Το σπίτι της

by Μαρία Ράπτη

Ιούνιος 2000, Λακωνία.
Η ιδέα φαίνεται τέλεια. Ένα ολονύχτιο, μυστικό πάρτι στο παλιό σφαγείο, μέσα στο φαράγγι της πόλης. Μια ανάπαυλα από τις ατέλειωτες Πανελλαδικές εξετάσεις με ποτά και ξέφρενο χορό. Όμως το επόμενο πρωί ξημερώνει σκληρά, καθώς η δεκαπεντάχρονη Λίνα δεν βρίσκεται πουθενά. Κάθε έρευνα αποβαίνει άκαρπη.
Απρίλιος 2023.
Η Άννα, που δεν έχει καταφέρει να συμφιλιωθεί με την εξαφάνιση της αδερφής της, επιστρέφει στο πατρικό της. Όμως αυτή τη φορά όλα είναι διαφορετικά: η απόμακρη, αυταρχική μητέρα της είναι βαριά άρρωστη. Το κενό που αφήνει θα αποκαλύψει μια συνταρακτική αλήθεια.

«Σταθερά και όλο πιο ανοδικά, η Μαρία Ράπτη εξελίσσεται στην πιο ατμοσφαιρική συγγραφέα μας».
Κυριάκος Αθανασιάδης, Athens Voice

352 pages, Paperback

First published September 20, 2024

Reviews

[Yiota Vasileiou · Rating 5 out of 5]

4,5*

Μετά τα «Παιδικά τραγουδάκια» που η Μαρία Ράπτη καταπιάστηκε με μια φρικτή ιστορία του παρελθόντος, έρχεται σήμερα με «Το Σπίτι της» για να μας συγκλονίσει ακόμη μια φορά. Το νέο της μυθιστόρημα είναι ένα καλογραμμένο και ατμοσφαιρικό θρίλερ, γεμάτο μυστήριο, ένταση, με ωραίους χαρακτήρες, ψυχολογικό βάθος και μια πλοκή που σε κρατάει στην τσίτα.

Η Ράπτη εξυφαίνει επιδέξια το μυστήριο γύρω από την εξαφάνιση μιας 15χρονης κοπέλας, η οποία χάθηκε ανεξήγητα το καλοκαίρι του 2000. Η αδερφή της Άννα, “στοιχειωμένη” από την εξαφάνισή της μικρής της αδελφής, επιστρέφει στο πατρικό της είκοσι τρία χρόνια μετά, αποφασισμένη να ανακαλύψει την αλήθεια.

Διαβάζοντας «Το Σπίτι της» της Μαρίας Ράπτη μπήκα στην διαδικασία να σκεφτώ τι σημαίνει για τον καθένα από εμάς η λέξη “σπίτι”. Οι λέξεις που μου ήρθαν ήταν καταφύγιο, ασφάλεια, οικογένεια, αγάπη, στοργή. Τι σημαίνει όμως η ίδια ακριβώς λέξη για την κεντρική ηρωίδας της Μαρίας;
Σημαίνει καταφύγιο και φυλακή: Είναι ο τόπος όπου μεγάλωσε που όμως σταδιακά μετατρέπεται σε “φυλακή”, καθώς έρχεται αντιμέτωπη με τα σκοτεινά μυστικά της οικογένειάς της και την ασφυκτική ατμόσφαιρα της μικρής εκείνης κοινωνίας.
Σημαίνει οικογένεια και μυστικά: Το “σπίτι” συμβολίζει επίσης την οικογένεια και την ασφάλεια, εκεί όμως που θα έπρεπε να υπάρχει προστασία και σιγουριά, υπάρχει μόνο σκοτεινιά κι ένα σκοτεινό παρελθόν, γεμάτο πόνο και ενοχές.
Σημαίνει αναζήτηση της αλήθειας: Η επιστροφή της Άννας στο πατρικό της σηματοδοτεί τον προσωπικό της αγώνα για την ανάδειξη της αλήθειας
Σημαίνει αντιμετώπιση του παρελθόντος της: Ερχόμενη πίσω η Άννα νιώθει την ανάγκη να αντιμετωπίσει το παρελθόν, να αποδεχτεί την αλήθεια, όσο επώδυνη κι αν είναι αυτή, και να βρει τη δύναμη να προχωρήσει και να κάνει ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή της.
Για μια ακόμη φορά μεγαλούργησε στη δημιουργία ατμόσφαιρας. Την έκανε τόσο ζοφερή και μυστηριώδη όσο δεν παίρνει άλλο. Σε τραβάει στα έγκατα της ιστορίας όπως η κινούμενη άμμος τον άτυχο που θα πέσει μέσα της. Οι περιγραφές της Λακωνίας είναι γλαφυρές και συμβάλλουν στην αίσθηση του απομονωμένου και του απειλητικού.

Πακέτο με την τέλεια ατμόσφαιρα πάνε και οι άψογοι χαρακτήρες. Άρτια σκιαγραφημένοι και πολυδιάστατοι, με τα δικά τους μυστικά και κίνητρα. Η Άννα, η αδερφή της Λίνας, είναι ένας ιδιαίτερα δυνατός χαρακτήρας, με τον πόνο και την αποφασιστικότητά της να σε αγγίζουν.

Η πλοκή είναι καλά δομημένη και σε κρατάει σε αγωνία από τα 2/3 του βιβλίου μέχρι το τέλος. Η Ράπτη καταφέρνει να διατηρήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη ζωντανό, αποκαλύπτοντας σταδιακά τα στοιχεία του μυστηρίου και εμβαθύνοντας στις ψυχολογικές επιπτώσεις της απώλειας και του τραύματος, εξερευνώντας τα θέματα της οικογενειακής δυσλειτουργίας και της ενοχής. Η αφήγηση εναλλάσσεται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, δημιουργώντας μια αίσθηση μυστηρίου και έντασης και αποκαλύπτοντας σταδιακά τα κομμάτια του παζλ.

Έγραψα πριν ότι σε κρατά σε αγωνία από τα 2/3 και μετά. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή ο ρυθμός αφήγησης είναι σχετικά αργός. Ωστόσο είναι λογικό γιατί σε αυτό το κομμάτι έχουμε την επιστροφή της ηρωίδας στον τόπο της, την επανασύνδεσή της με τους δικούς της και τους φίλους της. Όλα αυτά θέλουν λίγο τον χρόνο τους για να συμβούν. Οπότε λίγη υπομονή και σύντομα θα μπει στο “ψητό”, όπου είμαι σίγουρη ότι θα θέλετε “διπλή μερίδα”!

Long story short που λένε στο χωριό μου… διαβάστε το!

[Άννα Τσιαπούρη · Rating 5 out of 5]

Το ύφος της πρόζας είναι λυρικό/λογοτεχνικό χωρίς να γίνεται πομπώδες. Καλοστημένη δομή, σφιχτή πλοκή, έντονος ρυθμός, δυνατές περιγραφές και διάλογοι που ρέουν φυσικά στην πορεία του κειμένου. Παρατήρησα κάποιες επαναλήψεις που τελικά δεν με χάλασαν καθώς λειτούργησαν είτε ως διακριτικές υπενθυμίσεις είτε ως μοχλοί έντασης των συναισθημάτων.

Full review on Insta @vivliofreneia
https://shorturl.at/dXZ6e

Follow me on Insta @vivliofreneia
https://www.instagram.com/vivliofreneia/

[Vicky Ziliaskopoulou · Rating 3 out of 5]

Γρήγορο, καλογραμμένο, το διάβασα ευχάριστα. Δεν μάντεψα καμία απολύτως εξέλιξη, ήμουν απροετοίμαστη για όλα όσα συνέβησαν. Δεν με έπεισε για τα γεγονότα, όμως δεν θα αρνηθώ ότι ήταν καλογραμμένο.

[Book_Reviews_Gr · Rating 4 out of 5]

Η συγγραφέας Μαρία ΡΑΠΤΗ κέρδισε τους κριτικούς λογοτεχνίας και το αναγνωστικό κοινό πέρυσι με το βιβλίο της "Παιδικά Τραγουδακια". Φέτος επανήλθε δυναμικά με το νέο της  βιβλίο με τίτλο "ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ", που σίγουρα θα μας αφήσει όλους με το στόμα ανοιχτό. Τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις BELL

Ανυπομονούσα να πιάσω το βιβλίο αυτό στα χέρια μου και να το διαβάσω, τώρα που το διάβασα μπορώ να σας πω ειλικρινά ότι είναι ένα βιβλίο εξαιρετικό και πρέπει οπωσδήποτε να το προσθέσετε στη λίστα σας για να το διαβάσετε! Ένα συγκλονιστικό και συνάμα ανατριχιαστικό θρίλερ μυστηρίου που θα θυμάστε για αρκετό καιρό.

Πρόκειται για ενα μυθιστόρημα άκρως ατμοσφαιρικό, όπου οι γλαφυρες περιγραφές δίνουν ζωή στις λέξεις του βιβλίου, δημιουργούν εικόνες και εξάπτουν τη φαντασία του αναγνώστη. Τον βυθίζουν στον κόσμο που έπλασε η συγγραφέας, έναν κόσμο γεμάτο μυστήριο, φόβο και αγωνία. Ένιωσα τους χτύπους της καρδιάς της ηρωίδας, αισθάνθηκα το φόβο της, άκουσα τους τοίχους του ΣΠΙΤΙΟΥ ΤΗΣ να φωνάζουν, έζησα τη φρίκη και το σκοτάδι με τύλιξε με το πέπλο του. Κάπου εκεί είδα το φως, είδα την αλήθεια και την εξιλέωση  που αποζητούσαν οι πρωταγωνιστές αλλά και ο αναγνώστης. Το καλό έδωσε μάχη με το κακό, μια άνιση μάχη και στη μέση ο αναγνώστης να παλεύει με τον φόβο να επιβιώσει μέχρι την τελευταία σελίδα.

Ένα γρήγορο και εθιστικό αστυνομικό - ψυχολογικό θρίλερ που θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον σας μεχρι την τελευταία σελίδα. Μυστηριώδες και ανατρεπτικό οσο λίγα βιβλία. Το μυστήριο που πλανάται θα σας βασανίσει, όσο και αν προσπαθήσετε να λύσετε το γρίφο της εξαφάνισης της αδερφής της πρωταγωνιστριας, δεν θα τα καταφέρετε. Οι ανατροπές καταιγιστικές με την τελευταία και καλύτερη να πέφτει σαν άσσος από το μανίκι της συγγραφέα, αφήνοντας όλους άφωνους. Ένα ανατρεπτικό και πρωτότυπο κλείσιμο που σίγουρα θα το θυμάστε για αρκετό καιρό... και σίγουρα θα το γκουγλάρετε στο διαδίκτυο (δεν μπορώ να πω κάτι παραπάνω).

Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι πως χωρίς η συγγραφέας να καταφεύγει σε σοκαριστικές σκηνές βίας, καταφέρνει να κλιμακώνει τόσο αριστοτεχνικά την ένταση και τον παλμό της πλοκής, που ο αναγνώστης θα μείνει άναυδος. Μια αφθαρτη σπουδή στο σασπένς που σε συνδυασμό με τη γρήγορη - κινηματογραφική ροή αλλά και την απρόβλεπτη πλοκή αποτελούν τη συνταγή επιτυχίας αυτού του βιβλίου.

Ετοιμαστείτε να βαδίσετε το λαβύρινθο  που με δεξιοτεχνία έχτισε για όλους εμάς η συγγραφέας μέσα στο ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ.
Ετοιμαστείτε να δείτε κατάματα το πρόσωπό του φόβου.
Ετοιμαστείτε για ένα μοναδικό και σκοτεινό αναγνωστικό ταξίδι που δεν θα ξέρετε που θα σας οδηγήσει.

Αν είστε λάτρεις των θρίλερ και των ιστοριών μυστηρίου, ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ. Πρόκειται για ένα από τα πιο δεξιοτεχνικά γραμμένα ψυχολογικά θρίλερ. Η Μαρία ΡΑΠΤΗ σίγουρα είναι μία νέα δύναμη στον χώρο των θρίλερ.

[Effie Κοκκίνη) · Rating 5 out of 5]

Το πρώτο βιβλίο της χρονιάς αποτελεί για μένα ιδιαίτερη υπόθεση, καθώς λογίζεται ως ποδαρικό στο λογοτεχνικό μου ταξίδι. Ως εκ τούτου ήμουν ιδιαίτερα επιφυλακτική στην επιλογή του, έχοντας τις προηγούμενες χρονιές πέσει στην παγίδα της θεματικής ενότητας βάσει επικαιρότητας και ημερολογίου διαλέγοντας όχι ιδιαίτερα επιτυχημένα βιβλία. Φέτος αποφάσισα να ξεκινήσω το λογοτεχνικό μου ταξίδι με τη Μαρία Ράπτη που με είχε κερδίσει ήδη από το προηγούμενο της βιβλίο "Παιδικά Τραγουδάκια". Παρόλο που είχα μάθει ότι "το σπίτι της" διαδραματίζεται χρονικά την περίοδο του Πάσχα, δεν το κράτησα για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Και θεωρώ ότι έπραξα σωστά, μιας και αποτέλεσε το καλύτερο ξεκίνημα για το 2025. Καταρχάς, η γραφή της Μαρίας αποτελεί εγγύηση για κάθε επόμενο βιβλίο της. Σωστή επιλογή λέξεων, συχνά ιδιαίτερων και ως εκ τούτου σπάνιων στη χρήση, αρτιότητα στις περιγραφές τοπίων, χαρακτήρων και συναισθημάτων, σωστή διαβάθμιση της πλοκής μέχρι την τελική αποκάλυψη. "Το σπίτι της" αποτελεί θετική εξέλιξη στη γραφή της μετά από τα "Παιδικά Τραγουδάκια", αν και δε σας κρύβω ότι ήμουν επιφυλακτική, γιατί είχα λατρέψει το προηγούμενο και φοβόμουν ότι θα ήταν δύσκολο να εκτιμήσω εξίσου το επόμενο. Πρόκειται για μια ανθρώπινη ιστορία, όπως εκείνες που διαποτίζουν με τρόμο την επικαιρότητα, δοσμένη με τον καλύτερο τρόπο τόσο αφηγηματικά όσο και δραματικά, στοιχειώνοντας με από τη στιγμή που το τελείωσα. Με βιβλία σαν και αυτό νιώθω ότι η ανάγνωση βιβλίων δεν είναι απλά ένα χόμπι που εξασκείς συγκεκριμένες ώρες της ημέρας, αλλά μία λατρεμένη συνήθεια που θέλεις και επιδιώκεις να της αφιερώνεις περισσότερες ώρες από την καθημερινότητα σου.

[Ντίνα Βαρδάκα · Rating 5 out of 5]

Όταν διάβασα ένα άλλο βιβλίο της "ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΝΥΜΦΗΣ" είχα εντυπωσιαστεί από τα εισαγωγικά κείμενα της και ήθελα να διαβάσω κάποιο άλλο βιβλίο της. Έτσι χωρίς να ξέρω ότι ήταν της ίδιας διάβασα "ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ". Λοιπόν είναι ένα βιβλίο που δύσκολα θα ξεχάσω. Παρ όλη τη ζοφερή υπόθεση που εξιστορεί και που στηρίζεται σε αληθινή υπόθεση ο τρόπος γραφής της μ´ έκανε να νοιώσω εκείνη την ανεκτίμητη ευχαρίστηση που σε συνεπαίρνει όταν διαβάζεις ένα όμορφο βιβλίο. Οι ήρωες ζωντανοί, οι διάλογοι αληθινοί και όχι επιτηδευμένοι, τα συναισθήματα δυνατά,οι περιγραφές σαν εικόνες που τις βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια, όλο το βιβλίο νομίζω ότι διεκδικεί την πρωτιά στο είδος του.

[Πάνος Τουρλής · Rating 3 out of 5]

Το 2000 η Λίνα εξαφανίστηκε πηγαίνοντας σ’ ένα πάρτι με την αδελφή της, Άννα. Δε βρέθηκε ποτέ. Η Άννα αποφασίζει να επιστρέψει στο χωριό της είκοσι χρόνια μετά και να αντιμετωπίσει αυτό το σκοτεινό παρελθόν. Τι φοβόταν η Λίνα και σε ποιον το εκμυστηρεύτηκε; Ποιον και τι κάλυπτε η παρουσία του Γιώργου στο πλάι της ως συντρόφου της; Ήταν ζευγάρι ή όχι; Γιατί η Άννα γύρισε σπίτι μόνη της και δε θυμάται τίποτα από κείνη τη νύχτα; Θα βρει τη δύναμη να ανακαλύψει τι πραγματικά συνέβη τότε;

Τη Μεγάλη Εβδομάδα του 2023 η Άννα επιστρέφει στο χωριό της, κοντά στην Καλαμάτα. Τα πάντα την περιμένουν καρτερικά, αν και η αλήθεια είναι πως «Δεν μπορείς να επιστρέψεις κάπου απ’ όπου δεν έχεις φύγει»! Ειδικά αν τα πάντα έχουν εξαφανιστεί στη λήθη του χρόνου: «…πολύ απλά ο τόπος που ήξερε άλλοτε δεν υπήρχε. Ο τόπος της είχε χαθεί, ο τόπος εκείνος ο εσωτερικός που τον κρατάμε αναλλοίωτο κι εξιδανικευμένο μέσα στην καρδιά μας κι είναι φτιαγμένος από πρόσωπα, μυρωδιές…και φιλιά και ξεγνοιασιά…Και ποδήλατα, γδαρμένα γόνατα, χαμόγελα, σιωπές, καρδιοχτύπια…Και αγάπη» (σελ. 19-20). Με πόση συναισθηματική ανατριχίλα διάβασα για την είσοδο στο πατρικό σπίτι της: «Ήταν μια μαχαιριά διαπεραστική και ξένη, αυτόνομη. Δεν την έλεγχε, όμως την ήξερε. Ήταν ίδια, κάθε φορά που επέστρεφε» (σελ. 21). Σε αντιδιαστολή με όλα αυτά, βρίσκει τον πατέρα της: «Μέσα σ’ ένα σπίτι που δεν αγαπούσε πια, η Άννα είχε βρει το άλλο, το πραγματικό της σπίτι» (σελ. 23). Η μητέρα της είναι πλέον στο νοσοκομείο, κείτεται παραιτημένη και ανήμπορη, αρνείται να φάει, κανείς δεν μπορεί να βρει τι έχει κι αυτό επηρεάζει την ψυχολογία του πατέρα και φυσικά της Άννας. Πότε και γιατί όμως μεταμορφώθηκε η μητέρα από γελαστή και πρόσχαρη σε παγερή ντίβα; Τι ρόλο έπαιξε σε αυτό η επιστροφή της οικογένειας στο χωριό, αφήνοντας πίσω μια ήρεμη ζωή στην Αθήνα; Πότε έπαψε να είναι μαμά και έγινε «η μητέρα»; Στη δίνη των γεγονότων, η Άννα βρίσκει και κάτι που θα ταράξει τη ζωή της και θα καταστρέψει όσα μαχόταν τόσο καιρό, κάτι που στη συνέχεια θα εξαφανιστεί, προβληματίζοντάς την ακόμη περισσότερο. Ποιος το έκρυψε ξανά και γιατί;

Αυτή είναι η δυνατή αρχή μιας ιστορίας που υμνεί τη δύναμη της αδελφικής αγάπης και ταυτόχρονα κρύβει πολύτιμα μυστικά, βαθιά κρυμμένα στο χτες. Η αφήγηση, πότε τριτοπρόσωπη (παρόν) και πότε πρωτοπρόσωπη (παρελθόν), ανήκει στην Άννα, η οποία προσπαθεί να ξετυλίξει αυτό το κουβάρι και σύντομα διαπιστώνει πως κινδυνεύει και η δική της ζωή, μιας και κάποιος την παρακολουθεί συστηματικά και αποπειράται να τη δολοφονήσει. Στο πλάι της βρίσκονται οι φίλοι του χτες, που έχουν αλλάξει ριζικά σε εμφάνιση και ψυχοσύνθεση, με κάποιους από αυτούς να έχουν πραγματοποιήσει τα όνειρά τους και κάποιος άλλους να έχουν τελματώσει στην ακύμαντη ζωή της επαρχίας. Η κολλητή της, η Έρση, η Ελένη, ο Τάκης, ο Χρήστος, η Δήμητρα, ο Βασίλης, ο Κώστας, «η παρέα», τη βοήθησαν και της συμπαραστάθηκαν τότε, το ίδιο θα κάνουν τώρα, ειδικά από τη στιγμή που πρέπει να βρουν αυτό που χάθηκε και να γλυτώσουν την Άννα από τον κίνδυνο. Διαφορετικοί άνθρωποι ενωμένοι σα μια γροθιά δημιουργούν ένα ενδιαφέρον πολυπρισματικό παζλ και στελεχώνουν την ιστορία ο καθένας με τον ρόλο του σε αυτήν. Άνθρωποι που είτε δε μιλάνε είτε διαστρεβλώνουν τα γεγονότα κι αναρωτιόμουν, πώς μπορούν τόσα χρόνια να ζουν με αυτό το βάρος; Ο Άλεξ, ο σύντροφος της Άννας, πηγαινοέρχεται στην Αθήνα λόγω της δουλειάς και προσπαθεί να τη στηρίξει και να τη βοηθήσει στα κρίσιμα σημεία του βιβλίου, θα καταφέρει όμως να αντιμετωπίσει σωστά τον αόρατο εχθρό της;

Στα κεφάλαια που αφορούν το χτες, ξεδιπλώνεται μια εφηβεία γεμάτη προσδοκίες, άγχος και φόβο για τα αποτελέσματα των πανελλήνιων εξετάσεων, κάτι που έχει ενταθεί παραπάνω από το επιτρεπτό, ένεκα που είναι η πρώτη χρονιά που το εκπαιδευτικό σύστημα αναγκάζει τους μαθητές να διαγωνιστούν σχεδόν σε όλα τα μαθήματα και μάλιστα σε κάποια δυο φορές (κατεύθυνσης και γενικής παιδείας), με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον ψυχισμό τους. Από στόμα σε στόμα διαδίδεται τότε η ιδέα για ένα πάρτι στα εγκαταλειμμένα παλαιά Σφαγεία της περιοχής ώστε να ξεδώσουν και να ηρεμήσουν λίγο, πριν το τέλος των διαγωνισμών. Εκείνο το βράδυ η Άννα είχε μεθύσει τόσο πολύ στο πάρτι που γύρισε σπίτι και έπεσε για ύπνο χωρίς να θυμάται τίποτα την επόμενη μέρα. Το αγόρι της Λίνας, ο Γιώργος, είναι ο βασικός ύποπτος, μιας και κανείς δεν τον θυμάται να μένει μετά την αναχώρηση των δύο κοριτσιών. Τι τον κάνει όμως πλέον να ομολογήσει στην Άννα ότι νιώθει πως τότε πιάστηκε κορόιδο; Τρυφερή και γερή η φιλία των δύο αδελφών, κι ας μην τα λέει όλα η Λίνα στην Άννα, αφού «Ο αδερφικός δεσμός είναι πιο δυνατός από τους υπόλοιπους». «…ήξερε πόσο την αγαπούσε αλλά δεν ήξερε τίποτ’ άλλο για εκείνη» (σελ. 287), παραδέχεται κάποια στιγμή η Άννα και μαζί προσπαθούν να συμβιώσουν με μια μητέρα που άλλαξε άρδην στάση, εμφάνιση και συμπεριφορά, μ’ έναν πατέρα που αδυνατούσε όλο και περισσότερο να την αντιμετωπίσει αλλά ήταν πάντα ο ακλόνητος βράχος των παιδιών του.

Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται σ’ ένα χωριό κοντά στην Καλαμάτα, που ζει κυρίως το καλοκαίρι, αφού μετά «ο τόπος άδειαζε από τους τουρίστες κι έμοιαζε ορφανός, ξένος». Μέχρι εκείνο το καλοκαίρι που άλλαξε τα πάντα και δεν το ακολούθησε ποτέ φθινόπωρο. Η συγγραφέας ζυγίζει σωστά τους χαρακτήρες της με τις συνθήκες που βιώνουν, καταγράφει ακριβοδίκαια τα λάθη και τις παραλείψεις τους που οδήγησαν στην εξαφάνιση της Λίνας τότε και στο μπερδεμένο κουβάρι του σήμερα και χαρίζει δυνατό ρεαλισμό στις μεταξύ τους σχέσεις. Για παράδειγμα, κλονίστηκα όταν η Άννα διαπιστώνει πως είναι πλέον κοντά στην ηλικία της μητέρας της αλλά έχει μια καλή σχέση και κάνει σχέδια για διακοπές και εξόδους τη στιγμή που η μητέρα της τότε, με αυτά τα χρόνια στην πλάτη της, είχε να αντιμετωπίσει μια σαρωτική απώλεια, δημοσιογράφους και αστυνομίες κι ένα άδειο δωμάτιο που καθαρίζει επιμελώς. Επίσης, το κείμενο αφθονεί σε διαχρονικές και καίριες αλήθειες: «Η τραγωδία που σου στερεί κάποιον δικό σου άνθρωπο δε σ’ αφήνει ακριβώς μόνο… Σ’ αφήνει με πολλά πράγματα: τα πράγματά του. Πράγματα που δεν ξέρεις τι πρέπει να τα κάνεις, πού πρέπει να πάνε. Πράγματα άλλοτε αθώα, τετριμμένα, που όμως τώρα σε πονάνε» (σελ. 28). Ένα κείμενο δοσμένο στην απώλεια και στις συνέπειές της: «Οι τόποι που γιορτάζουν είναι σκληροί. Τα γλέντια τους είναι για τους περισσότερους αλλά όχι για όλους» (σελ. 160).

Με αντίστοιχη δύναμη στην παραστατικότητα, κινηματογραφικές εικόνες και ενδιαφέρουσες παρομοιώσεις ζωντανεύουν οι εικόνες του χωριού που ετοιμάζεται για το Πάσχα: «Ήταν παράξενες εκείνες οι μέρες, το χωριό έπεφτε σε μια περίεργη δυσθυμία, μια ματαιότητα κατακαθόταν παντού, θαρρείς και κάποιος ξαφνικά είχε κλέψει τα χρώματα κι είχε πασπαλίσει δρόμους, σπίτι και ανθρώπους με μια λεπτή στάχτη» (σελ. 18). Ένα κλασικό χωριό της επαρχίας με σχετική ηρεμία, που αποκτά μια κάποια κίνηση τη Μεγάλη Εβδομάδα. Η συγγραφέας παρατηρεί και καταγράφει τα πάντα: τα παιδιά, τα μαγαζιά, τα σπίτια που καθαρίζονται και ανοίγουν σε φίλους και συγγενείς, τις μυρωδιές, τους ξενιτεμένους που επιστρέφουν, όσοι μπόρεσαν τουλάχιστον, το νοικοκυριό, με τη μυρωδιά από τους φούρνους να γλιστρά από τα παράθυρα έξω στους δρόμους, το ΚΕΠ, την κοινότητα, τα εστιατόρια και τις καφετέριες, την εκκλησία, το σχολείο. «…άλλος ένας χειμώνας είχε νικηθεί, για μια ακόμη φορά η ζωή είχε νικήσει και τώρα όλα θα ανασταίνονταν με φως και θόρυβο» (σελ. 19). Όλα αυτά δίνουν μια ατμόσφαιρα που αντιτίθεται στη σκοτεινιά της ψυχής των χαρακτήρων κι έτσι γεννιέται ένα ενδιαφέρον σύνολο αντιθέσεων που εντείνουν την αγωνία.

«Το σπίτι της» είναι ένα συναρπαστικό, ρεαλιστικό και ανατρεπτικό μυθιστόρημα γεμάτο διαρκείς εναλλαγές και ανατροπές, διεισδυτικά ψυχογραφήματα και διαχρονικές αλήθειες γύρω από την αδελφική και όχι μόνο φιλία, την απώλεια, τα οικογενειακά μυστικά και τις αβάσταχτες συνέπειές τους. Δυστυχώς αρκετές επαναλήψεις λέξεων και αδόκιμες ή όχι ευήκοες χρήσεις της μέσης φωνής των ρημάτων («κατασκοπευτεί», «φτύστηκε»), καθώς και το αναπάντεχο τέλος, που όμως μου γέννησε τα κλειστοφοβικά αισθήματα ενός άλλου μυθιστορήματος που έχω διαβάσει, είναι κάποιοι παράγοντες που μείωσαν την απόλαυση του καλογραμμένου αυτού βιβλίου. Παρ’ όλ’ αυτά, η συγγραφέας έστησε μια γερή και δυνατή ιστορία που με γέμισε ποικίλα συναισθήματα και με ξενύχτησε, ζωντανεύοντας με άφθαστο ρεαλισμό τις παθογένειες της κλειστής κοινωνίας και κυρίως του σκοτεινού ανθρώπινου υπερ-εγώ.

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%cf%84...

[Giouli Tsakalou · Rating 4 out of 5]

Ελεύθερος τύπος - Γιούλη Τσακάλου
https://eleftherostypos.gr/politismos...

Η Μαρία Ράπτη, με το μυθιστόρημά της «Το Σπίτι της», δημιουργεί ένα θρίλερ ψυχολογικής έντασης, γεμάτο συναισθηματική φόρτιση και μυστήριο. Με φόντο τη Λακωνία του 2000 και την Αθήνα του 2023, μας ταξιδεύει σε μια συναισθηματική και χρονική πορεία, αποκαλύπτοντας τη δύναμη των οικογενειακών δεσμών, τα σκοτεινά μυστικά του παρελθόντος και τις συνέπειες του αμείλικτου χρόνου.
Η ιστορία ξεκινά τον Ιούνιο του 2000, όταν μια ομάδα νέων αποφασίζει να γιορτάσει την ολοκλήρωση των Πανελληνίων με ένα μυστικό πάρτι σε ένα παλιό σφαγείο μέσα στο φαράγγι της πόλης. Το πάρτι εξελίσσεται σε μια επικίνδυνη και ξέφρενη βραδιά, που θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη των συμμετεχόντων, κυρίως λόγω της μυστηριώδους εξαφάνισης της δεκαπεντάχρονης Λίνας, που φεύγει χωρίς να αφήσει ίχνη. Η έρευνα για την εξαφάνιση αποδεικνύεται άκαρπη, και το μυστήριο παραμένει άλυτο.
Τριάντα χρόνια αργότερα, το 2023, η Άννα επιστρέφει στο πατρικό της σπίτι στην Λακωνία, αποφασισμένη να αντιμετωπίσει την αδερφή της Λίνα που εξαφανίστηκε, την απώλεια και τις ανεπούλωτες πληγές του παρελθόντος. Η επιστροφή αυτή γίνεται ακόμα πιο συνταρακτική, καθώς η μητέρα της, μια αυταρχική γυναίκα που ποτέ δεν εκδήλωνε ανοιχτά τα συναισθήματά της, βρίσκεται βαριά άρρωστη. Όσο η Άννα προσπαθεί να συμφιλιωθεί με το παρελθόν της, τόσο αποκαλύπτονται κρυμμένα μυστικά που θα ανατρέψουν τη ζωή της και θα την οδηγήσουν σε μια απίστευτη αλήθεια.
Αυτό που καθιστά το «Σπίτι της» ένα ξεχωριστό έργο είναι η συγγραφική ικανότητα της συγγραφέως να πλέκει το μυστήριο και την ψυχολογική ένταση με αληθινά ανθρώπινα συναισθήματα και αντιφάσεις, δεν αρκείται μόνο στη δημιουργία ενός ατμοσφαιρικού θρίλερ, αλλά εμβαθύνει στη δυναμική των οικογενειακών σχέσεων, της απώλειας και της συγχώρεσης.
Το βιβλίο μεταβαίνει με δεξιοτεχνία ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, προσφέροντας μια διπλή αναδρομή στην ψυχή των πρωταγωνιστών.
Ο τίτλος «Το Σπίτι της» παίρνει μια ιδιαίτερη σημασία καθώς ξεδιπλώνεται η ιστορία. Το σπίτι δεν είναι απλώς ένας φυσικός χώρος· είναι το καταφύγιο και το πεδίο συγκρούσεων για τα μέλη της οικογένειας. Είναι το σημείο όπου η αλήθεια κρύβεται κάτω από τον όγκο των ψεμάτων και των μη εκφρασμένων συναισθημάτων. Η συνύπαρξη της Άννας με τη μητέρα της και οι ανατροπές που αποκαλύπτονται σε κάθε γωνιά του σπιτιού είναι η μεταφορά της εσωτερικής αναζήτησης για ταυτότητα, συμφιλίωση και αποδοχή.
Η Λακωνία, με το φαράγγι και το εγκαταλελειμμένο σφαγείο, δεν είναι απλώς ο τόπος μιας εξαφάνισης αλλά και ο τόπος όπου οι ήρωες καλούνται να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους και τις αποτυχίες τους. Η συγγραφέας χρησιμοποιεί με μαεστρία τον τόπο ως καθρέφτη των εσωτερικών συγκρούσεων και του μυστικού που παραμένει κρυφό για χρόνια.
Το μυθιστόρημα διαπνέεται από μια συνεχόμενη αίσθηση ανατροπής, που κρατά τον αναγνώστη σε εγρήγορση από την αρχή μέχρι το τέλος.
Το «Σπίτι της» είναι ένα βιβλίο που συνδυάζει την ατμόσφαιρα του ψυχολογικού θρίλερ με την έντονη συναισθηματική διάσταση των οικογενειακών σχέσεων. Η Μαρία Ράπτη εξετάζει τις δυναμικές του παρελθόντος, τη βαριά σκιά ενός ανοιχτού τραύματος και την αναζήτηση της αλήθειας, ενώ αφήνει στον αναγνώστη να συνειδητοποιήσει πόσο δύσκολο είναι να συμφιλιωθεί κανείς με τις αλήθειες που προκύπτουν από τα μυστικά του.

[Παναγιώτης Μπούγιας · Rating 5 out of 5]

TO ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ (Εκδόσεις BELL) της Μαρία Ράπτη ήταν απ' τα ωραιότερα αναγνώσματα του φετινού χειμώνα. Λυρικό, ατμοσφαιρικό, βαθιά ενδοσκοπικό στον τρόπο που χειρίζεται, αποκαλύπτει και ανατέμνει τον εφηβικό (και όχι μόνο) ψυχισμό, την γυναικεία ιδιοσυγκρασία. Μια ιστορία εσωτερικής αγωνίας που περιστρέφεται γύρω από βασανιστικά και θολά ερωτήματα, αναπάντητα σε βάθος 20ετίας. Μια περίεργη εξαφάνιση, το ερμητικό περιβάλλον της ελληνικής επαρχίας στον πυρετό των πανελλαδικών εξετάσεων κι ενός καλοκαιριού που προμηνύεται καυτό, μια οικογένεια που 'εξαϋλώνεται' μέσα σε μια νύχτα, μια επιστροφή στον τόπο και στο σπίτι που συμβολίζουν την απόλυτη ερήμωση για να παιχθεί -έστω κι αργά- η τελευταία πράξη μιας τραγωδίας που δύσκολα υποψιάζεσαι. Η Μαρία Ράπτη -με φόντο (και πηγή έμπνευσης) το μυστηριακό σκηνικό του Φαραγγιού του Λάρνακα που διασχίζει κάθετα τους Μολάους (στο κέντρο του οποίου δεσπόζει ένα παλιό, εγκαταλειμμένο Σφαγείο που μετατρέπεται σε χώρο 'απόδρασης' των νέων της περιοχής)- δημιουργεί το δικό της καθηλωτικό Twin Peaks στην καρδιά της λακωνικής γης, ωστόσο η δική της 'Λώρα Πάλμερ' είναι ακόμη πιο σύνθετη, αφού "κανείς δεν μπορεί να επιστρέψει κάπου απ' όπου δεν έφυγε ποτέ!". Ένα καλοδουλεμένο ψυχολογικό θρίλερ που θέτει σωρεία σοβαρότατων κοινωνικών και οικογενειακών ζητημάτων (έστω κι αν σε σημεία γίνεται εμφανής ο καταγγελτικός τόνος), αριστοτεχνική κλιμάκωση κι ένα twist-γροθιά που αφήνει τον αναγνώστη αποσβολωμένο. Ξεκίνησα ανάποδα με την συγγραφέα, τώρα βάζω πλώρη για το προηγούμενό της, τα 'Παιδικά Τραγουδάκια'....

[vagia · Rating 3 out of 5]

Πολύ ωραία και παραστατική γραφή, αν κ η ιστορία δεν με κέρδισε. Πολλές ασάφειες σε πολλά σημεία κ οι σχέσεις των ηρώων λίγο με μπέρδεψαν. Το τέλος δυνατό αν και ήρθε λίγο ξαφνικό. Διαβάζεται παρόλα αυτά ευχάριστα.

[Sakis Memas · Rating 5 out of 5]

Based on a true story… Breathtaking

[Valia Gkagkatsi · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο είναι συναρπαστικό! Σε μαγεύει, έχει ωραία πλοκή, φοβερή ανατροπή και είναι τόσο καλογραμμένο! Δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χερια μου!

[Ilectra Tsara · Rating 5 out of 5]

Υπέροχο! Σε κρατάει απο την αρχή μέχρι το τέλος, με ανατροπή στην ανατροπή, όπως θα ήθελες να είναι τα βιβλία αυτού του είδους.