperava que fosse tam malo mimá três personagens principais que som a mesma persoa agás porque uma é «a mulher negra», outra o «o home trans» e para rematar «a prostituta». o único que as diferença realmente som esses elementos identitarios que parecem escolhidos a propósito para dar a impressom de estar perante um livro que vai ser muito mais profundo do que é. 200 páginas de livro em que o 70% é som os pensamentos que as personagens têm, que som os mesmos: ódio, decepçom, lembranças de abusos por parte de persoas achegadas, desprezo pola sociedade em que vivem. as personagens som a mesma persoa mudando um par de cousas e, como nom estám bem trabalhadas e definidas, acabam por ser uma caricatura duma mulher negra, um home trans e uma prostituta. passas o livro a ler as mesmas cousas uma e outra vez, e a trama nom avança. ademais, que forte ver num livro de 2024 descriçons caricaturescas das personagens negras, do lugar onde vivem e do que provêm. parece que por chamá-lo «o sur» e nom África, já se pode dizer de todo. para rematar, o final é o maior ok da história; inconexo, pouco elaborado (em contraposiçom com os parágrafos enormes de retaina interna das personagens) e súper predizível. penso que é um livro que parte da ideia de que ha ser rompedor, mas que falha desde o momento em que ae perfila a premissa deste futuro distópico quando breaking news!!! nom compre marcharmos ao 2100 e algo para vermos persoas gestantes precarizadas e em situaçons de vulnerabilidade que aceitam serem ventres de aluguer para ganharem uns quartos. em outras palavras, coido que funcionaria melhor e seria uma leitura muito mais incómoda se estivesse ambientado na crua actualidade.
Antía Yáñez nos lleva a un futuro ,en el que las mujeres siguen siendo las perdedoras. Pero el azar consigue un final inesperado, o no ? Vaya con las Barbies!!
Teño que dicir que non sei se foi culpa das expectativas, ou que non era o meu libro, pero non me gustou, polo menos tanto como quixera. Son unha gran fan da autora, fun a presentación deste mesmo libro e tiña moita gana de que me encantase, pero teño que ser honesta. A trama non me encanta, entendo o trasfondo e os temas sociais que toca, pero non me acaba de chegar, ademais de que a relación entre as protagonistas non ten moito sentido, e o final é demasiado apurado. O que menos me gustou da autora ata o momento.
Le pongo 5 estrellas porque aunque no es una lectura deliciosa y placentera es una lectura necesaria. Necesaria no solo leerla sino que también es necesario seguir escribiendo sobre estos temas, y por supuesto seguir leyendo sobre ellos. Me ha encantado tener un libro así entre mis manos.
Antía Yañez tiene la capacidad de describir las emociones, y los estados mentales como pocas. La empatía que siento con las protagonistas al poder vengarse de sus abusadores es reconfortante.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Antía nos trae una distopía feminista que recuerda a “El cuento de la criada” con un punto gore (suave).
En un futuro no tan imposible, tres personas muy distintas, pero con problemas muy semejantes, se conocen en la clínica de fertilidad Eva: An, un hombre al que su madre llamó Anastasia; Carla, una mujer blanca europea a la que las necesidades económicas jugaron una mala pasada; y Alma, una mujer negra, que parece tener una vida medio buena, pero que arrastra una mochila importante.
Es un libro muy de personajes, de ver cómo estas tres personas llegaron a donde están ahora y por qué sus niveles de ira alcanzan el umbral en el que la violencia no es la respuesta… hasta que lo es.
La autora escribe maravillosamente y el tema me parece que hubiera sido estupendo para leer este libro en lectura conjunta. Si podéis leerlo así, hacedlo porque se presta muchísimo (y yo, que tanto leo en conjunta, me lo leí solita…).
Libro peculiar donde los haya. Distopía basada en el 2109. Al principio sientes que no entiendes nada, hablan sin hablar. Y claro, no entiendes porque está basada en la realidad de dentro de 100 años...aunque he de reconocer que muchas cosas no me sorprende que sean así en un futuro...
Pero centrándonos en la historia, 3 personajes de lo más variopintos que arrastran un pasado demasiado pesado, con historias muy duras y fingiendo ser personas que no son, cargas de secretos y de injusticias.
El destino quiere unirles a raíz de una decisión que toman los 3, llevándoles al mismo punto y que les llevará a abrir la caja de pandora de sus secretos más ocultos.
La redacción es peculiar, parece que no te enteras de nada pero los posos de la historia quedan ahí, arraigados y provocan un enfado generalizado, que hará que todo salte por los aires.
🌹 A todas esas mujeres cabreadas, y a los hombres que entienden por qué lo estamos🌹 🔪 Las preferencias se basan en las comparaciones, escoger la opción menos mala 🔪 La necesidad elimina los pros y los contras con absoluta crueldad 🔪 Hasta en los lugares más inmundos, uno encuentra gente con peor suerte 🔪 En el acto de sobrevivir hay una gran parte que es compartir 🔪 El consuelo es que el presente siempre se vuelve pasado en algún momento, y ahí es cuando puede olvidar 🔪 Crecer significa decir adiós 🔪 Piensa que a veces no sentir nada, a veces, también puede ser paraíso 🔪 Hablar de las acciones de los demás es solo hablar de las reacciones que provocan en una misma 🔪 El destino es la excusa que usan las personas que no quieren hacerse responsables de sus actos 🔪 Lo peor no es el abandono, sino recuperar lo abandonado y descubrir que nada es como piensas que ha sido 🌹 Mi generación femenina creció en la búsqueda perpetua de esa perfección que veíamos en nuestras Barbies, totalmente inalcanzable🌹
Despois de ler 'Non penses nun elefante rosa' hai un par de anos, tiña moitas ganas de volver a ler algo de Antía Yáñez. Antía ten unha maneira de narrar sinxela, pero que chega con profundidade. É unha narración inmersiva.
Desta volta, o novo libro de Antía Yáñez é unha distopía situada no século XXII, onde hai un forte problema de fertilidade. Por iso, comezan a aparecer empresas que procuran solucións para esta natalidade cada vez máis descendente. Basicamente, procuran mulleres fértiles para xestar cantos máis bebés mellor. Unha especie de xestación subrogada que, nese mundo distópico, está permitida. De feito, é un labor remunerado, é dicir, un traballo.
Con este contexto, Antía presenta as tres personaxes principais da obra: Alma, An e Carla. Son completamente distintas, mais todas teñen segredos e un forte carácter de supervivencia. Cómpre dicir que as tres personaxes se atopan nunha destas clínicas que se dedican á xestación subrogada. Todas porque teñen que sobrevivir.
E, deste xeito, vaise tecendo a historia. Non quero spoilear nada, pois é unha historia cunha forte carga de misterio que hai que ir descubrindo.
Por suposto, coa premisa da obra xa se intúe unha historia poderosa con forte carga feminista, na que “a violencia non é a solución ata que o é”.
Ben é certo que hai certas cousas que non me acabaron de gustar. A narración, ás veces, era confusa de máis, especialmente, nas páxinas finais.
E, con respecto ao final, teño que dicir que me pareceu un desenlace moi rápido. Penso que o dos finais trepidantes e tensos é unha cousa característica na obra de Antía, pois o anterior libro tamén tiña un final semellante. Eu son máis partidario dos finais máis repousados que rematen por facer que un libro sexa redondo. Serían as únicas trabas que lle poría ao libro.
Hoy vengo a hablaros de ”El clan de las Barbies” de @yanezantia una lectura desgarradora que ha sacudido mi interior 🔪 y que nos llega con una edición muy cuidada de mano de @contraluz_editorial
”El clan de las Barbies” ha sido mi lectura durante el #apagón y todavía estoy procesando todo lo que me ha hecho sentir. Es una historia que golpea fuerte, que te remueve por dentro y que no te deja indiferente.
La novela nos presenta en un futuro no tan lejano, a Alma, Carla y An, tres personajes que coinciden en una clínica de fertilidad y que, desde la desesperación y la rabia, encuentran un propósito común: la venganza. A través de sus historias, Yáñez nos sumerge en una trama cruda y poderosa, donde la precariedad, la discriminación y la explotación se convierten en el motor de una lucha sin retorno.
Lo que más me ha impactado es la manera en que la autora juega con la tensión y la emoción y con las situaciones personales de los personajes, llevados al límite de su propia existencia. No hay monstruos sobrenaturales aquí, pero sí una realidad que da miedo, que incomoda y que nos obliga a reflexionar. La narrativa es ágil, directa y con un toque de ironía que hace que cada página sea aún más intensa. Y lo que vais a sentir desde el primer momento es esa rabia que la autora ha querido expresar y que se te mete dentro, pero también el mensaje que nos deja de Sororidad, magnífico 💜
“Porque la violencia nuca es la solución. Hasta que lo es”.
Si buscas una historia que te remueva, que te haga pensar y que te atrape desde el primer momento, “El clan de las Barbies” es esa lectura que te va a dejar poso y que no va a ser tan fácil soltar.
¿Quién se une al Clan de las Barbies? 💖🔪 🔥¡Vamos a quemar hasta los cimientos! 🔥
Decidín ler este libro simplemente porque esá escrito en galego (e así cumplir cun dos meus propósitos de 2026) e porque se me facía coñecido. Non tiña nin idea de cal era a historia que contaba nin de que me podía atopar con esta autora. Gustoume a forma na que está escrito, pero aínda así non acabei de conectar nin cos personaxes nin coa historia. Penso que tiña moito potencial, e se podía ter afondado un pouco máis en certos temas, pois menciónanse algúns tan importantes como a xestación subrogada, abuso sexual, identidade de xénero... pero sentín que só había pinceladas e non se acababa de centrar en nada; é dicir, pasamos dun capítulo narrado por X no que fala de X tema, e de repente no capítulo seguinte fala de outro personaxe X cunha historia completamente diferente. Iso tamén fixo que continuamente desconectase da historia, á vez que non e permitiu enteder de todo a evolución dos personaxes e a relación que chegan a ter. Faltáronme tamén máis momentos xuntos e non que se narrasen 3 historias simultáneas cos seus respectivos saltos ao pasado, pero esto xa é máis unha preferencia persoal que unha crítica. Agora ben, e para acabar cun bo sabor de boca, non podo dicir que fose un libro que non me gustase nin que non tivese ganas de continuar lendo, porque estaría mentindo. Estivo moi ben comezar o ano con esta lectura.
¡Qué pena! Prometía mucho, y de hecho empieza muy bien, pero se va desinflando con el tiempo, y hay cosas que no tienen el más mínimo sentido y que son tremendamente "convenientes" para la trama. Los personajes tampoco está muy desarrollados; empatizas con ellos , no porque te los describan bien o porque tenga sentido su desarrollo.
Por otro lado, iba con un poco de miedo de que la novela cayera en los típicos estereotipos y fallos de muchas de las distopías feministas (especialmente la transfobia, Un mundo sin hombres, te estoy mirando a ti), pero no es así en absoluto. Sin embargo, si cae en otros que creía que ya estaban superados: ¿a quién se le ocurrió en pleno siglo XXI emplear términos tan racistas como comparar la piel de personas racializadas con comida? "Pel de chocolate" e "Café con leite", ¿en serio?
Como esperaba desta autora todos os persoaxes están perfectamente desenvolvidos. Antía Yáñez non deixa puntada sen fío e todos os detalles están ben pensados, conformando un futuro distópico no que trata temas de preocupación actual. As historias das tres protagonistas e os seus contextos acaban concluíndo nun final ben planificado e elaborado, que che ofrece unha visión e entendemento xeral do panorama planteado pola autora.
Gustoume moito, sen embargo costoume conectar co libro. Non é ata a metade do libro que todas estas pezas ben planteadas pola autora comezan a conectar e engánchaste á historia. Nas primeiras 90 páxinas costoume moito conectar debido ás diferencias entre as protagonistas, saltando dunha a outra, sentíndome moitas veces perdida sen saber qué estaba lendo.
Inda así, como o libro é pequeno e moi ben escrito, a lectura é agradable e fácil, chegase pronto a ese click na historia tan necesario.
Como fan de las distopías tecnológicas y más de las relacionadas con el ámbito de la salud, este libro llamó mi atención. Pero si además lo juntas con un mensaje feminista tan fuerte y unos personajes con unas realidades tan duras y que dan voz a varias minorías, este libro lo tiene todo para que me encante.
Le pongo un 4 porque se me ha hecho corto, ya había pasado la mitad del libro y pensaba "cómo puede terminar en las pocas páginas que quedan si aún no ha empezado la historia". Es raro de explicar, porque no se me ha hecho larga la "introducción" ni tampoco creo que haya tenido un final rápido, pero sí me hubiera gustado más desarrollo de la historia.
Aún así, lo recomiendo 100%. Cada personaje vive una realidad diferente con la que la autora te hace empatizar hasta el punto de sentir sus desesperaciones y acabas el libro con un deseo: verlo todo arder.