Dystopolis

by Miel Vandepitte

Dystopolis, de laatste stad op aarde. Alsof vuilniszakkenregen en terroriserende bendes nog niet erg genoeg zijn, komt er elke vijf jaar een verschrikking langs, die iedereen in hun benauwde appartementen gekluisterd houdt: de Kannibaal. Kersverse politieagent Abdulla is vastbesloten de beruchte moordenaar te stoppen. Hij leert samen met zijn door angststoornissen geplaagde stage­begeleider Billy al snel meer over de criminele onderwereld van Dystopolis dan hem lief is...

Genres: Graphic Novels

155 pages, Hardcover

Published September 24, 2024

Reviews

[Rooserd · Rating 5 out of 5]

Interview:

https://www.youtube.com/watch?v=jDnB5...

******************************

Recensies:

https://9ekunst.nl/2024/09/30/dystopo...

https://www.striptip.nl/recensies/gra...

https://www.pulpdeluxe.be/verhoor-mie...

https://www.stripschap.nl/pages/topic...

******************************

Auteur:

https://www.instagram.com/happymiel4/

https://www.mielvandepitte.com/bio

[Johan Haneveld · Rating 4 out of 5]

8,5 Dit is een grote stap voorwaarts vergeleken met 'Centralia', de eerste graphic novel van Miel Vandepitte. Die vond ik onevenwichtig - met een plot dat niet echt tot een mooie conclusie kwam, en een mix van stijlen die niet volledig overtuigde. Dat was er niet een om vaker te lezen, vond ik. Maar deze, de tweede graphic novel van deze Vlaamse tekenaar, doet me zijn voorganger vergeten. Ik was in de ban van het verhaal, dat goed was opgezet, met personages die een interessante ontwikkeling doormaakten en een plot dat goed werd afgesloten. Maar ik genoot ook van de tekeningen. De liefde voor architectuur die ook al in 'Centralia' duidelijk was, maar daar vooral tot uiting kwam op een paar imposante 'spreads', is hier meer door het verhaal verweven. Maar nog steeds zijn er een paar geweldige, grote platen waarop klassieke en nieuwe architectuur samenkomen en waar je blik steeds op nieuwe details stuit. Fantastisch werk. De personages zijn nog deels cartoonesk - dat zorgt voor conflicterende reacties bij de lezer, want er is b.v. een moordenaar met een enorm zwitsers zakmes en een met een slangenkop maar tegelijkertijd worden er mensen/aliens gruwelijk vermoord en opgegeten (het verhaal gaat over de zoektocht naar een moordenaar, genaamd 'De kanibaal', die er nogal nare gewoontes op na houdt). De enige reden dat ik niet misselijk werd en het boek dichtsloeg was de bedrieglijk eenvoudige tekenstijl. Gelukkig werd de splatterpunk-sfeer van de eerste helft van het boek (wezens vermalen in enorme mixers of in gehaktmolens) later vervangen door explosieve actie, die me een stuk beter beviel. Het commentaar in dit boek op kapitalisme en de tweedeling in de maatschappij die door ons huidige systeem in stand wordt gehouden was welkom.
Dit verhaal heeft een dystopische sfeer (zie de titel van dit boek), maar de hoofdpersoon Abdulla was positief ingesteld en maakte duidelijk dat het mogelijk is aan je familie-achtergrond te ontstijgen (zijn partner bij de politie weet ook zijn zwakte te overwinnen). Dat maakt dat niet een negatief gevoel overheerst.
Aanrader voor wie houdt van 'over the top' graphic novels met prachtige achtergrondtekeningen.

[Yoshiro · Rating 5 out of 5]

Dystopolis zabiera czytelnika do ostatniego miasta na Ziemi, gdzie ludzie i inne istoty współistnieją w napiętej symbiozie. Co pięć lat miasto nawiedza Kanibal, przerażające monstrum siejące śmierć i panikę. Młody stażysta Abdulla przybywa z miasta satelickiego, marząc o udanym starcie w policji i pierwszym wielkim sukcesie. Jego opiekunem zostaje Billy, doświadczony, lecz pełen lęków funkcjonariusz. Razem starają się zgłębić kryminalne półświatki Dystopolis i przygotować na powrót potwora. W trakcie poszukiwań odkrywają spisek, który wykracza poza zwykłe działania Kanibala. Dolne Miasto wydaje się odgrywać niepokojącą rolę w jego działalności. Abdulla będzie musiał zmierzyć się z własnym strachem, a pytanie brzmi, czy przetrwa i ukończy staż.

Scenariusz Dystopolis to studium instytucjonalnej obojętności, w którym dramat jednostki podporządkowany jest rytmowi całego miasta. Vandepitte pokazuje, że opór nie istnieje, a rytuał przemocy działa jak zawór bezpieczeństwa kapitalistycznego systemu.

Autor zręcznie łączy kryminał, sci-fi i groteskę, tworząc świat spójny, choć pełen chaosu. Historia zmusza do własnych interpretacji i refleksji nad destrukcyjnymi mechanizmami władzy. Nawet brak wyraźnej osi narracyjnej rekompensuje bogactwo świata i psychologiczna głębia postaci. Vandepitte pokazuje, że opowieść może funkcjonować jak przestrzeń do eksploracji i doświadczenia.

Dystopolis to miasto pełne kontrastów i detali urbanistycznych. Vandepitte łączy w nim futurystyczne technologie z historyczną architekturą, tworząc metropolię pełną życia i niebezpieczeństw. Latające pojazdy, neonowe reklamy i gigantyczne maszyny wplecione w krajobraz Dolnego Miasta potęgują poczucie chaosu. Podczas czytania można odczuć dbałość artysty o każdy szczegół: od śmieci w ulicznych kanałach po groteskowe postacie. Mimo licznych elementów dekoracyjnych, momentami ciężko śledzić wszystkie wątki wizualne. Miasto staje się niemal postacią samą w sobie, reagując na działania Kanibala i bohaterów. Vandepitte używa przestrzeni w kadrach do podkreślenia napięcia i grozy, a rozbudowane panoramy pokazują wielkość i zagrożenie miasta. Urbanistyczna szczegółowość dodaje realizmu fantastycznemu światu. Dystopolis jest miejscem, które wciąga, ale też momentami przytłacza nadmiarem wizualnych informacji.

Postacie w Dystopolis zostały zarysowane z dużą dbałością o psychologię i indywidualność. Abdulla to ambitny młodzieniec, który balansuje między odwagą a naiwnością, co sprawia, że jego poczynania są wiarygodne. Billy Boyle to kontrastująca postać, pełna słabości, które jednak w sytuacjach kryzysowych potrafią przerodzić się w spryt lub nieoczekiwany humor. Interakcje między bohaterami tworzą naturalną dynamikę i wprowadzają elementy komiczne, które przełamują ciężki klimat miasta. W fabule nie brakuje scen brutalnych i dramatycznych, a Vandepitte potrafi zaskoczyć nagłą zmianą tempa akcji. Kanibal, jako główne zagrożenie, jest przedstawiony w sposób zarówno przerażający, jak i groteskowy, co podkreśla specyficzny styl komiksu.

Autor zręcznie balansuje między scenami pościgów, starć i dialogów, nie pozwalając, by fabuła zwalniała. Mimo że niektóre wątki są przewidywalne, napięcie utrzymuje się praktycznie przez cały album. Humor, choć czarny, wprowadza balans, a groteskowe postacie i absurdy sytuacyjne nadają komiksowi unikalny charakter. Warto jednak zauważyć, że młody stażysta i jego przełożony funkcjonują trochę w schemacie „klasycznego duetu bohaterów”, co może wydać się wtórne. Mimo to interakcje i rozwój postaci są dobrze poprowadzone i spójne z tonem opowieści....

https://popkulturowykociolek.pl/recen...

[Ruben · Rating 3 out of 5]

Ik ben erg onder de indruk van de tekeningen, in het bijzonder de gedetailleerde uitwerking van de omgeving en van de gebouwen.

Ik vond moeilijker aansluiting met het verhaal, dat bij momenten ook wat gefragmenteerd leek. Het leest soms als een instrument voor de thema's die de auteur wilde aansnijden, en te weinig als een goede vertelling op zich.

Ik blijf deze tekenaar volgen

[Roeliox · Rating 3 out of 5]

Het fantastische tekenwerk in dit album doet me wat denken aan Moebius (!).

Het verhaal zelf is wat middelmatig, maar zeker niet slecht – en een verbetering ten opzichte van het vorige album (Centralia).

Ik ben ook benieuwd hoe een samenwerking tussen deze auteur en een topscenarist zou uitpakken.

3,5 *

[Kathleen · Rating 4 out of 5]

Heel zwaar onder de indruk van de tekeningen in deze graphic novel en dan vooral van de architectuur. Alle details. Zotjes gewoon. En alle verschillende soorten rassen in die grote stad... Ongelofelijk. De "hoi wereld!" eitjes waren uiteraard mijn favoriet.

Het verhaal was interessant en wist me zeker te boeien, maar er zaten hier en daar met momenten wat gaten in of dat ik toch nog wat informatie leek te missen.