What do you think?
Rate this book
Camping
Na een onverwachte gebeurtenis koopt Victorien een camping midden in het bos, naast een militair oefenterrein. Voorwaarde van de eigenaars, twee zussen, is dat ze er zelf mogen blijven wonen.
Een keur aan gasten checkt in aan de lichtblauwe van een militair met PTSS tot een drugscrimineel en een beroemdheid die de publiciteit wil ontvluchten. Wat voor de een vakantie is, is voor de ander bittere noodzaak. De gasten op de camping zijn tot elkaar veroordeeld maar hebben tegelijkertijd niets met elkaar van doen. Ze kunnen altijd weer weg, toch?
'De essentie van de camping was voor haar om je te onttrekken aan je leven en tegelijkertijd was het haar leven. Altijd al geweest. Ze misschien heb ik mij nooit aan mijn leven kunnen onttrekken, ernaar kunnen kijken, en is het daarom nooit begonnen. Als ze de camping nu op zou blazen bleef er troep over. Voor haar was de essentie troep.'
Camping is een eigenzinnige, verontrustende roman van een van de meest originele schrijvers van Nederland.
Maartje Wortel (1982) studeerde beeld en taal aan de Rietveld Academie. Voor haar debuut Dit is jouw huis ontving ze de Anton Wachterprijs. Haar roman IJstijd werd onderscheiden met de BNG Bank Literatuurprijs. Haar laatste boeken, Dennie is een star en De groef, werden met veel lof onthaald.
Een keur aan gasten checkt in aan de lichtblauwe van een militair met PTSS tot een drugscrimineel en een beroemdheid die de publiciteit wil ontvluchten. Wat voor de een vakantie is, is voor de ander bittere noodzaak. De gasten op de camping zijn tot elkaar veroordeeld maar hebben tegelijkertijd niets met elkaar van doen. Ze kunnen altijd weer weg, toch?
'De essentie van de camping was voor haar om je te onttrekken aan je leven en tegelijkertijd was het haar leven. Altijd al geweest. Ze misschien heb ik mij nooit aan mijn leven kunnen onttrekken, ernaar kunnen kijken, en is het daarom nooit begonnen. Als ze de camping nu op zou blazen bleef er troep over. Voor haar was de essentie troep.'
Camping is een eigenzinnige, verontrustende roman van een van de meest originele schrijvers van Nederland.
Maartje Wortel (1982) studeerde beeld en taal aan de Rietveld Academie. Voor haar debuut Dit is jouw huis ontving ze de Anton Wachterprijs. Haar roman IJstijd werd onderscheiden met de BNG Bank Literatuurprijs. Haar laatste boeken, Dennie is een star en De groef, werden met veel lof onthaald.
182 pages, Kindle Edition
First published September 20, 2024
118 people are currently reading
2560 people want to read
About the author
Maartje Wortel
30 books174 followersMaartje Wortel (1982) volgde de opleiding Beeld & Taal aan de Rietveld Academie in Amsterdam. In 2007 won ze de Write Now!-wedstrijd voor literair talent. Ze publiceerde verhalen in Passionate, De Brakke Hond en De Gids en schreef columns voor NRC Handelsblad. De verhalenbundel Dit is jouw huis is haar debuut. Ze won er de Anton Wachterprijs 2010 mee, en kreeg de Nieuw Proza Prijs Venlo 2010 voor het verhaal 'Kranten', dat in de bundel is opgenomen. Haar roman Half mens werd voor verscheidene prijzen genomineerd. In januari 2014 verscheen haar derde boek IJstijd.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 477 reviews
October 9, 2024
Dit is zo’n boek dat ik eigenlijk gelijk een tweede keer wil lezen als ik het uit heb — om te zien welke schaduwen al vooruitgeworpen zijn, maar ook omdat ik aan het einde alweer benieuwd ben hoe het ook alweer met bijvoorbeeld Derek zat. Elk personage, of hoofdstuk, of verhaal, staat zo sterk, alsof er geen andere verhalen nodig zijn — behalve dan dat ze samen optellen tot een roman die nog veel groter en onontkoombaarder is.
September 19, 2024
Objectief en niet objectief: vul ik alle stars ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
September 21, 2024
Tennisballen vol coke, Frank Ocean, a baby called Wanda, lieve Bennie, een zwembad, het achtergebleven gele gras nadat je je tent hebt opgeruimd. Ja.
October 1, 2024
Pakte me echt helaas, helaas, niet volledig in. Het einde voelde als een kunstgreep.
October 4, 2024
“Iedereen moet met waarheden zien te leven, maar dat betekent niet per definitie dat iedereen daartoe in staat is.”
In de nieuwe roman van schrijfster Maartje Wortel, Camping, zetten we ons tentje op op de camping van Victorien. Deze is niet heel groot - er is ruimte voor een paar vakantiehuisjes, staanplaatsen en een zwembad - maar alle gasten hebben een goede reden om hier te verblijven. BN’er Derek duikt op de camping onder vanwege een seksschandaal, Bennie moet van haar psycholoog een week op vakantie, en Wilson verblijft er met huilbaby Wanda om zijn vrouw rust te gunnen.
In elk hoofdstuk stelt de schrijfster de gasten en de campingeigenaar aan de lezer voor. Met haar vlotte en boeiende schrijfstijl neemt Wortel ons helemaal mee in hun levens: hun ambities, problemen, en dromen. Ik heb hard moeten lachen om de jonge Bilal en zijn handige plannen om rijk te worden, maar ik voelde ook erg mee met de gevluchte Milla en haar gezin die in een bruin vakantiehuisje proberen bij te komen van een oorlogstrauma.
Want in de persoonlijke verhalen, hoe intrigerend en origineel ze ook zijn, laat Wortel maatschappelijke problemen doorschemeren. Zorgen over klimaatverandering, de opkomst van AI en de bedreiging die deze vormt voor de kunsten, de groeiende isolatie tussen mensen.
Al staan hun tentjes of huisjes op de camping naast elkaar, dat betekent niet dat de gasten onderling contact met elkaar zoeken. En daardoor blijven mensen die minder goede bedoelingen hebben – zoals criminele activiteiten of vreemdgaan – onder de radar. Hoe langer ik las, hoe meer mij een onrustig gevoel bekroop: hoe lang gaat deze situatie goed?
“Ze hoorde het van theatermakers. Jij kijkt heel erg goed. Dagmar dacht: wat doen anderen dan? Ze werd er treurig van dat kijken een uitzonderlijk talent was, als er zo weinig ogen bestonden die in staat waren om goed te kijken, waar was kunst dan voor? Om te leren kijken, was haar antwoord. Maar hoe langer ze in ‘het vak’ zat, hoe meer ze betwijfelde of zoiets te leren viel.”
Maartje Wortel wil dus zeker dat haar lezers naar huis gaan met geopende ogen voor de (onmogelijk) grote problemen in de maatschappij. Even vakantie vieren op de camping is fijn, maar de buitenwereld blijft aanwezig. 4 sterren voor deze verrassende en ongemakkelijke roman.
In de nieuwe roman van schrijfster Maartje Wortel, Camping, zetten we ons tentje op op de camping van Victorien. Deze is niet heel groot - er is ruimte voor een paar vakantiehuisjes, staanplaatsen en een zwembad - maar alle gasten hebben een goede reden om hier te verblijven. BN’er Derek duikt op de camping onder vanwege een seksschandaal, Bennie moet van haar psycholoog een week op vakantie, en Wilson verblijft er met huilbaby Wanda om zijn vrouw rust te gunnen.
In elk hoofdstuk stelt de schrijfster de gasten en de campingeigenaar aan de lezer voor. Met haar vlotte en boeiende schrijfstijl neemt Wortel ons helemaal mee in hun levens: hun ambities, problemen, en dromen. Ik heb hard moeten lachen om de jonge Bilal en zijn handige plannen om rijk te worden, maar ik voelde ook erg mee met de gevluchte Milla en haar gezin die in een bruin vakantiehuisje proberen bij te komen van een oorlogstrauma.
Want in de persoonlijke verhalen, hoe intrigerend en origineel ze ook zijn, laat Wortel maatschappelijke problemen doorschemeren. Zorgen over klimaatverandering, de opkomst van AI en de bedreiging die deze vormt voor de kunsten, de groeiende isolatie tussen mensen.
Al staan hun tentjes of huisjes op de camping naast elkaar, dat betekent niet dat de gasten onderling contact met elkaar zoeken. En daardoor blijven mensen die minder goede bedoelingen hebben – zoals criminele activiteiten of vreemdgaan – onder de radar. Hoe langer ik las, hoe meer mij een onrustig gevoel bekroop: hoe lang gaat deze situatie goed?
“Ze hoorde het van theatermakers. Jij kijkt heel erg goed. Dagmar dacht: wat doen anderen dan? Ze werd er treurig van dat kijken een uitzonderlijk talent was, als er zo weinig ogen bestonden die in staat waren om goed te kijken, waar was kunst dan voor? Om te leren kijken, was haar antwoord. Maar hoe langer ze in ‘het vak’ zat, hoe meer ze betwijfelde of zoiets te leren viel.”
Maartje Wortel wil dus zeker dat haar lezers naar huis gaan met geopende ogen voor de (onmogelijk) grote problemen in de maatschappij. Even vakantie vieren op de camping is fijn, maar de buitenwereld blijft aanwezig. 4 sterren voor deze verrassende en ongemakkelijke roman.
December 14, 2024
Alles, dit boek is en heeft alles, is origineel, doorlopend interessant en iedereen die zegt dat het plotloos is, heeft ongelijk.
October 20, 2024
Volop Nederlandse literatuur qua klungelige seks, ploeteren en veel dingen met aarde, drugs en de ongemakkelijkheid qua lijven - maar dan prachtig geplot, raak geschreven en met veel ongemak rondom de gehele mensheid. En dat alles op een über-Hollandse plek als een nattige, verlopen camping met zwembad, een handjevol overgebleven zussen en een voormalig ambtenaar die de droom van haar zieke ex wil bewerkstelligen dan wel afpakken.
Met ontzettend veel plezier gelezen, regelmatig gegniffeld, en met het 'vluchtelingen' gezin in m'n hart. Waarvan het bevreemdend genoeg lijkt alsof ze het minst te verliezen hadden, omdat ze alles al kwijt waren - maar niets is minder waar. Zij ervoeren misschien nog het meest dat de feitelijke zin van het leven simpelweg draait om het zien van het weerloze - en gezien worden.
Dit was m'n eerste boek van Maartje Wortel, en ik moet zeggen dat de ontmoeting tijdens de Boek & Brekkie rondom 'Camping' in de Utrechtse Boekenbar ervoor heeft gezorgd dat ik nog meer bewondering heb voor de manier waarop ze dit boek heeft uitgedacht en geschreven - ik wil nu absoluut meer Wortels lezen!
---
Aantekeningen tijdens het lezen (kunnen spoilers bevatten!)
8
'Een ober met een vriendelijke oogopslag hurkte bij elk gerecht bij hun tafel om uit te leggen wat er op hun bord lag. Ik wil geen uitleg, dacht Victorien. Laat me gewoon eten.' Me fr.
9
Hahaha, de sollicitatie naar iemand met zowel de 'nee-tenzij-houding' als 'ja-mits-houding' is zo core waterschap-vergunningverlener-Hollands.
19
Ik kan niet geloven dat dit de eerste Wortel is die ik lees. De schrijfstijl is zó fijn en geestig en vol ongemakkelijk ongemak. Wat een verschil met de Rooney die ik nu tevens lees, en die zo klinisch zonder interpunctie een soort gedachtendiarree lijkt te willen zijn.
21
'Ze dacht: ook al heb je overal mensen, veel heb je er alsnog niet aan.'
35
De trekzaktheorie 😂
87
In sommige Nederlands literatuur zit niet alleen seks en lesbische vrouwen die een camping kopen, maar ook de diepste gedachten over de nutteloosheid van de middelbare school. Dol op dit boek.
202
'(...) politici (...), die voortdurend bleven rommelen met de wet alsof het om een tafelschikking ging die op het laatste moment nog even kon worden aangepast. En terwijl ze rommelden met de wet, zeiden ze op televisie tegen hun kiezers dat niemand zomaar kan rommelen met de wet.'
Niets omschrijft de clowns van de formatie beter dan dit.
217
Sinds het hoofdstuk met Igor had ik een voorgevoel, omdat ik van een voormalig buurman in het leger weet hoe goed er mentaal op je gelet wordt in verband met uitzendingen en ptts-gedoetjes. Het zat me niet lekker, zal ik maar zeggen. Ik voelde dan ook steeds een soort jengelende milde dreiging richting het einde, maar vooral ook de hoop dat de verhalen van de huurders van de losse huisjes en campingplekken bijeen zouden komen. Nou, dat doen ze.
Dit is het hoofdstuk waarin het tot me doordringt dat het vermoeden dat ik bij dit personage had nog meer klopt dan ik dacht. Wat een einde zeg. Zo blijkt de camping maar weer het hele echte leven in een notendop te zijn.
Met ontzettend veel plezier gelezen, regelmatig gegniffeld, en met het 'vluchtelingen' gezin in m'n hart. Waarvan het bevreemdend genoeg lijkt alsof ze het minst te verliezen hadden, omdat ze alles al kwijt waren - maar niets is minder waar. Zij ervoeren misschien nog het meest dat de feitelijke zin van het leven simpelweg draait om het zien van het weerloze - en gezien worden.
Dit was m'n eerste boek van Maartje Wortel, en ik moet zeggen dat de ontmoeting tijdens de Boek & Brekkie rondom 'Camping' in de Utrechtse Boekenbar ervoor heeft gezorgd dat ik nog meer bewondering heb voor de manier waarop ze dit boek heeft uitgedacht en geschreven - ik wil nu absoluut meer Wortels lezen!
---
Aantekeningen tijdens het lezen (kunnen spoilers bevatten!)
8
'Een ober met een vriendelijke oogopslag hurkte bij elk gerecht bij hun tafel om uit te leggen wat er op hun bord lag. Ik wil geen uitleg, dacht Victorien. Laat me gewoon eten.' Me fr.
9
Hahaha, de sollicitatie naar iemand met zowel de 'nee-tenzij-houding' als 'ja-mits-houding' is zo core waterschap-vergunningverlener-Hollands.
19
Ik kan niet geloven dat dit de eerste Wortel is die ik lees. De schrijfstijl is zó fijn en geestig en vol ongemakkelijk ongemak. Wat een verschil met de Rooney die ik nu tevens lees, en die zo klinisch zonder interpunctie een soort gedachtendiarree lijkt te willen zijn.
21
'Ze dacht: ook al heb je overal mensen, veel heb je er alsnog niet aan.'
35
De trekzaktheorie 😂
87
In sommige Nederlands literatuur zit niet alleen seks en lesbische vrouwen die een camping kopen, maar ook de diepste gedachten over de nutteloosheid van de middelbare school. Dol op dit boek.
202
'(...) politici (...), die voortdurend bleven rommelen met de wet alsof het om een tafelschikking ging die op het laatste moment nog even kon worden aangepast. En terwijl ze rommelden met de wet, zeiden ze op televisie tegen hun kiezers dat niemand zomaar kan rommelen met de wet.'
Niets omschrijft de clowns van de formatie beter dan dit.
217
Sinds het hoofdstuk met Igor had ik een voorgevoel, omdat ik van een voormalig buurman in het leger weet hoe goed er mentaal op je gelet wordt in verband met uitzendingen en ptts-gedoetjes. Het zat me niet lekker, zal ik maar zeggen. Ik voelde dan ook steeds een soort jengelende milde dreiging richting het einde, maar vooral ook de hoop dat de verhalen van de huurders van de losse huisjes en campingplekken bijeen zouden komen. Nou, dat doen ze.
Dit is het hoofdstuk waarin het tot me doordringt dat het vermoeden dat ik bij dit personage had nog meer klopt dan ik dacht. Wat een einde zeg. Zo blijkt de camping maar weer het hele echte leven in een notendop te zijn.
Read
October 15, 2024Mooi! Af en toe akelig, best vaak best wel grappig en mooi geschreven.
Ik vroeg me af of en hoe de verhalen samen zouden komen en kwam al tot de conclusie dat het voor mij niet per se nodig was (ze zijn allemaal op zichzelf al echt goed en de camping verbindt alles), en toen kwam het einde.
Ik vroeg me af of en hoe de verhalen samen zouden komen en kwam al tot de conclusie dat het voor mij niet per se nodig was (ze zijn allemaal op zichzelf al echt goed en de camping verbindt alles), en toen kwam het einde.
Read
September 27, 2024iets met de Beyonce van de Nederlandse literatuur en dat dan ook nog op een camping! ik ben helemaal gelukkig.
October 12, 2024
droevigste camping ever
October 24, 2024
wilde studeren maar belandde 24 uur op een camping (ik denk dat ik nooit meer terug kan)
November 26, 2024
In Camping brengt Maartje Wortel een boeiend lappendeken aan personages samen op een camping ergens aan een bos naast een militair oefendomein.
Victorien zegt haar baan op, koopt een camping om de droom van haar verloren liefde te ontnemen en wil zich zo vrijheid toemeten die ze niet ervaart. De oude eigenaressen van de camping neemt ze er op de koop toe zomaar bij. Andere personages, die netjes volgens hun standplaatsen aan bod komen, ontvluchten mediaschandalen, thuissituaties, trauma's of het Nederlandse (Westerse) woon- en vluchtelingenbeleid.
Zo krijg je als lezers 240 vlot geschreven bladzijden lang een schare goed uitgewerkte en eigentijdse portretten en verhalen aangereikt die iets over onze tijd en de toestand in de wereld te zeggen hebben. Maartje Wortel schrijft met humor, de scherpe blik die we van haar gewoon zijn en in strakke zinnen die lezen als een trein. Hoewel de personages geen verbinding met elkaar vinden knoopt Maartje Wortel de eindjes aan elkaar in een pittige plot.
Daar schuilt misschien het enige minpunt van haar roman: hij is net iets te glad, en - hoewel hij perfect past in stijl, tijdskader en concept - voelde de plot net iets te evident aan. Maar hé, wie zijn we om daarover te struikelen: het gemiddelde werk van Maartje Wortel steekt immers altijd boven het literair maaiveld uit!
Victorien zegt haar baan op, koopt een camping om de droom van haar verloren liefde te ontnemen en wil zich zo vrijheid toemeten die ze niet ervaart. De oude eigenaressen van de camping neemt ze er op de koop toe zomaar bij. Andere personages, die netjes volgens hun standplaatsen aan bod komen, ontvluchten mediaschandalen, thuissituaties, trauma's of het Nederlandse (Westerse) woon- en vluchtelingenbeleid.
Zo krijg je als lezers 240 vlot geschreven bladzijden lang een schare goed uitgewerkte en eigentijdse portretten en verhalen aangereikt die iets over onze tijd en de toestand in de wereld te zeggen hebben. Maartje Wortel schrijft met humor, de scherpe blik die we van haar gewoon zijn en in strakke zinnen die lezen als een trein. Hoewel de personages geen verbinding met elkaar vinden knoopt Maartje Wortel de eindjes aan elkaar in een pittige plot.
Daar schuilt misschien het enige minpunt van haar roman: hij is net iets te glad, en - hoewel hij perfect past in stijl, tijdskader en concept - voelde de plot net iets te evident aan. Maar hé, wie zijn we om daarover te struikelen: het gemiddelde werk van Maartje Wortel steekt immers altijd boven het literair maaiveld uit!
April 22, 2025
van mij mag Maartje Wortel me de hele avond voorlezen, die toon, die stijl, ik houd ervan (maar dan stoppen we halverwege het boek want jemig jongens dat einde)
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 4, 2025
"Ze verplaatsen zich veelal in groepen. En toch raakt geen van hen de ander. Ze raken elkaar niet."
December 5, 2025
Ik vond dit dus echt heel vet. Flink vermaakt. Maar dat einde zo zonde.
May 1, 2025
Het verhaal zelf had weinig samenhang - als je het al een verhaal kan noemen - en vooral het einde vond ik echt een slappe hap. Naar mijn idee een beetje een matig tot uitvoering gebracht concept. Er was geen enkel moment waar ik me echt afvroeg wat er verder zou gebeuren.
Ik vond de schrijfstijl wel heel goed en ik genoot wel van de creativiteit van vertellingen. De Nederlandse taal is soms wel echt mooi; daar zijn de twee sterren voor.
Ik vond de schrijfstijl wel heel goed en ik genoot wel van de creativiteit van vertellingen. De Nederlandse taal is soms wel echt mooi; daar zijn de twee sterren voor.
August 5, 2025
Ik wil het meteen herlezen. Verbluffend boek, en niets minder dan dat.
Read
February 27, 2025ohhhhh het vertelplezier spat ervan af. Maar (bijna) meedogenloos naar de personages!! Mijn tere hart!!
February 1, 2026
Een boek waarin ik het niet erg vond zoveel verschillende karakters te ontmoeten, hoera! Fijn geschreven en voelt simpel en complex te gelijk.
December 22, 2024
het begin vond ik ontzettend sterk en het einde niet en in het midden verkocht ik mijn hart aan bilal en aan de zussen maar ik had weer goed zonder een paar anderen gekund.
even zien of de bespreking morgen nog een ster erop of eraf gaat opleveren. ik heb in elk geval wel veel gedachten.
edit: bespreking heeft veel goede inzichten opgeleverd en ik zie wel meer in het boek, maar iemand zei Man bijt hond en toen dacht ik: dat is het inderdaad. Man bijt hond is drie sterren.
even zien of de bespreking morgen nog een ster erop of eraf gaat opleveren. ik heb in elk geval wel veel gedachten.
edit: bespreking heeft veel goede inzichten opgeleverd en ik zie wel meer in het boek, maar iemand zei Man bijt hond en toen dacht ik: dat is het inderdaad. Man bijt hond is drie sterren.
January 19, 2026
volgens mij vet leuk om dit boek op een camping te lezen
August 26, 2025
Dag Maartje,
Welnee, ik zal niet de eerste noch de laatste zijn die zich op een camping met Camping laat betrappen. Zoiets doe ik wel vaker, een boek bewaren om op een speciale plek te verorberen. Eén voorbeeld. Ooit verslond ik vier romans van Jan Wolkers op Texel. Tijdens het kamperen, jawel. Al die uiteenlopende levens die op zo’n plek kriskras door elkaar heen lopen. Toch voel ik zelden de aandrang met de andere kampeerders uitgebreid kennis te maken. Laat mij bij elke smoel maar een passend leven verzinnen. Laat mij maar lezen.
Oh nee, dacht ik soms, komt er alweer een nieuw personage aanrijden? Werpt Maartje me alweer een nieuw achtergrondverhaal voor de voeten? Telkens weer wist je me er van teen tot top in onder te trekken, als in drijfzand. Van eerder werk wist ik al dat je als geen ander verhalen weet te vertellen, in Camping weef je al die verhalen ook nog eens tot één groot grimmig geheel.
Is grimmig het juiste woord? Misschien. Misschien niet. Het woord kwam bij me op door de manier waarop je alle ogenschijnlijk losse eindjes aan elkaar knoopt. Je hebt het goed begrepen, het zijn inderdaad kleine, verwaarloosbare dingen die een mens tot buitensporige daden kan aanzetten. Op een ochtend zat ik alweer met een andere roman van mijn anonimiteit op zo’n camping te genieten toen een dame met Nederlandse tongval ‘Hey, David!’ riep. Er volgde een beleefd gesprekje. Net zo goed had het me tot een drastische daad kunnen verlokken. Ik kwam niet verder dan het gebeuren samen te vatten met het woord ontmaskerd. En met de bedenking: Daar moet een mens dan uren voor reizen. Gelukkig, als ik Dit is jouw huis wil herlezen, kan dat gewoon lekker thuis.
goede groet, David
Welnee, ik zal niet de eerste noch de laatste zijn die zich op een camping met Camping laat betrappen. Zoiets doe ik wel vaker, een boek bewaren om op een speciale plek te verorberen. Eén voorbeeld. Ooit verslond ik vier romans van Jan Wolkers op Texel. Tijdens het kamperen, jawel. Al die uiteenlopende levens die op zo’n plek kriskras door elkaar heen lopen. Toch voel ik zelden de aandrang met de andere kampeerders uitgebreid kennis te maken. Laat mij bij elke smoel maar een passend leven verzinnen. Laat mij maar lezen.
Oh nee, dacht ik soms, komt er alweer een nieuw personage aanrijden? Werpt Maartje me alweer een nieuw achtergrondverhaal voor de voeten? Telkens weer wist je me er van teen tot top in onder te trekken, als in drijfzand. Van eerder werk wist ik al dat je als geen ander verhalen weet te vertellen, in Camping weef je al die verhalen ook nog eens tot één groot grimmig geheel.
Is grimmig het juiste woord? Misschien. Misschien niet. Het woord kwam bij me op door de manier waarop je alle ogenschijnlijk losse eindjes aan elkaar knoopt. Je hebt het goed begrepen, het zijn inderdaad kleine, verwaarloosbare dingen die een mens tot buitensporige daden kan aanzetten. Op een ochtend zat ik alweer met een andere roman van mijn anonimiteit op zo’n camping te genieten toen een dame met Nederlandse tongval ‘Hey, David!’ riep. Er volgde een beleefd gesprekje. Net zo goed had het me tot een drastische daad kunnen verlokken. Ik kwam niet verder dan het gebeuren samen te vatten met het woord ontmaskerd. En met de bedenking: Daar moet een mens dan uren voor reizen. Gelukkig, als ik Dit is jouw huis wil herlezen, kan dat gewoon lekker thuis.
goede groet, David
December 10, 2025
Meestal geen fan van boeken waarin je steeds aan een nieuwe hoofdpersoon moet wennen, maar hier wel. Beetje als een adventkalender met allemaal mooie eigen mensen erin, echt met plezier gelezen.
October 27, 2025
Als ik dit opnieuw lees zal dat waarschijnlijk resulteren in 4 sterren omdat het einde dan ongetwijfeld logisch is. Nu ging alle foreshadowing aan me voorbij en voelde het slot vooral als een gehaaste poging om alles te bundelen. Maar hollands camping gevoel, ongemak, en (on)alledaagse levens zijn natuurlijk altijd een feest.
July 27, 2025
?Vorig jaar gezien bij Eus' boekenclub, op mijn verlanglijstje van mijn bieb en nu was het een mooi moment om te lezen over een camping.
🤔De schrijfstijl met regelmatig wat oneliners om over na te denken sprak me meestal aan, de verhaallijn was zoals een beetje gehoopt: heel verschillende mensen die meestal weinig contact met elkaar hebben. Ik heb me zeker vermaakt en voelde me deze maand in vakantiesfeer.
MW27/7/25
🤔De schrijfstijl met regelmatig wat oneliners om over na te denken sprak me meestal aan, de verhaallijn was zoals een beetje gehoopt: heel verschillende mensen die meestal weinig contact met elkaar hebben. Ik heb me zeker vermaakt en voelde me deze maand in vakantiesfeer.
MW27/7/25
July 1, 2025
het soort boek dat mensen in hun simpelheid en complexiteit schetst waar ik erg van kan genieten (maar ik denk niet voor iedereen even interessant is). ik vond het einde erg verrassend en schrok er enorm van.
voor wie het nog niet doorhad; ik probeer me in een maand door het kobo plus aanbod heen te lezen.
voor wie het nog niet doorhad; ik probeer me in een maand door het kobo plus aanbod heen te lezen.
February 19, 2025
De camping is een plek waar veel verschillende soorten mensen komen en dat is iets wat Maartje Wortel goed heeft opgemerkt! Wat een verschillende verhalen, wat een uitersten. Heerlijk om te lezen. En ook nog best weird en heftig, ik hou erg van dit soort onverwachte eindes. Supergoed boek!
December 10, 2024
Heel goed, maar waarom dat einde
April 3, 2025
Het was nog geen nacht, maar als iemand uit zou moeten leggen hoe Igor zich voelde, bevond hij zich precies op de grens van zijn en niet-zijn. Dat deed hij al ongeveer zijn hele leven. (…) Igor had ook zeer weinig aandacht nodig gehad om de grens waarop hij balanceerde op te heffen. Er was weinig voor nodig geweest, maar weinig was te veel gevraagd. Omdat hij er nooit helemaal was, wilde hij er zo graag zijn.
Maartje Wortel is zó ontieglijk goed in het schetsen van karakters. Ik ging er echt volledig in mee. Elke keer dat een hoofdstuk ten einde kwam, sloeg ik haast met tegenzin de pagina om. Gelukkig kreeg ik voor elk afscheid een nieuw, ander personage terug dat minstens net zo interessant of ontroerend was.
Ook heb ik simpelweg een zwak voor campings - en dan helemaal als ze een beetje kneuterig en Nederlands zijn. Ik heb gesmuld. De gele plekken die tenten achterlaten op het gras: ja! Hoe luid de natuur kan zijn wanneer je er slechts met een licht (nooit helemáál regenafstotend) tentdoek van gescheiden wordt: ja! Het ‘menselijkmakende’ van iemand zien klooien met haringen en stokken: ja!
Ik moet wel nog even broeden op dat einde… Ik vond het een jammere samenkomst van verhalen, maar die ellende was natuurlijk wel precies hetgeen waar Maartje Wortel een punt van wilde maken. Het enorme contrast tussen de idyllische werking die de camping op haar bezoekers leek te hebben en het lot dat hen daar werkelijk te wachten stond, draagt daar uiteraard aan bij. Kortom: het werkt allemaal heel goed en ik snap de keuze, maar ik had het toch anders gewild. Dat fatale is misschien niet aan mij besteed.
Maartje Wortel is zó ontieglijk goed in het schetsen van karakters. Ik ging er echt volledig in mee. Elke keer dat een hoofdstuk ten einde kwam, sloeg ik haast met tegenzin de pagina om. Gelukkig kreeg ik voor elk afscheid een nieuw, ander personage terug dat minstens net zo interessant of ontroerend was.
Ook heb ik simpelweg een zwak voor campings - en dan helemaal als ze een beetje kneuterig en Nederlands zijn. Ik heb gesmuld. De gele plekken die tenten achterlaten op het gras: ja! Hoe luid de natuur kan zijn wanneer je er slechts met een licht (nooit helemáál regenafstotend) tentdoek van gescheiden wordt: ja! Het ‘menselijkmakende’ van iemand zien klooien met haringen en stokken: ja!
Ik moet wel nog even broeden op dat einde… Ik vond het een jammere samenkomst van verhalen, maar die ellende was natuurlijk wel precies hetgeen waar Maartje Wortel een punt van wilde maken. Het enorme contrast tussen de idyllische werking die de camping op haar bezoekers leek te hebben en het lot dat hen daar werkelijk te wachten stond, draagt daar uiteraard aan bij. Kortom: het werkt allemaal heel goed en ik snap de keuze, maar ik had het toch anders gewild. Dat fatale is misschien niet aan mij besteed.
Displaying 1 - 30 of 477 reviews